passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stay Hard, My Bodyguard - Rozdział #8 - autor itsvlada

Stay Hard, My Bodyguard

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Emilia

"Aby ufać, musimy ustalić zasady."

Vincent stoi w moim salonie jakby odprawiał oddział przed misją, trzymając coś, co podejrzanie przypomina literalną umowę. Najwyraźniej, według Vincenta, osobiste bezpieczeństwo wiąże się teraz z prawnie wiążącymi zasadami i warunkami.

"Zasady?" Stoję tylko w ręczniku, mokre włosy spływają mi po plecach. Nie przez przypadek. "Jakie zasady?"

Nie mruga okiem. "Te od przetrwania." Upuszcza kartkę na stolik kawowy z ostatecznością godną uderzenia młotkiem sędziego. "Żadnych samodzielnych wyjść. Żadnych zamkniętych drzwi. Żadnych niezatwierdzonych gości."

Unoszę brew. "Mówisz poważnie."

"Zawsze mówię poważnie."

Boże, oczywiście że tak. Vincent nie uśmiechnął się od czasów zimnej wojny. Jego aura to czysty granit—milczący, niewzruszony, nieustępliwy.

"To nie jest więzienie."

"To też nie jest obóz letni."

"Jestem dorosła."

"Jesteś dorosła z prześladowcą, wrogami i kiepską samokontrolą."

Ręcznik zsuwa się odrobinę. Łapię go niedbale—ale nie poprawiam do końca. Pozwalam mu wisieć. Pozwalam, żeby to zauważył.

Sięgam po umowę. "I co teraz? Zatwierdzanie gości? Godzina policyjna? Oddychanie według harmonogramu?"

"Jeśli to cię utrzyma przy życiu, to tak."

"Może powinnam wszczepić sobie czip."

Patrzy mi w oczy. "Gdybym nie był pewien, że wykopałabyś go sobie łyżką, już bym go zamówił."

Serce mi przyspiesza. Nie ze strachu. Z czegoś innego.

Podchodzę trochę bliżej, pozwalając ręcznikowi zsunąć się jeszcze niżej. To już gra. Test. Jak daleko mogę cię popchnąć, zanim pękniesz?

Nie mówi nic. Ale jego szczęka się napina.

I wtedy upuszczam go.

Czysto. Celowo. Ręcznik opada na podłogę jak kropka na końcu wyzwania.

Stoję tam. Naga. Wyzywająca.

"Twoje zasady mówią coś o nagości?"

Jego oczy ciemnieją, ale nie rusza się. Nie pozwala sobie spojrzeć niżej. Patrzy prosto w moje.

Martwa cisza.

W końcu: "Załóż coś. Teraz."

"A jak nie?"

"Nie chcesz się przekonać."

"Spróbuj mnie."

Wypuszcza powietrze przez nos, odwracając się jakby fizycznie go to kosztowało, by nie zareagować. "Nowa zasada: żadnego wykorzystywania nagości jako broni podczas kłótni."

"To już zasada?"

"Jeśli tak mówię, to tak."

Powoli schylam się po ręcznik, doskonale wiedząc, co robię. "Wyglądasz na trochę... spiętego."

"Emilio."

"Hmm?"

"Przykuję cię do tego mieszkania, jeśli to będzie konieczne, żebyś była bezpieczna."

"To obietnica czy fetysz?"

Wtedy się odwraca. Szybko. Twarz nie do odczytania, ale pięści ma zaciśnięte, a jego samokontrola jest cieńsza od kartki papieru.

"Nie masz pojęcia, jak blisko jestem zrobienia czegoś, czego będę żałował."

Gardło mi się zaciska. "Może ja nie będę żałować."

Stoimy tak. Dwoje ludzi oddychających tym samym rozgrzanym powietrzem, oboje udających, że chodzi o bezpieczeństwo, a nie o narastający głód wijący się między nami jak dym.

Potem przechodzi obok mnie.

Koniec rozmowy. Pokusa ominięta. Ledwo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Emilia

Impreza urodzinowa Cleo jest trzy przecznice stąd, a ja praktycznie czuję rytm w kościach. To ten rodzaj nocy, która obiecuje zbyt wiele i dostarcza właśnie tyle chaosu, by było warto.

Zakładam czarną sukienkę—tę, która znów sprawia, że czuję się niebezpieczna. Jakbym była tą wersją siebie, którą kiedyś rozpoznawałam. Nie ma miejsca na bieliznę. Nie ma miejsca na przeprosiny.

Sprawdzam swoje odbicie i po raz pierwszy nie wyglądam na kruchą. Wyglądam jak kobieta, która prowokuje ludzi, by ją nie doceniali.

Drzwi do Vincenta są zamknięte.

Otwieram je bez pukania.

Siedzi na łóżku, laptopy świecą, akta rozłożone jak taktyczny briefing. Nawet nie podnosi wzroku.

"Wychodzę," oznajmiam.

"Nie, nie wychodzisz."

Słowa padają płasko, automatycznie. Jakby już podjął decyzję.

"Nie pytałam o pozwolenie."

"Powinnaś była."

Krzyżuję ramiona na piersi. Jego oczy w końcu podnoszą się. Oceniają mnie—powoli. Od obcasów po rąbek sukienki.

Gdy docierają do mojej twarzy, pojawia się tam coś ostrego. To nie troska.

To posiadanie.

Wypuszcza powietrze nosem, szczęka napięta. "Nie wyjdziesz tak ubrana."

"Tak? A dlaczego nie?" pytam, starając się nie zabrzmieć, jakbym już znała odpowiedź.

Jego głos jest cichy, ale ostry. "Bo wiem, jaką uwagę przyciągnie ta sukienka. I nie pozwolę, żebyś dziś wieczorem była centrum czyjejś parady fantazji."

Mrugam. "Wow."

Wstaje, rzucając akta na bok. "Więc tak to wygląda. Albo przebierzesz się w coś, co ja wybiorę... albo idę z tobą. Całą noc. U twojego boku."

Śmieję się, ale nie ma w tym śmiechu. "To co to teraz jest? Służba ochrony czy zazdrość?"

Nie zaprzecza.

"Nie przepraszam, że się troszczę," mówi, podchodząc bliżej. "Ale nie pozwolę ci wejść do pokoju ubranej w to i udawać, że to nic nie znaczy. Więc wybieraj."

Patrzę na niego.

W piersi płonie mi wściekłość. "Pierdolę to."

Wchodzę na łóżko bez pozwolenia, kolana po obu stronach jego ud. Sukienka podjeżdża do góry—nieunikniona fizyka. Jego oddech lekko się zmienia, to jedyny znak, że robię na nim wrażenie.

"Powiedziałeś, że nie będziesz mnie powstrzymywał przed dokonywaniem własnych wyborów," mówię, pochylając się, aż dzielimy ten sam oddech.

Cisza. Klasyczna zagrywka Vincenta.

Moje dłonie odnajdują jego pierś—ciepła skóra na mięśniach, które opowiadają historie, których nigdy nie poznam. Blizny, które są mapą historii przemocy, jaką mogę sobie tylko wyobrazić.

"Wiem, że chcesz, żebym przekraczała granice," szepczę, wystarczająco blisko, by poczuć skok jego pulsu pod moimi dłońmi. "Wiem, że chcesz mieć pretekst, by stracić tę swoją słynną samokontrolę."

Wciąż nic. Ale jego szczęka napina się niemal niedostrzegalnie.

Pochylam się jeszcze bliżej. "Więc masz swój pretekst."

Gdy moje usta dotykają jego, świat eksploduje.

Jego usta spotykają moje—całe ciepło, desperacja i coś, co smakuje jak poddanie. Jego dłonie plączą się w moich włosach, przyciągając mnie bliżej, i czuję, jak każda misternie zbudowana ściana w nim kruszeje.

"Jesteś niemożliwa," warczy w moje usta.

"A ty kochasz wyzwania," oddycham.

A potem świat się odwraca. Dosłownie.

Jeszcze sekundę temu miałam kontrolę, teraz leżę na plecach, ręce wyciągnięte nad głową. Dźwięk metalu uderzającego o metal sprawia, że krew mi zastyga.

"Vincent—co—"

Kajdanki. Profesjonalne, przytwierdzone do ramy łóżka, jakby planował ten moment od tygodni.

"Chciałaś mojej uwagi," mówi całkowicie beznamiętnym głosem. "Gratulacje."

Testuję kajdanki. Ani drgną. Sukienka podjechała niebezpiecznie wysoko i nagle bardzo mocno czuję każdą decyzję, którą podjęłam przy ubieraniu się.

"Naprawdę zostawisz mnie tak?"

Wstaje, patrzy na mnie z wyrazem, którego nie potrafię odczytać. "Nie możesz grać w niebezpieczne gry i wyjść z nich bez szwanku."

Jego dłoń sunie po moim udzie—ledwie dotyk, wystarczający, bym zadrżała. Potem odsuwa się, zanim zdążę zrozumieć, co się dzieje.

"Miałaś zamiar wejść na tę imprezę tak ubrana?" Jego głos jest cichy, zabójczy. "Pozwolić każdemu facetowi wyobrażać sobie dokładnie to, co ja teraz widzę?"

"Nie—"

Jego dłoń łapie mój podbródek, zmusza mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Nie kłam mi."

Słowa zamierają mi w gardle. Bo ma rację i oboje o tym wiemy.

Pochyla się, muska moje usta z rozmyślnym okrucieństwem. "Następnym razem pomyśl, zanim mnie przetestujesz."

A potem rusza w stronę drzwi.

"Vincent!" Mój głos łamie się z paniki i czegoś jeszcze, czego nie chcę nazwać. "Nie możesz mnie tu tak zostawić!"

Zamek zatrzaskuje się.

Jestem sama, skrępowana, wściekła i całkowicie na jego łasce.

A najgorsze? Jakaś pokręcona część mnie jest dokładnie tam, gdzie chciała być.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stay Hard, My Bodyguard

Stay Hard, My Bodyguard

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa