passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stolen Children of The Hidden Queen - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Stolen Children of The Hidden Queen

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Budzę się w agonii.

Każdy mięsień w moim ciele krzyczy, mój brzuch wydaje się rozdarty na pół. Co zresztą, przypuszczam, jest prawdą. Ale ból fizyczny jest niczym w porównaniu z pustką w mojej piersi, z rozpaczliwą pustką w moich ramionach.

Gdzie są moi synowie?

Ta myśl popycha mnie do działania, mimo że ciało się buntuje. Sięgam po sznur dzwonka przy łóżku i szarpię nim tak mocno, że spleciona lina pali mi dłoń. Dźwięk odbija się echem po moich komnatach, pilny i żądający.

W drzwiach w ciągu chwili pojawia się służąca Margery, jedna z młodszych. Jej oczy rozszerzają się, gdy widzi mnie siedzącą. — Moja pani, nie powinnaś...

— Gdzie są moje dzieci? — Mój głos jest ochrypły, surowy od krzyku podczas porodu. — Chcę zobaczyć moich synów. Przyprowadź ich do mnie natychmiast.

Wyraz twarzy Margery się zmienia, coś niewygodnego mignęło jej przez twarz. Zerka przez ramię, jakby szukała pomocy. — Moja pani, musisz odpoczywać. Straciłaś dużo krwi, a poród był trudny. Lekarz powiedział—

— Nie obchodzi mnie, co powiedział lekarz! — Chwytam krawędź koca, moje kostki bieleją. — Chcę moje dzieci. Gdzie one są? Są u mamki? Przyprowadź je tutaj. Muszę je zobaczyć, muszę je przytulić.

Za Margery pojawia się kolejna służąca. Lady Helena, starsza i bardziej doświadczona. Podchodzi z profesjonalnym uśmiechem, który nie sięga jej oczu.

— Lady Rosetto, proszę. Przeszłaś straszne cierpienie. Musisz odpocząć i dojść do siebie. Ktoś wkrótce z tobą porozmawia o wszystkim. Teraz musisz skupić się na powrocie do zdrowia.

— Dojdę do siebie, kiedy zobaczę moich synów. — Odsuwam koc, próbując zsunąć nogi z łóżka. Przeszywa mnie ostry ból, aż dyszę, ale nie przestaję. — Jeśli ich do mnie nie przyprowadzicie, sama pójdę do pokoju dziecięcego. Gdzie oni są?

— Moja pani — Helena podchodzi, ręce uniesione, jakby chciała mnie powstrzymać. — Proszę, zrobisz sobie krzywdę. Połóż się z powrotem, odpocznij. Wszystko zostanie wyjaśnione, gdy tylko—

— Wyjaśnione? — Słowo wychodzi ostre jak rozbite szkło. — Co trzeba wyjaśniać? Urodziłam dwóch zdrowych synów.

— Moja pani! — Margery'emu głos łamie się od czegoś, co może być prawdziwym niepokojem. — Proszę, znowu krwawisz. Zobacz—rozerwałaś szwy. Pomóż nam położyć cię z powrotem do łóżka.

Spoglądam w dół i widzę, że ma rację—ciemnoczerwone plamy rozlewają się na mojej koszuli nocnej. Ale to mnie nie obchodzi. Nic mnie nie obchodzi poza dziećmi, które powinny być teraz w moich ramionach.

— Przyprowadźcie mi moich synów — mówię ponownie, tym razem wolniej, każde słowo wypowiadam z namysłem. — Tylko tego chcę. Po prostu przyprowadźcie ich do mnie.

Obie kobiety wymieniają spojrzenia. W tym krótkim spojrzeniu widzę coś, co sprawia, że żołądek mi się ściska—litość zmieszaną z czymś jeszcze.

Czymś, co wygląda prawie jak poczucie winy.

W końcu, niechętnie, pomagają mi wrócić do łóżka, zmieniają zakrwawioną koszulę nocną, przynoszą słabą herbatę, której prawie nie czuję. Godziny wloką się, każda ciągnie się jak rok.

Moje piersi bolą innym bólem niż reszta ciała—tym specyficznym, nieustępliwym bólem, gdy napływa mleko, a nie ma dokąd odejść. Moje ciało wie, że powinnam karmić swoje dzieci. Moje ciało pamięta to, czego umysł desperacko próbuje się uchwycić.

Wciąż słyszę ich płacz w pamięci. Ten pierwszy krzyk, tak ostry i czysty. To, jak małe ciałko mojego syna czuło się na mojej piersi, ciepłe, wiercące się, żywe. Gwiaździsta plamka na jego ramieniu, identyczna jak moja.

Każdy służący, który wchodzi do mojej komnaty, słyszy to samo pytanie: — Gdzie są moi synowie?

I każda odpowiedź to inna wersja: — Odpocznij, moja pani. Ktoś wkrótce z tobą porozmawia.

Ich cierpliwość zaczyna się kończyć wraz z upływem dnia. Słyszę, jak szepczą za drzwiami, gdy myślą, że śpię. Przez drewno przedostają się słowa takie jak "zaabsorbowana", "odmawia przyjęcia do wiadomości" i "biedactwo".

W końcu, gdy popołudniowe światło wpada przez okna, drzwi otwierają się, wpuszczając naczelną akuszerkę i osobistego lekarza Leandra, Mistrza Aldrica. Ich twarze są starannie, doskonale niewyrażające emocji, a moje serce zaczyna walić o żebra.

— Lady Rosetto. — Mistrz Aldric podchodzi do mojego łóżka ostrożnym, wyważonym krokiem. Jego głos jest łagodny i pełen współczucia. — Jest mi głęboko przykro, że muszę to powiedzieć. Niemowlęta... oboje... urodziły się martwe.

Słowa wiszą w powietrzu między nami i słyszę dzwonienie w uszach.

Wydają dźwięki, układają słowa w zdania, ale one nic nie znaczą. Nie mogą nic znaczyć, bo nie są prawdziwe.

„Nie.” Słowo wypowiedziane płasko, pewnie. „Nie, to nieprawda. Słyszałam ich płacz. Trzymałam jednego z nich. Oddychał, ruszał się. Oboje żyli. Słyszałam ich obu.”

Naczelna położna podchodzi bliżej. Jej głos nie jest już gładki i wyćwiczony, pojawia się w nim ostra jak nóż nuta.

„Moja pani, trudne porody mogą wywołać urazy kruchego umysłu. Czasami, gdy kobieta przeżywa skrajny stres, jej umysł tworzy... mechanizmy obronne. Fałszywe wspomnienia, które mają ją ochronić przed nie do zniesienia prawdą. To nie jest rzadkie, że matki, które straciły wcześniej dzieci, wierzą, że słyszały płacz, czuły ruch. Żal płata figle.”

Coś we mnie pęka. Prostuję się, mimo bólu przeszywającego moje wnętrze. Patrzę jej prosto w oczy spojrzeniem, którego nauczyłam się, obserwując Leandra podczas dworu — chłodnym, wyniosłym, absolutnie nieugiętym.

Gdy mówię, mój głos mógłby zamrozić wodę. „Jak śmiesz?”

Usta położnej zamykają się z wyraźnym kliknięciem.

„Jak śmiesz mówić do pierwszej żony przyszłego króla w taki sposób? Jakbyś rozmawiała z jakąś wariatką”, kontynuuję, każde słowo jest ostre i precyzyjne. „Czy do hrabiny Cecylii też zwracasz się z takim brakiem szacunku? Mówisz jej, że jej kruchy umysł płata jej figle? Że jest histeryczką? Że wymyśliła sobie wspomnienia, by się pocieszyć?”

Mistrz Aldric wierci się niespokojnie. „Moja pani, nikt nie sugeruje…”

„A propos.” Kieruję na niego wzrok, widzę, jak naprawdę drży. „Jak przebiegł poród hrabiny Cecylii? Również rodziła wczoraj, czyż nie? Jak się czuje? Jak jej dzieci?”

Usta medyka otwierają się. Przez moment widzę w jego oczach przebłysk — niepewność, a może poczucie winy. „Przy porodzie hrabiny również były komplikacje. Poród był trudny i ona także—”

„Dość już, mistrzu Aldric.” Dłoń położnej zaciska się na jego łokciu z zaskakującą siłą. Jej uśmiech jest tak napięty, że aż boli na widok. „Nie powinniśmy bardziej niepokoić lady Rosetty. Potrzebuje odpoczynku i spokoju, a nie rozmów o cudzych porodach. Chodźmy. Mamy innych pacjentów.”

„Nie odpowiedzieliście na moje pytanie!” Pochylam się do przodu mimo bólu. „Jakie komplikacje? Jak się ma Cecylia? Urodziła zdrowe dzieci?”

„Lady Rosetta wyraźnie potrzebuje odpoczynku.” Położna już prowadzi mistrza Aldrica do wyjścia. „Wrócimy później, by sprawdzić jej stan. Może damy jej coś na sen.”

„Nie chcę spać!” Mój głos się podnosi, łamie. „Chcę moich synów! Chcę wiedzieć, gdzie są! Gdzie ich zabraliście?!”

Ale drzwi zamykają się na moje słowa.

Kolejne dwa dni mijają we mgle bólu i dezorientacji.

Moje ciało powoli zaczyna się goić, chociaż piersi wciąż bolą okrutnie. Śpię niespokojnie, budząc się z snów, w których słyszę płacz niemowląt, czuję to małe, ciepłe ciałko w ramionach, widzę ten gwiaździsty znamie bez końca.

Gdy wreszcie jestem na tyle silna, by wstać bez natychmiastowego osłabnięcia, opuszczam swoje komnaty. Służba rozprasza się na mój widok. Chowają się w drzwiach, nagle przypominają sobie o pilnych zadaniach w innych skrzydłach.

Ci, którzy nie mogą uciec dość szybko, spuszczają wzrok, mijając mnie z pośpiesznymi ukłonami i przeprosinami.

Ale słyszę szepty. Już nawet nie próbują ich ukryć.

„...biedaczka, zupełnie straciła rozum...”

„...mówią, że próbowała przekonać medyka, że urodziła żywe dzieci...”

„...dziewiąty raz straciła dziecko. Nic dziwnego, że oszalała...”

„...szalona żona następcy tronu...”

Zmuszam się, by iść dalej, z podniesioną głową, wyprostowanymi plecami. Jestem pierwszą żoną następcy tronu, jego pierwszą miłością. Nie dam im satysfakcji zobaczenia mojego załamania.

Przechodzę przez wschodnie skrzydło, bardziej luksusową część, gdzie znajdują się komnaty Cecylii, gdy to słyszę. Płacz dziecka.

Nie byle jaki płacz. Ten płacz. Ten sam ton, identyczne brzmienie, dokładnie taki dźwięk, jaki wydał mój syn, gdy po raz pierwszy położyli go na mojej piersi. Rozpoznałabym go wszędzie. Wypalony jest w mojej pamięci, w mojej duszy.

Zastygam w pół kroku, serce zamiera, a potem wali tak mocno w żebra, że myślę, że je złamie.

Płacz rozlega się znowu, stłumiony przez kamień i drewno, ale nie do pomylenia.

Dochodzący z komnat Cecylii.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Nie waham się. Moja dłoń zaciska się na ozdobnej klamce prowadzącej do komnat Cecily i popycham drzwi. Otwierają się niemal bezszelestnie, odsłaniając pokój skąpany w popołudniowym słońcu.

Wszystko tutaj jest ciepłe, złote i luksusowe. Wysokie okna wpuszczają strumienie światła, które sprawiają, że jedwabne obicia ścian lśnią, a w ogromnym kominku wesoło trzaska ogień, mimo łagodnej pogody.

I tam, stojące blisko kominka, gdzie ciepło zapewniałoby im wygodę, stoją dwie kołyski. Oddech więźnie mi w gardle.

W środku leżą dwaj niemowlęcy chłopcy, owinięci w niebieską tkaninę.

Przez chwilę nie mogę się ruszyć. Nie potrafię zrobić nic poza patrzeniem na te dwa maleńkie ciała, opatulone w najdelikatniejsze lniane tkaniny, jakie kiedykolwiek widziałam—znacznie delikatniejsze niż to, co było w moich komnatach wczoraj.

Jeden śpi spokojnie, jego maleńka klatka piersiowa unosi się i opada z każdym oddechem. Drugi ma otwarte oczy, wpatruje się gdzieś niewyraźnie w pustkę, jedna doskonała, malutka piąstka powoli unosi się w powietrzu.

Moje nogi niosą mnie naprzód, drżą tak bardzo, że prawie upadam. Chwytam brzeg najbliższej kołyski, by się podeprzeć, i w chwili, gdy spoglądam w dół na śpiącego niemowlęcia, rozpoznanie uderza mnie z siłą fizycznego ciosu.

Znam go. Nie w taki sposób, w jaki rozpoznaje się dziecko jako po prostu niemowlę—kształtne i urocze. Znam go.

Dokładny kształt jego maleńkiego noska. Linia ust, wygięcie górnej wargi. Sposób, w jaki piąstka jest przyciśnięta do policzka, kciuk schowany pod palcami, a nie na wierzchu.

Zwykłam przykładać dłoń do miejsca, gdzie jego mała piąstka wypychała się przez skórę. I śmiałam się oraz płakałam równocześnie, bo to znaczyło, że żyje, że się rusza, że jest mój.

To jest mój syn.

Spoglądam na drugą kołyskę i to samo przytłaczające przekonanie zalewa mnie na nowo. Oczy tego drugiego—szare, niewyraźne, ale bez wątpienia szare jak moje. Kształt uszu, małych i delikatnych. Sposób, w jaki włosy układają się w lekki wir na czubku głowy.

To są moi synowie.

Każda cząsteczka mojego ciała krzyczy prawdę. Każdy instynkt, każda nić mojego istnienia, każda kropla krwi w moich żyłach zna te dzieci z absolutną pewnością.

Matka zna swoje dzieci. Matka wie.

Moje ręce drżą, gdy sięgam do pierwszej kołyski, ostrożnie wsuwając dłonie pod ciepły, solidny ciężar śpiącego niemowlęcia. Wydaje cichy dźwięk protestu, ale nie budzi się, gdy przytulam go do piersi.

To uczucie—wreszcie, wreszcie znów go trzymać—niemal powala mnie na kolana. Jest cięższy niż pamiętam z tych krótkich chwil po porodzie. Pachnie mlekiem i czymś nieuchwytnie słodkim, co sprawia, że piersi zaczynają boleć z tęsknoty.

„Cześć…” szepczę w jego miękkie włosy. „Cześć, mój kochany. Mój słodki chłopcze… Jestem tutaj. Mama tutaj jest.”

Palce mi drżą, gdy poprawiam jego otulacz, gorączkowo szukając jego małej rączki. Muszę to zobaczyć. Potrzebuję dowodu. Znamię, które pasuje do mojego, ta czteroramienna gwiazda, która uczyniła go moim ponad wszelką wątpliwość.

Len opada i serce mi zamiera.

Jest. Właśnie tutaj. Znamie w kształcie gwiazdy, dokładnie tam, gdzie powinno być. Dokładnie takie samo jak to, które noszę na swoim ramieniu przez całe życie.

Szloch wyrywa się z mojego gardła. „Jesteś mój… Jesteś mój, a oni cię zabrali, oni—”

„Co ty tu robisz, ty plugawa kreaturo?”

Głos przecina pokój niczym ostrze, ostry i zimny, pełen jadu. Odwracam się gwałtownie, tuląc syna do piersi i widzę Cecily stojącą w progu.

Jest piękna jak zawsze—nieskazitelnie porcelanowa cera, złote włosy ułożone w idealne loki, sylwetka już prawie wróciła do siebie po porodzie, czego mnie nigdy się nie udało. Ale jej twarz jest wykrzywiona gniewem, a oczy płoną czymś, co wygląda jak prawdziwa nienawiść.

„Nie mogłaś po prostu zaakceptować kolejnej swojej porażki jak godna kobieta?” syczy, robiąc krok do pokoju. „Musiałaś tu przyjść i…”

„To są moi synowie.” Mój głos nie drży, mimo wszystko. Jest czysty, mocny i absolutnie pewny. „Urodziłam ich dwa dni temu. Ty o tym wiesz. Akuszerki o tym wiedzą. Wszyscy, którzy brali udział w tym… tym niewyobrażalnym kradzieży… o tym wiedzą.”

Oczy Cecily rozszerzają się, a przez chwilę widzę coś, co przebłyskuje na jej twarzy. Coś, co wygląda niemal jak strach, jakby maska opadła zanim zdążyła ją z powrotem założyć. Potem jej wyraz gwałtownie się zmienia.

Dzieje się to tak szybko, że prawie tego nie zauważam—jej rysy przechodzą od furii do przerażenia, od nienawiści do teatralnego szoku. Otwiera szeroko usta i krzyczy.

„Pomocy!” wrzeszczy. „Ktoś pomocy! Jest intruz! Ona próbuje zabrać moje dzieci! Straż! Ktoś, błagam!”

„Przestań!” Tulę syna mocniej, cofając się przed nią. „Przestań. To są moje dzieci! Ty wiesz—”

Drzwi wybuchają otwarciem, kiedy do pokoju wlewają się strażnicy, za nimi służba, która wzdycha i krzyczy na widok tej sceny. Jakby odkryli coś strasznego. Jakby znaleźli szaloną kobietę próbującą porwać cudze dzieci.

Ręce chwytają mnie ze wszystkich stron—szorstkie, pospieszne i bezlitosne, niezważające na moje wciąż gojące się ciało ani niemowlę w ramionach. „Nie!” Próbuję się wyrwać, ale jest ich zbyt wielu. „Nie dotykajcie go! On jest mój! On jest—”

Strażnik wyrywa niemowlę z mojego uchwytu. Mój syn budzi się z wrzaskiem—tym samym ostrym, czystym płaczem, który słyszałam przy jego narodzinach. Dźwiękiem, który nawiedzał moje sny przez dwa dni.

Dźwiękiem, który dowodzi, że żyje, że zawsze żył. Że okłamywali mnie od chwili, gdy go zabrali.

„Oddajcie go!” Rzucam się w stronę strażnika, który trzyma moje dziecko, ale inne ręce chwytają mnie mocno, przytrzymując w miejscu. „To mój syn! To są obaj moi synowie! Urodziłam ich! Puśćcie mnie!”

„Ta wariatka całkowicie postradała zmysły!” Głos Cecily przebija się ponad chaos, drżąc idealnie odegranym rozpaczą. „Straciła własne dzieci, a teraz próbuje ukraść moje!”

„To kłamstwo!” Szarpię się w uścisku strażników, ale są zbyt silni, a moje ciało wciąż zbyt słabe. „To są moje dzieci, zabraliście mi je. Niech ktoś je obejrzy! Znamie, on ma znamię na ramieniu, takie samo jak ja!”

„Pani.” Jeden ze strażników, kapitan sądząc po insygniach, patrzy na mnie z czymś, co w innych okolicznościach mogłoby być litością. „Włamała się pani do prywatnych komnat hrabiny, została pani znaleziona z jednym z jej nowonarodzonych synów, bez pozwolenia.”

„Bez pozwolenia?” Słowa wybuchają złamanym śmiechem. „To moi synowie. Nie potrzebuję pozwolenia, by trzymać własne dzieci!”

„Ona jest całkowicie szalona…” szepcze służąca, wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. W jej głosie czuć obrzydzenie. „Biedna hrabina, musi to znosić zaledwie po porodzie…”

„Nie!” szlocham, wciąż wyciągając ręce do synów, nawet gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie ku drzwiom.

Obaj chłopcy teraz płaczą, ich żałosne lamenty wypełniają pokój, i znam te płacze. Znam je jak własne bicie serca.

„Błagam. Błagam, niech ktoś na nich spojrzy. Sprawdźcie znamię. Zróbcie cokolwiek. Musi być sposób, żeby udowodnić…”

„Wyprowadzić ją. Natychmiast.” Głos Cecily staje się lodowaty, wyniosły. „Zanim zrobi coś naprawdę niebezpiecznego. To biedne stworzenie wyraźnie przeszło całkowite załamanie nerwowe. To tragiczne, naprawdę, ale musimy myśleć o bezpieczeństwie dzieci.”

„To moje dzieci!” Krzyczę, gdy strażnicy ciągną mnie ku drzwiom, pięty suną po podłodze. „To moje! Cecily, wiesz, że to moje! Ty—”

Słowa grzęzną mi w gardle, gdy wyciągają mnie przez próg.

Szamoczę się w ich objęciach, wykręcając szyję, by jeszcze raz spojrzeć do pokoju. Przez szczelinę w zamykających się drzwiach widzę Cecily, jak trzyma jednego z moich synów, kołysząc go z fałszywą czułością. Mamka podnosi drugiego. Obaj chłopcy wciąż płaczą, a ich płacz rozdziera we mnie coś żywego, coś niezbędnego.

Drzwi zatrzaskują się z ciężkim, ostatecznym hukiem, a płacz cichnie za grubym dębem i kamieniem.

Moi synowie przepadli. Znów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Pięć dni po incydencie w komnatach drugiej żony, jak to teraz nazywają, ubierają mnie w czarny jedwab na publiczne upokorzenie.

Suknia jest piękna — doskonale skrojona, odpowiednia dla pierwszej żony księcia na królewskiej uroczystości i jednocześnie na cichej stypie własnych dzieci.

Strażnicy odprowadzają mnie do wielkiej sali. To nie straż honorowa — to strażnicy więzienni. Ich dłonie unoszą się niebezpiecznie blisko broni, jakby obawiali się, że nagle stanę się agresywna. Szlachta z całego królestwa wypełnia przestrzeń — panowie i panie w najwspanialszych jedwabiach i klejnotach, wszyscy zgromadzeni, by być świadkami tej doniosłej chwili.

Świętują narodziny królewskich dziedziców.

Świętują narodziny moich synów, podczas gdy ja jestem wystawiona przed nimi jak przestępczyni.

Strażnicy ustawiają mnie na skraju tłumu, na tyle blisko, by widzieć wszystko, ale z dala od arystokracji. Każde oko w sali w końcu mnie odnajduje, a ja czuję ich spojrzenia jak żelazne rozgrzane piętna na mojej skórze.

„To ona… Pierwsza żona.”

„Dziewięć strat, wyobrażasz sobie…”

„Mówią, że całkiem postradała zmysły.”

Zmuszam się, by spojrzeć w stronę podwyższenia, próbując ignorować szepty wokół mnie.

Leander stoi tam w pełnym królewskim stroju następcy tronu — głęboka zieleń aksamitu podkreślająca uderzająco błękitne oczy, złote hafty odbijają światło świec, diadem jego rangi lśni na ciemnych włosach.

Wysoki i szerokoramienny, jego postawa jest władcza, w każdym calu przyszły król. Światło świec igra na mocnej szczęce, którą kiedyś obrysowywałam palcami, na zmysłowych ustach, które szeptały mi obietnice w ciemności jego sypialni.

„Jesteś dla mnie wszystkim, Rosetto… Moją duszą, sercem, powodem, by oddychać. Na tym świecie jest dla mnie tylko ty.”

To wspomnienie uderza mnie z fizyczną siłą.

Wciąż pamiętam jego głos przy moim uchu, gdy leżeliśmy spleceni, oboje nadzy, bez tchu, nasyceni sobą nawzajem. Jak jego dłonie z głodem badały każdą krzywiznę mojego ciała. Żar w jego niebieskich oczach, kiedy na mnie patrzył.

Nie rozumiem, jak do tego doszło.

Cecily stoi obok niego, promienna w bladym różowym jedwabiu, złote włosy opadają w idealnych lokach. Przy piersi trzyma niemowlę, jednego z moich synów, tuląc go z wprawną czułością. Za nią stoi mamka, trzymając drugie dziecko.

W mojej piersi trzepocze rozpaczliwa, naiwna nadzieja. Może Leander też to zauważył. Może, gdy przynieśli mu dzieci, dostrzegł znamię — charakterystyczną czteropromienną gwiazdę na ramieniu niemowlęcia, tę samą, którą noszę przez całe życie.

Może to rozpoznał, połączył niemożliwą prawdę, a teraz rozwieje wszystkie wątpliwości przed wszystkimi. Ogłosi, że to ja byłam matką jego dziedziców. Zdemaskuje kłamstwa Cecily i wyśle ją na wygnanie, na jakie zasługuje.

Może człowiek, który kiedyś kochał mnie na tyle, by sprzeciwić się konwenansom i poślubić sierotę z drobnej szlachty, wciąż istnieje gdzieś pod koroną i obowiązkiem.

„Moi panowie i panie.” Głos Leandera rozbrzmiewa po sali i tłum natychmiast milknie. „Dziękuję, że zebraliście się, by uczcić tę radosną okazję. Dziś stoję przed wami nie tylko jako wasz następca tronu, ale też jako ojciec.”

Na sali wybuchają oklaski, a Cecily uśmiecha się, opuszczając głowę z udawaną skromnością, jednocześnie mocniej przyciskając do siebie mojego syna.

„Po latach niepewności bogowie pobłogosławili Reaton nie jednym, lecz dwoma zdrowymi synami. Dwoma dziedzicami tronu, narodzonymi tydzień temu z mojej drugiej żony, hrabiny Cecily.”

Oklaski narastają, ktoś zaczyna skandować: „Niech żyją dziedzice!” Inni podchwytują, aż sala rozbrzmiewa ich głosami.

Podłoga przechyla się pod moimi stopami i muszę zablokować kolana, by nie upaść.

„Hrabina Cecily wykazała się niezwykłą siłą i oddaniem.” Leander kontynuuje, zwracając się do niej z uśmiechem, który rozpoznaję — tym, którym obdarzał mnie, gdy jeszcze mnie kochał. „Za pierwszym razem dała mi to, za czym tęskniłem: żywe dzieci, które zapewnią ciągłość rodu.”

Bierze jej dłoń i całuje ją.

Potem spojrzenie Leandera odnajduje mnie w tłumie i to, co w nich widzę, to nie miłość ani nawet gniew. To litość zmieszana z czymś gorszym. Z rozczarowaniem.

To samo rozczarowane spojrzenie, które widziałam po każdej porażce, po każdym martwym urodzeniu. Za każdym razem, gdy moje ciało zawiodło w jedynej rzeczy, jaką miało spełnić jako jego żona, jako przyszła królowa tego królestwa. Za każdym razem, gdy czekałam na jego pocieszenie i wsparcie.

„Jednakże,” kontynuuje Leander, „ta chwila radości przesiąknięta jest smutkiem. Moja pierwsza żona, Lady Rosetta, bardzo cierpiała, próbując wypełnić swoje obowiązki jako Następczyni Tronu.” Sala cichnie, wszystkie oczy zwracają się na mnie. „Przeżyła swoją dziewiątą tragedię—kolejne martwe urodzenie.”

Głos Leandera jest łagodny, niemal czuły, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.

„Nie…” próbuję powiedzieć, ale słowo brzmi ledwie jak szept.

Dłoń strażnika zaciska się na moim łokciu. Ostrzeżenie.

„I jak pewnie już słyszeliście, pięć dni temu, w szaleństwie wywołanym żalem, wtargnęła do komnat hrabiny Cecily i próbowała porwać żyjące niemowlęta, przekonana, że są jej.”

Szlachta wzdycha, niektórzy patrzą na mnie z przerażeniem, inni z takim współczuciem, że mam ochotę krzyczeć.

„Dlatego też,” mówi Leander, a ja wiem, co zaraz nastąpi, „z litości za wszystko, co Lady Rosetta przeszła, nie zostanie ukarana za zdradę korony jako przestępczyni. Zostanie wysłana na królewski majątek na wsi, gdzie otrzyma leczenie i odpoczynek. Być może, z czasem i odpowiednią opieką, jej kruchy umysł zdoła się uleczyć.”

Dwór mruczy z aprobatą. Jacyż miłosierni. Jakiż łaskawy ich przyszły król.

Ale nie mogę uwierzyć w to, co słyszę. On… zsyła mnie?

„Nasze małżeństwo z Lady Rosettą zostaje od tej chwili unieważnione, a hrabina Cecily pozostanie moją jedyną żoną. Udowodniła, że jest godna korony, godna stać u mego boku jako przyszła Królowa Reatonu.”

Moje serce opada, gdy sala wybucha oklaskami i wiwatami. Szlachta kłania się nisko w stronę podwyższenia, w stronę Cecily. Ktoś woła: „Niech żyje Następczyni Tronu Cecily!” i okrzyk ten podchwytuje kilkadziesiąt głosów.

Stoję samotnie na skraju tłumu. Niewidzialna, choć jestem w centrum uwagi. Wymazana, choć jestem obiektem tylu rozmów. Cecily łapie mój wzrok z oddali i uśmiecha się—małym, prywatnym uśmiechem absolutnego zwycięstwa.

Gdy dłonie strażników zaciskają się mocniej na moich ramionach, zaczynając ciągnąć mnie w stronę wyjścia, coś we mnie pęka.

„Nie!” Mój głos rozcina powietrze, przerywając oklaski, i nawet mnie zaskakuje. „Nie, nie odejdę cicho, gdy wystawiacie moich synów jako cudze dzieci!”

Sala zamiera, zszokowane twarze zwracają się w moją stronę. Strażnicy próbują mnie odciągnąć, ale szarpię się w ich uścisku, moje ciało krzyczy z bólu, lecz moja wola nagle staje się ze stali.

„To są moi synowie! Nosilam ich dziewięć miesięcy. Czułam ich ruchy w sobie. Urodziłam ich tydzień temu, i byli żywi!”

Krzyczę w stronę podwyższenia, w stronę Leandera, mój głos łamie się, ale nie pęka, gdy patrzę mu prosto w oczy.

„Znajesz prawdę, musisz ją znać! Człowiek, który obiecał podpalić dla mnie całe królestwa… gdzie on jest? Co się z nim stało, Leander?”

Przez ułamek sekundy, jedno ulotne uderzenie serca, widzę jak coś pęka w starannie utrzymanej postawie Leandera.

Jego szczęka się zaciska, dłoń ściska się przy boku. A w jego niebieskich oczach, za maską królewskiego autorytetu i wyćwiczonego współczucia, dostrzegam błysk czegoś surowego i bezbronnego.

Ból. Głęboki, rozdzierający ból. Coś, co wygląda jak żal, jak smutek, jak człowiek patrzący, jak umiera coś cennego i nie mogący—albo nie chcący—temu zapobiec.

„Wyprowadźcie ją,” mówi cicho, odwracając się ode mnie, znów do Cecily i niemowląt, jakbym w ogóle nic nie powiedziała. „Ale ostrożnie. Jest chora, nie wie, co mówi.”

„Wiem doskonale, co mówię!” Szarpię się jeszcze mocniej, gdy strażnicy zaczynają ciągnąć mnie do drzwi. „To są moi synowie, Leander! Nasi synowie! I odbierasz mi ich!”

Ale oni są zbyt silni, a ja zbyt słaba. Moje ciało, wciąż złamane po porodzie, nie może walczyć tak, jak pragnie tego moje serce. Przeciągają mnie przez drzwi, gdy wiję się w ich uścisku, próbując spojrzeć na podwyższenie jeszcze raz.

Przez zwężający się otwór widzę Cecily trzymającą mojego syna. Widzę dwór kłaniający się jej. I widzę Leandera stojącego tam, już odwróconego do mnie plecami.

On cierpi. Mimo wszystko, mimo kłamstw, zdrady i publicznego upokorzenia, jakaś jego część też się łamie.

Ale pozwala, by to się działo.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stolen Children of The Hidden Queen

Stolen Children of The Hidden Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa