„Tak, świetne pytanie, Kal, gdzie jest Harry?” zapytał Greyson. „Nie wiem, gdzie on jest!” mruknęła Brooke, krzyżując ramiona na piersi i mrużąc oczy na Greysona i jego przyjaciół. „Teraz proszę, zostawcie nas w spokoju.” „Jak sobie życzysz,” wyśmiał się Greyson, a Brooke odwróciła się z powrotem do Indii. „Przepraszam za to,” przeprosiła. „On jest dupkiem.” „A przy okazji zna twojego chłopaka,” zauważyła Indiana, jej głos był cichy, ale Brooke to usłyszała. „C-chłopaka? C-co?” wykrztusiła, a Indiana lekko się uśmiechnęła. „Harry, tak go nazwali?” „Spostrzegawcza.” Indiana podskoczyła, gdy Greyson pojawił się za nią i oparł się o szafkę, krzyżując ramiona na piersi. „Teraz,” powiedział, mierząc ją wzrokiem. „Kim jesteś?” „Myślę, że lepiej, jeśli się nie dowiesz,” mruknął Brandon. Greyson go zignorował. „Jej imię to Indiana-” „Jestem pewien, że potrafi mówić za siebie, Brooklyn.” „Jest nieśmiała,” wzruszyła ramionami Brooke, rzucając spojrzenie na Indiankę, która wyglądała, jakby chciała być gdziekolwiek indziej niż w klasie. „No dalej, nie gryzę,” zachęcił Greyson, a Indiana zdrętwiała, tak jak wcześniej. „Nie mów o tym,” powiedziała Indiana, jej głos był nadal cichy, ale stanowczy. „Dotknąłem nerwu, co?” zastanawiał się Greyson i uśmiechnął. „Komuś się to podoba.” „Na litość boską, Greyson!” syknęła Brooke, a Greyson spojrzał na Indianę. Indiana była bardzo piękna, ale jej piękno zasłaniał brak pewności siebie. Ukrywała się za okularami, a jej długie brązowe włosy osłaniały twarz. Piękna to słowo, którego nigdy nie użyła do opisania siebie. „Jak się nazywasz?” zapytał stanowczo Greyson. Indiana zmusiła się do mówienia. „Indiana.” Greyson zmrużył oczy. „Hughs,” powiedział pod nosem. „Co?” zapytała Indiana, nie słysząc go. „Nic,” powiedział Greyson lekceważąco. Spojrzał na Indianę jeszcze raz, zanim wrócił do swoich przyjaciół. Rozmawiał z nimi cicho i natychmiast oboje spojrzeli na Indianę, ich oczy szeroko otwarte i skupione na jej nadgarstku. Indiana trzymała go, zakrywając bliznę. Brooke zauważyła, że trzej chłopcy patrzą na Indianę i skrzywiła się. „Przestraszacie ją,” skarciła. „Jaki macie problem? Boże.” Brooke przewróciła oczami, gdy odwrócili wzrok. „Tylko dlatego, że wszyscy się ich boją, myślą, że mogą sobie pozwolić na wszystko. Przepraszam.” „W porządku,” powiedziała cicho Indiana i spojrzała na drzwi klasy, modląc się, by nauczycielka przyszła, żeby nie musiała z nikim rozmawiać. Minęło kilka minut, a Indiana potarła głowę. Była zestresowana i zaczynał się ból głowy. Chciała, żeby świat ją pochłonął. Szkoła była ostatnim miejscem, w którym chciała być. *Co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana podskoczyła z szoku i rozejrzała się w panice. Słyszała głos, głośny i wyraźny, ale była pewna, że głos nie był na głos. „Czy wszystko w porządku?” zapytał Brandon. On i Brooke patrzyli na Indianę z zaniepokojeniem. *Nie panikuj, nie wariujesz* „Ja, eee...” Indiana zakrztusiła się swoimi słowami. Czy to sobie wyobrażała? *Nie wyobrażasz sobie tego.* „Indiana?” powiedziała miękko Brooke. „W porządku,” wymamrotała Indiana. „Po prostu mam straszny ból głowy.” *Co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana walczyła o opanowanie oddechu. Panikowała. Była pewna, że słyszy głos w swojej głowie. A to nie był dobry znak. *Mówiłem ci, nie ma potrzeby panikować. Po prostu porozmawiaj ze mną.* Indiana zmarszczyła brwi. Głos brzmiał znajomo. *Kim jesteś?* Czuła się dziwnie rozmawiając w myślach. Cała ta wymiana była tak niesamowicie inwazyjna i nie podobało jej się to. *To ja zadaję pytania, Indiana.* *Skąd znasz moje imię? Jak w ogóle jesteś w mojej głowie? Czy ja wariuję-**Nie, uspokój się, nie jesteś. Teraz odpowiedz na moje pytanie, co się stało z twoim nadgarstkiem?* Indiana zatrzymała się, myśląc. Ten głos był w jej głowie, na pewno nie był prawdziwy. Domyślała się, że to jak rozmowa z wymyślonym przyjacielem. *Indiana.* Głos stawał się niecierpliwy, a ponieważ nie miała pojęcia, jak się go pozbyć, postanowiła odpowiedzieć na jego pytania. *Stało się, gdy byłam młodsza.**Potrzebuję trochę więcej informacji niż to.**Zostałam... zaatakowana.* Nie sądziła, że może jęknąć w swojej głowie, ale tak się stało. *Wilki.* To nie było pytanie, to było stwierdzenie. Indiana miała wrażenie, że głos, że głos mężczyzny, już znał odpowiedź na swoje pytania. *Spostrzegawcza.* Jej głowa gwałtownie odwróciła się, by spojrzeć na Greysona i jego przyjaciół, ale tym razem nie patrzył na nią. Patrzył w dół na swoje biurko, rysując bezmyślnie na powierzchni. Teraz, gdy o tym pomyślała, głos rzeczywiście brzmiał podobnie do tego, co słyszała od niego. „Na co patrzysz?” zapytała Brooke, wyrywając Indianę z zamyślenia. Pokręciła głową i spojrzała na biurko. „N-nic.” Brandon zmrużył oczy na nią, a potem spojrzał na Greysona, który powoli podniósł wzrok i uniósł brwi do Brandona. *Kim jesteś?* Zapytała. *Nie jesteś prawdziwy, prawda?**Jestem jak najbardziej prawdziwy, ale kim jestem, nie ma znaczenia.**Ma znaczenie, jeśli jesteś w mojej głowie.**Dużo więcej mówisz, gdy nie mówisz fizycznie.**Więc już cię spotkałam.* *Nie powiedziałem tego.**Zasugerowałeś to.* Indiana zaczynała się irytować. Chciała wiedzieć, kim jest ten facet i jak to możliwe. *Ile miałaś lat, kiedy zostałaś zaatakowana?**Mam wrażenie, że wiesz.* Powiedziała to cicho i przygryzła wargę. Nie lubiła wspominać ataku. *Miałam 5 lat.**Twój ojciec, on zginął.**J-jak? Skąd to wiesz?**Wiele osób zna historię ataku, ale nie wiedzą, że to twoja historia.**Co masz na myśli?**Nawet ty nie znasz całej historii.**Więc powiedz mi.**Nie.**Dlaczego nie?**To nie jest właściwy czas.**Jesteś głosem w mojej głowie, nie obchodzi mnie to! Przerażasz mnie, teraz powiedz mi, skąd wiesz tyle o mnie!**Po prostu skup się na zawieraniu przyjaźni. Jeśli jesteś nieśmiała, korzystaj z okazji. Brooklyn to miła dziewczyna, nie ignoruj jej, rozmawiając ze mną. Niebawem się odezwę.**Czekaj!* Głos zniknął. To było prawie tak, jakby w jej umyśle była obecność, a teraz jej nie było. Tak jak i jej ból głowy. „Słuchasz, Indiana?” „Hmm?” Indiana spojrzała na Brooke i uśmiechnęła się. „Jesteś nieśmiała i mało mówisz, ale lubię cię, Indiana.” „Um, dziękuję?” „Bardzo proszę,” uśmiechnęła się i spojrzała na Brandona. „Co myślisz o naszej nowej przyjaciółce?” „Myślę, że zajmie ci trochę czasu, żeby się do nas przekonać.” „Przepraszam,” powiedziała Indiana i uśmiechnęła się nieśmiało. „Nie ufam łatwo.” „Mamy czas,” uśmiechnęła się Brooke, a dzwonek zabrzmiał, sygnalizując zmianę lekcji. „Pokaż swój plan lekcji?” Indiana podała swój plan lekcji, a Brooke szybko go przejrzała. „Twoja następna lekcja to włoski, Brandon i ja mamy francuski, ale nasze klasy są obok siebie, pokażemy ci, gdzie iść?” „Um, dobrze,” kiwnęła głową Indiana, a trójka wstała. Indiana chwyciła swoją torbę i poszła za nimi z klasy, ale nie przed spojrzeniem na Greysona, który spojrzał na nią i lekko się uśmiechnął. Głos w jej głowie brzmiał tak bardzo jak jego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Cześć, Indiana.” Greyson usiadł obok Indianny i splecionymi palcami oparł się na biurku. Odwrócił głowę, aby na nią spojrzeć, a ona nerwowo przygryzła wargę, czując się nieswojo pod jego spojrzeniem. „To ten moment, w którym mówisz cześć, inaczej byłoby to uznane za niegrzeczność.” „Och, przepraszam,” wyszeptała i kaszlnęła. „Cześć.” W oczach Greysona błysnęło rozbawienie i delikatnie się zaśmiał. „Chyba nie przedstawiłem się na ostatniej lekcji. Jestem Greyson Evans.” Miał aurę pewności siebie, która onieśmielała Indianę. „Tak, Brooke mi powiedziała,” powiedziała Indiana. Unikała wzroku Greysona. „Ah, Brooklyn,” powiedział. „Jest postacią. Brandon, jednakże, to nieszczęśliwy dupek.” „Wydaje się miły.” „Tak, jest dużym, przytulnym misiem,” powiedział Greyson sucho i przewrócił oczami. „Nie wszyscy w tym mieście są tymi, za kogo się podają.” „Co to ma znaczyć?” „Po prostu uważaj, z kim się zaprzyjaźniasz.” „Ale Brandon i Brooke-” „Są dobrymi ludźmi, ale po prostu nie dogaduję się z Brandonem. Nie mówię o nich.” „Nie poznałam nikogo innego.” Chyba że liczyła głos w swojej głowie. „Nie dziwi mnie to.” „Co?” „Mam na myśli, że jesteś po prostu tak przystępna,” powiedział sarkastycznie i uśmiechnął się do niej. „Spokojnie, Indie-” „Indie?” „Tak, Indie. Ale rozumiem, jesteś nieśmiała. Planuję to zmienić. Nie codziennie mam okazję pomóc społecznemu odrzutkowi?” „Co? Nie jestem społecznym-” „Żartuję,” powiedział i zaśmiał się. „Poza tym, wiesz ile dziewczyn zabiłoby za to, żeby być na twoim miejscu?” „Nie?” „Indie, wszystkie dziewczyny mnie chcą,” wyszeptał i odchylił się na krześle, krzyżując ramiona na piersi. „Z jednym pstryknięciem palcami mógłbym mieć wszystko, co chcę.” „Och,” powiedziała i przytaknęła, patrząc na swoje ręce. Nie była dobra w rozmowach, nie była dobra w byciu towarzyską w ogóle, zwłaszcza gdy ktoś był bardzo pewny siebie. „Więc, dlaczego się przeprowadziłaś?” zapytał Greyson. Indiana wzruszyła ramionami. „Moja mama chciała zmiany scenerii,” powiedziała cicho. „Mieszkasz z ojcem?” „Nie,” wyszeptała. „Jest... Nieobecny.” „Rozumiem.” Greyson powoli przytaknął i zacisnął usta. „Nieobecny,” mruknął. „Dlaczego ze mną rozmawiasz?” Indiana uniosła brew na Greysona, który wzruszył ramionami. „Bo chcę, a zawsze dostaję to, czego chcę.” „Och. Rozumiem.” „Indie, co to jest?” Greyson wyciągnął rękę i delikatnie dotknął nadgarstka Indianny. Zaniemówiła nagle i próbowała się wyrwać, ale jego uścisk był mocny. „Greyson. Puść mnie.” „Co to jest?” „Proszę, czuję się nieswojo,” powiedziała Indiana. „Odpowiedz na moje pytanie, Indie.” Strach Greysona był stanowczy, a Indianna przełknęła nerwowo. „Widzisz, co to jest,” wyszeptała. „Jak to zdobyłaś?” „Jak inaczej zdobywasz bliznę po ugryzieniu na nadgarstku?” zapytała z gorzkim tonem w głosie. „Zostajesz ugryziona.” W końcu była przerwa na lunch i Indiana nie mogła być szczęśliwsza. Po prostu chciała znaleźć cichy kącik w bibliotece i być sama. Podczas trzeciej lekcji miała Ace'a, przyjaciela Greysona, który próbował z nią rozmawiać, a potem Brandon na czwartej. Nienawidziła tego. Nie była dobra w kontaktach z ludźmi. Była lepsza sama. Głos nie odezwał się ponownie, a Indiana uśmiechnęła się, otwierając swoją szafkę; może była po prostu zdenerwowana i to sobie wyobrażała. Mogła mieć nadzieję. Włożyła książki do swojej szafki, a kiedy ją zamknęła, Brooke pojawiła się znikąd. „Indiana!” Uśmiechnęła się, sprawiając, że Indiana podskoczyła z przerażenia. „Przestraszyłaś mnie,” wymamrotała Indiana, a Brooke uśmiechnęła się przepraszająco. „Przepraszam,” zaśmiała się. „Więc pomyślałam, biorąc pod uwagę, że nikogo nie znasz, czy chciałabyś usiąść z moimi przyjaciółmi na lunchu?” „Och...” Indianna przygryzła wargę. „Um, dzięki, ale miałam zamiar zrobić trochę zadań domowych.” „Nie chcesz poznać wszystkich?” „Jestem w porządku,” Indianna wzruszyła ramionami, a Brooke spojrzała na kogoś za Indianną. „Mówiłem ci, że jesteś społecznym odrzutkiem.” Indiana odwróciła się, by zobaczyć, jak Greyson patrzy na nią z uśmiechem na ustach. „Greyson!” Brooke westchnęła, a on się uśmiechnął. „Co? To prawda.” „Jesteś dupkiem, ale nie widzisz mnie, jak ci to mówię.” „No cóż, właśnie to zrobiłaś,” mruknął i mrugnął do Indianny, sprawiając, że uniosła brwi na niego. „Och, zamknij się,” warknęła Brooke, piorunując Greysona wzrokiem. „Lepiej uważaj na swoją buzię, Brooklyn,” ostrzegł. „Znalazłem Harry'ego i szuka cię.” „Powiedz mu, żeby się odczepił,” wzruszyła ramionami i spojrzała z powrotem na Indiannę, gdy Ace i Kal podeszli do Greysona z innym gościem, którego Indianna nie rozpoznała. „Mówi się o diable,” mruknął Greyson i spojrzał na faceta, kiwając głową na powitanie. Brooke odwróciła się do niego i zmrużyła oczy. „Unikasz mnie, prawda?” Zapytał i podszedł do Brooke, przyciskając ją do szafek. „Nie doceniam bycia ignorowanym, Brooke.” „Ja... Eee... Cóż, widzisz-” Facet cmoknął i pocałował ją w usta, obejmując ją ramionami i przyciągając do siebie. „Zejdź ze mnie, Harry,” powiedziała Brooke, kładąc ręce na jego piersi. „Zamknij się i pocałuj mnie, Brooke,” zażądał facet, a ku zaskoczeniu, Brooke to zrobiła. „Chyba zaraz zwymiotuję.” Indiana spojrzała na Greysona, gdy to powiedział, potem na Ace'a i Kala, a potem z powrotem na Greysona. „Cóż, idę,” powiedziała cicho i odwróciła się, odchodząc, zanim mogli coś powiedzieć. Udało jej się znaleźć bibliotekę i usiadła z tyłu, wyjmując swoje słuchawki i zgubiła się w muzyce. Nie miała żadnych zadań domowych do zrobienia, po prostu chciała być sama. *Cukiereczku?* Indiana westchnęła, gdy usłyszała głos i próbowała go zignorować. *Indiana, nie lubię być ignorowana.* *Zostaw mnie w spokoju.* Próbowała się odciągnąć od natrętnego uczucia w głowie, grając w Flappy Birds na telefonie, ale głos przemówił ponownie. *Indiana?* Nie odpowiedziała i zmarszczyła brwi na ekran, gdy zginęła, zdobywając tylko 9 punktów. *Indiana!* Głośność głosu sprawiła, że podskoczyła, a ona zgrzytnęła zębami. Nagle przeszywający ból przeszedł przez jej głowę, a ona chwyciła się za głowę, zaciskając oczy z bólu. *Co robisz?* Nie sądziła, że mogłaby krzyczeć w swojej głowie, ale to zrobiła. *Przestań! To boli!* *Wtedy mnie nie ignoruj,* warknął głos. *Przeproś, cukiereczku.* *Niech to przestanie!* Błagała. *Proszę!* *Przeproś.* *Dobra, przepraszam!* Zaskowyczała i powoli ból zniknął. Potarła głowę i spojrzała na stół. *Co z tobą jest nie tak!**Łatwo się denerwuję, więc radzę ci robić, co mówię, chyba że chcesz, żeby to się powtórzyło.**Jesteś szalony!**Nie, po prostu łatwo się denerwuję,* powtórzył głos, a Indiana westchnęła, opierając się na krześle. *Proszę, powiedz mi po prostu, czego ode mnie chcesz.* Jej głos był błagalny, a głos przez chwilę był cichy. *Chcę, cukiereczku-**Nie nazywaj mnie cukiereczkiem.**Nie przerywaj. Chcę ci powiedzieć, ale nie wiem, czy jesteś gotowa.**Gotowa na co?**Na prawdę.**Co masz na myśli?**Nie mogę ci powiedzieć, dopóki nie będziesz gotowa, cukiereczku.**Ale jestem przestraszona, przerażasz mnie,* przyznała. *Przykro mi z tego powodu, Indie. Nie chcę tego robić.**W takim razie odpowiedz mi na jedno pytanie.**To zależy od tego, jakie to pytanie.**Czy chodzisz do tej szkoły?**Tak, chodzę.**Jesteś w-**Tylko jedno pytanie, cukiereczku.*
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Jak było w szkole?” zapytała mama Indianny, gdy tego dnia później weszła do domu. „To była szkoła”, Indianna wzruszyła ramionami i poszła na górę do swojego pokoju. Weszła do środka i usiadła na łóżku, otwierając laptopa. Jej pokój był dość pusty. Były tam stosy pudeł ustawione pod ścianą, ściany miały nudny beżowy kolor, a jedynymi meblami były łóżko, szafa i komoda. Miała jeszcze dużo do rozpakowania. Siedziała przy laptopie przez kilka godzin, przeglądając Tumblra i śledząc na Twitterze Dylana O’Briena i Andy’ego Biersacka. Tak spędzała większość wieczorów. Wstawała tylko, żeby się wysikać i coś zjeść.
„Indianna, kolacja gotowa!” Indianna odciągnęła wzrok od ekranu laptopa, który sprawiał, że oczy jej łzawiły, kiedy mrugnęła i spojrzała na drzwi. „Zaraz zejdę!” zawołała i zamknęła laptopa. Z głośnym ziewnięciem zeszła z łóżka i podeszła do drzwi, ale gdy tylko dotknęła klamki, jej żołądek się skręcił, a ręka poleciała do ust. Pobiegła do łazienki przylegającej do jej pokoju i zwróciła zawartość swojego żołądka do toalety. Rzuciła swoją czapkę na podłogę i związała włosy, gdy znowu zwymiotowała.
„O Boże,” jęknęła, czując ucisk w głowie. Głos jednak nic nie mówił. Znowu zwymiotowała i osunęła się na podłogę, opierając głowę o ścianę. Siedziała tam przez kilka minut, czekając, czy znowu nie zrobi jej się niedobrze, ale na szczęście już nie.
Jęknęła i podniosła się z podłogi, spłukując toaletę i płucząc usta wodą. Nagle nie miała ochoty na jedzenie. Jak leniwiec, powoli zeszła na dół do kuchni. „Mamo, nie jestem głodna,” powiedziała, po czym odwróciła się i wróciła do swojego pokoju. Padła na łóżko i zamknęła oczy, sen ją pochłonął w ciągu kilku sekund.
*Było ciemno, gdy Indianna się obudziła. Pościel była poskręcana wokół jej nóg, a ona pociła się jak świnia. Jęknęła i usiadła, przyciskając dłoń do czoła. Głos był w jej głowie, jak przed pójściem do łóżka. Nie mówił nic, co ją przerażało.
Całe jej ciało bolało i czuła się jakby była cała poobijana. Udało jej się wstać z łóżka i dotrzeć do łazienki, używając ściany jako podpory. Włączyła prysznic i spojrzała w lustro, krzywiąc się na to, co zobaczyła.
Pod oczami miała ciemne cienie, a jej twarz była wilgotna od potu. Włosy miała przylepione do głowy, a jej zazwyczaj opalona skóra była chorobliwie szara. Zdjęła z siebie ubrania i weszła pod prysznic, mając nadzieję, że gorąca woda złagodzi ból jej ciała.
Nie udało się. Kiedy wyszła spod prysznica, czuła się gorzej, miała gorączkę, a skóra piekła ją jakby miała ekstremalne mrowienie. Owinęła się ręcznikiem i ochlapała twarz zimną wodą, ale to nic nie dało na jej temperaturę. Udało jej się wrócić do pokoju i padła na łóżko, zbyt zmęczona, by się wysuszyć. Leżała tam, aż sama wyschła.
Nie wiedziała, co jest z nią nie tak, była tylko wdzięczna, że nie zwymiotowała ponownie.
Była dopiero siódma rano, kiedy Indianna skończyła się ubierać. Zasnęła w ręczniku na godzinę, ale obudziła się z uczuciem, że chce zwymiotować, na szczęście nie zrobiła tego.
Wciąż była gorąca i jej temperatura zdawała się rosnąć, więc postanowiła założyć dżinsowe szorty i luźny biały top na ramiączkach. Rzuciła swoje ciemnobrązowe włosy, które były jeszcze lekko wilgotne, w niechlujny kok i założyła okulary. Mogła widzieć bez nich, ale potrzebowała ich do rzeczy z bliska, takich jak czytanie, więc postanowiła je zostawić, było łatwiej niż szukać ich w torbie.
*Dlaczego idziesz do szkoły, jesteś wyraźnie chora, cukiereczku.*
*Długo ci zajęło, zanim się odezwałeś.*
*Skąd wiesz, że już byłem w twojej głowie?*
*Mogę cię wyczuć.*
*Racja* . Dlaczego więc idziesz do szkoły?**To mój drugi dzień, nie mogę opuścić.**Tak możesz.**Nie, poza tym, nie chcę utknąć w domu z mamą.**Nie dogadujecie się?**Nie bardzo.* Indiana wsunęła swoje bose stopy w parę czarnych Conversów i położyła się na łóżku, zamykając oczy.*To nie powinno być powodem, dla którego idziesz do szkoły.**Cóż, to jeden z powodów.**Powinnaś zostać w domu, kochanie.**Jestem w porządku, to wszystko prawdopodobnie minie za kilka godzin.* Brzmiała, jakby próbowała przekonać nie tylko głos, ale i siebie samą.*Hmm, pewnie.**Zamierzam tylko iść spać-* Nie dokończyła zdania, ponieważ sen już ją ogarnął, powitała go chętnie.Słońce świeciło jasno i to sprawiało, że Indiana czuła się gorzej, gdy tego dnia szła do szkoły.*Nie powinnaś przychodzić.**Jeśli nie zamierzasz odpowiadać na moje pytania, to nie rozmawiaj ze mną.* Indiana westchnęła i weszła po schodach do szkoły, czując na sobie spojrzenia na jej tyłku i zaczęła wątpić w swój wybór ubrań."Hej, piękna." Indiana zatrzymała się, gdy chłopak wszedł przed nią na korytarz. "Jesteś tu nowa? Zapamiętałbym kogoś takiego jak ty..." Oczy chłopaka zatrzymały się na jej biuście, a ona przesunęła się niespokojnie."Tak, um przepraszam," mruknęła i próbowała go ominąć, ale on podążył za jej ruchem."Gdzie się tak spieszysz?" Chłopak uśmiechnął się złośliwie, kładąc rękę na jej ramieniu, co sprawiło, że znów chciała zwymiotować. "Mogę cię oprowadzić, słodziutka.""N-nie, jestem w porządku, dzięki," wymamrotała i cofnęła się, ale chłopak pociągnął ją do przodu."Powinnaś być bardziej wdzięczna!" Chłopak warknął, przyciągając Indiannę do swojej piersi. "Taka ładna dziewczynka jak ty nie powinna być sama, są tu niegrzeczni chłopcy." Jego uśmiech zmienił się w złowrogi grymas, a Indiana wykręciła się, próbując odepchnąć go od siebie."Z-zostaw mnie!" Zaskomlała, jej serce waliło w piersi."Dziewczyna powiedziała, żebyś ją zostawił." Indiana spojrzała za chłopaka i zobaczyła Greysona stojącego z założonymi na piersi rękami."Odwal się, koleś, jestem zajęty," warknął chłopak, a Greyson przewrócił oczami, chwytając go za kołnierz koszuli. Pociągnął chłopaka do tyłu, a on puścił Indianę, ale ona potknęła się i poleciała na podłogę. Zacisnęła oczy i czekała na upadek, ale na szczęście ktoś ją złapał i ustabilizował."W porządku," powiedział znajomy głos, a ona spojrzała za siebie, by zobaczyć Ace'a. "W porządku?""T-tak, dziękuję," wyszeptała, a jej głowa zwróciła się w stronę Greysona, gdy ten pchnął chłopaka na szafki. Teraz zebrał się tłum, a Indianna zobaczyła Brooke wśród nich, jej oczy spoczęły na Indiannę i podbiegła do niej."W porządku? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha, kochana!" Wykrzyknęła, ale Indiana była zbyt zajęta patrzeniem na bójkę."Nie waż się mnie nazywać kolego," syknął Greyson, a oczy chłopaka rozszerzyły się."Cholera, przepraszam, nie wiedziałem, że to ty!" Chłopak sapnął i jęknął, gdy Greyson uderzył go w brzuch."Przeproś ją!" Krzyknął Greyson i spojrzał na Indianę, a reszta tłumu również. Greyson przycisnął ramię do gardła chłopaka i spojrzał na niego gniewnie. "Przeproś ją teraz, albo sprawię, że nie doczekasz słońca, kolego.""Cholera, przepraszam!" Wydyszał."Nie sądzę, że mówisz to szczerze," syknął Greyson, przyciskając ramię jeszcze mocniej."Naprawdę!" Krzyknął chłopak, próbując odciągnąć ręce Greysona. "Przepraszam!""Lepiej," warknął Greyson i odepchnął chłopaka na podłogę. "Teraz zniknij mi z oczu, zanim zrobię coś, czego będę żałował!" Chłopak podniósł się z podłogi i uciekł szybciej, niż można było mrugnąć, a Greyson westchnął, trzaskając kostkami. "To nie jest pieprzony pokaz, teraz wszyscy, wynocha!" Tłum nie musiał powtarzać i wszyscy się rozproszyli, szepcząc o tym, co właśnie zobaczyli."Co się stało?" Brooke wyszeptała, marszcząc brwi na Indianę, która stała tam w szoku. Nie wiedziała, że Greyson może być tak... Przerażający. Był przerażający w klasie wczoraj, ale myślała, że to tylko gra. Oczywiście nie."J-ja, tym." Nie wiedziała, co powiedzieć i pokręciła głową. "Muszę, um... Iść.""Indie, zaczekaj!" Zanim zdążyła się odwrócić, Greyson chwycił ją za nadgarstek i spojrzał jej w oczy. "Przepraszam, że musiałaś to zobaczyć. Josh to chory drań, już cię nie będzie niepokoił.""O-okej," wyjąkała, a Kal i Harry podeszli do nich."Stary, słyszeliśmy, co się stało," powiedział Kal, a Brooke uniosła brwi."Co się stało?" Zapytała."Josh był obrzydliwy i obmacywał Indianę," wyjaśnił Ace."To straszne!""Cóż, um dzięki, ale muszę iść," mruknęła Indiana i wyrwała rękę z nadgarstka Greysona."Indie, jesteś w porządku?" Zapytał Greyson. "Nie przez to, co się stało, mam na myśli, że wyglądasz jak gówno.""Dzięki," wymamrotała."Nie, Indiana ma rację. Nie wyglądasz zbyt dobrze," powiedziała Brooke, gdy Harry objął ją ramionami, co sprawiło, że przewróciła oczami i uderzyła go łokciem w żebra."Jestem w porządku," mruknęła Indiana i odwróciła się, odchodząc od grupy, zanim zdążyli powiedzieć coś więcej. Westchnęła i przycisnęła rękę do czoła, była rozpalona, a świat zaczął się kręcić.*Idź do domu, kochanie, jesteś chora.**Zamknij się.**Idź do domu!**Zmusz mnie.* Indiana weszła do damskiej toalety i nagle znów pojawił się ból w jej głowie. Jęknęła i chwyciła zlew, gdy ból się nasilił. *Przestań!* Chwyciła się za głowę z bólu i zacisnęła oczy. *Proszę!**Zgódź się pójść do domu, a przestanę.**Nie! Po prostu spraw, żeby to się skończyło!**Idź do domu, a przestanę.**Powiedz mi, kim jesteś, a pójdę!**Nie ma mowy.**W takim razie nie idę do domu.**Mogę sprawić, że będzie gorzej, kochanie.*Ból zaczął się nasilać, a Indiana jęknęła. *Nie, proszę!**Idź do domu!**Nie!*
Przesuń w górę, aby kontynuować