passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stained With You - Rozdział #8 - autor itsvlada

Stained With You

/

Rozdział 8

Rozdział 7

POV Ruth

Szkic nie dawał mi spokoju.

Długo po tym, jak słońce wspięło się ponad wzgórza, wciąż leżałam zwinięta na kanapie, mając go otwartego na telefonie, powiększałam i pomniejszałam obraz, jakby dodatkowe piksele mogły ujawnić coś więcej. Ale wszystko już tam było: kąt moich ramion, sposób, w jaki głowa odchylała się ku niebu, dzika trawa uginająca się wokół moich bosych stóp... i on.

Narysowany tuż przy linii drzew, nieukryty, nieprzebrany, czekający. Nie uczynił z siebie centrum uwagi, ale też się nie wymazał. Zacienione linie jego ciała, skręt głowy, precyzja tego wszystkiego mówiły mi, że nie chodziło o wspomnienie. On tam był, obserwował i rysował.

Kompozycja czytała się jak wyznanie. Nie desperacja, nie przeprosiny, tylko klarowność. Chciał, żebym go zobaczyła. Tego poranka nie zrobiłam kawy, nie sięgnęłam po pędzel ani nie umyłam ani jednego naczynia. Po prostu wsunęłam się w buty i przeszłam skrajem łąki, zatrzymując się co kilka kroków, by zerknąć w stronę drzew. Nie bałam się. Teraz było w tym jakieś ukojenie, świadomość bycia obserwowaną nie wydawała się naruszeniem. To było jak grawitacja, stała obecność, która przekształcała moją samotność w coś znośnego.

Pod koniec popołudnia niebo zawirowało niską szarością, wiatr przewijał się przez pole z ostrzeżeniem. Gdzieś daleko zagrzmiało. Przechodząc przez dom zamykałam tylne okna, zawiązywałam zasłony. Kiedy rozległo się pukanie, nie przestraszyłam się. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Emmetta stojącego na ganku, przemokniętego do suchej nitki, z plandeką przewieszoną przez ramię.

"Widziałem, że nadchodzi burza" – powiedział. – "Pomyślałem, że twoja szopa może potrzebować przykrycia." Deszcz spływał po krawędziach jego kaptura, ściekał z maski jak druga skóra.

"Przyszedłeś tu pieszo w taką pogodę?"

Wzruszył ramionami, wyraz twarzy nieczytelny. "Nie chciałem, żebyś tam była sama." Cofnęłam się bez słowa, tylko tyle, by mógł wejść.

Zawahał się na ułamek sekundy, potem przekroczył próg, woda zbierała się pod jego butami. Podałam mu ręcznik. Nasze ręce się musnęły – krótko, ale nie neutralnie. Jego palce były zimne, mokre, pewne. Moje nie, i żadne z nas nie cofnęło dłoni.

Błyskawica rozświetliła niebo za drzewami, najpierw ściągnął bluzę z kapturem, materiał ciężki od deszczu. Potem, powoli, z namysłem, sięgnął po pasek maski. Czekał, a ja go nie powstrzymałam. Zdjął maskę. Blizna ciągnęła się od kącika ust do podstawy kości policzkowej, głęboka, źle zagojona, taka, która zmienia to, jak ludzie cię widzą, nawet jeśli już nie boli. Spojrzałam, nie mrugając. On badał moją reakcję, jakby była najważniejsza w pokoju.

"To się stało, gdy miałem dwanaście lat" – powiedział cicho. – "Pożar domu." Gardło mi się ścisnęło.

"Moja siostra została zabrana tamtej nocy. Próbowałem ją dogonić. Złapały mnie płomienie."

"Znaleźli ją?"

Pokręcił głową. "Jeszcze nie. Ale nigdy nie przestanę szukać." Jego głos nie był złamany, nie był też delikatny. To była pewność.

Podeszłam bliżej, stopa w stopę. "Myślisz, że patrzenie na mnie sprawi, że ten ból będzie mniejszy?"

"Nie." Odpowiedział natychmiast. "Ale widząc ciebie... przypomina mi to, że wciąż jest coś wartego ocalenia."

Przez chwilę nie oddychałam. Moja dłoń uniosła się, zatrzymała tuż przed jego policzkiem. Zawisłam tam, kilka centymetrów od blizny. "Nie sądzę, żebyś to ty potrzebował ratunku."

Milczenie, które nastąpiło, było gęste. Nie niezręczne, lecz naładowane. Kiedy w końcu dotknęłam jego policzka, jego oddech zadrżał. Zamknął oczy, nie pocałował mnie. Po prostu pochylił się, aż jego czoło oparło się o moje, a wszystko wokół zwęziło się do tego jednego punktu kontaktu. Jego dłoń odnalazła moją talię, teraz ciepłą, pewną. Nie przyciągnął mnie, po prostu trzymał. Moje ciało przysunęło się. Nie ze strachu, ale z potrzeby. Ale on się cofnął, ledwie zauważalnie.

"Nie dziś" – wymamrotał, głos miał chropawy. – "Nie dopóki nie będziesz pewna, że chcesz być widziana."

I tak po prostu, podniósł bluzę, założył ją i wyszedł z powrotem w burzę. Bez trzaśnięcia drzwiami, bez ostatnich słów. Tylko deszcz pochłaniający wszystko za nim. Kilka godzin później, gdy wiatr ucichł, a okna przestały drżeć, mój telefon się rozświetlił.

Bez tematu, jedno zdanie. Kiedyś myślałem, że blizny rujnują ludzi. Twoje sprawiają, że chcę zostać .

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Ruth

Muzeum zawsze było dla mnie schronieniem — chłodne ściany, ciche kroki, delikatny szum przefiltrowanego światła wpadającego przez wysokie okna. Tego się spodziewałam, gdy przyjechałam. Czego się nie spodziewałam, to tłumu.

Nie byli przytłaczający, ale ich obecność w jakiś sposób zaburzała powietrze. Turyści, studenci sztuki, kilku znajomych miejscowych.

Przesuwałam się między nimi cicho, kiwając głową Beth, gdy wskazała na tył galerii, gdzie czekał dziennikarz. Ale coś sprawiło, że się zatrzymałam.

Obok obrazu oceanu, mojego najbardziej znanego dzieła, stał mężczyzna nieruchomy jak posąg, ręce splecione za plecami.

Wyglądał na starszego, może pod koniec czterdziestki. Elegancki ciemny płaszcz, czarny golf, włosy posiwiałe przy skroniach. Nie patrzył w telefon, nie rozmawiał z nikim — po prostu patrzył na płótno, jakby żyło.

W jego postawie było coś, co ścisnęło mi gardło. Odwrócił się, gdy podeszłam bliżej. Jego oczy od razu spotkały się z moimi, wyraz twarzy spokojny, ale czujny.

— Jesteś artystką — powiedział, nie zapytał.

— Tak, to ja.

Wyciągnął rękawiczkowaną dłoń. — Lorenzo Verel. Kolekcjonuję pejzaże. Twoje… to coś więcej.

Uścisnęłam mu dłoń. Jego uścisk był stanowczy, pewny siebie, a uwaga nie słabła ani na moment.

— To wygląda jak żałoba — powiedział, zerkając na fale, które namalowałam, ich burzę zatrzymaną w półruchu. — Ale zamaskowana. Jakby nie chciała zostać nazwana. — To mnie zatrzymało. Nie dlatego, że się pomylił, ale dlatego, że miał rację.

— Niewiele osób to zauważa — odparłam.

— Nie jestem jak wiele osób — odpowiedział po prostu.

Rozmawialiśmy dłużej. Miał sposób mówienia, który wypełniał przestrzeń bez wysiłku. Nie arogancja, po prostu płynność w dawaniu uwagi. Wspomniał o posiadaniu galerii na Manhattanie, mówił o promowaniu nowych głosów w nowoczesnym realizmie.

— Masz głos — powiedział. — Ale ukrywasz go pod powściągliwością. To rzadkie. I przydatne.

Zanim zdążyłam zdecydować, czy to komplement, czy ostrzeżenie, wsunął rękę do płaszcza. Wyciągnął małą kartę i ciężkie srebrne pióro, z monogramem, drogie. Takie, którego nie pożycza się przypadkiem.

Podpisał kartkę powoli, jakby jego nazwisko miało ciężar.

— Zadzwoń, kiedy będziesz gotowa, by dać się zobaczyć. — Potem, delikatnie, wcisnął mi oba przedmioty do ręki. — Zatrzymaj pióro.

Nie odpowiedziałam, tylko skinęłam głową. Jego dotyk był krótki, pełen szacunku. Ale został ze mną jak zapach, który utrzymuje się zbyt długo. Gdy wyszłam na zewnątrz, wciąż trzymałam kartę i pióro.

Nie zauważyłam wtedy czarnego samochodu zaparkowanego po drugiej stronie ulicy.

Później jednak, gdy podczas przerwy rozglądałam się po galerii, mój wzrok zatrzymał się na znajomej sylwetce przy wyjściu. Kaptur naciągnięty. Maska na twarzy. Stał w cieniu między ekspozycjami. Nieruchomy, nieporuszony.

Lorenzo pochylił się do mnie, żeby coś powiedzieć — nawet nie pamiętam co — ale poczułam zmianę w powietrzu, gdy Emmett nie zareagował, nie mrugnął, nie odwrócił się. Nie patrzył na Lorenzo, patrzył na mnie — i to czułam. To nie była zazdrość, to nie była kontrola. To było coś cichszego i ostrzejszego, jak drut napięty pod skórą.

Tej nocy położyłam srebrne pióro na biurku. Nie zapaliłam światła. Po prostu siedziałam, wpatrując się w nie, zastanawiając się, jaki człowiek daje takie pióro komuś, kogo właśnie poznał. I jaki człowiek obserwuje zza szyby samochodu i nie mówi nic. Nie widziałam Emmetta, ale czułam jego obecność.

Wyobrażałam go sobie w jego domu, bez maski, z odsłoniętą blizną, dłonie spoczywające na czymś, czego nigdy nie dotykałam. Na czymś, co boli, ale jest zbyt ważne, by to porzucić. Teraz wydawał się inny. Napięty, spięty, Lorenzo coś w nim poruszył. Nie wiedziałam, co to znaczy. Nie chciałam być kolekcjonowana. Nie znowu, nie przez kogoś, kto nosi wdzięk jak zbroję.

Ale jakaś część mnie zastanawiała się: co to znaczy należeć do kogoś? Nie jako trofeum, nie jako własność, ale jako coś chronionego. Kiedy obudziłam się następnego ranka, srebrne pióro zniknęło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stained With You

Stained With You

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa