Oto jestem, znowu sama. No i co nowego?
Sześć lat temu byłam w dokładnie takiej samej sytuacji, kiedy oglądałam ich ceremonię ślubną. Siedziałam całkiem sama, nie znając nikogo, bo goście byli głównie znajomymi Alejandrów. Ach, racja! Coś się jednak zmieniło; teraz mogłam pić.
To był mój trzeci kieliszek wina, a moje gardło wciąż pragnęło więcej—może czegoś mocniejszego. Moja współlokatorka, Katherine, zwykle podczas bezsennych nocy i trudnych chwil proponowała wódkę. Gdyby tylko mój przyrodni brat nie był takim dupkiem i traktował mnie jak część rodziny, nie czułabym się taką samotniczką.
Niemniej jednak nie sądziłam, żebym miała ochotę kręcić się w jego pobliżu w tym momencie. Rozmawiał i tańczył bez przerwy z blond Barbie w obcisłej, czerwonej sukience. Aż bolały mnie oczy, gdy na nich patrzyłam. Obejmował ją w talii. Zawsze wmawiałam sobie, że jest poza moim zasięgiem, a jednak nie mogłam przestać się zastanawiać, jakby to było, gdyby to mnie trzymał w ramionach.
Westchnęłam ciężko. Im dłużej trwał wieczór, tym bardziej traciłam nadzieję.
Kelner znów pojawił się z kolejnym kieliszkiem, ale tym razem się odezwał. „Czy chciałaby pani coś zjeść?”
„Nie, tylko ten drink. Dziękuję.”
„Ale zauważyłem, że nic pani nie jadła,” odezwał się znowu. Od kiedy kelnerzy są tacy spostrzegawczy? Ale miał rację. Nie jadłam.
„Proszę podać pani jakąś przekąskę,” przerwał inny głos i za kelnerem pojawił się mężczyzna w nienagannym szarym garniturze i srebrnym krawacie. Był niesamowicie przystojny, chyba w wieku Luke’a, z piwnymi oczami.
„A pan to kto?” zmrużyłam oczy.
Zaśmiał się cicho i usiadł naprzeciwko mnie. „Jestem Aries. Miło cię poznać.” Wyciągnął rękę.
„Scarlet.” Uścisnęłam jego dłoń.
Aries obdarzył mnie czarującym uśmiechem, pokazując dwa głębokie dołeczki. „Jak to możliwe, że taka piękna kobieta siedzi tu sama?”
No dobrze, był w tym dobry. Znałam takich mężczyzn jak on, ale nie mogłam zdecydować, do której kategorii go zaliczyć.
„Nie jestem sama,” odparłam. W końcu nie byłam całkiem sama. Moi rodzice i przyrodni brat byli gdzieś tutaj.
Uśmiechnął się znowu. „Naprawdę? Gdzie twoje towarzystwo? Są tutaj?” Podniósł obrus i zajrzał pod stół. „Nie widzę nikogo.”
„Przestań!” W końcu się roześmiałam. Pierwszy raz dziś poczułam się przyjemnie. „No dobrze, masz mnie. Ale co taki facet jak ty tu robi? Też jesteś sam?”
„Nie. Moje rodzice przyszli. Ale wolę rozmawiać z najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem; musiałbym być szalony, żeby zrobić inaczej.”
Moje policzki poczerwieniały. W jego głosie nie było ani krzty arogancji. Naprawdę wydawał się sympatyczny. „Dzięki. Nie będę kłamać, ale zaczynam się tu poważnie nudzić.”
Zmarszczył brwi. „Dlaczego? To nie jest przypadkiem impreza twoich rodziców? A tak przy okazji, Luke nigdy nie wspominał, że ma siostrę.”
„Luke?” Skrzywiłam się. Na dźwięk jego imienia mój nastrój się zmienił. „Przysłał cię tutaj, żebyś mnie denerwował?”
Jego wyraz twarzy złagodniał; wyglądał nawet na zaskoczonego. „Zirytowałem cię?”
„Nie.”
Pokręcił głową. „Nie, nie przysłał mnie. Nie zrobiłby tego.”
Zawahałam się. „Dlaczego nie?”
Uśmiechnął się szeroko. „Pewnie nie pozwoliłby mi być blisko ciebie.”
Co?
„Nie pozwoliłby mi, bo mamy z Lukiem podobny gust do kobiet i on o tym wie. Gdybym miał taką siostrę jak ty, też nie pozwoliłbym mu się do niej zbliżyć.”
„Wow, może nie powinnam z tobą rozmawiać.”
Zaśmiałam się. „No weź, to impreza. Impreza to zawsze wyjątek.”
„Więc jesteście blisko?”
„Można tak powiedzieć. Chcesz zatańczyć?”
Mrugnęłam dwa razy. Jego propozycja była zaskakująca.
„Jeśli to nie problem?” dodał.
„Co? Nie wiem...”
„Nie zamierzasz chyba spędzić całej nocy sama, prawda?”
Zarumieniłam się. Może to nie był taki zły pomysł. Nie tańczyłam od wieków. Ostatni raz był tak dawno temu. I tak uratowałby mnie tej nocy od nudy. „Jasne. Myślę, że chętnie zatańczę.”
Znów obdarzył mnie zwycięskim uśmiechem i wstał. Podał mi rękę, a ja z przyjemnością ją przyjęłam. Nie wydawał się niebezpieczny.
Aries poprowadził mnie do tłumu par kołyszących się na środku parkietu do „You’re the Inspiration” Chicago.
Był ostrożny i delikatny, gdy obejmował moją dłoń, a drugą rękę kładł na mojej talii. Był dżentelmenem, zostawiając między nami trochę miejsca, aby mnie nie osaczać.
Przez kolejne trzy romantyczne piosenki rozmawialiśmy o studiach i jego pracy. Powiedział mi, że jest absolwentem Harvard Medical School, a niedawno uzyskał tytuł magistra i przygotowuje się do doktoratu.
Opowiedział, jak poznał Luke’a. Jego ojciec i Thomas byli dobrymi przyjaciółmi i chodzili razem do liceum.
„Wciąż nie mogę uwierzyć, że cię przede mną ukrywał,” powiedział.
Uśmiechnęłam się z przekąsem. „To nie aż takie zaskakujące. To dopiero drugi raz, kiedy się widzimy w ciągu sześciu lat.”
„A, to wszystko wyjaśnia. Nie przepadał za posiadaniem siostry, co? Ale twoją mamę kocha.”
„Jest wspaniała.” Wzruszyłam ramionami. „Nie mówię tego tylko dlatego, że jest moją matką—naprawdę jest wyjątkowa. Zawsze widzi w ludziach dobro.”
„Zgadzam się.” Uśmiechnął się. „I świetnie gotuje. Czasem przychodzę tu tylko na obiady.”
Uśmiechnęłam się. „Teraz jestem zazdrosna.”
„Może kiedyś wszyscy się spotkamy. Małe przyjęcie z okazji twojego powrotu. Wpadnę.”
Przestałam tańczyć, gdy piosenka się zmieniła. „I już planujesz moją imprezę?”
Zaśmiał się cicho. „Może tak. Chciałbym cię jeszcze zobaczyć.”
Kontynuowaliśmy, kołysząc ciałami w rytm nowej piosenki. „Ale wracam do Cambridge w przyszłym tygodniu.”
„To cię odwiedzę w Cambridge,” powiedział, jakby to było po prostu takie proste. Musiałam przyznać, potrafił być bardzo czarujący. Był zabawny i wiedział, jak kogoś rozśmieszyć swoją bezpośredniością. Lubiłam jego osobowość, szczerze mówiąc.
„Pomyślę o tym.”
„Będę na to liczył—” Nagle przestał mówić i spojrzał za mnie.
„Hej, stary.”
Ten jadowity drań przyrodni brat pojawił się właśnie teraz, jak na złość. Przewróciłam oczami.
„Co tam?” Aries puścił mnie, żeby przywitać się z Luke’iem, klepiąc go po ramieniu. Akurat kiedy zaczynałam dobrze się bawić, on musiał się zjawić, by mnie zirytować.
„Myślałem, że mówiłeś, że nie możesz przyjść?” Luke odezwał się niskim, ochrypłym głosem. Wyglądał na niezadowolonego z widoku przyjaciela. Co mu niby przeszkadzało?
„Uwolniłem się z obowiązków. Nie mogłem do ciebie podejść, bo jesteś zajęty jakąś blondynką,” zażartował Aries i lekko uderzył Luke’a w brzuch.
Zachichotałam cicho, ale Luke posłał mi surowe spojrzenie. Odwróciłam wzrok.
„Mogę ci ukraść partnerkę do tańca?” zapytał Luke Aries’a, ale jego oczy były utkwione we mnie.
„Pewnie, stary.” Aries odsunął się, jeszcze raz poklepał Luke’a po ramieniu i puścił mi oczko. „Do zobaczenia, Scarlet.”
Odpowiedziałam mu uśmiechem.
Gdy tylko jego przyjaciel odszedł, Luke objął mnie w pasie i przyciągnął blisko siebie. W przeciwieństwie do Aries’a, który zostawiał mi przestrzeń, Luke objął mnie szczelnie ramionami, przyciskając do swojego twardego jak skała ciała. Jego szeroka sylwetka przytłaczała moją drobną postać, co sprawiało, że czułam się bezbronna – i to nie wróżyło niczego dobrego. Nienawidziłam tego efektu, jaki na mnie wywierał; sprawiał, że miałam ochotę się wyrywać. Uczepiłam się jego ramion, ale odwróciłam wzrok i starałam się nie chłonąć jego obecności. Pachniał tak bosko.
Czułam na sobie spojrzenie Luke’a, gdy zaczął kołysać naszymi biodrami. Jego długie palce na moich plecach zmuszały mnie do poruszania się w rytmie jego ciała. Kciuk mocno naciskał moją dłoń. Próbowałam to znieść, ale nie mogłam. Nie mogłam oddychać. Doprowadzał mnie do szaleństwa.
„Poczekaj,” wyszeptałam.
Zatrzymałam się i lekko popchnęłam go wolną ręką w pierś, ale nie pozwolił mi się uwolnić. Z agresją przyciągnął mnie z powrotem do swoich ramion. Cichy pomruk frustracji zawibrował w jego klatce piersiowej. Co, do cholery, z nim nie tak?
„Przestań się szarpać,” syknął ostro.
„Luke…”
„To jak myślisz, co robimy?” wyszeptał, a nawet zwykłe słowa w jego ustach brzmiały cholernie podniecająco.
„Ach… proszę, nie rób tego.” Jego uchwyt na moim nadgarstku się wzmocnił.
Tym razem spojrzałam mu w oczy, a on patrzył na mnie z pożądaniem. Jakby rozbierał mnie wzrokiem. Dłoń Luke’a powędrowała do mojej szyi, a kciuk musnął mój policzek. Mięsień w jego szczęce zadrżał.
„To twoja codzienność, czarownico?”
Próbowałam dyskretnie wyrwać się z jego uścisku. „Co niby zrobiłam?”
„Chyba rzuciłaś na mnie urok.”
Jeszcze raz próbowałam go odepchnąć, ale nadal nie miałam siły. Moje własne ciało mnie zawiodło, gdy jego długie palce powoli sunęły po moich lędźwiach – zastanawiałam się, co jeszcze potrafią te ręce.
Natychmiast otrząsnęłam się z tej myśli.
Postanowiłam okazać zainteresowanie jego nagłą uwagą. „Jeśli zaczarowałam każdego faceta tutaj, tak jak mówisz, to ciebie też.”
Uśmiechnął się złośliwie. „Słuszna uwaga, ale nie jestem jak tamci. Nie widziałaś, jak na ciebie patrzą?” Jego spojrzenie pozostało głębokie i przeszywające.
Patrzyli na mnie jak…
Spodziewałam się, że się zdenerwuje, ale zamiast tego zaśmiał się. Naprawdę się zaśmiał, a ciepły, męski dźwięk przeszył mnie do głębi.
„Nie jestem?” Uśmiechnął się figlarnie, zbliżając się jeszcze bardziej.
Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Nie jestem?” zapytał ponownie. Jego oddech pachniał miętą i winem. Całowałam pijanych facetów wcześniej i na pewno nie pachnieli tak jak on. Zwykle, gdy pili, cuchnęli wymiocinami.
Jego wolna dłoń powędrowała, by objąć moją szyję, jakby chciał mnie pocałować, a jego nos muskał mój. Para szarych oczu z domieszką błękitu patrzyła na mnie, gdy otworzyłam oczy. Przechylił twarz na bok, szykując się do pocałunku.
Jeden pocałunek by wystarczył.
Chciałabym go posmakować. Zamknęłam oczy i zaczęłam liczyć.
Jeden
Dwa
Trzy
Trzy i pół... cztery
Nie doszło do pocałunku. Gdy otworzyłam oczy, uśmiechał się do mnie diabelsko, a jego twarz była już o kilka centymetrów dalej.
Złapałam się na tej nagłej fantazji. Już nie wiedziałam, co robię. Tak bardzo chciałam, żeby mnie pocałował. Przesunęłam dłonie na jego pierś, potem szyję, pragnąc go dotknąć. Wiedziałam, co zamierzam zrobić, ale on złapał mnie za nadgarstek.
„Hmm... Nie możesz tego zrobić, siostrzyczko.” Odsunął się, szorstko przeczesując palcami włosy.
Kolor odpłynął mi z twarzy, wróciłam do rzeczywistości. „Ja… przepraszam.”
„Nie musiałaś—”
„Przepraszam.”
Zawstydzona i nadal nie mogąc na niego spojrzeć, odwróciłam się, wróciłam do baru i chwyciłam drinka. Poczułam się, jakby ktoś wylał na mnie wiadro zimnej wody.
Co ja właśnie zrobiłam? Nigdy więcej nie dotknę Luke’a. Nigdy. On jest zakazany. Jest moim przyrodnim bratem. Muszę w końcu przełknąć tę prawdę i już nigdy nie stracić kontroli nad sobą. Byłam taka głupia.
Niemniej jednak, nigdy nie mogłabym mieszkać z nim pod jednym dachem w szczęśliwej rodzinie. Na szczęście, został mi tylko tydzień z rodziną. Potem znów wyjadę na dwa miesiące aż do ukończenia studiów.
Ale bardziej martwiłam się tym, co będzie potem.
Miałam
Nie mogłam się powstrzymać od podziwiania Thomasa za to, że ma tak piękny dom. Czego innego mogłam się spodziewać po miliarderze, prawda? Mama i ja kiedyś marzyłyśmy o takim życiu. Byłam jeszcze szczęśliwsza, widząc, że ona wreszcie spełnia to marzenie. Zasłużyła na to, będąc najlepszą mamą na świecie.
Wysiadłam z łóżka i otworzyłam okna, rozbawiona olśniewającym widokiem.
Zewnętrzna część domu Thomasa składała się z przestronnego i jasnego, rozległego salonu oraz zewnętrznej strefy wypoczynkowej. Przedni ganek prowadził bezpośrednio na taras przy basenie bez krawędzi z wyjściem na plażę.
Widok na ocean!
A moja sypialnia była aż zbyt piękna, by była prawdziwa. Była ogromna, z panoramicznymi oknami wychodzącymi na ocean. Stało w niej łóżko queen-size z jasnoróżową pościelą, ozdobna szafa, telewizor, klimatyzacja i ogrzewanie. Miałam też regał na książki i toaletkę. Mama musiała powiedzieć Thomasowi, że kocham książki.
Nie mogłam nie zauważyć, że w rogu ustawili pianino i gitarę akustyczną, na której mogłam grać. Wszystko było przygotowane, dokładnie tak, jak zawsze marzyłam. Zaskoczyło mnie, że mama wciąż pamiętała wszystkie opisy, które jej podawałam. I mój ojczym naprawdę był poważny, chcąc, żebym tu została.
Co sprawiło, że na chwilę się zatrzymałam, to widok Luke’a wychodzącego z basenu. Był nagi od pasa w górę, odsłaniając swój twardy jak skała tors, zarysowane bicepsy i brzuch, lśniący, gdy woda spływała po jego ciele jak kryształki. Miał na sobie jedynie czarne kąpielówki. Patrzyłam, jak spłukuje wodę z włosów, przeczesując palcami skórę głowy.
Zaschło mi w gardle na jego widok. Miałam ochotę wskoczyć do błękitnej wody, żeby ochłodzić nagłe rozgrzanie. Moja skóra płonęła.
Mój przybrany brat był piekielnie seksowny.
Kusiło mnie, by spojrzeć niżej na jego kąpielówki, ale Luke podniósł wzrok i złapał mój. Posłał mi zadziorny uśmiech i puścił oczko, aż owinął się ręcznikiem wokół bioder.
Cofnęłam się i w pośpiechu schowałam za ścianę mojego pokoju. Przycisnęłam dłoń do piersi i poczułam, jak serce wali mi w piersi.
Co ja wyprawiam? To nie tak, że byłam dziewicą.
Czekałam jeszcze godzinę, zanim zeszłam na śniadanie, bo zbyt wstydziłam się zobaczyć Luke’a. Słyszałam, że zawsze wychodzi o ósmej i wraca o siódmej, więc prawie nigdy nie ma go w domu. Chyba nie będę musiała się martwić, gdy wróci.
Mama i Thomas byli na ganku, pijąc kawę, gdy zeszłam. Wyglądali jak nowożeńcy, którzy nie mogą się od siebie oderwać. Thomas nie mógł przestać wtulać się w jej włosy. Musiałam przyznać, że Thomas był przystojny i trzymał formę mimo wieku. Nie chciałam im przeszkadzać, ale dałam znać, że już jestem.
– Dzień dobry, mamo. Dzień dobry, Thomasie. – Pocałowałam ich w policzki i usiadłam na wolnym miejscu naprzeciwko.
– Och, kochanie. Dzień dobry! – Mama odpowiedziała najsłodszym uśmiechem. – Dobrze spałaś?
– Ledwo. – Wzruszyłam ramionami i zachichotałam. – Ale pewnie wciąż mam jetlag – wyjaśniłam, choć to nie była prawda.
– Jadłaś już śniadanie? – zapytał Thomas.
– Em, nie, jeszcze nie.
– Możesz dołączyć do Lucasa – zaproponował Thomas.
– Luke jeszcze tu jest? – zapytałam, niemal bez tchu.
– Oczywiście, jest niedziela – powiedziała mama.
Była niedziela? O nie.
– Idź, kochanie. Jest w jadalni.
– Och, okej. – Nie mając wyboru, lepiej było to po prostu przeżyć.
Wciąż niepewnie, poszłam do jadalni.
W płaszczu Hermesa, białej koszuli i zwykłych dżinsach, Luke już jadł sam przy stole.
Nigdy nie mogłam się nadziwić, jak przystojny był. Wyglądał jak wyjęty z okładki magazynu, żeby mnie dręczyć.
Służąca podeszła do niego i postawiła kolejny talerz. W milczeniu usiadłam na jego prawej stronie. Po chwili pokojówka podała też moje śniadanie. Były to naleśniki, jajka, bekon i herbata angielska.
– Dzień dobry, siostrzyczko. – Wziął łyk herbaty i nabił na widelec kolejny kawałek bekonu. – Podobała ci się scena?
I jak zwykle, musiał być taki bezczelny. Przewróciłam oczami. – Nie było żadnej sceny.
– Nic? Kłamiesz? Nienawidzę cholernych kłamczuchów.
Pokręciłam głową z niedowierzaniem, słysząc ten tekst znowu. Jax powtarzał to cały czas. A propos, zapomniałam sprawdzić jego wiadomość wczoraj w nocy. Byłam zbyt zajęta.
– Widziałam już sporo takich scen.
– Sporo. – Uniósł brew. – Jakie to ciekawe.
– Nic w tym ciekawego. I nie nazywaj mnie „siostrzyczką”.
– Dlaczego nie? Nie jesteś moją siostrzyczką?
Westchnęłam ostro. – Mam imię, Luke. Czy wolisz, żebym cię nazwała… kutasem?
Jego usta wygięły się w figlarny uśmiech. – Takie słodkie usteczka, a takie brudne słowa. Wolisz, żebym cię nazywał… wiedźmą?
– Dlaczego w ogóle prowadzimy tę rozmowę? – warknęłam.
Cholera, naprawdę wiedział, jak zdenerwować kobietę. Zignorowałam go i postanowiłam jeść w ciszy. Na szczęście jedzenie było na tyle dobre, że złagodziło moją irytację.
– Nie dasz mi buziaka w policzek, tak jak Gene i tacie? – odezwał się znowu.
– Dasz już spokój?
– Co? Prawie mnie pocałowałaś wczoraj, wiedźmo.
Moje policzki zapłonęły. Nigdy sobie nie wybaczę tej utraty rozumu zeszłej nocy.
– Przestań nazywać mnie wiedźmą!
Miałam cieszyć się śniadaniem w pięknym miejscu, ale mój przybrany brat musiał być tak cholernie irytujący.
– Mogę cię nazywać jak chcę – skonkludował i wreszcie wstał. Zauważyłam, że jego talerz już był pusty. – Miło się rozmawiało. Do zobaczenia wieczorem, wiedźmo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Mogę ci coś powiedzieć?” zapytałam, figlarnie przygryzając dolną wargę. Później tej nocy zadzwoniłam do Jaxa. Cały dzień się nudziłam. W domu nie było nic do roboty. Nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym zrobić, poza gapieniem się w ekran telefonu i przeglądaniem kolejnej aplikacji do czatowania. Szczerze mówiąc, szukałam faceta, który mógłby być podobny do Luke’a; oczywiście nikogo takiego nie znalazłam, bo on jest jedyny na świecie. Za każdym razem, gdy się rozczarowywałam, odinstalowywałam aplikację i ściągałam inną.
Mama i Thomas wyszli na zakupy, bo to była jedyna okazja, by spędzić razem trochę czasu. Po zakupach powiedzieli mi, że się spóźnią, bo senator zaprosił ich na kolację. Jedyne, o czym mogłam myśleć, to żeby zadzwonić do Jaxa. Nawet jeśli nie wiedziałam, jak wygląda, byłam pewna, że jest przystojny, sądząc po tych wszystkich kobietach co tydzień. Potrafił doprowadzić mnie do podniecenia i wilgotności samym swoim głosem.
„Nie chcę tego słuchać. Nie obchodzi mnie to.”
Zawsze tak mówił, ale i tak mnie słuchał. „No więc... mam problem z rodziną”, zaczęłam. Może nie chciał tego słyszeć, ale wydawał się być najbezpieczniejszą osobą, z którą mogłam porozmawiać. Skoro w domu nie było nikogo, z kim mogłabym pogadać, wolałam już mówić do obcego.
„Mówiłem ci, że nie słucham takich rzeczy. Wolę pogadać o naszym spotkaniu. Najchętniej zarezerwowałbym pokój blisko twojego mieszkania, żeby móc cię odebrać. Po prostu powiedz, gdzie mieszkasz.”
„Wow, nie wiedziałam, że jesteś takim dżentelmenem. Myślałam, że nie robisz takich rzeczy?”
Wypuścił gwałtownie powietrze. „Co się stało w twojej rodzinie?”
Na pewno potrafił zmieniać temat. „Yyy, jest taka jedna osoba, która mi utrudnia życie. Mama chciała, żebym z nią zamieszkała, ale nie wiem, czy dam radę przez tę osobę.”
„Kto to jest?”
„Mój przy...” Zawahałam się. Nigdy nie opowiadałam Jaxowi o drugim małżeństwie mamy ani o tym, że mam nową rodzinę. Teraz, gdybym mu powiedziała, pewnie by się mną zainteresował, ale czasem sama byłam ciekawa, jak on wygląda. Chciałam wiedzieć, czy ma Facebooka czy coś podobnego, bo przecież lubił media społecznościowe. Miałam tendencję do stalkowania ludzi, do których się przywiązywałam.
„To mój brat”, powiedziałam w końcu, decydując się trochę zmienić historię.
„I nie możesz mieszkać z mamą przez swojego brata? Dlaczego?”
Nie był moim prawdziwym bratem i nigdy nim nie będzie. „On po prostu... Jest zbyt skomplikowany. Mogę powiedzieć, że nie jesteśmy blisko. Oczywiście, nie powiem tego rodzicom, że—”
„Serio, Ericka, masz dwadzieścia osiem lat. Jesteś wystarczająco dorosła, by decydować, co dla ciebie dobre.”
A dwadzieścia cztery lata to też dość dużo, ale Thomas potrafił być wymagającym ojcem. Już miałam coś odpowiedzieć, ale on mówił dalej.
„Hej, muszę się rozłączyć”, usłyszałam w tle dźwięk silnika auta.
„Och, mogę zadzwonić później?”
„Nie. To ja zadzwonię.”
„Jasne”, wymamrotałam.
Rozłączył się.
I niemal natychmiast ogarnęła mnie frustracja. To był mój pierwszy dzień w domu Thomasa, a już byłam śmiertelnie znudzona. Nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym zrobić. Próbowałam czytać książkę, ale nic do mnie nie docierało. Chciałam robić nowe rzeczy w nowym miejscu. Nie miałam do kogo zadzwonić ani chłopaka, którego mogłabym poprosić o randkę, a była już ósma wieczorem. Nawet gdybym chciała gdzieś wyjść, wróciłabym bardzo późno.
W tamtej chwili zrobiło mi się ciepło, wtedy przypomniałam sobie o basenie. Woda wyglądała bardzo orzeźwiająco. Nagle zapragnęłam popływać w basenie, w którym widziałam mojego przystojnego przybranego brata. Chciałam dowiedzieć się, co takiego wyjątkowego jest w tym basenie, dlaczego tak kusi.
Z nowym dreszczem ekscytacji podeszłam do szafy i wyciągnęłam strój kąpielowy.
LUKE
Wróciłem do domu późno. Byłem cholernie wykończony, więc od razu poszedłem do sypialni i wziąłem prysznic. Miałem ustalony harmonogram na ranczu na kilka przejażdżek konnych, ale zadzwoniła do mnie prawniczka i musiałem odwiedzić jej biuro. Musiałem też wrócić do hotelu, bo musiałem odebrać jakieś dokumenty prawne.
Po odświeżeniu się zszedłem na dół i sięgnąłem po puszkę piwa z lodówki, trzymając jednocześnie stos teczek, które musiałem dziś wieczorem opracować. Wtedy zobaczyłem Cely niosącą tacę z pustymi talerzami i szklankami, schodzącą z piętra sypialni. Znałem Cely prawie całe moje życie. Była moją nianią, a srebrzyste odcienie jej włosów wskazywały, że jest z nami od zawsze.
— Cely, czy oni już wrócili do domu? — Miałem na myśli tatę i Gene, bo dzwonili do mnie wcześniej, mówiąc, że wyszli razem. Zwykle wracają późno, gdy mają randkę. Przypuszczałem, że tym razem są po prostu wcześniej.
— Och, dobry wieczór, ale nie, Luke. Jeszcze ich nie ma — odpowiedziała główna gospodyni.
— To czyj to talerz? — zapytałem, wskazując na naczynia i sztućce, które właśnie wkładali do zlewu.
— To od panny Scarlet. Chciała zjeść kolację w swoim pokoju.
Aha!
— Gdzie ona jest?
— Jest przy basenie. Chciałbyś, żebym coś ci przygotowała?
— Nie. Już jadłem. Dziękuję.
Uśmiechnęła się. — Proszę bardzo. Zawołaj mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować.
Nie odpowiedziałem. A skoro już mowa o czarownicy, miałem do niej pilną sprawę. Potrzebowałem jej podpisu na kilku stronach dotyczących przeniesienia własności. Mój prawnik wymagał jej obecności, by wreszcie sfinalizować formalności.
Od razu poszedłem w stronę basenu. Już miałem podejść bliżej, kiedy dostrzegłem ją zanurzoną w wodzie. Podszedłem jeszcze trochę i przyglądałem się jej. Nawet nie zauważyła, że tam jestem. Rzuciłem teczki na ławkę i wypiłem piwo do ostatniej kropli. Patrzyłem, jak płynie do drabinki i wychodzi z wody.
Była zdecydowanie jedną z najbardziej seksownych kobiet, na jakie kiedykolwiek patrzyłem. Ubrana w mały czarny, dwuczęściowy kostium na sznurkach, prawie wszystko odsłaniała. Nie mogłem się powstrzymać od podziwiania doskonałych proporcji jej ciała. Teraz widziałem ją wyraźnie. Miała krągłości, a jej piersi były w sam raz, idealne do moich dłoni, co różniło się od kobiet, które zwykle preferowałem.
Oczywiście, nie była w moim typie. Nie była blondynką, tylko brunetką. Jedna pieprzona brunetka ze średniej wielkości piersiami, wąską talią i twarzą bogini to coś więcej niż preferencja. Trudno się do tego przyznać, ale wiedziałem, że Aries miał rację. Była piękna.
Ale to mnie wkurzało i jednocześnie cholernie podniecało. Pieprzyłem już wiele kobiet w życiu i nie byłem jakimś licealnym chłopakiem, którego łatwo podnieci jakaś kobieta — która była ode mnie młodsza o osiem lat. Zacisnąłem puszkę po piwie; ku mojemu zaskoczeniu, zgnietła się w mojej dłoni. Ona naprawdę była czarownicą. Musiała coś zrobić.
Musiałem jej się odwdzięczyć, choćby trochę. Podniosłem jej szlafrok, postanawiając, że się trochę z nią pobawię.
— Szukasz tego? — Podniosłem jej szlafrok.
Spojrzała w górę, zaskoczona. — Luke. — Natychmiast zakryła piersi. Ale zanim zdołała się zasłonić, już zdążyłem dostrzec jej sutki przebijające przez materiał mokrego kostiumu.
Zacisnąłem zęby. Może byłem tak cholernie podniecony, bo nie miałem seksu przez trzy tygodnie z rzędu.
Może…
— Muszę z tobą porozmawiać.
Zmarszczyła brwi zdezorientowana. — Tak, ale oddaj mi to, proszę.
— Podejdź i weź sobie. — Cofnąłem się. Niestety, zabawa z czarownicą była interesująca. Chciałem się przekonać, na co ją stać. Prawdopodobnie ukrywa coś za tą niewinną twarzą. Nie mogła być taka niewinna, a to ja miałem odkryć jej sekret.
Zrobiła kilka kroków do przodu.
— Ach! — Podniosłem szlafrok. — Zabierz go sobie, czarownico.
— Dlaczego ciągle tak mnie nazywasz? — zażądała wyjaśnienia.
Dobrze. Teraz była zła. Podeszła do mnie bliżej, wciąż jedną ręką zakrywając piersi; drugą sięgnęła po szlafrok.
— Hej! Oddaj mi to.
Byłem od niej o głowę wyższy i nigdy by go nie dosięgła. Skakała i próbowała sięgnąć, nie zauważając, że uwolniła piersi, które teraz przycisnęły się do mojej klatki piersiowej. Nie wiedziała, że dotykają cienkiego materiału mojej koszuli. Prawie jęknąłem z podniecenia; to ja przegrywałem w swojej własnej grze.
Muszę przyznać, że mi się podobała i nie było sensu tego zaprzeczać. Już złamałem własne zasady. Mógłbym przelecieć każdą kobietę na świecie, ale nie ją. Była córką Gene’a. Miała być moją przybraną siostrą.
Zrozumiałem, że muszę przestać. Opuściłem ramiona i zarzuciłem jej szlafrok na ramiona.
— Spokojnie, czarownico — szepnąłem surowo.
Odepchnęła mnie. — Trzymaj się ode mnie z daleka i nie nazywaj mnie czarownicą. Nienawidzę cię. — Odwróciła się, podniosła swoje ubrania i opuściła teren basenu.
Uśmiechnąłem się pod nosem. — Teraz czas znaleźć kogoś do pieprzenia, stary — mruknąłem do siebie.
Może Ericka?
Przesuń w górę, aby kontynuować
