[POV Kieran]
Najbardziej ekskluzywny dom publiczny na Królewskim Terytorium śmierdział tanimi perfumami, potem i rozpaczliwym pragnieniem.
Wyciągnąłem się na aksamitnych poduszkach, z na wpół pustym kielichem mocnego miodu zwisającym z palców, obserwując kobiety w różnych stadiach rozebrania wykonujące swoje wyćwiczone uwodzenie.
Dwa lata na Południowych Pustkowiach pozostawiły mnie głodnym czegoś, co nie wiązało się ze stalą i krzykami. Jechałem ciężko przez dni, by dotrzeć do tego miejsca, potrzebując wypłukać smak wojny z ust.
"Wasza Wysokość płonie dziś niespokojną energią." Głos brunetki mruczał jak miód i grzech. Jej palce z nabożną precyzją śledziły świeże blizny po bitwie na mojej piersi, każdy dotyk wysyłał iskry przez moje zmęczone wojną ciało. "Pozwól mi rozpalić inny rodzaj ognia."
Jej usta odnalazły moją szyję, zęby muskały wrażliwą skórę, podczas gdy jej towarzyszka - złotowłosa piękność o oczach jak płynny bursztyn - przycisnęła się do mojego drugiego boku.
Ich połączone ciepło odpędzało chłód, który osiadł w moich kościach podczas tygodni krwawych kampanii.
W wieku trzydziestu lat udoskonaliłem sztukę fizycznej satysfakcji bez emocjonalnego zaangażowania - podtrzymując swoją reputację jako pożądanego księcia, jednocześnie trzymając serce bezpiecznie pod kluczem.
"Smakujesz stalą i burzami," szepnęła blondynka, jej oddech gorący przy moim uchu. "Chcę posmakować czegoś słodszego."
Złapałem jej nadgarstek, mój uchwyt stanowczy, ale nie okrutny, gdy studiowałem jej zarumienioną twarz. "A co sprawia, że sądzisz, że posiadam cokolwiek słodkiego?"
"Każdy ma coś delikatnego ukrytego pod zbroją." Jej wolna ręka powędrowała niżej na moich spodniach, śmiało zajmując terytorium. "Nawet książęta wojownicy."
Śmiech brunetki był gardłową muzyką. "Szczególnie książęta wojownicy. Cała ta moc, cała ta kontrola - to musi być wyczerpujące nosić taki ciężar."
Ich pieszczoty stały się śmielsze, bardziej natarczywe. Wyćwiczone uwodzenie zaprojektowane, by rozbroić najbardziej zdyscyplinowanych mężczyzn.
Przez chwilę pozwoliłem sobie zanurzyć się w doznaniu, pozwolić śmiertelnym przyjemnościom przyćmić krzyki umierających wilków, które nawiedzały moje noce.
"Powiedz nam swoje najgłębsze pragnienie," rozkazała brunetka, jej usta muskające moją szczękę. "Czego książę pragnie, gdy nikt nie patrzy?"
"Zmartwychwstania," powiedziałem, mój głos przecinający ich czar jak ostrze przez jedwab.
Obie kobiety zamarły.
"Wasza Wysokość?" Głos blondynki zadrżał, pewność siebie zastąpiona dezorientacją.
"Czy potraficie wskrzesić umarłych?" Usiadłem, złote oczy płonące drapieżną intensywnością. "Dwanaście wilków zginęło pod moim dowództwem trzy noce temu. Czy wasze znaczące talenty mogą uciszyć ich krzyki?"
Starannie skonstruowane uwodzenie rozpadło się. Brunetka odsunęła się, jej malowany uśmiech pękał. "Mój panie, z pewnością dzisiejszy wieczór jest przeznaczony na przyjemność, nie-"
"Nie prawdę?" Pozwoliłem mojemu wilkowi wypłynąć na powierzchnię, moc promieniowała z mojej skóry jak ciepło z kuźni. "Jak odświeżające."
Obie kobiety znieruchomiały. Ludzie posiadali instynktowne rozpoznawanie drapieżników, nawet gdy ich umysły odmawiały uznania. To właśnie dlatego wolałem kupowane towarzystwo.
Żadnych emocjonalnych przywiązań do wykorzystania, żadnych słabości, które wrogowie mogliby wykorzystać.
Widziałem zbyt wielu dobrych żołnierzy umierających, bo miłość sprawiła, że się zawahali, zbyt wielu przywódców zniszczonych przez serca górujące nad taktycznym myśleniem.
Więź partnerska szczególnie mnie brzydziła - magiczny przymus udający romans wydawał się niewolnictwem najgorszego rodzaju.
Drzwi eksplodowały do wewnątrz, drewno rozprysło się o kamień.
Każde serce zadrżało. Kobiety rzuciły się do tyłu, podczas gdy ja pozostałem nieruchomy, choć mój uchwyt zacisnął się, aż metal jęknął.
W drzwiach stał chłopiec, może szesnastoletni, z piersią falującą z przerażenia na przerwanie księciu. Jego szeroko otwarte oczy znalazły moje i prawie uciekł.
"Wasza Wysokość." Jego głos się załamał. "Król Theon żąda twojej natychmiastowej obecności w sali tronowej. Sprawa nie może czekać ani godziny."
Mój wyraz twarzy pociemniał. Ojciec wiedział lepiej, niż przerywać mój prywatny czas, chyba że sytuacja była naprawdę poważna.
"Czyżby?" Odstawiłem kielich z rozmyślną ostrożnością. "I jaki kryzys wymaga takiej pilności?"
"Powiedział-" Jabłko Adama chłopca podskoczyło. "Powiedział, żeby ci przekazać, że wilki wyją."
Lód skrystalizował się w moich żyłach.
Wstałem jednym płynnym ruchem, odprawiając kobiety z przypadkową obojętnością. Ich pełne nadziei wyrazy twarzy rozpadły się w rozczarowanie, gdy się ubierałem, ale nic nie czułem.
Były teraz cieniami, nieistotnym ludzkim ciepłem w świecie, który miał stanąć w płomieniach.
***
Drzwi sali tronowej jęknęły pod moimi dłońmi. Wewnątrz pochodnie tańczyły na kamiennych ścianach wyrzeźbionych w krwawą historię naszej watahy.
Ojciec stał przed wielkim paleniskiem, srebrne włosy łapiące światło ognia. Nawet nieruchomy, promieniował autorytetem, który sprawiał, że odlegli Alfowie klękali bez pytania.
"Kieran." Nie odwrócił się. "Zamknij drzwi."
Wykonałem polecenie, dźwięk odbił się echem jak pogrzebowy dzwon. "Chłopiec wspomniał o wyciu."
"Poetyckie dziecko." Jego śmiech nie zawierał ciepła.
Mapy pokrywały masywny dębowy stół - terytoria oznaczone czerwonym atramentem przypominającym świeżą krew. Szpilki znaczyły znajome lokacje: miejsca bitew, masakr, miejsca gdzie dyplomacja umarła z krzykiem.
"Wysokie Watahy są na krawędzi wojny." Jego srebrne oczy, tak podobne do moich, były ciężkie od zmartwienia. "Zachodni Alfa obwinia Północnego o ostatnią potyczkę graniczną. Zasoby Południowego się kurczą, czyniąc ich zdesperowanymi. Nasze sojusze się rozpadają."
Kiwnąłem głową, przyzwyczajony do jego bezpośredniości. "Jaki jest twój rozkaz, Ojcze? Kolejna kampania?"
Potrząsnął głową, głębokie westchnienie uciekło. "Nie, mój synu. Małżeństwo."
Cisza opadła z ciężarem kata.
"Małżeństwo?" Zaśmiałem się bez humoru. "Chcesz rozwiązać kontynentalną wojnę przysięgami małżeńskimi?"
"Nie tylko małżeństwo, Kieran. Więź partnerska."
"Absolutnie nie." Mój wilk wyskoczył do przodu, głos wydobył się jako warknięcie. "Nie będę hodowany jak bydło dla politycznej wygody."
"Twoje osobiste pragnienia umarły w momencie, gdy odziedziczyłeś tę koronę!" Jego ryk wstrząsnął starożytnymi oknami. "Myślisz, że wybrałem miłość, gdy związałem się z twoją matką?"
"I spójrz, jak pięknie się to skończyło." Słowa uciekły, zanim mądrość mogła interweniować. "Nie żyje od dziesięciu lat, a ty wciąż wzdrygasz się na jej imię."
Jego ręka trzasnęła przez moją twarz szybciej, niż śmiertelne oczy mogły podążyć. Pozwoliłem, by uderzenie wylądowało, pozwoliłem mu zobaczyć, że jego przemoc nic nie znaczy.
"Nie będziesz mówił o swojej matce z takim brakiem szacunku." Jego głos opadł do śmiertelnej ciszy. "Zmarła chroniąc to królestwo."
Wyprostowałem się, czując smak krwi. "Więc nie hańb jej pamięci, prostytuując mnie dla politycznych korzyści."
"Jesteś księciem koronnym najpotężniejszej watahy w pięciu terytoriach. Twoja linia krwi niesie moc, o której inni mogą tylko marzyć."
"A jeśli odmówię?"
"Wtedy upadniemy." Proste słowa niosące nieskończoną wagę. "Sojusze się kruszą. Terytoria płoną. Tysiące umierają."
Wpatrywałem się w tego człowieka, który ukształtował mnie w swoją idealną broń.
"Kiedy wyruszam?"
"Jutro o wschodzie księżyca. Najpierw Wataha Srebrnego Księżyca."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi komnaty wojennej zatrzasnęły się za mną z odgłosem łamiących się kości. Stratedzy mojego ojca pośpiesznie ruszyli za mną, ich buty stukały o kamień, gdy starali się dotrzymać mi kroku.
"Wasza Wysokość, gdybyśmy mogli omówić ustalenia—"
"Nie." Nie zwolniłem, nie odwróciłem się. Korytarz ciągnął się przede mną jak tunel do piekła.
"Ale protokoły, podarunki, oficjalne prezentacje—"
Zatrzymałem się tak gwałtownie, że główny doradca prawie wpadł na moje plecy.
Kiedy się odwróciłem, złoto w moich oczach musiało płonąć, bo cofnął się, a jego zapach przesiąknął strachem.
"Opowiedz mi o nich." Mój głos niósł w sobie nutę rozkazu, która zmuszała do uległości nawet Alfy. "O tych wybrankach, które dla mnie wybraliście."
Jabłko Adama doradcy podskoczyło. "Lilith ze Stada Srebrnego Księżyca jest... eteryczna, Wasza Wysokość. Jest uzdrowicielką o wyjątkowym darze. Mówią, że potrafi komunikować się z duchami—"
"Mistyczka." Zaśmiałem się, ale bez cienia rozbawienia. "Co dalej?"
"Astrid z Północnych Terytoriów przewodzi radzie wojennej swojego stada od szesnastego roku życia. Niepokonana w pojedynkach, ona—"
"Wojowniczka." Zrobiłem krok do przodu, a serce mężczyzny biło tak głośno, że słyszałem jego echo odbijające się od ścian. "A trzecia?"
"Nyx ze Wschodnich Klifów już rządzi jako Alfa we wszystkim oprócz tytułu. Choroba jej ojca sprawiła, że—"
"Samotna matka." Odwróciłem się od ich bladych twarzy. "Mistyczka, wojowniczka i przywódczyni. Jakże wygodnie, że znaleźliście mi tak idealnie skategoryzowane opcje."
"Wasza Wysokość," odważył się odezwać inny doradca, "każda z nich reprezentuje strategiczny sojusz, który mógłby—"
"Mógłby co?" Odwróciłem się gwałtownie, a tym razem mój wilk był tak blisko powierzchni, że mój głos niósł w sobie nieludzki warkot. "Mógłby przykuć mnie do nieznajomej? Mógłby hodować mnie jak bydło w waszych politycznych grach?"
Doradcy wymienili nerwowe spojrzenia. Najmłodszy odchrząknął. "Linia krwi musi trwać, Wasza Wysokość. Przepowiednie mówią o—"
"Przepowiednie." Zaśmiałem się ponownie, a dźwięk sprawił, że wszyscy się wzdrygnęli. "Powiedzcie mi, która przepowiednia wymaga, bym zalecał się do trzech kobiet, których nigdy nie spotkałem? Który starożytny tekst żąda, bym wybrał partnerkę na podstawie terytorialnych korzyści?"
Cisza rozciągnęła się między nami, przerywana tylko odległym wyciem wiatru w górach.
"Jeden cykl księżycowy," powiedziałem w końcu. "Z każdym stadem. Sześćdziesiąt dni na znalezienie mojej idealnej politycznej partii." Pozwoliłem, by słowa ociekały jadem.
Patrzyłem na nich przez długą chwilę, na tych mężczyzn, którzy mówili o kobietach jak o pionkach szachowych, a o małżeństwie jak o strategii wojskowej.
"Módlcie się więc do jakichkolwiek bogów, którym służycie, by któraś z nich była warta ceny mojej wolności."
Zostawiłem ich stojących w korytarzu, ich protesty zamierały im w gardłach.
Wschodni taras kąsał moją skórę wiatrami dość ostrymi, by ciąć kamień. Witałem ból. Lepszy niż odrętwienie rozlewające się w mojej piersi niczym trucizna.
Poniżej dziedziniec rozciągał się biały i pusty pod zimnym okiem księżyca. Śnieg padał bezgłośnie, każdy płatek był małą kapitulacją wobec grawitacji. Ścisnąłem kamienny gzyms na tyle mocno, by zostawić pęknięcia w starożytnym marmurze.
"Już się zamartwiasz?"
Nie odwróciłem się. Zapach mojego młodszego brata dotarł do mnie na długo przed jego krokami. "Nie powinieneś być w sali wojennej, ucząc się, jak być lepszym zapasowym dziedzicem?"
"Prawdopodobnie." Damien stanął obok mnie, jego obecność ciepła w kontraście z gorzką nocą. "Ale pomyślałem, że możesz potrzebować kogoś, kto odwiedzie cię od rzucenia się z balkonu."
"Upadek by mnie nie zabił."
"Nie, ale zrobiłby bałagan na dziedzińcu. A służba właśnie wyczyściła kamienie."
Mimo wszystko moje usta drgnęły w stronę uśmiechu. Damien zawsze potrafił to zrobić—znaleźć światło w najciemniejszych momentach. To był dar, którego nigdy nie posiadałem.
"Trzy kobiety," powiedziałem. "Trzy terytoria. Sześćdziesiąt dni na wybranie partnerki."
"Mogło być gorzej," powiedział Damien łagodnie. "Mogliby to być trzej mężczyźni."
Rzuciłem mu spojrzenie, które większość ludzi zmusiłoby do ucieczki. On tylko się uśmiechnął.
"Nie traktujesz tego poważnie."
„Traktuję to dokładnie tak poważnie, jak na to zasługuje.” Oparł się o gzyms, a jego ciemne włosy łapały płatki śniegu. „Spotkasz trzy potężne, inteligentne kobiety, które mogłyby rządzić u twego boku. Może nawet jedna z nich ci się spodoba.”
„A jeśli nie?”
„To i tak się z nią ożenisz i resztę życia spędzisz na udawaniu.” Jego głos złagodniał. „Tak jak każde królewskie małżeństwo w historii.”
Prawda tych słów uderzyła jak cios fizyczny. „Jak możesz być taki spokojny?”
„Bo to nie ja muszę to zrobić.” Odwrócił się do mnie całkowicie i w jego zwykle figlarnym wyrazie zobaczyłem coś poważnego. „Ale gdybym to ja… próbowałbym znaleźć coś wartego walki w każdym wyborze, którego musiałbym dokonać.”
„Nawet jeśli ten wybór zostałby dokonany za mnie?”
„Zwłaszcza wtedy.” Poklepał mnie po ramieniu i poczułem, jak część napięcia opuszcza moje mięśnie. „Więzy przeznaczenia działają w tajemniczy sposób, bracie. Może to nie jest pułapka, za jaką ją uważasz.”
Chciałem zaprzeczyć, powiedzieć mu, że się myli, że to tylko polityczne kalkulacje przebrane za przeznaczenie. Ale coś w jego słowach sprawiło, że mój wilk zaniepokoił się, niespokojnie kręcąc się pod skórą.
„Idź spać,” powiedział Damien, odsuwając się od gzymsu. „Jutro zaczynasz swoją wielką romantyczną przygodę.”
„Tak to nazywamy?”
„Ja nazywam to szansą, by udowodnić, że los ma poczucie humoru.” Zatrzymał się w progu. „Nie pozwól, by desperacja ojca zatruła to wszystko, zanim się zacznie, Kieran. Czasem wszechświat wie, co robi.”
Zniknął w zamku, zostawiając mnie samego z wiatrem, śniegiem i rosnącą pewnością, że wszystko zaraz się zmieni.
Świt przyszedł jak ostrze przez góry — ostry i bezlitosny. Nie spałem. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem trzy twarze, których nigdy nie spotkałem, słyszałem trzy głosy, których nigdy nie słyszałem, czułem trzy pary dłoni, których nigdy nie dotykałem.
Dziedziniec tętnił życiem, gdy służba pakowała mój bagaż. Ojca nigdzie nie było widać — kolejna wiadomość, jasna i wyraźna. Ta misja nie niosła ze sobą honoru, tylko konieczność.
„Wasza Wysokość.” Kapitan Thorne podszedł, jego poorana twarz była posępna. „Eskorta gotowa.”
Skinąłem głową, zarzucając plecak. Jego ciężar wydawał się większy niż zbroja. „Jak długo do Srebrnego Księżyca?”
„Dwa dni ostrej jazdy, Wasza Wysokość. O ile pogoda dopisze.”
Dwa dni, by przygotować się na spotkanie, które zadecyduje o losie mojego życia. Dwa dni, by wzmocnić się na pierwszą kobietę, którą miałem zalecać się, zdobyć, związać się z nią.
„Panie?” Jeden z młodszych strażników nerwowo się poruszył. „Czy to prawda, co mówią o Srebrnym Księżycu? Że potrafią rozmawiać ze zmarłymi?”
„Przesądy,” rzuciłem beznamiętnie. Ale nawet kiedy wypowiadałem te słowa, coś w mojej piersi się zacisnęło. Wilk się przebudził, unosząc łeb, jakby wyczuł coś na wietrze.
Pędziliśmy na północ przez lasy, które zdawały się pochłaniać dźwięk. Im głębiej wjeżdżaliśmy na terytorium Srebrnego Księżyca, tym bardziej mój wilk krążył niespokojnie. Nie z niepokoju — z czegoś innego. Czegoś, co sprawiało, że skóra mrowiła, a zmysły się wyostrzały.
„Coś tu jest inaczej,” mruknął jeden ze strażników, gdy wjechaliśmy na wzgórze i zobaczyliśmy kryształowe wieże twierdzy Srebrnego Księżyca wyłaniające się z mgły.
Miał rację. Samo powietrze zdawało się naładowane, elektryczne, jak chwila przed uderzeniem pioruna. Mój wilk napierał na moją świadomość, czujny i skupiony jak nigdy dotąd.
Brama wyrastała przed nami, wykuta z bladego kamienia, który zdawał się świecić własnym, wewnętrznym światłem. Gdy się zbliżaliśmy, z cieni wyłaniali się ludzie — wilki Srebrnego Księżyca, ich ruchy były zbyt płynne, by były całkowicie ludzkie.
„Książę Kieran z Górskiego Tronu,” zawołał kapitan bramy, a jego głos miał dziwnie muzykalną barwę. „Jesteś oczekiwany.”
Oczekiwany. To słowo wywołało dreszcz na moich plecach, który nie miał nic wspólnego z zimnem.
Gdy przejeżdżaliśmy przez bramę, poczułem zapach na wietrze — coś, co sprawiło, że mój wilk znieruchomiał całkowicie.
Nie był to zwykły miks zapachów watahy, nie znajome nuty znaczników terytorium i indywidualnych sygnatur.
To było coś innego. Coś, co odzywało się do każdego instynktu, jaki posiadałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować