Emilia
„CO DO KURWY—”
Moja walizka ląduje na podłodze jak bomba i, szczerze? Idealny efekt dźwiękowy do tego totalnego burdelu, w który właśnie wlazłam. Dwadzieścia sześć godzin podróżniczego piekła—wrzeszczące dzieci, ochrona lotniska, która chyba uważa, że mój dezodorant to broń, i jedzenie z linii lotniczych, które smakowało jak karton—a to jest mój prezent na powitanie?
Vincent Black. W mojej kuchni. Smaży jajka, jakby, kurwa, tu mieszkał.
Mój mózg robi dziwny krok w miejscu, gdzie rzeczywistość po prostu... na chwilę się łamie. Bo Vincent Black nie powinien już istnieć w moim realnym życiu. Powinien być zamkniętym rozdziałem z czasów nastoletnich, kiedy byłam na tyle głupia, by myśleć, że moje problemy z ojcem można rozwiązać, zauroczeniem w jego najlepszym przyjacielu.
I to, co wtedy do niego czułam, nie było naprawdę zauroczeniem—to była raczej projekcja. Od dwunastego do siedemnastego roku życia był dla mnie uosobieniem wszystkiego, czego, jak sądziłam, potrzebuję. Bezpieczeństwa, pewności siebie, celu. Kogoś, kto porusza się po świecie, jakby dokładnie wiedział, kim jest, i nigdy za to nie przepraszał.
Siedziałam na tych długich, letnich grillach, słuchałam jak rozmawia z tatą o pracy—połowy rzeczy nie rozumiałam, ale kiwałam głową, jakbym wiedziała. Malowałam usta błyszczykiem, którego nie wolno mi było mieć, próbowałam brzmieć mądrzej, niż się czułam. Ćwiczyłam rozmowy przed lustrem, jakbym przygotowywała się do roli.
Miał w sobie tę obecność, która sprawiała, że wierzyło się, iż wszystko może być dobrze, nawet jeśli nie było. Silny. Niezachwiany. Po prostu... dorosły w sposób, jakiego nikt w moim życiu nie osiągnął.
Oczywiście były oczywiste powody, dla których nigdy nie miało z tego nic być. Był w wieku mojego ojca, znał mnie, gdy jeszcze nosiłam aparat na zębach i dostawałam szlaban za wymykanie się po dziesiątej. Ale to nie powstrzymało mojego nastoletniego mózgu przed przyklejeniem się do wyobrażenia o nim—nie o nim samym, ale o tym, co sobą reprezentował.
Ta wersja mnie wierzyła, że jeśli tylko dorosnę do kogoś, kogo on mógłby szanować, może sama wreszcie zacznę się szanować.
Nie widziałam go od czterech lat. Ostatnio słyszałam, że się ożenił i wyjechał do Australii albo gdzieś równie daleko od mojej katastrofalnej rodziny. A jednak stoi tu, wygląda dokładnie tak samo, z wyjątkiem srebrnych pasm we włosach, które są wręcz obraźliwe, bo tylko dodają mu atrakcyjności.
„Co ty, do cholery, robisz w moim mieszkaniu?” Słowa wychodzą ostre i wredne.
Nawet nie podnosi wzroku znad tych pieprzonych jajek. „Dzień dobry, Emilia.”
Ten głos—wciąż zachrypnięty, wciąż sprawia, że mój żołądek robi te idiotyczne fikołki, których odmawiam przyjęcia do wiadomości.
„Nie mów mi ‘dzień dobry’. Jak się tu dostałeś i dlaczego rozgaszczasz się w MOJEJ przestrzeni?”
„Twój ojciec poprosił o prywatną ochronę. Podczas twojego pobytu za granicą nadeszła anonimowa groźba.”
Śmieję się. To gorzki, brzydki dźwięk odbijający się od ścian mojej kuchni. „Mój ojciec? Chodzi ci o Sebastiana Torresa, genialnego magnata technologii? Tego błyskotliwego dupka, który stworzył ConnectSphere i zrewolucjonizował sposób, w jaki ludzie przesadzają z dzieleniem się zdjęciami śniadania, jednocześnie rujnując swoje relacje z jedyną córką?”
Bo właśnie taki jest mój ojciec. Facet, który pojawia się w tabloidach z inną dwudziestokilkuletnią blondynką co miesiąc—kobietami, które mogłyby być moimi siostrami, gdyby kiedykolwiek pofatygował się na więcej dzieci.
„Ten sam ojciec, z którym nie rozmawiałam od dwóch lat? Który równie dobrze mógłby dla mnie nie żyć, poza tym, że co chwilę widzę jego twarz na okładkach Forbes’a? Ten ojciec nagle przejął się moim bezpieczeństwem?”
Wyraz twarzy Vincenta pozostaje całkowicie neutralny. Jego twarz to emocjonalna Szwajcaria. „Tak, właśnie ten.”
„Wynoś się.” Wskazuję drzwi, mój palec drży z wyczerpania i czystej, pierdolonej wściekłości. „Po prostu spierdalaj z mojego mieszkania.”
„To się nie wydarzy.” Mówi to tak, jakby rozmawiał o pogodzie, a nie wywracał moje życie do góry nogami.
I wtedy zupełnie tracę panowanie.
„Chyba sobie kurwa żartujesz?” Mój głos osiąga rejestr, który moi przyjaciele z uczelni nazywają „odklejoną banshee”. „Mój ojciec ma mnie totalnie w dupie! Nigdy nie miał! Ostatni raz, kiedy rozmawialiśmy, znowu zapomniał o moich urodzinach—i próbował odkupić winy torebką od projektanta, która kosztowała więcej niż czynsz większości ludzi!”
Vincent dalej gotuje, jakbym nie miała właśnie załamania trzy metry obok.
„Znowu jest jakaś afera? Przyłapali go z kolejną stażystką? Może unikanie podatków? Zgaduję—udawanie troskliwego ojca to świetny PR, co? ‘Patrzcie, jak Sebastian Torres kocha swoją córkę!’”
Chwytam ręcznik kuchenny i rzucam nim w jego głowę. Unika, nawet nie patrząc, co tylko bardziej mnie wkurwia.
„Pierdolę to. I pierdolę ciebie.” Pokazuję mu oba środkowe palce na dokładkę, po czym ruszam do swojej sypialni, trzaskając drzwiami tak mocno, że aż okna dzwonią.
Za drzwiami słyszę, jak mówi z irytującym spokojem: „Śniadanie będzie za pięć minut.”
Wrzeszczę w poduszkę zamiast odpowiedzieć.
Ale to nie wystarcza. Wściekłość nie gaśnie. Ciąży mi w gardle jak ołów.
Znów otwieram drzwi na oścież.
On odwraca się powoli, wycierając dłonie w ręcznik. „Chyba liczysz na jakąś reakcję.”
„A idź się pierdol—”
Ale nie kończę. W dwóch krokach staje przede mną i nagle jesteśmy za blisko, oddychamy tym samym powietrzem. Serce tłucze mi się w piersi, furia zderza się z czymś gorętszym, ostrzejszym.
„To zrób coś,” szepcze. „Uderz mnie. Krzycz. Co tylko musisz.”
Popycham go. Mocno.
Prawie się nie przesuwa, ale powietrze gęstnieje. Jego oczy błyskają, nie z zaskoczenia, ale z czymś ciemniejszym—jakby na to czekał.
„Nie możesz się tu po prostu zjawić,” cedzę przez zęby, „i udawać, że chodzi tylko o mnie . Oboje wiemy, po co tu naprawdę jesteś.”
Nie zaprzecza.
„Wysłał cię, żeby sprawdzić, czy jeszcze oddycham? Czy tylko po to, żeby znowu nie zeszłam ze scenariusza?”
Zaciska szczękę. „Przyjechałem, bo nie chciałem, żeby zrobił to ktoś inny.”
„No to gratulacje,” syczę. „Jesteś tak samo jego pionkiem jak ja.”
Popycham go jeszcze raz, bardziej żeby rozładować napięcie niż go zranić, ale tym razem łapie moje nadgarstki—nie mocno, nie delikatnie. Po prostu wystarczająco .
Dotyk przechodzi przeze mnie jak prąd. Zastygamy w miejscu, każdy nerw krzyczy o ulgę.
Wyrywam ręce, ciężko oddycham, oczy mnie pieką. „Zejdź mi z drogi.”
I tym razem, wychodząc z kuchni, nie trzaskam drzwiami.
Zostawiam je szeroko otwarte.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emilia
Nie wyszłam z pokoju od rana. Mój żołądek burczy jak dzikie zwierzę, ale nie ma mowy, żebym wyszła tam na zewnątrz i przyznała się do porażki, jedząc jego głupie jajka.
Zamiast tego leżę rozwalona na łóżku w pogniecionych ubraniach, z telefonem przy uchu, podczas gdy głos Cleo trzeszczy w słuchawce.
„Czekaj, cofnij się,” mówi, i niemal słyszę, jak prostuje się na jakimś krześle w kawiarni, w której pewnie właśnie się wyleguje. „Vincent Black jest w twoim mieszkaniu? Tak, ten Vincent Black?”
„Tak, ten Vincent Black.” Przewracam się na plecy, gapiąc się w sufit. „Ten, wokół którego rysowałam serduszka w pamiętniku jak kompletna wariatka.”
„O ja pierdolę, Em. To jest jak... przeznaczenie czy coś.”
„To nie przeznaczenie, to koszmar.” Chwytam poduszkę i krzyczę w nią krótko, zanim kontynuuję. „Nie mogę uwierzyć, że traktują mnie jak dziecko. Mam dwadzieścia dwa lata, Cleo. Odbyłam cały rok stażu w Paryżu z tobą, wróciłam, żeby skończyć ostatni rok i zdać, a nagle potrzebuję opiekunki?”
Cleo parska. „Może twój tata wciąż ma traumę po Paryżu.”
„Nie ma żadnego prawdziwego zagrożenia,” ciągnę, ignorując jej uwagę. „Jestem prawie pewna, że ojciec po prostu chce, żeby Vincent trzymał mnie na smyczy po tym, co się stało. Wiesz, utrzymać rodzinny wizerunek i te wszystkie bzdury.”
„O Boże, to był taki hit!” Cleo wybucha śmiechem. „Wciąż nie mogę uwierzyć, że trafiłaś do wiadomości na całym świecie.”
Jęczę, zakrywając twarz wolną ręką. „Nie było aż tak źle.”
„Emilio, tańczyłaś na stole w Le Crazy Horse w stroju, który uprzejmie można by nazwać serwetką, a potem ukradłaś i zaciągnęłaś do domu pachołek drogowy. Filmik miał dwanaście milionów wyświetleń.”
„To był słodki strój,” protestuję słabo.
„To była nić dentystyczna z manią wielkości. I nawet nie zaczynajmy o pachołku. Nazwałaś go Charles.”
„Charles był tej nocy dobrym przyjacielem.”
Cleo wciąż chichocze. „Twój ojciec pewnie miał siedemnaście zawałów, kiedy TMZ to podchwyciło. ‘Córka potentata technologicznego szaleje w Paryżu.’ Klasyka.”
Siadam, w głowie rodzi mi się pomysł. „Dziewczyno, a co jeśli mogłabym pozbyć się opiekuna?”
„Słucham.”
„A co jeśli... nie wiem, go skuszę albo coś? A potem powiem ojcu, że facet, którego wysłał, żeby mnie pilnował, nie mógł utrzymać rąk przy sobie?”
Zapada cisza, po czym głos Cleo brzmi, aż drży z ekscytacji. „O mój Boże, to jest genialne. Twój tata by oszalał i natychmiast wyrzucił Vincenta.”
„No właśnie, to idealny plan.”
„Ale czekaj, czy naprawdę dasz radę? W sensie, mówimy o Vincencie. Ten facet to praktycznie stalowy człowiek.”
Myślę o tym, jak wyglądał dziś rano, cały spięty i nieodgadniony. „Proszę cię. Sprawiłam, że pół Paryża się we mnie zakochało w jedną noc. Myślę, że poradzę sobie z jednym sztywnym konsultantem ds. bezpieczeństwa.”
„Okej, ale uważaj. Bawisz się ogniem.”
„Ogień jeszcze nikomu nie zaszkodził,” mówię, co jest oczywistym kłamstwem, ale nieważne.
Po zakończonej rozmowie resztę dnia spędzam na planowaniu. Kiedy nadchodzi wieczór, mam już opracowaną strategię.
Czarna mini sukienka to dzieło sztuki — ledwo legalna, zdecydowanie niebezpieczna. Bez stanika, bo sukienka nie przewiduje takich konserwatywnych bzdur, i zdecydowanie bez majtek, bo zaangażowanie to podstawa. Obcasy mają pięć cali, stukające o parkiet jak tykający zegar.
To nauczy go nie lekceważyć mnie.
Czuję jego wzrok z progu, gdy przechodzę obok. Oczywiście, że patrzy. Mężczyźni są przewidywalni, a Vincent Black może i jest wyszkolony w jednostkach specjalnych, ale wciąż jest tylko facetem.
Zatrzymuję się tuż przed jego drzwiami, powoli się odwracam i patrzę mu prosto w ciemne oczy. „Żebyś wiedział — nie potrzebuję opiekuna.”
Słowa wiszą w powietrzu dokładnie jedno uderzenie serca.
Wtedy on się rusza.
Jezus Maria, jest szybki. Sekundę temu opierał się o framugę drzwi, wyglądając na znudzonego, a sekundę później stoi tuż przede mną, tak blisko, że czuję jego perfumy — coś drogiego i niebezpiecznego, od czego aż wariuje mi mózg.
Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, palce twarde jak stal, obraca mnie tak szybko, że ledwie mam czas westchnąć, zanim moje dłonie lądują na ścianie. Serce wali mi jak oszalałe, i nagle nie wiem, czy to ze strachu, czy z czegoś zupełnie innego.
Jest przyciśnięty do moich pleców — cały gorąco i mięśnie, jego usta tuż przy moim uchu. Czuję jego oddech na skórze, a moje ciało zdradza mnie, reagując w sposób, który zdecydowanie nie był częścią planu.
„Spróbuj jeszcze raz,” mruczy, głos szorstki i bliski, przestrzeń między nami aż drży. „A ja—” Przerywa, szczęka napięta, oddech gorący na twoim policzku. „Złożyłem twojemu ojcu obietnicę.”
Pauza. Za długa. Za bardzo napięta.
„Nie zmuszaj mnie, żebym ją złamał.”
Przesuń w górę, aby kontynuować