„Jak było w szkole?” zapytała mama Indianny, gdy tego dnia później weszła do domu. „To była szkoła”, Indianna wzruszyła ramionami i poszła na górę do swojego pokoju. Weszła do środka i usiadła na łóżku, otwierając laptopa. Jej pokój był dość pusty. Były tam stosy pudeł ustawione pod ścianą, ściany miały nudny beżowy kolor, a jedynymi meblami były łóżko, szafa i komoda. Miała jeszcze dużo do rozpakowania. Siedziała przy laptopie przez kilka godzin, przeglądając Tumblra i śledząc na Twitterze Dylana O’Briena i Andy’ego Biersacka. Tak spędzała większość wieczorów. Wstawała tylko, żeby się wysikać i coś zjeść.
„Indianna, kolacja gotowa!” Indianna odciągnęła wzrok od ekranu laptopa, który sprawiał, że oczy jej łzawiły, kiedy mrugnęła i spojrzała na drzwi. „Zaraz zejdę!” zawołała i zamknęła laptopa. Z głośnym ziewnięciem zeszła z łóżka i podeszła do drzwi, ale gdy tylko dotknęła klamki, jej żołądek się skręcił, a ręka poleciała do ust. Pobiegła do łazienki przylegającej do jej pokoju i zwróciła zawartość swojego żołądka do toalety. Rzuciła swoją czapkę na podłogę i związała włosy, gdy znowu zwymiotowała.
„O Boże,” jęknęła, czując ucisk w głowie. Głos jednak nic nie mówił. Znowu zwymiotowała i osunęła się na podłogę, opierając głowę o ścianę. Siedziała tam przez kilka minut, czekając, czy znowu nie zrobi jej się niedobrze, ale na szczęście już nie.
Jęknęła i podniosła się z podłogi, spłukując toaletę i płucząc usta wodą. Nagle nie miała ochoty na jedzenie. Jak leniwiec, powoli zeszła na dół do kuchni. „Mamo, nie jestem głodna,” powiedziała, po czym odwróciła się i wróciła do swojego pokoju. Padła na łóżko i zamknęła oczy, sen ją pochłonął w ciągu kilku sekund.
*Było ciemno, gdy Indianna się obudziła. Pościel była poskręcana wokół jej nóg, a ona pociła się jak świnia. Jęknęła i usiadła, przyciskając dłoń do czoła. Głos był w jej głowie, jak przed pójściem do łóżka. Nie mówił nic, co ją przerażało.
Całe jej ciało bolało i czuła się jakby była cała poobijana. Udało jej się wstać z łóżka i dotrzeć do łazienki, używając ściany jako podpory. Włączyła prysznic i spojrzała w lustro, krzywiąc się na to, co zobaczyła.
Pod oczami miała ciemne cienie, a jej twarz była wilgotna od potu. Włosy miała przylepione do głowy, a jej zazwyczaj opalona skóra była chorobliwie szara. Zdjęła z siebie ubrania i weszła pod prysznic, mając nadzieję, że gorąca woda złagodzi ból jej ciała.
Nie udało się. Kiedy wyszła spod prysznica, czuła się gorzej, miała gorączkę, a skóra piekła ją jakby miała ekstremalne mrowienie. Owinęła się ręcznikiem i ochlapała twarz zimną wodą, ale to nic nie dało na jej temperaturę. Udało jej się wrócić do pokoju i padła na łóżko, zbyt zmęczona, by się wysuszyć. Leżała tam, aż sama wyschła.
Nie wiedziała, co jest z nią nie tak, była tylko wdzięczna, że nie zwymiotowała ponownie.
Była dopiero siódma rano, kiedy Indianna skończyła się ubierać. Zasnęła w ręczniku na godzinę, ale obudziła się z uczuciem, że chce zwymiotować, na szczęście nie zrobiła tego.
Wciąż była gorąca i jej temperatura zdawała się rosnąć, więc postanowiła założyć dżinsowe szorty i luźny biały top na ramiączkach. Rzuciła swoje ciemnobrązowe włosy, które były jeszcze lekko wilgotne, w niechlujny kok i założyła okulary. Mogła widzieć bez nich, ale potrzebowała ich do rzeczy z bliska, takich jak czytanie, więc postanowiła je zostawić, było łatwiej niż szukać ich w torbie.
*Dlaczego idziesz do szkoły, jesteś wyraźnie chora, cukiereczku.*
*Długo ci zajęło, zanim się odezwałeś.*
*Skąd wiesz, że już byłem w twojej głowie?*
*Mogę cię wyczuć.*
*Racja* . Dlaczego więc idziesz do szkoły?**To mój drugi dzień, nie mogę opuścić.**Tak możesz.**Nie, poza tym, nie chcę utknąć w domu z mamą.**Nie dogadujecie się?**Nie bardzo.* Indiana wsunęła swoje bose stopy w parę czarnych Conversów i położyła się na łóżku, zamykając oczy.*To nie powinno być powodem, dla którego idziesz do szkoły.**Cóż, to jeden z powodów.**Powinnaś zostać w domu, kochanie.**Jestem w porządku, to wszystko prawdopodobnie minie za kilka godzin.* Brzmiała, jakby próbowała przekonać nie tylko głos, ale i siebie samą.*Hmm, pewnie.**Zamierzam tylko iść spać-* Nie dokończyła zdania, ponieważ sen już ją ogarnął, powitała go chętnie.Słońce świeciło jasno i to sprawiało, że Indiana czuła się gorzej, gdy tego dnia szła do szkoły.*Nie powinnaś przychodzić.**Jeśli nie zamierzasz odpowiadać na moje pytania, to nie rozmawiaj ze mną.* Indiana westchnęła i weszła po schodach do szkoły, czując na sobie spojrzenia na jej tyłku i zaczęła wątpić w swój wybór ubrań."Hej, piękna." Indiana zatrzymała się, gdy chłopak wszedł przed nią na korytarz. "Jesteś tu nowa? Zapamiętałbym kogoś takiego jak ty..." Oczy chłopaka zatrzymały się na jej biuście, a ona przesunęła się niespokojnie."Tak, um przepraszam," mruknęła i próbowała go ominąć, ale on podążył za jej ruchem."Gdzie się tak spieszysz?" Chłopak uśmiechnął się złośliwie, kładąc rękę na jej ramieniu, co sprawiło, że znów chciała zwymiotować. "Mogę cię oprowadzić, słodziutka.""N-nie, jestem w porządku, dzięki," wymamrotała i cofnęła się, ale chłopak pociągnął ją do przodu."Powinnaś być bardziej wdzięczna!" Chłopak warknął, przyciągając Indiannę do swojej piersi. "Taka ładna dziewczynka jak ty nie powinna być sama, są tu niegrzeczni chłopcy." Jego uśmiech zmienił się w złowrogi grymas, a Indiana wykręciła się, próbując odepchnąć go od siebie."Z-zostaw mnie!" Zaskomlała, jej serce waliło w piersi."Dziewczyna powiedziała, żebyś ją zostawił." Indiana spojrzała za chłopaka i zobaczyła Greysona stojącego z założonymi na piersi rękami."Odwal się, koleś, jestem zajęty," warknął chłopak, a Greyson przewrócił oczami, chwytając go za kołnierz koszuli. Pociągnął chłopaka do tyłu, a on puścił Indianę, ale ona potknęła się i poleciała na podłogę. Zacisnęła oczy i czekała na upadek, ale na szczęście ktoś ją złapał i ustabilizował."W porządku," powiedział znajomy głos, a ona spojrzała za siebie, by zobaczyć Ace'a. "W porządku?""T-tak, dziękuję," wyszeptała, a jej głowa zwróciła się w stronę Greysona, gdy ten pchnął chłopaka na szafki. Teraz zebrał się tłum, a Indianna zobaczyła Brooke wśród nich, jej oczy spoczęły na Indiannę i podbiegła do niej."W porządku? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha, kochana!" Wykrzyknęła, ale Indiana była zbyt zajęta patrzeniem na bójkę."Nie waż się mnie nazywać kolego," syknął Greyson, a oczy chłopaka rozszerzyły się."Cholera, przepraszam, nie wiedziałem, że to ty!" Chłopak sapnął i jęknął, gdy Greyson uderzył go w brzuch."Przeproś ją!" Krzyknął Greyson i spojrzał na Indianę, a reszta tłumu również. Greyson przycisnął ramię do gardła chłopaka i spojrzał na niego gniewnie. "Przeproś ją teraz, albo sprawię, że nie doczekasz słońca, kolego.""Cholera, przepraszam!" Wydyszał."Nie sądzę, że mówisz to szczerze," syknął Greyson, przyciskając ramię jeszcze mocniej."Naprawdę!" Krzyknął chłopak, próbując odciągnąć ręce Greysona. "Przepraszam!""Lepiej," warknął Greyson i odepchnął chłopaka na podłogę. "Teraz zniknij mi z oczu, zanim zrobię coś, czego będę żałował!" Chłopak podniósł się z podłogi i uciekł szybciej, niż można było mrugnąć, a Greyson westchnął, trzaskając kostkami. "To nie jest pieprzony pokaz, teraz wszyscy, wynocha!" Tłum nie musiał powtarzać i wszyscy się rozproszyli, szepcząc o tym, co właśnie zobaczyli."Co się stało?" Brooke wyszeptała, marszcząc brwi na Indianę, która stała tam w szoku. Nie wiedziała, że Greyson może być tak... Przerażający. Był przerażający w klasie wczoraj, ale myślała, że to tylko gra. Oczywiście nie."J-ja, tym." Nie wiedziała, co powiedzieć i pokręciła głową. "Muszę, um... Iść.""Indie, zaczekaj!" Zanim zdążyła się odwrócić, Greyson chwycił ją za nadgarstek i spojrzał jej w oczy. "Przepraszam, że musiałaś to zobaczyć. Josh to chory drań, już cię nie będzie niepokoił.""O-okej," wyjąkała, a Kal i Harry podeszli do nich."Stary, słyszeliśmy, co się stało," powiedział Kal, a Brooke uniosła brwi."Co się stało?" Zapytała."Josh był obrzydliwy i obmacywał Indianę," wyjaśnił Ace."To straszne!""Cóż, um dzięki, ale muszę iść," mruknęła Indiana i wyrwała rękę z nadgarstka Greysona."Indie, jesteś w porządku?" Zapytał Greyson. "Nie przez to, co się stało, mam na myśli, że wyglądasz jak gówno.""Dzięki," wymamrotała."Nie, Indiana ma rację. Nie wyglądasz zbyt dobrze," powiedziała Brooke, gdy Harry objął ją ramionami, co sprawiło, że przewróciła oczami i uderzyła go łokciem w żebra."Jestem w porządku," mruknęła Indiana i odwróciła się, odchodząc od grupy, zanim zdążyli powiedzieć coś więcej. Westchnęła i przycisnęła rękę do czoła, była rozpalona, a świat zaczął się kręcić.*Idź do domu, kochanie, jesteś chora.**Zamknij się.**Idź do domu!**Zmusz mnie.* Indiana weszła do damskiej toalety i nagle znów pojawił się ból w jej głowie. Jęknęła i chwyciła zlew, gdy ból się nasilił. *Przestań!* Chwyciła się za głowę z bólu i zacisnęła oczy. *Proszę!**Zgódź się pójść do domu, a przestanę.**Nie! Po prostu spraw, żeby to się skończyło!**Idź do domu, a przestanę.**Powiedz mi, kim jesteś, a pójdę!**Nie ma mowy.**W takim razie nie idę do domu.**Mogę sprawić, że będzie gorzej, kochanie.*Ból zaczął się nasilać, a Indiana jęknęła. *Nie, proszę!**Idź do domu!**Nie!*
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Indiana? Co się stało?” Indiana otworzyła oczy, gdy usłyszała głos Brooke. Brooke stała przed nią z zaniepokojoną miną. „Czy coś cię boli? Co się dzieje, kochanie?” „Moja głowa”, jęknęła Indiana. „Bardzo mnie boli.” „Mam jakieś środki przeciwbólowe, jeśli chcesz?” „Nie, one nie zadziałają.” „Skąd możesz być tego pewna?” zastanawiała się Brooke, a Indiana skrzywiła się. „Uwierz mi, nie zadziałają”, wymamrotała. *Cukierku, nie lubię cię ranić-* *Więc nie rób tego!* *Ale, tylko próbuję ci pomóc.* *Pomóż mi, zostawiając mnie w spokoju!* *Nie mogę tego zrobić.* Indiana jęknęła z frustracji i bólu. Odmawiała pozwolenia, aby głos w jej głowie wygrał. Nie chciała wracać do domu. „Wyglądasz, jakbyś była w naprawdę złym stanie, może powinnam wezwać pielęgniarkę...” Brooke urwała nerwowo, przyglądając się z ostrożnością Indiannę. „P-proszę, nie rób tego, to minie.” *Nie, nie minie.* Indiana zignorowała głos. „B-będę w porządku.” „Musisz coś zrobić, lekcje się zaczęły i nie ma mowy, żebyś mogła w takim stanie iść na nie,” zauważyła Brooke, i mogła powiedzieć, że coś było nie tak. Indiana była chora i Brooke mogła zauważyć, że była wyczerpana. „Będę w porządku.” „Często to mówisz, kochanie,” powiedziała Brooke. „Zaczynam myśleć, że tak naprawdę nie jesteś w porządku.” „Ale jestem-” „Nie, nie jesteś. Jesteś chora, kochanie, musisz iść do domu i odpocząć.” *Powinnaś jej posłuchać, ma rację.**Czy sprawisz, że ból zniknie?**Tak, jeśli pójdziesz do domu.* Indiana nie chciała pozwolić, by głos wygrał, ale musiała. Nie mogła już dłużej znosić bólu. „Dobrze”, Indiana przytaknęła. „Pójdę do domu.” *Indiana spojrzała na drzwi, gdy zadzwonił dzwonek i jęknęła, dźwięk sprawiał, że głowa bolała ją jeszcze bardziej. Słyszała, jak jej mama krząta się po kuchni i wiedziała, że otworzy drzwi, więc położyła głowę z powrotem na sofie i zamknęła oczy. „Pani Hughs, jestem przyjaciółką Indiany, czy wszystko z nią w porządku?” Indiana znała ten głos. „Och, cudownie, że nawiązuje przyjaźnie, jest bardzo nieśmiała,” powiedziała mama Indiany i nagle zamilkła. „Czy jest jakiś problem, pani Hughs?” „Jak się nazywasz?” „Greyson Evans.” Indiana mogła sobie wyobrazić uśmiech na jego twarzy, kiedy to mówił, najwyraźniej Greyson był kimś ważnym w tym mieście. Mama Indiany zadrżała i usłyszała huk. „To nie było zbyt uprzejme, pani Hughs. Teraz boli mnie stopa.” „Wyjdź.” Po raz pierwszy Indiana zgodziła się z tym, co powiedziała mama, nie chciała teraz widzieć Greysona; fakt, że jego głos i głos w jej głowie brzmiały tak podobnie, sprawiał, że głowa bolała ją jeszcze bardziej. „Pani Hughs, powinna być pani bardziej uprzejma dla gości.” Indiana jęknęła, gdy jego głos się zbliżył i udawała, że śpi na kanapie. „Widziałeś ją, śpi, możesz iść,” syknęła mama Indiany, ale Greyson tylko się roześmiał. „Porozmawiajmy, Iris.” Indiana usłyszała, że Greyson usiadł na sofie i zmarszczyła brwi. Jak znał imię jej matki? „Czego chcesz, Greyson?” „Chcę wyjaśnienia.” „Nie dostaniesz żadnego.” „Dostaję to, czego chcę,” powiedział stanowczo. „Im więcej zrozumiem, tym łatwiej będzie dla niej.” „Poradzę sobie z nią, gdy przyjdzie czas.” „Co stanie się bardzo szybko, Iris. Nie przypadkiem złapała grypę, to czas.” „Ale to niemożliwe!” jej matka zadrżała. „Nie, to nie jest niemożliwe.” „Ale ona ma 16 lat!” „Zdaję sobie z tego sprawę.” „Więc wiesz, że ma czas-” „Nie ma.” „Tak, ma!” „Nie podnoś na mnie głosu, Iris,” ostrzegł Greyson, a ona westchnęła. „Nie powinniśmy tu przyjeżdżać.” „To lepsze dla niej, naprawdę myślałaś, że przeprowadzisz ją przez to sama?” „Tak. Myślałam.” „W takim razie jesteś głupia,” powiedział Greyson swobodnie, a matka Indiany zadrżała. „Jesteś głupia, jeśli wierzyłaś, że możesz jej pomóc.” „Jak śmiesz-” „Jak śmiesz,” przerwał Greyson. „Przychodzisz na moją ziemię z nią i oczekujesz, że nie będziemy ci przeszkadzać? Moim obowiązkiem jest dbać o naszych, niezależnie od tego, czy jest to stado, czy nie. W momencie, gdy przekroczyłaś granicę tego miasta, podpisałaś ją do nas, nie możesz przeprowadzić jej przez to, ona należy do nas.” „C-co? Nie! J-jak?” „Ty i ona nie należycie do nikogo, ona potrzebuje stada, a ty przypadkiem przeprowadziłaś się do miasta, gdzie jest bardzo potężne. Moje.” . Mogę wybrać, kogo chcę w swojej grupie, a kiedy przyjdzie czas, ona dołączy do mojej. Nie masz tu nic do powiedzenia, Iris.
- Nie możesz tego zrobić! Ona jest moją córką!
- I co z tego?
- Wyjeżdżamy, nie będziesz musiał się o nas martwić. - Kiedy to powiedziała, Greyson się roześmiał.
- Iris, jeśli spróbujesz opuścić to miasto, nigdy więcej jej nie zobaczysz.
- Jesteś zły!
- Nie, po prostu staram się o nią zadbać. Jestem miły i daję ci czas z nią, ale ona będzie miała trudności, gdy przyjdzie czas, nie będziesz jej widywać tak często.
- Nie możesz tego zrobić!
- Nie przekraczaj moich granic, Iris. Wiesz, kim jestem, więc wiesz, że nie zawsze jestem taki miły, zaakceptuj czas, który ci daję z nią.
- Ona jest zraniona - szepnęła jej matka.
- Jej nadgarstek.
- Nie tylko fizycznie, psychicznie. Domyślam się, że skoro wiesz, kim jestem, jesteś świadoma tego, co się z nami stało?
- Tak.
- Atak ją zmienił. Była pełna życia, była pewna siebie i była tak radosna i przyjazna dla wszystkich, może była mała, ale miała taką wielką osobowość. Kiedy doszło do ataku... Stała się cieniem tego, kim była. Straciłam moją córkę tego dnia, Greyson, ona nie radzi sobie z nowymi ludźmi, nie możesz po prostu narzucić jej tego życia.
- Poradzę sobie z nią, będzie dobrze.
- Nie będzie. Jestem jej matką i nie potrafię już do niej dotrzeć.
- Zaufaj mi, Iris, będzie dobrze ze mną, przeprowadzę ją przez to.
- Dlaczego? Co cię zainteresowało w niej?
Greyson zatrzymał się na chwilę i westchnął.
- Wiesz.
Indiana poruszyła się i poczuła wzrok Greysona i matki na sobie.
- Ona się budzi - powiedziała jej matka, a Indiana otworzyła oczy, patrząc prosto na Greysona, który opierał się na krześle z nogą na kolanie.
- C-co tu robisz? - zapytała, siadając na kanapie.
- Przyszedłem zobaczyć, jak się czujesz, wcześniej nie wyglądałaś dobrze.
- Czuję się dobrze.
- Myślę, że to kłamstwo - powiedział z uśmiechem.
- Greyson, widziałeś ją, możesz już iść - powiedziała matka Indianny, a Greyson uniósł brwi na nią, prawie ostrzegawczo.
- Mam nadzieję, że poczujesz się lepiej, Indie - powiedział i wstał, patrząc prosto na Indianę.
- Do zobaczenia wkrótce.
Wyszedł z domu, a kiedy Indiana usłyszała zamknięcie drzwi wejściowych, westchnęła i położyła się z powrotem na kanapie.
- To twój przyjaciel?
- Nie - Indiana spojrzała na matkę z pustym wyrazem twarzy - on nie jest.
- Więc dlaczego miałby się tobą interesować?
- Dziś pobił faceta na moich oczach, może poczuł się źle - wzruszyła ramionami Indiana.
- Pobił faceta? - jej matka zaniemówiła. - Dlaczego?
- Facet mnie niepokoił, nie prosiłam go o to, ale po prostu go pobił.
- Trzymaj się od niego z daleka, Indiana.
- Od kiedy ci na mnie zależy, mamo? - Indianna parsknęła, a jej matka westchnęła, przeczesując palcami swoje blond włosy. Indianna swoją opaloną skórę i ciemne włosy odziedziczyła po ojcu, nie miała żadnego podobieństwa do matki oprócz jej jaskrawych zielonych oczu.
- Dbam o ciebie, Indiana - powiedziała jej matka. - Po prostu nie zwracasz na mnie wystarczającej uwagi, by to zauważyć.
- Cóż, przepraszam. - Indiana wstała i przeszła do schodów, spojrzała na matkę i zmrużyła oczy. - Nigdy nie byłam mamusi dziewczynką. - Westchnęła i ruszyła po schodach. Weszła do swojego pokoju i usiadła na parapecie, otwierając szeroko okno, by spróbować się ochłodzić. Oparła głowę i wachlowała się rękami, chciała tylko spać, ale rozmowa, którą usłyszała, nie pozwalała jej zasnąć.
Jak Greyson znał jej matkę i jak jej matka znała Greysona? I co miała się dowiedzieć? Dlaczego przed nią ukrywano tajemnice? Z jękiem zamknęła oczy, próbowała oczyścić umysł, ale pojawiło się uporczywe uczucie i przewróciła oczami.
* - Czego chcesz?
* - To nie jest miłe powitanie, cukiereczku.
* - Nie jestem w nastroju.
* - Cóż, zamierzałem dostarczyć ci kilka odpowiedzi, ale widząc, że jesteś w takim stanie, myślę, że sobie odpuszczę.
* - Nie! Co chciałeś mi powiedzieć?
* - To może zaczekać.
* - Powiedz mi!
* - Dlaczego miałbym, cukiereczku?
* - Bo zasługuję na to, by coś wiedzieć! Cokolwiek! Nawet moja matka ukrywa przede mną tajemnice!
* - Nie sądziłem, że naprawdę spałaś.
Indiana zamarła i zmarszczyła brwi.
* - To ty.
* - Mówiłem, że dam ci kilka odpowiedzi, cukiereczku.
* - Greyson?
* - Witaj, Indie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
