Perspektywa Rosetty
Jeśli tym razem nie dam mu żywego dziedzica, mój ukochany mąż się mnie pozbędzie. Albo gorzej.
Bo jako następca tronu Reatonu, Leander mógł zrobić ze mną, co tylko zechciał.
Bo jestem żoną, która przez ponad sześć lat bezdzietnego małżeństwa nie potrafiła dać mu następcy. Jestem kobietą, która nie wypełniła swojego głównego obowiązku wobec męża i królestwa. Jestem wstydem, który podąża za nim na królewskim dworze jak jego własny cień.
Ta myśl krąży w mojej głowie jak modlitwa, albo klątwa.
Moje ciało wstrząsa kolejny skurcz i krzyczę – surowy, zwierzęcy dźwięk odbijający się echem od kamiennych ścian mojej sypialni. Ból jest silniejszy niż cokolwiek, czego wcześniej doświadczyłam, a przeżyłam już wiele cierpienia.
Pięć poronień. Trzy martwe porody. Osiem razy czułam, jak życie się ze mnie wymyka, widziałam, jak niebieskie oczy Leandera stają się coraz zimniejsze z każdą stratą, czułam, jak jego miłość twardnieje w pozbawiony uczuć obowiązek.
Jeśli tym razem nie dam mu żywego dziedzica, mój ukochany mąż się mnie pozbędzie. Wiem o tym.
"Przyj, pani!" Głos głównej położnej rozcina agonię. "Główka się pojawia. Musisz teraz przyj!"
Napinam się z całych sił, czując jak coś we mnie się rozrywa. Metaliczny smak krwi zalewa mi usta, bo przegryzłam wargę. Pot spływa mi po twarzy, szyi, włosy przyklejają się do skóry.
Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć – istnieje tylko ból, rozrywający mnie od środka.
Po drugiej stronie zamku, w komnatach znacznie wspanialszych niż moje, rodzi także hrabina Cecily. Druga żona Leandera. Piękna, młoda, płodna następczyni, którą poślubił, gdy stało się jasne, że nie mogę dać mu tego, czego potrzebował.
Jest żoną od niespełna roku, a już rodzi. Już odnosi sukces tam, gdzie ja zawiodłam osiem razy.
Jeśli tym razem nie dam mu żywego dziedzica…
"Jeszcze raz, pani! Przyj!"
Przyjmuję. Przyjmuję, aż jestem pewna, że moje ciało za chwilę się rozpadnie, aż świat zawęża się do niczego poza białym, palącym bólem. I wtedy... Płacz. Tym razem nie mój – płacz dziecka.
Ten dźwięk zamraża mi serce w pół uderzenia, po czym sprawia, że bije tak szybko, iż myślę, że zaraz pęknie. Słyszę, jak położne się poruszają, szybko rozmawiają, ale nie mogę zrozumieć słów przez szum w uszach.
Ten płacz – to małe, wściekłe zawodzenie – to najpiękniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałam.
"Pani..." odzywa się młodsza położna, a jej głos brzmi dziwnie. Ostrożnie. "Ma pani syna."
Kładzie go na mojej piersi, byśmy mogli się poznać, a ja szlocham. Wielkie, spazmatyczne szlochy wstrząsają moim ciałem. Jest taki mały, taki doskonały, porusza się przy mojej skórze z zaciśniętymi piąstkami.
I żyje. Żyje. Po ośmiu aniołkach, ośmiu razach, kiedy widziałam, jak twarz Leandera zamyka się coraz bardziej, ośmiu razach, kiedy sama umierałam w środku… to dziecko żyje.
"Leander," szepczę, mój głos się łamie. "Niech ktoś zawoła następcę tronu. Powiedzcie mu… Powiedzcie mojemu mężowi, że mamy syna. Powiedzcie mu—"
"Pani, jest jeszcze jedno." Dłoń głównej położnej przyciska się do mojego ramienia. "Drugie dziecko nadchodzi!"
Słowa początkowo do mnie nie docierają, ale potem znów czuję skurcz i rozumiem.
Dwoje. Drugie dziecko. Nie jeden cud, a dwa.
Podwójne błogosławieństwo. Podwójne ocalenie.
Zabierają mi pierwszego syna z ramion, by go oczyścić, i mam ochotę krzyczeć, by mi go oddali, ale kolejny skurcz rozdziera mnie na nowo. Przyciskam jeszcze raz – tym razem szybciej, łatwiej. Albo po prostu jestem już zbyt wyczerpana, by odczuwać to tak samo.
Kolejny płacz wypełnia pokój, jeszcze głośniejszy niż pierwszy. "Jeszcze jeden chłopiec!"
Dwóch synów. Dałam Leanderowi dwóch synów, dwóch żywych dziedziców.
Ta świadomość zalewa mnie jak fala. To zmienia wszystko. Cecily też dziś rodziła, ale nie może się z tym równać. Dwóch zdrowych dziedziców, dwóch żywych chłopców.
To sprowadzi Leandera z powrotem do mnie. To przywróci do życia naszą miłość. Jego miłość.
To sprawi, że przypomni sobie, jak na mnie patrzył, gdy byliśmy młodsi. Jakbym była całym jego światem, jakby nie mógł bez mnie oddychać.
To przywróci to, co utraciliśmy gdzieś między trzecim poronieniem a czwartym. To, co rozsypało się w pył po ostatnim martwym porodzie, gdy przestał mnie odwiedzać.
Może nawet rozwiedzie się z Cecily teraz. Odeśle ją do majątku jej ojca. Po co mu druga żona, skoro pierwsza wreszcie dała mu nie jednego, a dwóch zdrowych synów?
Ta myśl trzepocze mi w piersi jak rozpaczliwy ptak.
"Pani." Młodsza położna podchodzi, z moim pierwszym synem w ramionach, owiniętym w miękkie płótno. "Chce pani go potrzymać, podczas gdy my zajmiemy się jego bratem?"
"Tak." Mój głos jest gruby od łez. "Proszę… Proszę, pozwólcie mi go potrzymać."
Kładzie go w moich ramionach z zaskakującą delikatnością, a ja tulę go do siebie, chłonąc każdy szczegół.
Jego maleńki nosek, tak doskonały, że wydaje się nierealny. Jego delikatne usta. Jego miniaturowe paluszki, każdy zakończony najdrobniejszym paznokciem, jaki widziałam.
Jest doskonały. Jest mój. Nasz. Owoc naszej miłości i nadziei.
Przesuwam lekko płótno, muszę zobaczyć go całego, upewnić się, że jest zdrowy i cały. Wtedy dostrzegam na jego ramieniu znajome znamię. Małe i charakterystyczne, wygląda jak czteroramienna gwiazdka.
Wstrzymuję oddech. Mam to samo znamię, w tym samym miejscu, w tym samym kształcie. Drżącymi palcami dotykam znaku i coś dzikiego i pierwotnego wzbiera we mnie.
To mój syn. Mój cud. Moje odkupienie.
"Czyż nie jest piękny?" szepczę do położnej, głos mi się łamie. "Spójrz na niego… Jest doskonały. Oboje są doskonali. Wyślijcie wiadomość do następcy tronu natychmiast. Powiedzcie mu, by przyszedł. Powiedzcie, że dałam mu dwóch synów. Powiedzcie—"
Nagle ręce zaciskają się wokół mojego dziecka.
"Co…" Próbuję go utrzymać, ale młodsza położna już go podnosi z moich ramion. "Czekajcie, co robicie? Muszę go nakarmić, muszę—"
"Musimy je dokładnie zbadać, pani." Głos głównej położnej jest łagodny, wyćwiczony. "Aby upewnić się, że są zdrowi. Musi pani teraz odpocząć, straciła pani bardzo dużo krwi."
"Ale…" Moje ramiona są niewyobrażalnie puste, zimne i obce. "Gdzie je zabieracie? Zbadajcie je tutaj. Chcę zobaczyć—"
"To standardowa procedura, pani." Już rusza w stronę drzwi z obojgiem dzieci, młodsza położna idzie za nią. "Za chwilę wrócimy z pełnym raportem dla następcy tronu. Proszę spróbować zasnąć."
"Nie!" Próbuję się podnieść, ale ciało krzyczy z bólu. Wszystko boli, wszystko wydaje się nie tak. "Czekajcie! Gdzie zabieracie moich synów? Słyszałam, jak płakali – są zdrowi. Nie ma potrzeby—"
Główna położna zatrzymuje się w drzwiach. Przez chwilę jej oczy spotykają się z moimi i coś w jej spojrzeniu sprawia, że krew mi zamarza.
Nie współczucie, nie troska, ale coś zimnego i wyrachowanego. Coś, co nie powinno pojawić się na twarzy kobiety, która właśnie pomogła powić dwóch zdrowych następców tronu.
"Pani synowie?" Jej głos jest miękki, niemal żałosny. "Nie wybiegajmy za bardzo naprzód. Badanie wykaże wszystko. Niech pani odpocznie."
Odwraca się, a ja to słyszę – tak cicho, że prawie myślę, że sobie to wyobraziłam. Młodsza położna pochyla się do swojej przełożonej, szepcząc, gdy wymykają się przez drzwi: "Pani będzie zadowolona z nas…"
"Czekajcie!" Próbuję zawołać, ale głos się łamie, wychodzi ledwie szeptem. "Wróćcie! Przynieście mi moich synów! Przynieście ich—"
Drzwi zamykają się cicho, gdy ciemność zaczyna wpełzać na obrzeża mojej świadomości, ściągając mnie w dół mimo desperackich prób walki. Nie mam już siły. Oddałam wszystko, by te dzieci przyszły na świat żywe.
Zanim ciemność całkowicie mnie pochłonie, pozostają pytania, które będą mnie dręczyć we śnie: Gdzie zabrali moich synów? Która pani będzie zadowolona?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się w agonii.
Każdy mięsień w moim ciele krzyczy, mój brzuch wydaje się rozdarty na pół. Co zresztą, przypuszczam, jest prawdą. Ale ból fizyczny jest niczym w porównaniu z pustką w mojej piersi, z rozpaczliwą pustką w moich ramionach.
Gdzie są moi synowie?
Ta myśl popycha mnie do działania, mimo że ciało się buntuje. Sięgam po sznur dzwonka przy łóżku i szarpię nim tak mocno, że spleciona lina pali mi dłoń. Dźwięk odbija się echem po moich komnatach, pilny i żądający.
W drzwiach w ciągu chwili pojawia się służąca Margery, jedna z młodszych. Jej oczy rozszerzają się, gdy widzi mnie siedzącą. — Moja pani, nie powinnaś...
— Gdzie są moje dzieci? — Mój głos jest ochrypły, surowy od krzyku podczas porodu. — Chcę zobaczyć moich synów. Przyprowadź ich do mnie natychmiast.
Wyraz twarzy Margery się zmienia, coś niewygodnego mignęło jej przez twarz. Zerka przez ramię, jakby szukała pomocy. — Moja pani, musisz odpoczywać. Straciłaś dużo krwi, a poród był trudny. Lekarz powiedział—
— Nie obchodzi mnie, co powiedział lekarz! — Chwytam krawędź koca, moje kostki bieleją. — Chcę moje dzieci. Gdzie one są? Są u mamki? Przyprowadź je tutaj. Muszę je zobaczyć, muszę je przytulić.
Za Margery pojawia się kolejna służąca. Lady Helena, starsza i bardziej doświadczona. Podchodzi z profesjonalnym uśmiechem, który nie sięga jej oczu.
— Lady Rosetto, proszę. Przeszłaś straszne cierpienie. Musisz odpocząć i dojść do siebie. Ktoś wkrótce z tobą porozmawia o wszystkim. Teraz musisz skupić się na powrocie do zdrowia.
— Dojdę do siebie, kiedy zobaczę moich synów. — Odsuwam koc, próbując zsunąć nogi z łóżka. Przeszywa mnie ostry ból, aż dyszę, ale nie przestaję. — Jeśli ich do mnie nie przyprowadzicie, sama pójdę do pokoju dziecięcego. Gdzie oni są?
— Moja pani — Helena podchodzi, ręce uniesione, jakby chciała mnie powstrzymać. — Proszę, zrobisz sobie krzywdę. Połóż się z powrotem, odpocznij. Wszystko zostanie wyjaśnione, gdy tylko—
— Wyjaśnione? — Słowo wychodzi ostre jak rozbite szkło. — Co trzeba wyjaśniać? Urodziłam dwóch zdrowych synów.
— Moja pani! — Margery'emu głos łamie się od czegoś, co może być prawdziwym niepokojem. — Proszę, znowu krwawisz. Zobacz—rozerwałaś szwy. Pomóż nam położyć cię z powrotem do łóżka.
Spoglądam w dół i widzę, że ma rację—ciemnoczerwone plamy rozlewają się na mojej koszuli nocnej. Ale to mnie nie obchodzi. Nic mnie nie obchodzi poza dziećmi, które powinny być teraz w moich ramionach.
— Przyprowadźcie mi moich synów — mówię ponownie, tym razem wolniej, każde słowo wypowiadam z namysłem. — Tylko tego chcę. Po prostu przyprowadźcie ich do mnie.
Obie kobiety wymieniają spojrzenia. W tym krótkim spojrzeniu widzę coś, co sprawia, że żołądek mi się ściska—litość zmieszaną z czymś jeszcze.
Czymś, co wygląda prawie jak poczucie winy.
W końcu, niechętnie, pomagają mi wrócić do łóżka, zmieniają zakrwawioną koszulę nocną, przynoszą słabą herbatę, której prawie nie czuję. Godziny wloką się, każda ciągnie się jak rok.
Moje piersi bolą innym bólem niż reszta ciała—tym specyficznym, nieustępliwym bólem, gdy napływa mleko, a nie ma dokąd odejść. Moje ciało wie, że powinnam karmić swoje dzieci. Moje ciało pamięta to, czego umysł desperacko próbuje się uchwycić.
Wciąż słyszę ich płacz w pamięci. Ten pierwszy krzyk, tak ostry i czysty. To, jak małe ciałko mojego syna czuło się na mojej piersi, ciepłe, wiercące się, żywe. Gwiaździsta plamka na jego ramieniu, identyczna jak moja.
Każdy służący, który wchodzi do mojej komnaty, słyszy to samo pytanie: — Gdzie są moi synowie?
I każda odpowiedź to inna wersja: — Odpocznij, moja pani. Ktoś wkrótce z tobą porozmawia.
Ich cierpliwość zaczyna się kończyć wraz z upływem dnia. Słyszę, jak szepczą za drzwiami, gdy myślą, że śpię. Przez drewno przedostają się słowa takie jak "zaabsorbowana", "odmawia przyjęcia do wiadomości" i "biedactwo".
W końcu, gdy popołudniowe światło wpada przez okna, drzwi otwierają się, wpuszczając naczelną akuszerkę i osobistego lekarza Leandra, Mistrza Aldrica. Ich twarze są starannie, doskonale niewyrażające emocji, a moje serce zaczyna walić o żebra.
— Lady Rosetto. — Mistrz Aldric podchodzi do mojego łóżka ostrożnym, wyważonym krokiem. Jego głos jest łagodny i pełen współczucia. — Jest mi głęboko przykro, że muszę to powiedzieć. Niemowlęta... oboje... urodziły się martwe.
Słowa wiszą w powietrzu między nami i słyszę dzwonienie w uszach.
Wydają dźwięki, układają słowa w zdania, ale one nic nie znaczą. Nie mogą nic znaczyć, bo nie są prawdziwe.
„Nie.” Słowo wypowiedziane płasko, pewnie. „Nie, to nieprawda. Słyszałam ich płacz. Trzymałam jednego z nich. Oddychał, ruszał się. Oboje żyli. Słyszałam ich obu.”
Naczelna położna podchodzi bliżej. Jej głos nie jest już gładki i wyćwiczony, pojawia się w nim ostra jak nóż nuta.
„Moja pani, trudne porody mogą wywołać urazy kruchego umysłu. Czasami, gdy kobieta przeżywa skrajny stres, jej umysł tworzy... mechanizmy obronne. Fałszywe wspomnienia, które mają ją ochronić przed nie do zniesienia prawdą. To nie jest rzadkie, że matki, które straciły wcześniej dzieci, wierzą, że słyszały płacz, czuły ruch. Żal płata figle.”
Coś we mnie pęka. Prostuję się, mimo bólu przeszywającego moje wnętrze. Patrzę jej prosto w oczy spojrzeniem, którego nauczyłam się, obserwując Leandra podczas dworu — chłodnym, wyniosłym, absolutnie nieugiętym.
Gdy mówię, mój głos mógłby zamrozić wodę. „Jak śmiesz?”
Usta położnej zamykają się z wyraźnym kliknięciem.
„Jak śmiesz mówić do pierwszej żony przyszłego króla w taki sposób? Jakbyś rozmawiała z jakąś wariatką”, kontynuuję, każde słowo jest ostre i precyzyjne. „Czy do hrabiny Cecylii też zwracasz się z takim brakiem szacunku? Mówisz jej, że jej kruchy umysł płata jej figle? Że jest histeryczką? Że wymyśliła sobie wspomnienia, by się pocieszyć?”
Mistrz Aldric wierci się niespokojnie. „Moja pani, nikt nie sugeruje…”
„A propos.” Kieruję na niego wzrok, widzę, jak naprawdę drży. „Jak przebiegł poród hrabiny Cecylii? Również rodziła wczoraj, czyż nie? Jak się czuje? Jak jej dzieci?”
Usta medyka otwierają się. Przez moment widzę w jego oczach przebłysk — niepewność, a może poczucie winy. „Przy porodzie hrabiny również były komplikacje. Poród był trudny i ona także—”
„Dość już, mistrzu Aldric.” Dłoń położnej zaciska się na jego łokciu z zaskakującą siłą. Jej uśmiech jest tak napięty, że aż boli na widok. „Nie powinniśmy bardziej niepokoić lady Rosetty. Potrzebuje odpoczynku i spokoju, a nie rozmów o cudzych porodach. Chodźmy. Mamy innych pacjentów.”
„Nie odpowiedzieliście na moje pytanie!” Pochylam się do przodu mimo bólu. „Jakie komplikacje? Jak się ma Cecylia? Urodziła zdrowe dzieci?”
„Lady Rosetta wyraźnie potrzebuje odpoczynku.” Położna już prowadzi mistrza Aldrica do wyjścia. „Wrócimy później, by sprawdzić jej stan. Może damy jej coś na sen.”
„Nie chcę spać!” Mój głos się podnosi, łamie. „Chcę moich synów! Chcę wiedzieć, gdzie są! Gdzie ich zabraliście?!”
Ale drzwi zamykają się na moje słowa.
Kolejne dwa dni mijają we mgle bólu i dezorientacji.
Moje ciało powoli zaczyna się goić, chociaż piersi wciąż bolą okrutnie. Śpię niespokojnie, budząc się z snów, w których słyszę płacz niemowląt, czuję to małe, ciepłe ciałko w ramionach, widzę ten gwiaździsty znamie bez końca.
Gdy wreszcie jestem na tyle silna, by wstać bez natychmiastowego osłabnięcia, opuszczam swoje komnaty. Służba rozprasza się na mój widok. Chowają się w drzwiach, nagle przypominają sobie o pilnych zadaniach w innych skrzydłach.
Ci, którzy nie mogą uciec dość szybko, spuszczają wzrok, mijając mnie z pośpiesznymi ukłonami i przeprosinami.
Ale słyszę szepty. Już nawet nie próbują ich ukryć.
„...biedaczka, zupełnie straciła rozum...”
„...mówią, że próbowała przekonać medyka, że urodziła żywe dzieci...”
„...dziewiąty raz straciła dziecko. Nic dziwnego, że oszalała...”
„...szalona żona następcy tronu...”
Zmuszam się, by iść dalej, z podniesioną głową, wyprostowanymi plecami. Jestem pierwszą żoną następcy tronu, jego pierwszą miłością. Nie dam im satysfakcji zobaczenia mojego załamania.
Przechodzę przez wschodnie skrzydło, bardziej luksusową część, gdzie znajdują się komnaty Cecylii, gdy to słyszę. Płacz dziecka.
Nie byle jaki płacz. Ten płacz. Ten sam ton, identyczne brzmienie, dokładnie taki dźwięk, jaki wydał mój syn, gdy po raz pierwszy położyli go na mojej piersi. Rozpoznałabym go wszędzie. Wypalony jest w mojej pamięci, w mojej duszy.
Zastygam w pół kroku, serce zamiera, a potem wali tak mocno w żebra, że myślę, że je złamie.
Płacz rozlega się znowu, stłumiony przez kamień i drewno, ale nie do pomylenia.
Dochodzący z komnat Cecylii.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie waham się. Moja dłoń zaciska się na ozdobnej klamce prowadzącej do komnat Cecily i popycham drzwi. Otwierają się niemal bezszelestnie, odsłaniając pokój skąpany w popołudniowym słońcu.
Wszystko tutaj jest ciepłe, złote i luksusowe. Wysokie okna wpuszczają strumienie światła, które sprawiają, że jedwabne obicia ścian lśnią, a w ogromnym kominku wesoło trzaska ogień, mimo łagodnej pogody.
I tam, stojące blisko kominka, gdzie ciepło zapewniałoby im wygodę, stoją dwie kołyski. Oddech więźnie mi w gardle.
W środku leżą dwaj niemowlęcy chłopcy, owinięci w niebieską tkaninę.
Przez chwilę nie mogę się ruszyć. Nie potrafię zrobić nic poza patrzeniem na te dwa maleńkie ciała, opatulone w najdelikatniejsze lniane tkaniny, jakie kiedykolwiek widziałam—znacznie delikatniejsze niż to, co było w moich komnatach wczoraj.
Jeden śpi spokojnie, jego maleńka klatka piersiowa unosi się i opada z każdym oddechem. Drugi ma otwarte oczy, wpatruje się gdzieś niewyraźnie w pustkę, jedna doskonała, malutka piąstka powoli unosi się w powietrzu.
Moje nogi niosą mnie naprzód, drżą tak bardzo, że prawie upadam. Chwytam brzeg najbliższej kołyski, by się podeprzeć, i w chwili, gdy spoglądam w dół na śpiącego niemowlęcia, rozpoznanie uderza mnie z siłą fizycznego ciosu.
Znam go. Nie w taki sposób, w jaki rozpoznaje się dziecko jako po prostu niemowlę—kształtne i urocze. Znam go.
Dokładny kształt jego maleńkiego noska. Linia ust, wygięcie górnej wargi. Sposób, w jaki piąstka jest przyciśnięta do policzka, kciuk schowany pod palcami, a nie na wierzchu.
Zwykłam przykładać dłoń do miejsca, gdzie jego mała piąstka wypychała się przez skórę. I śmiałam się oraz płakałam równocześnie, bo to znaczyło, że żyje, że się rusza, że jest mój.
To jest mój syn.
Spoglądam na drugą kołyskę i to samo przytłaczające przekonanie zalewa mnie na nowo. Oczy tego drugiego—szare, niewyraźne, ale bez wątpienia szare jak moje. Kształt uszu, małych i delikatnych. Sposób, w jaki włosy układają się w lekki wir na czubku głowy.
To są moi synowie.
Każda cząsteczka mojego ciała krzyczy prawdę. Każdy instynkt, każda nić mojego istnienia, każda kropla krwi w moich żyłach zna te dzieci z absolutną pewnością.
Matka zna swoje dzieci. Matka wie.
Moje ręce drżą, gdy sięgam do pierwszej kołyski, ostrożnie wsuwając dłonie pod ciepły, solidny ciężar śpiącego niemowlęcia. Wydaje cichy dźwięk protestu, ale nie budzi się, gdy przytulam go do piersi.
To uczucie—wreszcie, wreszcie znów go trzymać—niemal powala mnie na kolana. Jest cięższy niż pamiętam z tych krótkich chwil po porodzie. Pachnie mlekiem i czymś nieuchwytnie słodkim, co sprawia, że piersi zaczynają boleć z tęsknoty.
„Cześć…” szepczę w jego miękkie włosy. „Cześć, mój kochany. Mój słodki chłopcze… Jestem tutaj. Mama tutaj jest.”
Palce mi drżą, gdy poprawiam jego otulacz, gorączkowo szukając jego małej rączki. Muszę to zobaczyć. Potrzebuję dowodu. Znamię, które pasuje do mojego, ta czteroramienna gwiazda, która uczyniła go moim ponad wszelką wątpliwość.
Len opada i serce mi zamiera.
Jest. Właśnie tutaj. Znamie w kształcie gwiazdy, dokładnie tam, gdzie powinno być. Dokładnie takie samo jak to, które noszę na swoim ramieniu przez całe życie.
Szloch wyrywa się z mojego gardła. „Jesteś mój… Jesteś mój, a oni cię zabrali, oni—”
„Co ty tu robisz, ty plugawa kreaturo?”
Głos przecina pokój niczym ostrze, ostry i zimny, pełen jadu. Odwracam się gwałtownie, tuląc syna do piersi i widzę Cecily stojącą w progu.
Jest piękna jak zawsze—nieskazitelnie porcelanowa cera, złote włosy ułożone w idealne loki, sylwetka już prawie wróciła do siebie po porodzie, czego mnie nigdy się nie udało. Ale jej twarz jest wykrzywiona gniewem, a oczy płoną czymś, co wygląda jak prawdziwa nienawiść.
„Nie mogłaś po prostu zaakceptować kolejnej swojej porażki jak godna kobieta?” syczy, robiąc krok do pokoju. „Musiałaś tu przyjść i…”
„To są moi synowie.” Mój głos nie drży, mimo wszystko. Jest czysty, mocny i absolutnie pewny. „Urodziłam ich dwa dni temu. Ty o tym wiesz. Akuszerki o tym wiedzą. Wszyscy, którzy brali udział w tym… tym niewyobrażalnym kradzieży… o tym wiedzą.”
Oczy Cecily rozszerzają się, a przez chwilę widzę coś, co przebłyskuje na jej twarzy. Coś, co wygląda niemal jak strach, jakby maska opadła zanim zdążyła ją z powrotem założyć. Potem jej wyraz gwałtownie się zmienia.
Dzieje się to tak szybko, że prawie tego nie zauważam—jej rysy przechodzą od furii do przerażenia, od nienawiści do teatralnego szoku. Otwiera szeroko usta i krzyczy.
„Pomocy!” wrzeszczy. „Ktoś pomocy! Jest intruz! Ona próbuje zabrać moje dzieci! Straż! Ktoś, błagam!”
„Przestań!” Tulę syna mocniej, cofając się przed nią. „Przestań. To są moje dzieci! Ty wiesz—”
Drzwi wybuchają otwarciem, kiedy do pokoju wlewają się strażnicy, za nimi służba, która wzdycha i krzyczy na widok tej sceny. Jakby odkryli coś strasznego. Jakby znaleźli szaloną kobietę próbującą porwać cudze dzieci.
Ręce chwytają mnie ze wszystkich stron—szorstkie, pospieszne i bezlitosne, niezważające na moje wciąż gojące się ciało ani niemowlę w ramionach. „Nie!” Próbuję się wyrwać, ale jest ich zbyt wielu. „Nie dotykajcie go! On jest mój! On jest—”
Strażnik wyrywa niemowlę z mojego uchwytu. Mój syn budzi się z wrzaskiem—tym samym ostrym, czystym płaczem, który słyszałam przy jego narodzinach. Dźwiękiem, który nawiedzał moje sny przez dwa dni.
Dźwiękiem, który dowodzi, że żyje, że zawsze żył. Że okłamywali mnie od chwili, gdy go zabrali.
„Oddajcie go!” Rzucam się w stronę strażnika, który trzyma moje dziecko, ale inne ręce chwytają mnie mocno, przytrzymując w miejscu. „To mój syn! To są obaj moi synowie! Urodziłam ich! Puśćcie mnie!”
„Ta wariatka całkowicie postradała zmysły!” Głos Cecily przebija się ponad chaos, drżąc idealnie odegranym rozpaczą. „Straciła własne dzieci, a teraz próbuje ukraść moje!”
„To kłamstwo!” Szarpię się w uścisku strażników, ale są zbyt silni, a moje ciało wciąż zbyt słabe. „To są moje dzieci, zabraliście mi je. Niech ktoś je obejrzy! Znamie, on ma znamię na ramieniu, takie samo jak ja!”
„Pani.” Jeden ze strażników, kapitan sądząc po insygniach, patrzy na mnie z czymś, co w innych okolicznościach mogłoby być litością. „Włamała się pani do prywatnych komnat hrabiny, została pani znaleziona z jednym z jej nowonarodzonych synów, bez pozwolenia.”
„Bez pozwolenia?” Słowa wybuchają złamanym śmiechem. „To moi synowie. Nie potrzebuję pozwolenia, by trzymać własne dzieci!”
„Ona jest całkowicie szalona…” szepcze służąca, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. W jej głosie czuć obrzydzenie. „Biedna hrabina, musi to znosić zaledwie po porodzie…”
„Nie!” szlocham, wciąż wyciągając ręce do synów, nawet gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie ku drzwiom.
Obaj chłopcy teraz płaczą, ich żałosne lamenty wypełniają pokój, i znam te płacze. Znam je jak własne bicie serca.
„Błagam. Błagam, niech ktoś na nich spojrzy. Sprawdźcie znamię. Zróbcie cokolwiek. Musi być sposób, żeby udowodnić…”
„Wyprowadzić ją. Natychmiast.” Głos Cecily staje się lodowaty, wyniosły. „Zanim zrobi coś naprawdę niebezpiecznego. To biedne stworzenie wyraźnie przeszło całkowite załamanie nerwowe. To tragiczne, naprawdę, ale musimy myśleć o bezpieczeństwie dzieci.”
„To moje dzieci!” Krzyczę, gdy strażnicy ciągną mnie ku drzwiom, pięty suną po podłodze. „To moje! Cecily, wiesz, że to moje! Ty—”
Słowa grzęzną mi w gardle, gdy wyciągają mnie przez próg.
Szamoczę się w ich objęciach, wykręcając szyję, by jeszcze raz spojrzeć do pokoju. Przez szczelinę w zamykających się drzwiach widzę Cecily, jak trzyma jednego z moich synów, kołysząc go z fałszywą czułością. Mamka podnosi drugiego. Obaj chłopcy wciąż płaczą, a ich płacz rozdziera we mnie coś żywego, coś niezbędnego.
Drzwi zatrzaskują się z ciężkim, ostatecznym hukiem, a płacz cichnie za grubym dębem i kamieniem.
Moi synowie przepadli. Znów.
Przesuń w górę, aby kontynuować