passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Serve Me Chaos - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Serve Me Chaos

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Marina

O cholera.

Wiedziałam od chwili, gdy zobaczyłam jego twarz. Wciąż półśmiałam się z czegoś, co Eli powiedział po meczu, adrenalina przelatywała mi przez żyły niczym błyskawica. I wtedy usłyszałam ten głos—ten, który nigdy nie musiał krzyczeć, by brzmieć jak wrzask.

„MARINA!”

Vincent Chen.

Mój ojciec. Stał jak cień z doskonałą postawą i twarzą wyrzeźbioną z kamienia, tuż przed tunelem do wywiadów.

Nagle znów miałam dwanaście lat i spóźniałam się na treningi.

„Idź,” mruknęłam do Eli. „Dam sobie radę.”

„Na pewno?” zapytał, marszcząc brwi.

Nie. Nawet w najmniejszym stopniu. „Tak.”

Podeszłam do ojca. Nie odezwał się od razu. Po prostu patrzył na mnie, jakby liczył każdy mój zły ruch od dnia, gdy się urodziłam.

„Okłamałaś mnie.”

„Ja—”

„Okłamałaś mnie, Marino. Spojrzałaś mi w oczy i powiedziałaś, że pracujesz z Lee. A tymczasem trenowałaś z nim.”

Ludzie przechodzili obok, udając, że nie patrzą.

Starałam się mówić cicho. „Musiałam—”

„Wybrałaś to. Ten chłopak to trucizna. Jest wszystkim, przed czym cię chroniłem.”

„On nie—”

„Myślisz, że to żart?” Jego głos przeszedł w ten cichy, ostry ton, który oznaczał, że już jestem po uszy w kłopotach. „Zbudowaliśmy twoje nazwisko od zera. Każde uściśnięcie dłoni. Każdy turniej. Każdy wywiad. A ty to wszystko wyrzuciłaś dla zagrywki PR-owej.”

„To nie była zagrywka.”

„Pozwoliłaś, żeby kamery uchwyciły cię, jak się z nim śmiejesz.”

„Wygraliśmy mecz.”

„Wygrana nic nie znaczy, jeśli plami twoje nazwisko!”

Drgnęłam. Niewidocznie—ale znał mnie zbyt dobrze. Zauważył to.

„Miałaś wznieść się ponad cały ten hałas,” powiedział, mrużąc oczy. „A ty chcesz dołączyć do cyrku? Stać obok chłopaka, który oszukał sport, który ponoć kochasz?”

„On nie oszukał.”

„Ach tak? A jak myślisz, co piszą nagłówki?”

Nie odpowiedziałam.

Ciągnął dalej: „Nie możesz podejmować lekkomyślnych decyzji i udawać, że nie ma konsekwencji. Jesteś Mariną Chen. Wiesz, co to znaczy?”

„To znaczy, że przez dziesięć lat nie podjęłam ani jednej decyzji, która byłaby naprawdę moja!” wypaliłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Jego oczy rozszerzyły się—na sekundę. Potem stwardniały.

„Jesteś tam, gdzie jesteś, bo to ja podejmowałem trudne decyzje.”

„Nie prosiłam cię o to.”

„Myślisz, że chodzi o to, czego ty chcesz?”

„Nie. Myślę, że chodzi o to, że muszę być idealna, żebyś mógł spać spokojnie.”

Cisza. To było najgorsze. Kiedy nie krzyczał. Kiedy tylko patrzył.

„Weź się w garść,” powiedział zimno. „Albo stracisz wszystko.”

Odwrócił się i odszedł. I tak po prostu, nie mogłam oddychać.

Zatoczyłam się do szatni, upuściłam torbę z rakietami i przykucnęłam obok ławki, jakbym stała na chwiejącym się gruncie.

Oddychaj. Po prostu oddychaj.

Ale klatka piersiowa była zbyt ściśnięta. Palce drżały. Serce waliło mi w uszach jak syrena alarmowa.

„Nie, nie, nie, nie znowu,” wyszeptałam, opierając czoło o szafkę.

Znałam to uczucie. Zbyt dobrze.

Pierwszy raz miałam atak paniki, gdy miałam czternaście lat. Właśnie przegrałam mecz w dwóch setach. Moja przeciwniczka była agresywna, dzika, nieprzewidywalna—dokładnie taki tenis, którego ojciec nienawidził.

Po wszystkim spotkał mnie w tunelu. Myślałam, że powie: „W porządku. Naprawimy to.”

Zamiast tego powiedział: „Wiesz, ile poświęciłem dla tego? Żebyś to zmarnowała, dusząc się na oczach całego stadionu?”

Stałam tam, sparaliżowana. Odrętwiała.

On ciągnął dalej.

„Chcesz być przeciętna? W porządku. Ale nie licz, że będę to finansował. Chcesz wolności? Znajdź sobie normalną pracę. Ale dopóki moje nazwisko jest na twojej rakiecie—graj tak, jakby ci zależało.”

Tamtej nocy siedziałam w hotelowej łazience przez godzinę, próbując oddychać, jakby płuca nie odmawiały mi posłuszeństwa.

A teraz? To się powtarzało.

Ręce trzęsły mi się, gdy chwytałam krawędź ławki. Skóra była zbyt ciasna. Myśli zlewały się w spiralę presji i wstydu.

Wbiłam paznokcie w ramię, żeby poczuć coś prawdziwego.

„Wszystko w porządku,” wyszeptałam. „Wszystko w porządku, Marino. To tylko stres. To tylko stres.”

Ale to nie był tylko stres. To było dziesięć lat presji, która właśnie mnie przygniotła.

To był strach, że bez względu na to, ile meczów wygram, zawsze będę o jeden błąd od utraty wszystkiego.

To był ten wzrok w jego oczach. I głos w mojej głowie, który wciąż mu wierzył.

Otarłam twarz. Powoli się podniosłam. Moje nogi były jak z papieru. Nie chciałam trenować. Nie chciałam się rozciągać. Nie chciałam uśmiechać się do kamer.

Otworzyłam drzwi szatni i wyszłam na korytarz, wciąż roztrzęsiona, wciąż pusta w środku.

I wyszeptałam do nikogo—

„Nie wiem, czy dam radę dalej to robić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Eli

Nie sądziłem, że przyjdzie.

Na dachu było cicho, wysoko ponad zgiełkiem miasta, gdzie wiatr mógł udawać, że nie niesie nic ciężkiego. Chodziłem w tę i z powrotem przez ponad dwadzieścia minut, ze szklanką wody pocącą się w dłoni i zimnym telefonem w drugiej. Dziesięć sprawdzeń. Żadnych wiadomości. Nic.

Ciągle powtarzałem sobie, żeby wyjść. Że miała wszelkie powody, by się nie pojawić.

Wtedy drzwi windy otworzyły się z cichym dzwonkiem.

Wyszła, jakby to nie był jej pierwszy raz, gdy wkrada się w błąd.

Miała rozpuszczone włosy. Nosiła prostą granatową sukienkę, która ledwo poruszała się, gdy się ruszała. Bez daszka. Bez idealnego kucyka. Bez maski. Po prostu Marina. I coś za jej oczami, czego nie rozpoznawałem.

"Przyszłaś", powiedziałem.

Zawahała się, po czym podeszła do mnie, napój, który przyniosłem, błyszczał w jej dłoni w świetle dachu, gdy jej go podawałem.

"Nie miałam zamiaru", powiedziała. "Ale potem zdałam sobie sprawę, że skoro i tak już dostaję ochrzan za to, co mogę zrobić, to równie dobrze mogę naprawdę coś zrobić."

Uśmiechnąłem się. "Lekkomyślnie. Podoba mi się."

Wzięła napój. "Nie rób tego dziwnym."

Staliśmy na krawędzi dachu, ramię w ramię, patrząc w dal. Żadne z nas nie mówiło.

Po pewnym czasie zapytałem: "Twój tata oszalał?"

Wydechła powietrze, płasko i bez humoru. "Nawet nie krzyczał. Po prostu patrzył na mnie, jakbym była jakąś katastrofą PR-ową, na którą nie wyraził zgody."

"Brzmi znajomo."

"Powiedział, że zhańbiłam nazwisko."

Nie odpowiedziałem. Nie potrzebowała tego. Cisza między nami i tak zawierała więcej, niż chcieliśmy powiedzieć.

Potem dodała, ciszej, "Powiedział, że jesteś zagrożeniem."

Odwróciłem się do niej. "Nie myli się."

Jej usta drgnęły, ale się nie uśmiechnęła.

"Wiesz", powiedziałem, "zwykłem cię obserwować podczas treningów. Po juniorskich ćwiczeniach. Zostawałaś godzinami. Aż do zmroku. Aż ledwo mogłaś podnieść rękę."

Spojrzała na mnie ostro. "Dlaczego o tym wspominasz?"

"Bo nawet wtedy wiedziałem, że nas wszystkich przerośniesz."

Marina cofnęła się. Skrzyżowała ramiona. "Przestań."

"Ja nie—"

"Nie rób tego sentymentalnego powrotu do wspomnień, jakby to miało coś znaczyć."

Zawahałem się. "Dla mnie znaczyło."

Odwróciła wzrok, w stronę krawędzi. Jej ramiona były napięte, jakby jej ciało już zaczęło przygotowywać się do ucieczki.

"Wszystko w porządku?" zapytałem.

Kiwnęła głową. Potem znowu, szybciej. "Tak."

Ale jej ręce się trzęsły. Jej oddech był zbyt płytki. Widziałem to już wcześniej. Przysunąłem się bliżej—nie żeby coś naprawić, po prostu żeby być.

"Hej", powiedziałem cicho. "Oddychaj ze mną."

Nie stawiała oporu. Nawet się nie kłóciła. Po prostu podążała za rytmem.

Wdech. Raz. Dwa. Trzy. Wstrzymaj. Wydech.

Jej palce się uspokoiły. Szczęka rozluźniła. Napięcie powoli ustępowało, jakby nigdy nie miało okazji odpocząć.

Gdy przemówiła, jej głos był cichy. "Nie zapytałeś, co to było."

"Nie musiałem."

Spojrzała na mnie i coś między nami przepłynęło. Żadne z nas się nie poruszyło. Jeszcze nie. Potem pochyliła się. Ledwo. Ale wystarczyło, by przewrócić świat.

Jej oczy przeszukiwały moje. Jej usta się rozchyliły, nie pocałunek, nie oddech, ale moment przed obydwoma.

Nie myślałem. Nie oddychałem, ale i tak to powiedziałem. "Jesteś młodsza ode mnie."

Nie drgnęła. Po prostu wyszeptała z powrotem, pewnie i wyraźnie: "Zamknij się i pocałuj mnie. Nie mam już dwunastu lat."

Jej oczy pozostały na moich, nie mrugając. Nie wycofywała się, nie z tego, nie przede mną, już nie. I po raz pierwszy od długiego czasu nie widziałem dziewczyny z tych treningowych kortów. Nie widziałem córki Vincenta Chena. Widziałem Marinę, wersję siebie, na którą nie pozwolono jej być.

I stała blisko. Tak blisko.

Jej głos był pewny, ale jej dłonie wciąż były zaciśnięte przy bokach, jakby nie ufała temu, co mogłyby zrobić, gdyby je puściła.

Powiedziałem jej imię ponownie, ale tym razem zabrzmiało jak ostrzeżenie. Albo może pytanie.

"Marina..."

Pochyliła się, jeden oddech dalej. Potem jej usta musnęły moje. To nie był pełny pocałunek, nawet nie w połowie. Tylko krawędź decyzji, której żadne z nas jeszcze w pełni nie podjęło.

Potem cofnęła się, tylko o cal, i uśmiechnęła się, jakby właśnie coś ukradła.

"Powinnam iść", powiedziała bez tchu.

"Racja", wyszeptałem, nie będąc pewnym, czy mogę się ruszyć.

Ale jeszcze nie odeszła. Zamiast tego sięgnęła w górę, dotknęła kołnierzyka mojej koszuli lekko, ledwie opuszkiem palca. Jakby potrzebowała potwierdzić, że jestem prawdziwy. Jakby zapamiętywała coś, na co nie była jeszcze gotowa, by zatrzymać.

Potem, w końcu, odwróciła się. Wiatr złapał jej włosy, gdy szła z powrotem do windy, pewnie i zdecydowanie, ale zobaczyłem to: jej ręce wciąż się trzęsły.

Drzwi się rozsunęły. Nie obejrzała się. Stałem tam, sam na dachu, każdy nerw wciąż dzwonił od tego prawie. I wtedy to do mnie dotarło.

To nie było nowe. To spojrzenie w jej oczach. Ten prąd między nami. Czułem to wcześniej. Trzy lata temu. Po tym turnieju. Noc, kiedy pocałowałem ją po raz pierwszy. Pocałunek, o którym nigdy nie rozmawialiśmy. Pocałunek, wokół którego wciąż krążyliśmy.

I teraz, wreszcie, czuło się, jakby mecz zaczął się na nowo. Tyle że tym razem oboje graliśmy, by wygrać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Serve Me Chaos

Serve Me Chaos

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa