passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Shy autor Tashapage writing

Shy

/

Rozdział 1

Rozdział 1

"Jest nieśmiała" - wzruszyła ramionami Brooke, zerkając na Indianę, która wyglądała, jakby chciała być wszędzie, tylko nie w klasie.

"No dalej, nie gryzę" - nalegał Greyson, a Indiana zesztywniała, tak jak poprzednio.

"Nie mów o tym" - powiedziała Indiana, jej głos był cichy, ale stanowczy.

"Uderzyłem w czuły punkt?" - zastanawiał się Greyson i uśmiechnął się złośliwie. "Ktoś tu lubi ostre zabawy."

Indiana Hughs zawsze była tą cichą; nieśmiałą. Zawsze trzymała się w cieniu. Wtapiała się w tło i nikt jej nie zauważał. Tak jej odpowiadało. Więc kiedy została zmuszona do zmiany szkoły, nie była zadowolona. Każdy zauważa nowego ucznia, ale ona nie chciała tej uwagi. Szczególnie nie od Pana Bad Boya, który wydawał się być nią bardzo zainteresowany.

"Dasz sobie radę" - powiedziała jej matka i machnęła lekceważąco ręką. "Po prostu bądź towarzyska i znajdź przyjaciół!"

"Towarzyska" - mruknęła Indiana i chwyciła torbę z tylnego siedzenia. "Jasne." Wysiadła z samochodu, ignorując radosne pożegnanie matki. Zatrzasnęła drzwi i spojrzała na ceglany budynek przed sobą. Był prosty. Duże kamienne schody prowadziły do wielkich podwójnych drzwi, przy których tłoczyli się uczniowie, śmiejąc się i rozmawiając ze znajomymi.

Uczniowie zauważyli Indianę.

Cicho jęknęła i zarzuciła plecak na ramię. Spuściła wzrok, wchodząc po schodach prowadzących do szkoły i nie podniosła go, idąc przez zatłoczone korytarze. Myślała, że jeśli ona nie będzie widzieć nikogo, może oni też jej nie zobaczą.

Wiedziała, że to głupie.

Miasteczko, do którego przeprowadziła się z matką, nie było małe, ale też nie było duże. Nie wszyscy znali się osobiście, ale rozpoznaliby nową twarz z daleka. To powodowało, że niepokój Indiany rósł. Nienawidziła być zauważana. Zdecydowanie była introwertykiem.

Indiana mocniej ścisnęła pasek plecaka i szła dalej korytarzem. Była w szkole kilka dni wcześniej i dyrektor oprowadził ją po niej, ale pamiętała tylko, jak dotrzeć do swojej szafki. Niezdarnie manipulowała przy zamku i pospiesznie chwyciła podręczniki, które były starannie ułożone w środku, wpychając je do plecaka.

Indiana nienawidziła czuć na sobie ciekawskich spojrzeń. Nienawidziła, że się wyróżniała. Przełknęła nerwowo ślinę i spojrzała na pognieciony kawałek papieru w dłoniach. Przejrzała plan lekcji i zobaczyła, że pierwszą lekcją jest historia. Po włożeniu planu z powrotem do kieszeni, zebrała się w sobie i ruszyła zatłoczonymi korytarzami, mając nadzieję znaleźć swoją klasę.

Indiana westchnęła z ulgą, gdy znalazła salę. Była stosunkowo pusta, więc od razu skierowała się na koniec klasy. Teraz, gdy nikt już na nią nie patrzył, pozwoliła swoim ramionom się rozluźnić i oparła się na krześle. Jeden rok, mówiła sobie. Musiała przetrwać jeden rok w tym nowym mieście, a potem będzie wolna. Ukończy szkołę i będzie mogła pójść, gdzie zechce.

"Cześć!" Serce Indiany podskoczyło, gdy obok niej pojawiła się blondynka o kręconych włosach. Uśmiechała się promiennie i miała miłe oczy. "Ty jesteś Indiana, prawda? Indiana Hughs? Przeprowadziłaś się do miasta z mamą, tak?"

Indiana wpatrywała się w blondynkę szeroko otwartymi oczami. Chciała pozostać niezauważona, ale ta dziewczyna najwyraźniej ją znała. Indiana nie wiedziała, jak odpowiedzieć.

"Przepraszam" - przeprosiła dziewczyna i usiadła obok Indiany. "Nie chciałam cię przestraszyć, po prostu pomyślałam, że się przedstawię, znam wszystkich w mieście. Jestem Brooke!"

Indiana skinęła głową i spojrzała na swoje dłonie spoczywające na ławce. Skubała odpryskujący czarny lakier do paznokci i miała nadzieję, że ta dziewczyna sobie pójdzie. Nie radziła sobie z ludźmi. Wolała być sama.

Brooke mrugnęła i czekała, aż Indiana coś powie. Zmarszczyła brwi, gdy Indiana milczała. "Nie jesteś towarzyska?" - zastanawiała się. "To w porządku, ludzie twierdzą, że ja potrafię mówić za dwie osoby."

Oczy Indiany przemknęły po Brooke i wróciły do jej dłoni.

"Możesz ze mną rozmawiać, obiecuję, że nie gryzę" - powiedziała Brooke życzliwie.

Indiana zesztywniała i potrząsnęła głową. "Nie" - wyszeptała. Jej głos był delikatny i cichy.

Brooke zmarszczyła brwi . „Nie?” „Proszę, nie mów o tym,” powiedziała Indiana. „O czym mówić?” zapytała Brooke, przechylając głowę na bok. „O gryzieniu,” wymamrotała Indiana. Brooke zauważyła, jak chwyciła nadgarstek, a jej oczy błysnęły paniką. „Och, przepraszam. Nie chciałam... Zamknę się teraz,” powiedziała szybko Brooke i spojrzała w górę, gdy podszedł do nich chłopak. Miał takie same blond kręcone włosy jak Brooke i pasujące brązowe oczy. „Brooke, nie terrorizujesz nowej dziewczyny, prawda?” zażartował, uśmiechając się do Brooke. „Nie!” wykrzyknęła Brooke i uderzyła go w ramię. „Cóż, nie celowo. Indiana, to jest Brandon, mój kuzyn. Bran, poznaj Indianę Hughs.” „Cześć,” powiedział ciepło Brandon. „Miło cię poznać, Indiana.” Indiana przełknęła ślinę i spojrzała na niego, zmuszając się do uśmiechu. „Cześć.” „Ona jest trochę nieśmiała,” powiedziała Brooke. „Po kilku minutach z tobą na pewno się to zmieni,” zaśmiał się Brandon. Indiana spojrzała na zegar na ścianie i jęknęła w duchu, minęło mniej niż dziesięć minut lekcji. Jeśli rok miałby mijać tak powoli, nie wiedziała, jak przetrwa. Indiana zmarszczyła brwi, gdy Brooke westchnęła. „Och, świetnie,” powiedziała, gdy drzwi klasy się otworzyły i weszło trzech chłopaków. Brooke zrobiła wszystko, aby zsunąć się na krześle i unikać kontaktu wzrokowego. Brandon rzucił im spojrzenie. Dwaj chłopcy z przodu rozmawiali ze sobą. Jeden żartował, miał rude włosy i beztroski sposób bycia. Brązowowłosy chłopak uśmiechał się, pokazując dołeczki. Wyglądał na miłego. Obaj byli bardzo atrakcyjni. Ostatni chłopak sprawił, że serce Indiany zaczęło bić szybciej. Jego twarz była pusta, oczy ciemne i przerażające. Ręce miał schowane w kieszeniach dżinsów, a ona zauważyła tatuaże pokrywające jego ramiona, reszta ukryta była pod białą koszulką. Indiana zmusiła się, by odwrócić wzrok. Był niezwykle piękny, ale równie przerażający. Reszta klasy zdawała się to potwierdzać, ponieważ wszyscy patrzyli na niego szeroko otwartymi oczami. Indiana nie mogła stwierdzić, czy spojrzenia, które otrzymywał, były pełne pożądania, czy strachu. Chłopak, który teraz wyglądał na zirytowanego, przeczesał palcami swoje ciemne włosy, odsuwając je z wyrazistej twarzy. „Co?” warknął. Jego głos był głęboki, stanowczy i rozbrzmiewał w całej klasie, mimo że ledwie go podniósł. Jedno słowo z jego ust sprawiło, że żołądek Indiany wypełnił się motylami. „Kim oni są?” zapytała cicho Indiana, obserwując chłopaka, gdy usiadł po przeciwnej stronie klasy. Oparł nogi na biurku i skrzyżował ramiona na piersi, odwracając się do swoich dwóch przyjaciół i dołączając do ich rozmowy. „Rudy to Kal, a Ace to ten brązowowłosy,” powiedziała Brooke. „Ten na końcu to Greyson Evans,” wymamrotał Brandon. „Trzymaj się od niego z daleka,” powiedziała stanowczo Brooke do Indiany. „Przeleciał połowę szkoły i jestem pewna, że ma jakieś miliardy chorób wenerycznych. Jest też dupkiem.” „Słyszę cię, Brooklyn.” Oczy Indiany rozszerzyły się, gdy Greyson obrócił się na swoim siedzeniu i podniósł brwi na Brooke. Podniósł na nią brew. „Nie plotkujemy znowu, prawda?” „Tylko mówię prawdę,” wzruszyła ramionami Brooke i uśmiechnęła się słodko. „Bardzo mnie interesuje, co masz do powiedzenia,” zachęcił Greyson z kpiącym uśmieszkiem. „Bardzo wątpię, że chciałbyś usłyszeć, co mam do powiedzenia,” wzruszyła ramionami Brooke. Greyson westchnął, a jego oczy rzuciły się na Brandona, który nie przestawał patrzeć na trzech chłopaków od momentu, gdy weszli do pokoju. „Brandon, przestań się gapić. Uderzę cię, a biorąc pod uwagę, że jesteś kuzynem Brooklynu, wiem, że nie powinienem,” zatrzymał się, a jego oczy błysnęły niebezpiecznym rozbawieniem, „ale dobrze wiesz, że to zrobię.” „Greyson,” westchnęła Brooke. Indiana zauważyła, że była jedyną osobą w pokoju, która nie patrzyła na Greysona z oczami pełnymi strachu. „Nie uderzysz Brandona.” „Jakbyś była w stanie mnie powstrzymać, Brooklyn. Może jesteś zaskakująco wysoko na szkolnej drabinie społecznej, ale znam kogoś, kto potrafi cię trzymać na smyczy.” Dwaj przyjaciele Greysona zaśmiali się, a on uśmiechnął się, gdy Brooke zacisnęła usta, a jej policzki przybrały lekki odcień różu. „Nie próbuj mi mówić, co mogę, a czego nie mogę robić, Brooklyn. Zawsze przegrasz.” „A propos Harry'ego, gdzie on jest?” zastanawiał się rudy przyjaciel, a Greyson wzruszył ramionami, patrząc pytająco na Brooke.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Tak, świetne pytanie, Kal, gdzie jest Harry?” zapytał Greyson. „Nie wiem, gdzie on jest!” mruknęła Brooke, krzyżując ramiona na piersi i mrużąc oczy na Greysona i jego przyjaciół. „Teraz proszę, zostawcie nas w spokoju.” „Jak sobie życzysz,” wyśmiał się Greyson, a Brooke odwróciła się z powrotem do Indii. „Przepraszam za to,” przeprosiła. „On jest dupkiem.” „A przy okazji zna twojego chłopaka,” zauważyła Indiana, jej głos był cichy, ale Brooke to usłyszała. „C-chłopaka? C-co?” wykrztusiła, a Indiana lekko się uśmiechnęła. „Harry, tak go nazwali?” „Spostrzegawcza.” Indiana podskoczyła, gdy Greyson pojawił się za nią i oparł się o szafkę, krzyżując ramiona na piersi. „Teraz,” powiedział, mierząc ją wzrokiem. „Kim jesteś?” „Myślę, że lepiej, jeśli się nie dowiesz,” mruknął Brandon. Greyson go zignorował. „Jej imię to Indiana-” „Jestem pewien, że potrafi mówić za siebie, Brooklyn.” „Jest nieśmiała,” wzruszyła ramionami Brooke, rzucając spojrzenie na Indiankę, która wyglądała, jakby chciała być gdziekolwiek indziej niż w klasie. „No dalej, nie gryzę,” zachęcił Greyson, a Indiana zdrętwiała, tak jak wcześniej. „Nie mów o tym,” powiedziała Indiana, jej głos był nadal cichy, ale stanowczy. „Dotknąłem nerwu, co?” zastanawiał się Greyson i uśmiechnął. „Komuś się to podoba.” „Na litość boską, Greyson!” syknęła Brooke, a Greyson spojrzał na Indianę. Indiana była bardzo piękna, ale jej piękno zasłaniał brak pewności siebie. Ukrywała się za okularami, a jej długie brązowe włosy osłaniały twarz. Piękna to słowo, którego nigdy nie użyła do opisania siebie. „Jak się nazywasz?” zapytał stanowczo Greyson. Indiana zmusiła się do mówienia. „Indiana.” Greyson zmrużył oczy. „Hughs,” powiedział pod nosem. „Co?” zapytała Indiana, nie słysząc go. „Nic,” powiedział Greyson lekceważąco. Spojrzał na Indianę jeszcze raz, zanim wrócił do swoich przyjaciół. Rozmawiał z nimi cicho i natychmiast oboje spojrzeli na Indianę, ich oczy szeroko otwarte i skupione na jej nadgarstku. Indiana trzymała go, zakrywając bliznę. Brooke zauważyła, że trzej chłopcy patrzą na Indianę i skrzywiła się. „Przestraszacie ją,” skarciła. „Jaki macie problem? Boże.” Brooke przewróciła oczami, gdy odwrócili wzrok. „Tylko dlatego, że wszyscy się ich boją, myślą, że mogą sobie pozwolić na wszystko. Przepraszam.” „W porządku,” powiedziała cicho Indiana i spojrzała na drzwi klasy, modląc się, by nauczycielka przyszła, żeby nie musiała z nikim rozmawiać. Minęło kilka minut, a Indiana potarła głowę. Była zestresowana i zaczynał się ból głowy. Chciała, żeby świat ją pochłonął. Szkoła była ostatnim miejscem, w którym chciała być. *Co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana podskoczyła z szoku i rozejrzała się w panice. Słyszała głos, głośny i wyraźny, ale była pewna, że głos nie był na głos. „Czy wszystko w porządku?” zapytał Brandon. On i Brooke patrzyli na Indianę z zaniepokojeniem. *Nie panikuj, nie wariujesz* „Ja, eee...” Indiana zakrztusiła się swoimi słowami. Czy to sobie wyobrażała? *Nie wyobrażasz sobie tego.* „Indiana?” powiedziała miękko Brooke. „W porządku,” wymamrotała Indiana. „Po prostu mam straszny ból głowy.” *Co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana walczyła o opanowanie oddechu. Panikowała. Była pewna, że słyszy głos w swojej głowie. A to nie był dobry znak. *Mówiłem ci, nie ma potrzeby panikować. Po prostu porozmawiaj ze mną.* Indiana zmarszczyła brwi. Głos brzmiał znajomo. *Kim jesteś?* Czuła się dziwnie rozmawiając w myślach. Cała ta wymiana była tak niesamowicie inwazyjna i nie podobało jej się to. *To ja zadaję pytania, Indiana.* *Skąd znasz moje imię? Jak w ogóle jesteś w mojej głowie? Czy ja wariuję-**Nie, uspokój się, nie jesteś. Teraz odpowiedz na moje pytanie, co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana zatrzymała się, myśląc. Ten głos był w jej głowie, na pewno nie był prawdziwy. Domyślała się, że to jak rozmowa z wymyślonym przyjacielem. *Indiana.* Głos stawał się niecierpliwy, a ponieważ nie miała pojęcia, jak się go pozbyć, postanowiła odpowiedzieć na jego pytania. *Stało się, gdy byłam młodsza.**Potrzebuję trochę więcej informacji niż to.**Zostałam... zaatakowana.* Nie sądziła, że może jęknąć w swojej głowie, ale tak się stało. *Wilki.* To nie było pytanie, to było stwierdzenie. Indiana miała wrażenie, że głos, że głos mężczyzny, już znał odpowiedź na swoje pytania. *Spostrzegawcza.* Jej głowa gwałtownie odwróciła się, by spojrzeć na Greysona i jego przyjaciół, ale tym razem nie patrzył na nią. Patrzył w dół na swoje biurko, rysując bezmyślnie na powierzchni. Teraz, gdy o tym pomyślała, głos rzeczywiście brzmiał podobnie do tego, co słyszała od niego. „Na co patrzysz?” zapytała Brooke, wyrywając Indianę z zamyślenia. Pokręciła głową i spojrzała na biurko. „N-nic.” Brandon zmrużył oczy na nią, a potem spojrzał na Greysona, który powoli podniósł wzrok i uniósł brwi do Brandona. *Kim jesteś?* Zapytała. *Nie jesteś prawdziwy, prawda?**Jestem jak najbardziej prawdziwy, ale kim jestem, nie ma znaczenia.**Ma znaczenie, jeśli jesteś w mojej głowie.**Dużo więcej mówisz, gdy nie mówisz fizycznie.**Więc już cię spotkałam.* *Nie powiedziałem tego.**Zasugerowałeś to.* Indiana zaczynała się irytować. Chciała wiedzieć, kim jest ten facet i jak to możliwe. *Ile miałaś lat, kiedy zostałaś zaatakowana?**Mam wrażenie, że wiesz.* Powiedziała to cicho i przygryzła wargę. Nie lubiła wspominać ataku. *Miałam 5 lat.**Twój ojciec, on zginął.**J-jak? Skąd to wiesz?**Wiele osób zna historię ataku, ale nie wiedzą, że to twoja historia.**Co masz na myśli?**Nawet ty nie znasz całej historii.**Więc powiedz mi.**Nie.**Dlaczego nie?**To nie jest właściwy czas.**Jesteś głosem w mojej głowie, nie obchodzi mnie to! Przerażasz mnie, teraz powiedz mi, skąd wiesz tyle o mnie!**Po prostu skup się na zawieraniu przyjaźni. Jeśli jesteś nieśmiała, korzystaj z okazji. Brooklyn to miła dziewczyna, nie ignoruj jej, rozmawiając ze mną. Niebawem się odezwę.**Czekaj!* Głos zniknął. To było prawie tak, jakby w jej umyśle była obecność, a teraz jej nie było. Tak jak i jej ból głowy. „Słuchasz, Indiana?” „Hmm?” Indiana spojrzała na Brooke i uśmiechnęła się. „Jesteś nieśmiała i mało mówisz, ale lubię cię, Indiana.” „Um, dziękuję?” „Bardzo proszę,” uśmiechnęła się i spojrzała na Brandona. „Co myślisz o naszej nowej przyjaciółce?” „Myślę, że zajmie ci trochę czasu, żeby się do nas przekonać.” „Przepraszam,” powiedziała Indiana i uśmiechnęła się nieśmiało. „Nie ufam łatwo.” „Mamy czas,” uśmiechnęła się Brooke, a dzwonek zabrzmiał, sygnalizując zmianę lekcji. „Pokaż swój plan lekcji?” Indiana podała swój plan lekcji, a Brooke szybko go przejrzała. „Twoja następna lekcja to włoski, Brandon i ja mamy francuski, ale nasze klasy są obok siebie, pokażemy ci, gdzie iść?” „Um, dobrze,” kiwnęła głową Indiana, a trójka wstała. Indiana chwyciła swoją torbę i poszła za nimi z klasy, ale nie przed spojrzeniem na Greysona, który spojrzał na nią i lekko się uśmiechnął. Głos w jej głowie brzmiał tak bardzo jak jego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Shy

Shy

71 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

71

Treść

Aa