passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Spark Me Tenderly: Before Him - Rozdział #3 - autor itsvlada

Spark Me Tenderly: Before Him

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Tydzień drugi, oficjalnie osiągnęłam status ducha.

Załoga rozwinęła niezwykły talent do rozmawiania wokół mnie, przez mnie, ale nigdy ze mną. Marina ustala temperaturę—arktyczną—a reszta odpowiednio się opatula.

Omawiają rozkłady lotów nade mną. Wymieniają się opowieściami o poprzednich podróżach, jakbym nie stała dosłownie metr od nich. Koordynują zadania językiem spojrzeń i skinień, który celowo wyklucza nową dziewczynę.

„Będziemy potrzebować więcej szampana na trasę do Singapuru”, mówi Derek, pilot, do Mariny, gdy uzupełniam kieliszki dosłownie pomiędzy nimi. „Te, co zwykle.”

„Już załatwione”, odpowiada. „Sprawdziłam zapasy dziś rano.”

Żadne z nich nie patrzy na mnie. Mogłabym równie dobrze być wyjątkowo niewygodnym meblem, ale mimo to staram się wypełnić ciszę. Bo cisza i ja nigdy nie byłyśmy przyjaciółkami.

Nucę podczas uzupełniania zapasów w kuchni, pod nosem komentuję własne czynności jak w filmie przyrodniczym— „A oto widzimy stewardesę w jej naturalnym środowisku, składającą serwetki z agresywnym entuzjazmem”—i nie pozwalam samotności wygrać.

Jeśli oni nie chcą rozmawiać ze mną, będę rozmawiać sama ze sobą.

Jestem doskonałym towarzystwem. Przeważnie.

Charlotte, „narzeczona prawniczka korporacyjna” z zeszłego tygodnia, nadal tu jest. Wciąż próbuje. A ja obserwuję jej kampanię o uwagę pana Finleya z rodzajem chorobliwej fascynacji, zwykle zarezerwowanej dla dokumentów o drapieżnikach.

Bez przerwy ustawia się w jego polu widzenia, zakładając i rozkładając nogi, jakby dyrygowała symfonią jedwabnych pończoch. Wtrąca wzmianki o sprawach związanych z jego branżą, każda z nich to starannie zarzucona przynęta.

Na każdy lot zakłada też inny perfum, pewnie przerabia całą ladę w perfumerii.

A on ledwie podnosi wzrok.

Jego laptop mógłby być z nim na stałe zespawany, a ja łapię się na tym, że obserwuję jego bardziej niż Charlotte.

Zapisuję w pamięci, jak napina mu się szczęka, gdy ona przerywa mu pracę. Jak jego palce zatrzymują się na klawiaturze, kiedy coś go drażni, tę precyzyjną ekonomię ruchów.

Każdy gest jest zamierzony i kontrolowany, nic się nie marnuje.

Wmawiam sobie, że to czysta obserwacja zawodowa. Uczę się czytać swojego szefa, rozumieć jego nastroje, by móc przewidywać potrzeby.

Tylko tyle. Naprawdę.

Podczas lotu do Berlina Charlotte prosi o kawę. Czarną, bez cukru, którą natychmiast przygotowuję z precyzją maszyny. Przynoszę jej kawę z najjaśniejszym uśmiechem, bo uśmiechać się można za darmo i nie pozwolę nikomu mi tego odebrać.

„Proszę! Piękny dzień na latanie, prawda? W sumie każdy dzień powyżej chmur jest piękny, myślę. Była pani kiedyś w Berlinie? Czytałam gdzieś, że mają tam niesamowite targi uliczne, gdzie można—”

„Nie prosiłam o głupią rozmowę.” Głos Charlotte przecina mój potok słów jak ostrze. „Tylko kawę.”

Słowa spadają jak policzek—ostro, publicznie i z zamiarem zranienia. Cała kabina zamiera w ciszy, a gdy Marina zerka z progu kuchni, łapię to przebłysk satysfakcji na jej twarzy, zanim znów przybiera profesjonalną maskę.

Policzki mi płoną, a dłonie zaciskają się na tacy z kawą tak mocno, że aż bieleją mi kostki.

„Oczywiście”, udaje mi się powiedzieć, głos mam zaskakująco stabilny mimo upokorzenia pełzającego mi po gardle. „Przepraszam za—”

„Wykonuje pracę, za którą jej płacę.”

Głos pana Finleya przecina kabinę—zimny, precyzyjny i wymierzony prosto w Charlotte. Nadal nie podnosi wzroku znad laptopa, ale temperatura w kabinie spada o kolejne dwadzieścia stopni.

Jego palce przestają poruszać się po klawiaturze, a perfekcyjnie opanowana twarz Charlotte pokrywa się nieładnym rumieńcem. „Po prostu prosiłam o…”

„Jeśli ma pani uwagi co do obsługi”, kontynuuje, każde jego słowo jest jak lód, „proszę zgłosić je do mnie. A nie wyładowywać się na mojej załodze.”

Cisza jest… ogłuszająca.

Charlotte otwiera usta, zamyka je, znowu otwiera, jak bardzo droga ryba łapiąca powietrze. Stoję nieruchomo z tacą, serce bije mi jak szalone z powodów, których absolutnie nie zamierzam analizować.

Potem oczy pana Finleya na ułamek sekundy spotykają się z moimi—dosłownie przez moment, ledwie spojrzenie—i dociera do mnie, że sprawdza. Upewnia się, czy wszystko ze mną w porządku.

Coś między nami wtedy przelatuje, choć nie umiałabym tego nazwać, nawet gdybym chciała.

Potem wraca do laptopa, jakby nic się nie stało. Jakby właśnie nie rozszarpał słownie własnej narzeczonej za atak na personel. Jakby moje istnienie sprowadzało się do chwilowego sprawdzenia jakości usług.

Reszta lotu mija w napiętej ciszy.

Charlotte wpatruje się w okno, z zaciśniętą szczęką i ramionami skrzyżowanymi obronnie na designerskiej bluzce. Marina rzuca mi spojrzenia, których nie potrafię rozszyfrować—zaskoczenie, może ponowna ocena. A ja nie mogę przestać odtwarzać tamtej chwili w głowie.

Jego cudownie niski głos, zimny jak arktyczny wiatr, broniący… mnie.

Zauważył. Naprawdę zauważył, gdy ktoś mnie zranił.

Już dawno go skreśliłam. Zimny, lekceważący, kolejny bogacz, który traktuje obsługę jak meble z tętnem. Ale on usłyszał. Zobaczył mnie, nawet kiedy myślałam, że jestem niewidzialna.

Łapię się na tym, że dolewam mu wody, zanim zdąży poprosić. Reguluję temperaturę w kabinie, gdy widzę, jak porusza ramionami, próbując ogrzać się w chłodzie.

Drobiazgi. Zawodowe sprawy. Przewidywanie potrzeb to przecież dosłownie mój zakres obowiązków.

Ale gdy znów podnosi wzrok i przyłapuje mnie na patrzeniu, odwracam się za szybko. Policzki mi płoną, a serce robi coś skomplikowanego w piersi, czego nie zamierzam nazywać.

A na następnym locie Charlotte już nie ma.

Jej miejsce na locie powrotnym pozostaje puste, tworząc pustkę po zapachu ekskluzywnych perfum i desperackiej konwersacji. I nikt jakoś nie wspomina o jej nieobecności.

Jakby wyparowała w nocy, zostawiając po sobie tylko wspomnienie perfekcyjnego manicure i urażonej dumy. Kolejne nazwisko wykreślone z jakiejś listy pana Finleya.

Podczas ostatecznej kontroli kabiny przed odlotem znajduję coś wciśniętego między poduszki fotela—jedwabną apaszkę, zdecydowanie drogą. Taką, jaką Charlotte nosiłaby kunsztownie zawiązaną na szyi.

Przynoszę ją panu Finleyowi, unosząc jak dowód w sprawie kryminalnej. „Znalazłam to. Chyba należy do panny Campbell? Mam jej to wysłać, czy…?”

„Oddaj na cele charytatywne.” Jego głos jest płaski, ostateczny. Jak zwykle, nie odrywa wzroku od tabletu. „I tak już nie wróci.”

„Och.” Ściskam apaszkę, czując miękkość materiału pod palcami. „To… to znaczy, czy wszystko w porządku? To chyba ważna decyzja, nie chcę się wtrącać, ale—”

„Coś jeszcze, panno Blossom?”

To jasny sygnał. Powinnam wycofać się do kuchni, oddać apaszkę na cele dobroczynne, zapomnieć o tej rozmowie. Zamiast tego zwlekam chwilę, patrząc na niego—naprawdę patrząc.

Napięcie w jego ramionach, które nigdy nie znika. Zmęczenie czające się pod lodem. Sposób, w jaki zaciska szczękę, jakby stale przygotowywał się na uderzenie, zawsze w gotowości, nigdy nie rozluźniony.

„Nie”, mówię w końcu cicho. „Nic więcej.”

Wracam do kuchni, nadal ściskając apaszkę, ale gdy teraz patrzę na niego, nie widzę już tylko zimnego miliardera, który zmienia kobiety jak jednorazowe dodatki.

Nie widzę już tylko lodu, dystansu ani celowego okrucieństwa jego obojętności.

Widzę mężczyznę, który stanął za mną, kiedy nikt inny by tego nie zrobił. I to, uświadamiam sobie z niebezpiecznym dreszczem w sercu, może przynieść więcej kłopotów niż wszystko inne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Mavericka]

Gabinet mojego dziadka nie zmienił się od trzydziestu lat. To samo mahoniowe biurko, te same olejne portrety przodków, którzy prawdopodobnie nie aprobują nikogo, ten sam skórzany fotel, który skrzypi, jakby cię oceniał.

To, co się zmieniło, to sam Harrison Finley.

Siedzi za tym biurkiem i nie wygląda na wściekłego, nie jest zimno wyrachowany—jest zmęczony. Prawdziwie, do szpiku kości wyczerpany. To w jakiś sposób gorsze.

— Osiemnaście miesięcy — mówi, nie podnosząc wzroku znad teczki przed sobą. — Osiemnaście miesięcy przedstawień. Caroline, Sophia, Vivian, Charlotte... Mam kontynuować, czy pamiętasz wszystkie kobiety, które systematycznie od siebie odsunąłeś?

— Pamiętam. — Utrzymuję neutralny ton głosu, nienaganną postawę.

Nie pokazuj niczego. Nie dawaj niczego.

— Czy pamiętasz też, dlaczego to robimy, Mavericku?

Wreszcie spotyka mój wzrok i widzę coś, co rzadko zdarzało mi się widzieć u Harrisona Finleya—rozczarowanie, które sięga głębiej niż strategia.

— Warunki sukcesji są bardzo jasne. Obejmiesz kontrolny pakiet udziałów w tej firmie, gdy spłodzisz dziedzica. Prawowitego dziedzica, urodzonego w legalnym małżeństwie. Bez żony, bez dziecka, nie ma spadku. Rada nadzorcza nie nagnie tych zasad dla ciebie i ja także tego nie zrobię.

— Znam warunki, dziadku.

— Tak? Bo twoje zachowanie sugeruje coś innego. — Zamyka teczkę zdecydowanym trzaskiem. — Przez osiemnaście miesięcy wykonywałem za ciebie całą robotę—sprawdzałem kandydatki, aranżowałem spotkania, praktycznie owijałem odpowiednie kobiety w papier prezentowy. A ty sabotowałeś każdą z nich.

— Charlotte była—

— W zupełności odpowiednia — przerywa mi. — Dobrze ustawiona rodzina, znakomite wykształcenie, rozumiała układ. A ty potraktowałeś ją jak mebel. Znowu. Przez lata walczyłeś ze mną o utworzenie Aerospace.

Kontynuuje, wbijając gwoździe do przysłowiowej trumny i zamrażając mnie spojrzeniem.

— Siedziałeś w tym gabinecie i przekonywałeś mnie, że to będzie warte miliardy. Że zapewni pracę tysiącom, że będzie coś znaczyć... Miałeś rację, gratuluję. A teraz będziesz patrzył, jak Richard Hale sprzeda to na części, bo nie byłeś w stanie znieść małżeństwa z rozsądku.

Ironia tej sytuacji nie umyka mojej uwadze.

Zostałem oskarżony o traktowanie kobiet jak mebli przez człowieka, który traktuje małżeństwo jak przejęcie firmy. Ale tego nie mówię, nigdy nie mówię mu, co naprawdę myślę. Wiem, że lepiej nie robić niczego głupiego.

— Mam jeszcze dwa lata — odpowiadam. — Termin mija, gdy skończę trzydzieści jeden lat.

— Dwa lata już minęły, a z twojej strony nie pojawiła się żadna kandydatka.

Głos dziadka nabiera ciężaru, którego nie jestem przyzwyczajony słyszeć. I to mi się nie podoba.

— Skończyłem, Mavericku. Skończyłem odwalać robotę za kogoś, kto nie potrafi wyjść mi naprzeciw. Od teraz sam znajdziesz sobie żonę. — Zawiesza głos. — Choć oczywiście nadal mam prawo ostatecznej akceptacji. Ten warunek pozostaje nie do negocjacji.

Kiwnąłem głową, bo co innego mogłem zrobić? Warunki się nie zmieniły—żona i dziedzic przed trzydziestymi pierwszymi urodzinami, albo firma trafia do następcy wyznaczonego przez radę. Cała moja życiowa praca oddana komuś innemu, bo nie potrafiłem wykonać jednego zadania, które mój dziadek uważa za najważniejsze.

Nie. Do. Cholery.

— Czy to wszystko? — pytam.

— Tylko tyle. — Patrzy na mnie tak, jak wtedy, gdy byłem dzieckiem, które go zawiodło—a zdarzało się to często. — Chciałem, żeby to się udało dla ciebie, naprawdę chciałem. Ale nie mogę cię zmusić, byś sam tego chciał.

Kiwnąłem głową jeszcze raz i wyszedłem z jego gabinetu, niosąc to rozczarowanie jak coś namacalnego, cięższego niż jakakolwiek złość, jaką kiedykolwiek na mnie skierował.

Dwa lata. Żadnych kandydatek. I schemat porażek, którego nie potrafię przełamać.

Lot do Singapuru powinien być ulgą. Sześć godzin pracy bez przerw, bez oczekiwań dziadka, bez parady kobiet, które rzekomo powinienem chcieć. Zamiast tego, moja koncentracja ciągle się rozprasza.

I to całkowicie jej wina. Floris Blossom.

Z tym jej absurdalnym imieniem i niezłomną, słoneczną energią, przemierzającą kabinę jakby prawa fizyki nie dotyczyły ludzi pełnych optymizmu.

Jest drobna—wręcz delikatna, naprawdę—ale zajmuje więcej miejsca, niż powinna osoba jej wzrostu. To sposób, w jaki się porusza, myślę. Cała ta niespokojna energia zamknięta w drobnej sylwetce, brązowe włosy łapiące światło z kabiny przy każdym jej ruchu głową.

Nuci podczas pracy—naprawdę nuci, jakby była w musicalu i zaraz miała dołączyć orkiestra. Przestawia już idealne serwetki. Reguluje temperaturę, zanim zdążę poczuć chłód.

Łapię się na tym, że na nią patrzę, i z wysiłkiem przekierowuję uwagę na kwartalne raporty. Prognozy przychodów. Analizy rynkowe. Liczby, które nie mają wielkich piwnych oczu ani rozsypanych po nosie piegów.

Jestem zirytowany, że zauważyłem te piegi. Nie powinienem ich zauważać.

— Panie Finley?

Podnoszę wzrok i widzę ją obok swojego miejsca — stoi, trzymając mały plastikowy pojemnik, który zdecydowanie nie należy do naszego standardowego wyposażenia. Jej policzki są delikatnie zaróżowione, a dolną wargę przygryza w sposób, który nie powinien rozpraszać, ale zdecydowanie rozprasza.

— Panno Blossom. — Mój głos jest spokojny. Profesjonalny. — Coś się stało?

— Nie! Żaden problem. Właściwie to przeciwieństwo problemu. Ja tylko… Upiekłam dla pana ciasteczka. W ramach podziękowania, za tę sprawę z panią Campbell. Za to, że pan stanął w mojej obronie. Nie że oczekiwał pan wdzięczności, ale poczułam, że powinnam coś zrobić i…

Podaje mi pojemnik tak, jakby miał zaraz wybuchnąć, jeśli potrzyma go jeszcze chwilę.

— I nie mogę tak po prostu kupić panu prezentu, bo dosłownie wszystko pan posiada, więc upiekłam ciasteczka. W hotelowej kuchni pozwolili mi użyć piekarnika, za co byłam im bardzo wdzięczna, i tylko raz uruchomiłam alarm przeciwpożarowy. Uznaję to za sukces.

Patrzę na pojemnik. Ciasteczka w środku są lekko nierówne, miejscami przypalone, wyraźnie amatorskie. Zupełnie inne niż precyzyjne wypieki na każdym firmowym evencie, w którym biorę udział.

— Sama je pani zrobiła — mówię. To nie jest pytanie.

— Własnoręcznie, z podejrzaną ilością czekoladowych groszków. Ostrzegam — niektóre mogą być bardziej czekoladą niż ciastkiem. Trochę się chyba zapędziłam.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś coś dla mnie zrobił własnymi rękami. Nie kupił, nie zamówił, nie zlecił asystentce. Po prostu… zrobił.

Dla mnie.

— Dziękuję — mówię, a mój głos brzmi dla mnie samego obco.

Delikatniej, niż zamierzałem.

Jej twarz rozjaśnia się, jakby podarowałem jej coś cennego, a nie tylko dwa słowa.

— Proszę bardzo! Mam nadzieję, że lubi pan czekoladę. Założyłam, że każdy lubi czekoladę, ale teraz zdaję sobie sprawę, że to bardzo śmiałe założenie. Naprawdę lubi pan czekoladę? Bo mogę następnym razem zrobić inne, jeśli nie…

— Lubię czekoladę, panno Blossom.

— Och, dobrze. To… dobrze. Okej. Ja tylko… — Wskazuje nieokreślonym gestem w stronę kuchni, prawie potyka się o własne nogi i wycofuje się, a jej policzki są już całkiem czerwone.

Znów patrzę na ciasteczka.

Nierówne. Amatorskie. Niedoskonałe.

Na jedną nieosłoniętą chwilę pozwalam sobie pomyśleć, jakby to było wracać do domu do kogoś takiego jak ona. Do kogoś, kto piecze niezdarne ciasteczka, nuci pod nosem podczas pracy i rozjaśnia się, gdy usłyszy dwa słowa, które nie są nawet szczególnie uprzejme.

A potem miażdżę tę myśl. Całkowicie. Bezwzględnie.

To nie tego potrzebuję. Nie jest ani odpowiednio ułożona, ani dobrze ustosunkowana, ani na miejscu. Dziadek nigdy by nie zaakceptował, a nawet gdyby, zasługuje na więcej niż stać się kolejną kobietą, którą odtrącę, gdy układ stanie się niewygodny.

No dobrze, nie konkretnie ją. Oczywiście.

Jest tylko przykładem, swoistym symbolem.

James pojawia się przy moim łokciu, gdy Floris wycofuje się do kuchni, jej ciche nucenie słychać nawet stąd. James zajmuje miejsce naprzeciw mnie, rzuca okiem na pojemnik z ciastkami, potem na moją twarz, znowu na pojemnik.

— Nie — ostrzegam.

— Nic nie powiedziałem.

— Ale myślisz.

— Myślę o wielu rzeczach. — Odsuwa się, krzyżując ramiona, z tym irytująco wszystkowiedzącym wyrazem twarzy i uśmiechem, który drażnił mnie już w liceum. — Na przykład myślę o tym, jak patrzyłeś, jak odchodzi przez bite osiem sekund.

— Nieprawda.

— Liczyłem.

Wracam do ekranu laptopa z większą siłą, niż to konieczne, a James nie łapie aluzji. Nigdy nie łapie.

— Wiesz, załoga dalej ją ignoruje — mówi lekko. — Marina przewodzi, ale reszta idzie za nią.

Moje palce zatrzymują się nad klawiaturą. — No i?

— I traktujesz ją jak mebel od dwóch tygodni. Czego oczekiwałeś po innych?

Naprawdę tak było? Ja nadałem ton, a teraz ona marznie przeze mnie?

— Dobrze wiedzieć — mówię, bo nie wiem, co innego powiedzieć.

James parska — cóż, czego się spodziewałem? — i wraca do swoich spraw.

Ale później znowu patrzę na pusty pojemnik po ciastkach i wiem, że powinienem go wyrzucić. Plastikowy, użytkowy, nic wyjątkowego. Nie ma powodu, żeby go zatrzymywać.

Odkładam go jednak na bok.

Oddam go jutro. Byłoby niegrzecznie tego nie zrobić. Zawodowa uprzejmość. Nic więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Floris]

Pokój hotelowy wygląda dokładnie tak samo jak każdy inny, w którym mieszkałam przez ostatnie tygodnie—beżowe ściany, beżowy dywan, beżowa narzuta na łóżko, która pewnie kosztuje fortunę, ale i tak sprawia wrażenie boleśnie nijakiej.

Ekran mojego telefonu rozświetla się, gdy twarz Gemmy wypełnia kadr, jej brwi już szybują w stronę linii włosów, kiedy odbieram wideorozmowę.

"Wyglądasz jak śmieci, kochanie," oznajmia radośnie. "Drogie śmieci, ale jednak śmieci."

"Dziękuję, dokładnie tego potrzebowałam, skarbie." Opadam na górę ozdobnych poduszek. "Ale naprawdę, wszystko jest w porządku. To moja twarz 'wszystko jest dobrze'."

"To twoja twarz 'za trzy sekundy się rozpadnę'. Znam cię od czternastego roku życia, Flo. Nie możesz mnie naprawdę okłamać." Gemma przesuwa telefon. "No już, gadaj. Co tam u tych fantazyjnych ludzi z nieba i gorącego miliardera?"

Otwieram usta, żeby zbyć temat, rzucić żart o szampanie na trzydziestu tysiącach stóp albo o absurdzie sześciu różnych rodzajów wody, ale coś we mnie pęka.

Słowa wypadają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać.

"Oni ze mną nie rozmawiają, Gem. Jakbym w ogóle nie istniała. Uśmiecham się, staram się, wypełniam każdą ciszę paplaniną, bo to przecież moja specjalność, prawda? Ale to nie ma znaczenia. Jestem niewidzialna. Dosłownie niewidzialna dla tych ludzi i nie wiem, co robię nie tak..."

Wyraz twarzy Gemmy w pół sekundy zmienia się z figlarnego na wściekły. "Przepraszam, co? Ignorują cię? Cała załoga?"

"To nic wielkiego, nic drastycznego, ale..."

"Przysięgam, że tam przylecę," przerywa mi, wskazując palcem w ekran. "Przylecę tam i rozniosę każdego po kolei, włącznie z tym gorącym prezesem. Zwłaszcza z gorącym prezesem. Wespnę się na niego jak na drzewo i dam mu w ten przystojny pysk."

Wydobywa się ze mnie śmiech, zachrypnięty, ale prawdziwy. "Proszę, nie bij mojego szefa. Naprawdę potrzebuję tej pracy, wiesz o tym."

"Na pewno? Bo brzmisz, jakby ta praca powoli miażdżyła ci duszę, a na to się nie godzę. Zasługujesz na ludzi, którzy cię docenią, Flo. Zasługujesz na ludzi, którzy widzą, jaka jesteś niesamowita."

"Pieniądze są świetne," przypominam jej, próbując skierować rozmowę na bezpieczniejsze tory. "I te wszystkie przywileje związane z podróżami. Wczoraj leciałam nad Alpami Szwajcarskimi. Góry, śnieg. Bardzo dramatycznie, bardzo europejsko."

"Góry cię nie przytulą." Jej głos łagodnieje. "Jak dawno temu ktoś z tej załogi naprawdę z tobą rozmawiał? Tak szczerze rozmawiał?"

Nie odpowiadam i cisza rozciąga się między nami, wypełniona wszystkim, czego nie mówię.

"Flo."

"Radę sobie daję. Zawsze sobie daję radę, prawda? Słodka Floris, ludzki promień słońca, agresywnie optymistyczna w obliczu przeciwności losu. To cały mój wizerunek."

Wciskam w głos odrobinę jasności, tak jak robię to przez całe życie.

"Poza tym, chyba się poprawia. Pan Finley ostatnio mnie obronił, zrugał swoją narzeczoną, kiedy fuknęła na mnie. Było bardzo dramatycznie i… bardzo jak z romansu."

Oczy Gemmy się zwężają. "Jeszcze nie skończyłyśmy tej rozmowy."

"Skończyłyśmy. Opowiadaj o swoich praktykach, masz jakąś dobrą krwawą historię? Potrzebuję trochę lekkiej rozrywki."

Więc opowiada, bo jest dobrą przyjaciółką i na tym polega dobra przyjaźń.

Nie wspominam, że to tak naprawdę nie pomaga.

Po zakończeniu rozmowy siedzę przez dłuższą chwilę w ciszy, zanim idę do łazienki. Tam w końcu mogę odkręcić prysznic, aż para zaparuje lustro, i wypłakać się tam, gdzie nikt mnie nie usłyszy.

Wiem, że dam sobie radę. Przecież zawsze sobie radziłam. Bywało gorzej. Ale czasem, kiedy całe twoje miejsce pracy cię ignoruje, a ty dajesz im swój najlepszy uśmiech, a samotność podchodzi ci do gardła, te drobiazgi też potrafią boleć.

Więc potem zakręcam wodę i wracam do łóżka, jakby nic się nie stało.

Następny poranek jest taki sam jak każdy poprzedni na tym samolocie, ale tym razem pan Finley wsiada zupełnie sam.

Bez nowej narzeczonej z jej designerskimi perfumami, bez Jamesa z dokumentami i uprzejmymi skinieniami. Tylko on, jego laptop i ciężar na ramionach, który już rozpoznaję jako zmęczenie. Ale nie fizyczne.

Lot do Tokio rozciąga się przed nami. Jest późno—Marina odpoczywa już od godziny w części dla załogi, a światła w kabinie są przygaszone, rozlewają się miękkim, złotym blaskiem, który sprawia, że wszystko wydaje się zawieszone w czasie.

Tylko ja i pan Finley, sami na trzydziestu tysiącach stóp.

Odprawiam swój zwykły rytuał. Przynoszę mu wodę, zanim o nią poprosi. Reguluję oświetlenie, gdy widzę, że mruży oczy. Profesjonalnie. Niewidzialnie.

Wtedy pojawiają się turbulencje.

W jednej chwili idę w stronę łazienki w samolocie; w następnej samolot gwałtownie szarpie na bok. Moje stopy odrywają się od podłogi i ląduję—całkowicie za darmo, wraz z utratą wszelkiej godności—prosto na kolanach Mavericka Finleya.

Jego dłonie łapią mnie odruchowo w pasie, palce mocno zaciskają się na moich biodrach, bym się nie zsunęła, podczas gdy moja dłoń opiera się płasko o jego szeroką i twardą pierś, by się ustabilizować. I pod drogą tkaniną czuję, jak jego serce wali.

Szybko. Prawie tak szybko jak moje, gdy nasze twarze dzieli zaledwie kilka centymetrów.

Jego oczy… Boże, te oczy. Z bliska to nie tylko szkło morskie, to burze uwięzione w zimie. I widzę, że coś w jego wyrazie w tamtej chwili pęka. Zmęczenie, być może. Albo coś znacznie bardziej samotnego.

— Ja… — mój głos jest urywany. — Przepraszam, panie Finley. Nie… Turbulencje po prostu—

— Nic ci się nie stało? — Jego głos jest niski. Chropowaty.

— Nie. Nie, wszystko w porządku. Całkowicie w porządku. Skrajnie zawstydzona, ale fizycznie cała.

Żadne z nas się nie rusza. Jego ręce wciąż na mojej talii, moja dłoń wciąż na jego bijącym sercu. Chwila się przeciąga, napięta jak struna, aż w końcu zeskakuję z niego z gracją spłoszonego kota.

— Zwykle nie jestem taka niezdarna — udaje mi się powiedzieć, prostując mundur drżącymi dłońmi. — No dobrze, to kłamstwo. Jestem dokładnie taka niezdarna. Ale zazwyczaj zostawiam to na czas po pracy—

— Panno Blossom. — Sięga obok siebie i podnosi pojemnik, o którym zupełnie zapomniałam—ten z ciastkami sprzed kilku tygodni, podziękowania, które wydają się pochodzić z zupełnie innego życia. — To chyba pani.

— Och! Zupełnie zapomniałam. Zatrzymał pan go?

Pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, zaskoczone i zbyt szczere.

— Wydało mi się stosowne oddać. — Jego głos jest neutralny, ale w tych zielonych oczach coś mignęło. — Ciastka były… miłe.

— Miłe. No proszę. Dopiszę to do CV. „Robi miłe ciastka według miliarderskich standardów”.

Biorę pojemnik, nasze palce stykają się przez ułamek sekundy, i po prostu stoję jak idiotka w tej niezręcznej ciszy, czując potrzebę, by ją czymś wypełnić. I najwyraźniej mój przeładowany prądem mózg postanowił poruszyć temat, który krążył w nim od tygodni.

Pomyśl, zanim otworzysz usta, Flo—!

— Mogę o coś zapytać? Nie musi pan odpowiadać. Właściwie na pewno pan nie odpowie, bo jest pan bardzo przywiązany do tej całej tajemniczej ciszy, co szanuję, ale jestem ciekawa—

— Zawsze jest pani ciekawa.

— To wada charakteru. Pracuję nad tym.

Waham się, potem idę dalej, czując się jak pionierka przed burzą. Zrobię coś głupiego, ale pewnie nie dożyję skutków.

No dobrze, nie aż tak dramatycznie.

— Kobiety, narzeczone… Ilu już ich było? Słyszałam, że więcej niż pięć. I żadna nie zostaje, chociaż wszystkie się starają, a pan po prostu… nie angażuje się. Chodzi o nie? O pana? To jakiś rozbudowany eksperyment psychologiczny, którego nie rozumiem?

Jego szczęka się zaciska. — Jest pani bardzo… spostrzegawcza.

— To nie odpowiedź.

— Nie — przyznaje. — To nie jest odpowiedź.

Między nami rozciąga się cisza i powinnam zamknąć ciekawską buzię, wrócić do kuchni pokładowej i zająć się swoimi sprawami, pamiętać, gdzie moje miejsce.

Ale nie mogę powstrzymać ust, słowa uciekają zanim mózg nadąża.

— Może chodzi o to, że potrzebuje pan kogoś, kto… rozumie, że to tylko przedstawienie. Kogoś, kto nie będzie oczekiwał, że to będzie prawdziwe. W tym problem, prawda? One wszystkie myślą, że uda im się sprawić, by się pan w nich zakochał, a pana nie interesuje… miłość?

Boże, Floris… Czemu nie możesz po prostu się zamknąć?

Ale patrzy na mnie z ciekawością w oczach, więc śmieję się nerwowo, już się wycofując.

— Nie żebym była ekspertką od relacji miliarderów. Po prostu, hipotetycznie, jeśli potrzebowałby pan kogoś, kto rozumie układ—

— Składa pani ofertę, panno Blossom? — mówi nagle. — Bo słucham.

Zamieram. Słowa wiszą w powietrzu między nami, ostre i nie do zignorowania.

Patrzy na mnie z przerażającą intensywnością, te zielone oczy przenikają każdy mur, jaki kiedykolwiek zbudowałam. Nie lekceważąco, nie zimno, ale całkowicie skupiony na mnie. Jakbym była jedyną osobą na świecie, która się liczy.

— Ja… ja tylko…

Moje serce wali o żebra. Słowo pali język—tak, tak, tak—and z nagłą, druzgocącą jasnością rozumiem, że właśnie zmienię wszystko.

Kabina wydaje się mniejsza niż pięć minut temu, powietrze jakby rzadsze. I gdzieś z tyłu głowy rozsądna część mnie krzyczy, że to fatalny pomysł.

Ale moje usta i tak nigdy nie słuchały rozsądnej części mnie.

— Może? —

Przesuń w górę, aby kontynuować

Spark Me Tenderly: Before Him

Spark Me Tenderly: Before Him

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa