POV Aria
"Mamo, zaczekaj na nas!"
Sen wraca tej nocy znowu: dwie małe sylwetki pędzą pod srebrnym blaskiem księżyca, ich śmiech odbija się echem wśród drzew, gdy wołają mnie głosami słodkimi jak miód.
Ich drobne dłonie wyciągają się ku mnie, palce przecinają eteryczną mgłę, a ja biegnę za nimi, z sercem walącym o żebra.
Księżyc oblewa wszystko płynnym srebrem, zamieniając znajome ziemie watahy w coś, co wydaje się prawdziwsze niż życie, do którego budzę się każdego ranka.
Cienie się odwracają i przez jedną doskonałą chwilę widzę ich twarze.
Dwoje pięknych dzieci z ostrymi kośćmi policzkowymi Thorne’a i moimi ciemnymi oczami. Uśmiechają się do mnie z tak czystą miłością, że aż ściska mnie w piersi.
Budzę się gwałtownie, łzy spływają mi po policzkach. Jedwabne prześcieradła pod moim ciałem są mokre od potu, a moja ręka instynktownie sięga przez ogromną pustkę naszego łóżka, szukając ciepła, którego nie było tu od tygodni.
Strona Thorne’a pozostaje zimna, poduszka nieskazitelna i nietknięta.
Trzy tygodnie, odkąd ostatni raz tu spał. Dwadzieścia dwa dni, odkąd mnie dotknął. Zaczęliśmy umierać dwa lata temu, w noc naszej trzeciej rocznicy, gdy zażądał dziedzica podczas zgromadzenia watahy.
"Masz jedno zadanie, Aria" – powiedział wtedy przy całej radzie. – "Daj mi dziedzica albo ustąp miejsca komuś, kto potrafi."
Miesiąc za miesiącem rozczarowania, patrząc, jak jego wzrok staje się coraz chłodniejszy, ilekroć mówiłam: nie, nie tym razem. Leczenie niepłodności sprawiało, że byłam chora przez kilka dni. Specjaliści badali i manipulowali mną jak bydłem.
"Może gdybyś się tak nie stresowała" – powiedział Thorne po piątej nieudanej próbie, nie podnosząc wzroku znad papierów. – "Może gdybyś się bardziej postarała."
Jakbym mogła wymusić istnienie dziecka.
Z każdym niepowodzeniem dystans rósł. Najpierw przestał jeść ze mną śniadania. Potem kolacje stały się milczącą formalnością. Zaczął pracować do późna, wracał do domu pachnąc whiskey i perfumami, których nie znałam.
Ale udawaliśmy dalej. Graliśmy Alfę i Lunę dla watahy, choć za zamkniętymi drzwiami znikaliśmy.
Dość użalania się nad sobą.
Światło w łazience razi mnie w oczy, gdy zataczam się w stronę marmurowego blatu.
W odbiciu widzę bladą skórę, zapadnięte brązowe oczy, drżące ręce, które nie potrafią się uspokoić, choćby nie wiem jak mocno chwytały brzeg umywalki. Test ciążowy leży w szufladzie, gdzie schowałam go wczoraj.
Owinięty w papier toaletowy jak jakiś wstydliwy sekret.
"Po prostu to zrób" – szepczę do swojego odbicia, obserwując, jak moje usta poruszają się, jakby należały już do kogoś innego. – "Przecież już znasz odpowiedź."
Palce mi drżą, gdy rozpakowuję test i postępuję zgodnie z instrukcją. Oczekiwanie ciągnie się w nieskończoność, każda sekunda odmierzana przez zegar stojący w sypialni – tik, tik, tik.
"Proszę…" – szepczę do jakichkolwiek bogów, którzy jeszcze słuchają nieszczęśliwych par. – "Proszę, niech to wszystko zmieni."
Minuty ciągną się jak godziny. Gdy pojawiają się dwie różowe linie, ostre i niepodważalne, z moich ust wyrywa się szloch. Zakrywam usta dłonią, tłumiąc dźwięk, w którym miesza się radość z przerażeniem.
W ciąży. Jestem w ciąży z dzieckiem Thorne’a.
To nie był tylko sen. To była wizja.
Bliźnięta – czuję to w kościach, dokładnie tak jak w śnie.
Nadzieja toczy wojnę ze strachem w mojej piersi. Ubieram się starannie w ulubioną sukienkę Thorne’a, szmaragdowozieloną, która pasuje do jego oczu, i ćwiczę słowa przed lustrem.
"Thorne, będziemy mieli dziecko. Jestem w ciąży. Zostaniesz ojcem."
Żadne nie brzmi odpowiednio, ale ściskam test ciążowy w kieszeni jak talizman i ruszam przez korytarze penthouse’u. Jego ochrona kiwa mi głową z szacunkiem, choć ich wzrok szybko umyka.
Drzwi do gabinetu Thorne’a są uchylone i słyszę w środku głosy – jego głębokie pomruki zmieszane z kobiecym śmiechem.
Moja dłoń zamiera na klamce.
"Alfo, jesteś nienasycony" – mruczy kobieta, jej głos ocieka satysfakcją.
"Nie mogę się powstrzymać, kiedy tak wyglądasz, Serena" – odpowiada Thorne, w jego tonie czuć ciepło, którego nie słyszałam od miesięcy. – "Chodź tu."
Drzwi otwierają się pod moim dotykiem, odsłaniając scenę, która rozbija mój świat na nieodwracalne kawałki. Wilczyca, blondynka i półnaga, siedzi okrakiem na kolanach Thorne’a. Jej piersi przylegają do jego torsu, podczas gdy jego dłonie ściskają jej biodra.
Nie przerywają, gdy wchodzę. Nawet nie pauzują.
"Przeszkadzasz" – warczy Thorne, jego zielone oczy zimne jak zimowy lód. Nie puszcza Sereny, nawet nie zadaje sobie trudu, by wyglądać na zawstydzonego. – "Zamknij drzwi wychodząc, Aria."
"Thorne..." Mój głos się łamie, wyuczone słowa umierają w gardle.
"Nie słyszałaś mnie?" Przyciąga Serenę bliżej, jego usta muskają jej szyję w geście tak intymnym, że czuję się, jakby ktoś rozdzierał mi duszę pazurami. – "Jesteśmy zajęci. Cokolwiek to jest, poczeka do jutrzejszego zgromadzenia."
"To nie może czekać—"
"Wszystko może poczekać" – przerywa Serena, zerkając przez ramię z kpiącym uśmiechem. – "Twój Alfa ma priorytety, a ty teraz do nich nie należysz."
Więź między nami, już i tak nadwyrężona tygodniami zaniedbania, pęka nić po nici w agonii. Każde zerwanie to ogień w moich żyłach, ale prostuję się, a dłoń odnajduje test w kieszeni.
"Odrzucam cię" – mówię, głos mi się trzęsie, ale jest wyraźny. – "Ja, Aria Winters, odrzucam cię, Thorne Blackwood, jako mojego partnera."
Serena gwałtownie zsuwa się z jego kolan, a Thorne wstaje powoli, jego masywna sylwetka rozprostowuje się z drapieżną gracją.
"Myślisz, że możesz mnie odrzucić? W moim własnym domu?" Jego głos cichnie. – "Po wszystkim, co ci dałem?"
"Dałeś mi?" Śmieję się, ale brzmi to jak dźwięk rozbitego szkła. – "Dałeś mi samotność i zimne łóżko."
"Dałem ci status. Władzę. Wszystko, czego mogłaś chcieć—"
"Poza dzieckiem—" zatrzymuję się, to słowo pali mnie na języku.
"To TWOJA porażka!" warczy. – "Nie moja!"
"Odchodzę" – mówię dalej, choć nogi mam jak z waty. – "Nie będę tu dłużej i nie będę patrzeć, jak paradować będziesz ze swoimi kochankami przede mną."
"Ochrona!" – głos Thorne’a rozbrzmiewa po gabinecie i po chwili przybywa dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach. – "Odprowadźcie moją żonę do pokoju w piwnicy. Chyba zapomniała, gdzie jej miejsce."
"Thorne, proszę—"
"Odrzuciłaś mnie, Ario. Nie masz prawa używać mojego nazwiska." Jego słowa są lodem, każda sylaba rani. – "Weźcie ją. Zamknąć drzwi. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi bez mojego rozkazu."
Dłonie ochroniarzy są stanowcze, ale nie okrutne, gdy chwytają mnie pod ramiona. Nie walczę – po co?
Przechodząc przez korytarze, widzę jak służba rozprasza się w panice, na twarzach mają szok i litość. Pokój w piwnicy jest dokładnie tym, czego się obawiałam – bez okien, betonowe ściany, pojedyncze łóżko z cienkim materacem.
"Przykro mi, pani Blackwood" – szepcze jeden z ochroniarzy, zanim drzwi zatrzaskują się z hukiem, a elektroniczny zamek klika z bezlitosną ostatecznością.
Ciemność pochłania mnie całkowicie. Ściany przytłaczają, dusząc, a chłód przenika przez betonową posadzkę.
Kulię się w sobie, ramiona oplatają brzuch ochronnie.
"Tak mi przykro" – szepczę do życia rosnącego we mnie. – "Tak mi przykro, że musisz istnieć w tym koszmarze."
Test ciążowy leży pęknięty w mojej kieszeni, plastik wbija się w dłoń, gdy ściskam go desperacko.
Jak do tego doszło? Jak mężczyzna, który obiecywał mi księżyc, stał się tym potworem?
Mijają godziny albo minuty – czas traci znaczenie w ciemności. Moje łzy dawno już wyschły, gdy znajomy zapach przesącza się pod drzwiami, lawenda i wanilia.
Rowena.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Aria?” Głos Roweny przecina ciemność.
Elektroniczny zamek wydaje trzy krótkie sygnały — kod nadrzędny, który tylko ona mogłaby znać. Drzwi otwierają się szeroko, a jarzące się światło z korytarza rani moje rozszerzone źrenice.
Moja teściowa stoi w progu, srebrne włosy lśnią w surowym świetle jarzeniówek.
Jest jedyną osobą w tym domu, która kiedykolwiek patrzyła na mnie z prawdziwym współczuciem, jedyną, która potrafiła powiedzieć Thorne’owi „nie” i nie ugiąć się pod tym.
Dwóch strażników stoi przy niej, uważnie odwracając wzrok.
— Odsuńcie się — rozkazuje im.
— Proszę pani, Alfa wydał konkretne polecenia… — zaczyna młodszy strażnik, ale w oczach Roweny pojawia się groźny błysk.
— Wygląda na to, że Alfa zapomniał, kto dowodził tą watahą przed nim. — Wchodzi do pokoju. — Aria, wstawaj. Wychodzisz stąd.
Nogi uginają mi się, gdy wstaję, nadzieja i przerażenie walczą w mojej piersi. — Rowena, on…
— Niech się wścieka. — Chwyta mnie za ramię, zaskakująco silnie. — Patrzyłam, jak mój syn niszczy wszystko, czego dotknie z czystym sercem. Nie pozwolę mu zniszczyć ciebie. Nie ciebie.
— Ale strażnicy…
— Nic nie zrobią. — Kieruje na nich stalowe spojrzenie, a oni odruchowo cofają się o krok. — Chyba że chcą tłumaczyć się starszyźnie, dlaczego uniemożliwili byłej Lunie egzekwowanie jej praw.
Strażnicy wymieniają nerwowe spojrzenia, ale ustępują, gdy Rowena wyprowadza mnie na zewnątrz. Jej dłoń mocno trzyma mnie za łokieć, prowadząc pewnym krokiem przez korytarz.
— Rowena, muszę ci coś powiedzieć. — Słowa wylewają się ze mnie, gdy docieramy do cichej wnęki. — Jestem w ciąży. Dowiedziałam się dziś rano.
Zatrzymuje się nagle, jej palce ściskają moje ramię jeszcze mocniej. — Co powiedziałaś?
— Jestem w ciąży. Chciałam mu powiedzieć, ale znalazłam go z Sereną… — Wyciągam z kieszeni uszkodzony test ciążowy. — Myślę… nie, wiem, że to bliźnięta. Miewam sny, a właściwie wizje. Dwójka dzieci. Wiem, że to brzmi szalenie, ale czuję oboje.
Rowena bierze test, wpatrując się w dwie różowe kreski widoczne przez pęknięty plastik. Jej twarz przechodzi przez całą gamę uczuć — szok, złość, a potem coś dzikiego i opiekuńczego.
— Bliźnięta — szepcze niemal bezgłośnie. — Rodzinna klątwa trwa dalej.
— Klątwa?
— Co trzecie pokolenie Alfa z rodu Blackwood rodzi się w bliźniakach. Tak jest od wieków. — Sprawnie chowa test do kieszeni. — Jak długo?
— Może sześć tygodni. Lekarz watahy pewnie wiedziałby na pewno, ale ja nie mogę…
— Nie. Żadnego lekarza z watahy. — Chowa test z dziwnym wyrazem twarzy. — Zaczekaj, aż będziesz bezpieczna. Lekarze watahy wszystko meldują Thorne’owi. Czy ktoś jeszcze wie?
— Tylko ty. — Próbuję odczytać jej zamiary. — Co zamierzasz zrobić?
— To się jeszcze okaże. — Jej szczęka napina się, gdy wyciąga portfel ze skóry i wsuwa mi go w dłonie z nagłą pilnością. — Garrett będzie czekał na zewnątrz — odwiezie cię na stację kolejową.
— Na stację? — Zaciskam palce na jej nadgarstku, dezorientacja przebija strach. — To godziny drogi stąd. Dlaczego nie po prostu…
— Bo chcę, żebyś była daleko.
Te słowa trzaskają jak bat. Maska Roweny pęka.
— Chcę, żebyś była tak daleko od tej watahy, że kiedy mój syn zrozumie, co stracił, gdy przyczołga się do mnie po odpowiedzi, będę mogła spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, że jesteś poza jego zasięgiem.
— A co z…
Próbuję protestować, ale nie pozwala mi dokończyć. Jej palce zaciskają się na moich ramionach, potrząsa mną.
— Nosisz przyszłość rodu Blackwood. A mój syn wyrzucił cię dla taniej rozrywki z tą blond dziwką, którą nazywa asystentką.
— Nie zamierzasz tego ukryć, prawda? — Uświadamiam sobie. — Powiesz mu.
— Co zrobię z tą informacją, to moja decyzja. — Obejmuje moją twarz dłońmi. — Ale ty musisz zniknąć, zanim ją podejmę. Tak daleko, żeby nie mógł cię od razu ściągnąć z powrotem za włosy.
— A jeśli pójdzie za mną?
— Wtedy będzie musiał przejść przez mnie. — Przytula mnie mocno. — To ja sprowadziłam tego chłopca na świat. Diabli mnie wezmą, jeśli pozwolę mu zniszczyć matkę moich wnuków.
Popycha mnie w stronę wyjścia i zwraca się do strażników, którzy podążali za nami w oddali.
— Pani Blackwood opuszcza teren watahy dla własnego bezpieczeństwa. Każdy, kto spróbuje ją zatrzymać, odpowie przed mną osobiście.
Nie czekam na ich reakcję. Obcasy stukają o marmur z nerwowym pośpiechem, aż zdejmuję je przy głównych drzwiach i biegnę boso przez trawę.
Garrett czeka w starym sedanie, silnik pracuje. Nie odzywa się, gdy wpadam na tylne siedzenie, tylko wciska gaz do dechy.
Przez tylne okno patrzę, jak dom watahy znika, wiedząc, że Rowena wciąż tam stoi z moim złamanym testem ciążowym, decydując o losie wszystkiego.
— Wiesz, co jest twoim problemem? — Głos Garretta przerywa ciszę po dwudziestu minutach jazdy. — Uważasz, że to koniec.
— Mój były partner właśnie zamknął mnie w piwnicy, podczas gdy pieprzył inną kobietę. — Te słowa smakują jak kwas. — Jak byś to nazwał?
— W większości watah to po prostu wtorek.
Łapie moje spojrzenie w lusterku, a jego bliznowate usta drgają lekko.
— Słuchaj, Luno, tę trasę już pokonywałem. Kobiety uciekające przed Alfami, którym nie wystarcza własny węzeł. Wiesz, co odróżnia te, którym się udaje, od tych, które wracają na kolanach?
— Oświeć mnie. — Wbijam palce w skórzane siedzenie.
— Te, którym się udaje… — Wykonuje ostry skręt, który rzuca mną o drzwi. — Przestają płakać za tym, co straciły, a zaczynają planować, co zrobią dalej.
Prawda jego słów dociera do mnie. Ma rację. Nie mam luksusu oglądania się za siebie.
— Północny pociąg jedzie na wschód — mówi Garrett, gdy stacja pojawia się na horyzoncie, jej ostre światła przecinają ciemność. — Za dwadzieścia minut odjazd.
Zatrzymuje się w zacienionym rogu parkingu i odwraca do mnie. — Zostań w samochodzie. Zamknij drzwi. Zaraz wrócę.
— Gdzie idziesz? — Niepokój wkrada mi się w głos.
— Nie możesz wsiąść do pociągu boso. — Jego bliznowata twarz łagodnieje trochę. — Po drugiej stronie ulicy jest sklep całodobowy. Schyl głowę, jeśli ktoś przechodzi.
Trzaska drzwiami, zostawiając mnie w duszącej ciszy.
Telefon wibruje — sms od Roweny z adresem, którego nie rozpoznaję. Drżącymi palcami wpisuję go w wyszukiwarkę, blask ekranu razi w ciemności.
Evander Caldris. Słyszałam o nim. Jest Alfą watahy Moonveil. Trzy terytoria na wschód. Na zdjęciach widać nowoczesną rezydencję — szkło, stal, ostre kąty, nic wspólnego z tradycyjną elegancją domeny Thorne’a.
Garrett wraca z plastikową torbą, stuka knykciami w szybę. Otwieram drzwi, rzuca mi torbę — zwykłe trampki, skarpetki, bejsbolówka.
— Załóż to. — Rozgląda się po parkingu, gdy sznuruję buty drżącymi palcami. — Twój pociąg już podstawiony.
Idziemy przez oślepiające światło stacji, dłoń Garretta wisi blisko mojego łokcia, ale mnie nie dotyka, jego ciało blokuje mnie przed wzrokiem innych. Peron ciągnie się bez końca, inni podróżni omijają nas jak woda omija kamienie.
— Peron siódmy — mówi, zatrzymując się przy bramce.
Telefon wibruje mu przy piersi — trzy szybkie sygnały. — Co się stało?
— Nadchodzi burza. — Jego szczęka napina się, gdy zerka na ekran. — Według służb meteorologicznych rano będzie zamieć. — Chowa telefon, nie patrząc mi w oczy. — Tu się żegnamy.
Chcę mu podziękować, ale już odchodzi, znikając w tłumie jak dym.
Przesuń w górę, aby kontynuować