passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stolen Children of The Hidden Queen - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Stolen Children of The Hidden Queen

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Powóz podskakuje na kolejnym wyboju, a ból przeszywa moje wciąż gojące się ciało. Naprzeciwko mnie siedzą dwie służące—kobiety, których nie rozpoznaję, nie moje zwykłe damy dworu.

Dzieło Cecily, bez wątpienia. Teraz wszystko jest dziełem Cecily.

Opieram się o drewniane siedzisko, dłonie złożone na kolanach, próbując zachować choć odrobinę godności, nawet teraz. Nawet gdy wiozą mnie na wygnanie przebrane za akt łaski.

Za oknem rozciąga się wieś—pola ustępują miejsca lasom, cywilizacja rzednie. Zmierzamy ku krańcom królestwa, do odległej królewskiej posiadłości, gdzie mam być „leczona” z mojej rzekomej obłąkanej duszy. Tam mnie zamkną i zapomną.

„Jak długo jeszcze?”—jedna ze służących pyta drugą. Jej głos jest cichy, ledwie szept, ale w ciasnej przestrzeni słyszę każde słowo.

„Jeszcze godzina do niebezpiecznego przesmyku, potem dwie kolejne za nim.” Druga kobieta przesuwa się na siedzeniu, odpowiada równie cicho, najwyraźniej nieświadoma, że je słyszę. „Niedługo się zatrzymamy, żeby dać koniom odpocząć.”

„Dobrze. Im szybciej to będzie z głowy, tym lepiej. Chętnie odbiorę zapłatę i wrócę do porządnego towarzystwa…”

A co to niby ma znaczyć?

Wzrok mam wciąż utkwiony w oknie, ale każda komórka mojego ciała skupia się teraz na ich cichej rozmowie.

Powóz zaczyna zwalniać. Przez okno widzę polanę, gdzie strumień przecina drogę.

„Zatrzymamy się tu, żeby konie odpoczęły!”—woła woźnica.

Powóz gwałtownie staje. Jedna ze służących pochyla się do mnie z wyćwiczonym uśmiechem. „Lady Rosetto, lepiej zostać w środku, tu jest wygodniej. Za moment wrócimy. Świeże powietrze mogłoby pani zaszkodzić w pani delikatnym stanie.”

„Tak,” dodaje druga. „Proszę, niech pani zostanie i odpocznie. Przyniesiemy wodę.”

Wychodzą razem, zamykając za sobą drzwi z niezwykłą ostrożnością. Ich kroki oddalają się, skrzypiąc na polanie.

Powinnam posłuchać, siedzieć potulnie jak to złamane, szalone stworzenie, za jakie mnie mają. Ale coś w ich tonie, sposobie, w jaki wymieniły spojrzenia, nacisk na to, żebym została w środku…

Czekam, aż ich głosy lekko się oddalą, potem ostrożnie otwieram drzwi i wychodzę z powozu. Ciało buntuje się przy każdym ruchu, wciąż goi się po porodzie, ale zmuszam się, by cicho obejść powóz, pozostając w cieniu.

Ich głosy docierają do mnie wyraźniej.

„Hrabina była hojna,” mówi pierwsza służąca. „Pięćdziesiąt sztuk złota dla każdej, nie ma się z czego śmiać.”

„Teraz, gdy jest następczynią tronu, może sobie pozwolić na hojność.” Starsza kobieta ciemno się śmieje. „A będzie jeszcze hojniejsza, gdy już wykonamy zadanie. Kolejne pięćdziesiąt dla każdej, kiedy będzie po wszystkim.”

Zadanie. To słowo przeszywa mnie lodem po kręgosłupie.

„Zdradliwy odcinek koło Diabelskiego Grzbietu nada się idealnie,” ciągnie młodsza. „Tyle tam wypadków. Wozy się przewracają, ludzie wypadają. Straszna tragedia, ale takie rzeczy się zdarzają, szczególnie gdy ktoś jest w tak kruchym stanie.”

„Albo mogłybyśmy po prostu dodać coś do jej jedzenia dziś wieczorem. Nalewkę, może. Przy całym tym żalu i stratach, teraz po śmierci króla—to byłoby naturalne, gdyby jej serce po prostu nie wytrzymało. To byłoby nawet miłosierdzie, biorąc pod uwagę stan biednej, szalonej damy.”

Rozmawiają o moim morderstwie. Stoją zaledwie kilka kroków ode mnie, omawiając, jak mnie zabiją, z tą samą swobodą, z jaką planowałyby menu.

Przerażenie rozdziera otępienie, które owijało mnie jak całun. Serce wali mi w piersi. Przylegam do powozu, starając się nie zdradzić, walcząc o cichy oddech mimo paniki zalewającej moje wnętrze.

Cecily im zapłaciła, żeby mnie zabiły. Oczywiście, że tak. Po co pozwalać mi żyć na wygnaniu, skoro mogę umrzeć w dogodnym wypadku? Nie będzie już ryzyka, że wyjawię prawdę, nie będzie kłopotliwej pierwszej żony. Po prostu tragiczny koniec tragicznej historii.

„Którą metodę wolisz?” pyta młodsza służąca.

„Wypadek, myślę. To czystsze, bardziej wiarygodne. Możemy powiedzieć, że próbowała uciec w swoim obłędzie, wypadła z powozu, złamała kark. Kto by to kwestionował?”

Obie się śmieją, a dźwięk ten sprawia, że krew w moich żyłach zamarza.

Nie czekam, żeby usłyszeć więcej. W chwili, gdy ich śmiech cichnie, ruszam. Nie myślę, nie planuję. Po prostu biegnę.

„Hej! Zatrzymajcie ją!”

Gałęzie smagają mnie po twarzy. Moje spódnice zahaczają o ciernie. Przy każdym kroku ból eksploduje w moim wnętrzu—moje ciało krzyczy, że to za wcześnie, że rozrywają się rany, które ledwo się zagoiły.

Nie zatrzymuję się. „Pani Rosetto! Wróć!”

Zamierzają mnie zabić. Mogą to ubrać w piękne słowa, nazwać miłosierdziem, sprawić, że będzie to wyglądać na wypadek—ale zamierzają mnie zabić. Więc biegnę.

Las gęstnieje wokół mnie. Drzewa zbliżają się do siebie. Nie mam pojęcia, dokąd zmierzam. Po prostu uciekam od głosów, od śmierci. Płuca płoną. Każdy oddech jest jak połykanie ognia. Ból w moim wnętrzu stał się stały, agonalny.

Głosy cichną za mną, ale biegnę, dopóki nogi po prostu odmawiają mi posłuszeństwa.

Wtedy idę, potykam się. Jeden krok za drugim, podpierając się o pnie drzew, gdy zawroty głowy stają się zbyt silne. Mijają godziny. Słońce przesuwa się po niebie. Gardło mam tak suche, że aż boli przełykanie.

Kiedy znajduję strumień, padam na kolana i piję jak zwierzę.

Jestem zagubiona, całkowicie zagubiona. Nie znam tych lasów, nie wiem, gdzie jestem ani jak znaleźć cywilizację.

Moje ciało decyduje za mnie, nogi po prostu przestają działać. Wspinam się po łagodnym zboczu, gdy nagle ziemia usuwa mi się spod stóp. Świat przechyla się, spadam, staczam się po wąwozie, moje ciało obija się o skały i korzenie. Coś pęka—żebro, może inna kość.

Ból eksploduje wszędzie naraz, gdy uderzam o dno tak mocno, że z piersi ucieka mi oddech. Przez chwilę mogę tylko leżeć, czując ciepłą krew sączącą się skądś. Czując każdy siniak, skaleczenie i złamaną rzecz we mnie.

Ciemność wkrada się na obrzeża mojego widzenia i próbuję z nią walczyć, ale moje ciało nie ma już sił.

Czas staje się dziwny. Mijają minuty lub godziny—nie wiem. Cienie się wydłużają, powietrze staje się chłodniejsze. Myślę o moich synach. Zastanawiam się, czy teraz płaczą za mną. Czy jakoś wiedzą, że ich matka umiera właśnie teraz w lesie, samotnie.

Medalion przyciska się do mojej piersi i cokolwiek skrywa, umrę, nie poznawszy tej prawdy.

Wtedy to słyszę. Szczekanie.

Psy, blisko, coraz bliżej. Wiele głosów wyje, podekscytowanych.

Mokre nosy dotykają mojej twarzy, obwąchują, szturchają. Coś szorstkiego i ciepłego liże moje policzki. Zmuszam się, by choć trochę otworzyć oczy i widzę trzy ogromne psy myśliwskie otaczające mnie.

„Wróć!” — rozkazuje głos, głęboki i autorytatywny. „Saxon, Bran, Luna—wróćcie.”

Psy natychmiast posłusznie się cofają, ale zostają blisko.

Przez drzewa zbliża się wysoka sylwetka. Mężczyzna, poruszający się z łatwą gracją. Gdy podchodzi bliżej, dostrzegam ciemne włosy, szerokie ramiona i praktyczne ubranie myśliwskie, które świadczy o jego szlachectwie.

Klęka przy mnie, ale jego twarz nie wyostrza się.

„Bogowie…” — szepcze, widząc mój stan. „Co ci się stało?”

Próbuję mówić, ale wydobywa się tylko chrapliwy dźwięk. Jego ręce poruszają się ostrożnie, sprawdzając obrażenia z wprawną skutecznością, aż ciepłe palce odnajdują puls na mojej szyi.

„Jak długo tu jesteś?”

Nie mogę odpowiedzieć. Ledwo utrzymuję oczy otwarte.

„Możesz powiedzieć mi swoje imię?” Gdy nie odpowiadam, przesuwa się i czuję, jak silne ramiona wsuwają się pod moje ciało, unosząc mnie z zaskakującą delikatnością. „Zostań ze mną. Zaprowadzę cię w bezpieczne miejsce. Wszystko będzie dobrze.”

Jestem otulona mocną, szeroką i ciepłą piersią, a ciepło drugiego człowieka po tylu godzinach zimna i bólu sprawia, że coś we mnie pęka.

Chcę mu powiedzieć wszystko.

O moich synach, o Leandrze, o Cecily, o spisku na morderstwo… ale słowa nie chcą nadejść.

Psy idą przy nas, gdy niesie mnie przez las. Czuję każdy jego krok, czuję rytm jego oddechu, czuję solidną siłę ramion, które mnie trzymają. Moja ręka słabo zaciska się na jego koszuli, czuję, jak medalion przesuwa się pod moją suknią.

Dar króla Wiliusa. Moje ostatnie połączenie z prawdą.

„Już prawie,” jego głos dochodzi skądś z góry, teraz odległy, zanikający. „Trzymaj się. Jesteśmy już prawie na miejscu, zostań ze mną.”

Ale nie mogę. Ciemność, która czyhała, w końcu spada, pochłaniając wszystko—ból, strach, żal, nikły płomień nadziei.

Ciemność pochłania mnie całkowicie.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Budzę się w miękkości. Po dniach twardej ziemi, bólu i przerażenia to uczucie jest tak obce, że potrzebuję chwili, by zrozumieć, co czuję.

Łóżko. Czysta pościel. Zapach ziół i leczniczych maści wypełnia mi nozdrza zamiast brudu, krwi i strachu. Panika natychmiast mnie ogarnia.

Gdzie jestem? Jak się tu dostałam? Służba, płatni zabójcy Cecily, czy oni…

Gdy otwieram oczy i próbuję się podnieść, przez moje ciało przebiega taki ból, że krzyczę. Moje żebra, plecy, brzuch… wszystko krzyczy w proteście.

"Nie ruszaj się." Głos jest głęboki, stanowczy, ale nie nieżyczliwy. "Rozerwiesz swoje rany."

Odwracam głowę w stronę dźwięku, a ten ruch przynosi nową falę bólu, promieniującą w dół szyi.

Mężczyzna siedzi na krześle obok łóżka — wysoki nawet na siedząco, o ciemnych włosach nieco dłuższych niż nakazuje moda, związanych z tyłu. Jego oczy są piwne, uderzająco kontrastujące ze śniadą cerą, i patrzą na mnie z prawdziwą troską.

Wygląda młodo, może kilka lat starszy od Leandera. I przystojny. Oszałamiająco. W sposób pełen ostrych rysów i intensywności, a nie klasycznego piękna.

Ta myśl wywołuje we mnie poczucie winy.

Jak mogę zauważać takie rzeczy, gdy moje dzieci zostały mi odebrane? Gdy uciekam przed śmiercią? Co za szalona kobieta ze mnie, naprawdę…

"Gdzie jestem?" Mój głos brzmi ochryple, gardło mam zdarte. "Kim jesteś?"

"Jesteś bezpieczna. To pierwsze, co powinnaś wiedzieć." Pochyla się lekko do przodu, ruchy ma ostrożne, niegroźne. "Nazywam się Lord Kyrell z Ziany, najstarszy syn księcia Phideusa. Moje psy myśliwskie znalazły cię dwa dni temu na dnie wąwozu. Od tamtej pory byłaś nieprzytomna."

Dwa dni. Straciłam kolejne dwa dni.

Dwa dni więcej, podczas których moje dzieci myślą, że Cecily jest ich matką.

"Muszę..." Próbuję znów się podnieść mimo bólu, rozpacz przezwycięża rozsądek. "Muszę iść, nie mogę tu być. Oni mnie znajdą. Oni—"

"Nikt cię tu nie znajdzie." Głos Kyrella jest stanowczy, absolutny. "To posiadłość mojej rodziny w Zianie. Jesteś daleko od miejsca, z którego uciekałaś. A nawet gdyby ktoś cię szukał, najpierw musiałby przejść przez mnie."

Pewność w jego tonie jest niemal niepokojąca. Jakby złożył sobie obietnicę, której nie zamierza złamać.

Zmuszam się, by oddychać, myśleć.

Ziana. To królestwo graniczące ze wschodnim Reatonem. Przekroczyłam granicę do zupełnie innego królestwa. To… to dobrze. To znaczy, że jestem dalej od zasięgu Cecily. Choć jeśli jest gotowa płacić zabójcom, odległość może nie mieć znaczenia.

"A więc… kim jesteś, pani?" Kyrell pyta łagodnie. "Możesz powiedzieć mi, jak się nazywasz?"

Przeszywa mnie strach. Jeśli powiem mu swoje prawdziwe imię — Lady Rosetta, zhańbiona pierwsza żona księcia Leandera — odeśle mnie z powrotem? Pomyśli, że jestem szaloną kobietą, za jaką wszyscy mnie mają?

"Ja..." Gardło mi się zaciska. "Nie mogę. Przepraszam, po prostu… nie mogę ci teraz tego powiedzieć."

Kiwnął głową powoli, jakby spodziewał się takiej odpowiedzi. "W porządku. To w porządku. A czy możesz mi powiedzieć, co się stało? Jak znalazłaś się ranna i sama w tych lasach?"

"Uciekłam…" szepczę. "Przed ludźmi, którzy chcieli mnie skrzywdzić. Zgubiłam się, spadłam…"

"Uciekłaś przed kim?"

Kręcę głową. Ten ruch sprawia, że pokój wiruje.

Kyrell przez dłuższą chwilę uważnie mi się przygląda, piwnymi oczami bada moją twarz.

Potem mówi ostrożnie: "Lekarze zbadali cię, gdy byłaś nieprzytomna. Musieli ocenić twoje obrażenia, żeby cię odpowiednio leczyć. Mam nadzieję, że rozumiesz — to było konieczne dla twojego dobra."

Zawiesza głos, ale pozostaje łagodny, choć bezpośredni.

"Na początku myśleli, że możesz być z dzieckiem. Twoje ciało dawało pewne oznaki. Ale po dokładniejszym badaniu… Zrozumieli, że niedawno urodziłaś. Ocenili, że w ciągu ostatnich dwóch tygodni."

Mimo bólu i strachu gorąco występuje mi na twarz.

Intymność obcych dłoni badających moje ciało, gdy byłam nieprzytomna, poznających moje sekrety, widzących fizyczny dowód tego, co mi odebrano… To upokarzające i naruszające prywatność, nawet jeśli wiem, że to było konieczne.

"Gdzie są twoje dzieci?" Głos Kyrella jest teraz miękki, ostrożny. "Co się z nimi stało?"

Gardło całkiem mi się zamyka. To pytanie otwiera ranę, którą desperacko próbowałam utrzymać zamkniętą, i czuję, jak po policzkach cicho spływają gorące łzy.

"Przepraszam," mówi natychmiast. "Nie chciałem sprawić ci bólu. Ja tylko…"

"Zabrano mi je." Słowa wyrywają się ze mnie złamane, ledwo słyszalne. "Zaraz po narodzinach. Dwóch chłopców. Zabrali ich. Powiedzieli mi, że nie żyją, ale nie byli martwi, żyli, a teraz… teraz ktoś inny wychowuje ich jak swoich, a wszyscy myślą, że jestem szalona, bo mówię, że byli moi."

Nie chciałam powiedzieć aż tyle, nie chciałam powiedzieć nic, ale gdy już zaczęłam, nie mogłam przestać. Odwracam się z powrotem do niego, a wyraz twarzy Kyrella ciemnieje. Nie z powątpiewaniem ani lekceważeniem, lecz z ledwo powstrzymywaną wściekłością.

Jego szczęka się zaciska, dłonie ściskają poręcze krzesła.

"Kto ich zabrał?" Jego głos jest cichy, niebezpieczny. "Powiedz mi, kto ci to zrobił, moja pani."

"Nie mogę." Ocieram łzy drżącymi dłońmi. "Nie mogę ci powiedzieć. I tak byś mi nie uwierzył. Nikt mi nie wierzy."

"Wierzę ci."

Słowa wypowiedziane są z tak absolutną pewnością, że przerywam w pół zdania, wpatrując się w niego.

"Wierzę ci," powtarza Kyrell, jego orzechowe oczy płoną. "Widziałem już wystarczająco dużo, by wiedzieć, że potężni ludzie robią straszne rzeczy, a potem nazywają swoje ofiary szalonymi, gdy te mówią prawdę. Więc wierzę ci. I obiecuję ci – pomogę ci. Kiedy już dojdziesz do siebie, kiedy będziesz dość silna, zajmiemy się wszystkim. Odzyskamy twoje dzieci."

Coś pęka mi w piersi na dźwięk tej przekonującej nuty w jego głosie. Nikt nigdy nie mówił do mnie w ten sposób — jakbym była kimś wartym ochrony, wartym wiary. Nikt, odkąd poślubiłam Leandera i nie mogłam dać mu dziecka. Nie od śmierci króla Wiliusa.

"Nawet nie wiesz, kim jestem..." szepczę.

"Nie. Ale wiem, że jesteś matką, której odebrano dzieci. To wystarczy." Jego głos nieco łagodnieje. "Masz tu azyl tak długo, jak będzie ci to potrzebne, moja pani. Pod dachem mojej rodziny nikt cię nie skrzywdzi. Masz moje słowo."

Intensywność jego spojrzenia, absolutna pewność w obietnicy... sprawiają, że coś trzepocze mi w piersi, za co natychmiast czuję się winna.

Jestem z dala od Leandera zaledwie od kilku dni. Moi synowie zaginęli. Nie powinnam zauważać, jak obecność Kyrella wypełnia pokój, jak jego opiekuńczość sprawia, że czuję coś, czego nie czułam od lat.

Bezpieczeństwo.

"Odpocznij teraz," mówi Kyrell, wstając z krzesła. "Lekarze wkrótce cię odwiedzą. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, po prostu zadzwoń dzwonkiem. Dopilnuję, żeby ktoś natychmiast zareagował."

Podchodzi do drzwi, zatrzymuje się, spogląda na mnie przez ramię.

"Cokolwiek ci się przydarzyło, przed czymkolwiek uciekasz... to się tu kończy. Jesteś teraz pod ochroną Domu Valmontów. To coś znaczy w Zianie, uwierz mi."

Wychodzi, cicho zamykając za sobą drzwi. Opadam z powrotem na poduszki, wyczerpana, ale już nie przerażona. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów nie jestem sama.

Dni zlewają się w jedno, gdy moje ciało powoli się goi.

Kyrell odwiedza mnie często, przynosząc jedzenie, które naprawdę ma smak, pytając, jak się czuję, dbając o mój komfort, rozmawiając ze mną i oferując ukojenie swoją obecnością.

Nie nalega na wyjaśnienia. Nie żąda, bym powiedziała mu, kim jestem ani co się wydarzyło. Po prostu... siedzi ze mną. Rozmawia o nieistotnych rzeczach, sprawia, że czuję się człowiekiem, a nie problemem do rozwiązania.

Piątego dnia jestem już dość silna, by usiąść bez chęci krzyku. Siódmego potrafię wstać i przejść kilka kroków, choć ciało wciąż protestuje przy każdym ruchu.

"Mój ojciec chciałby cię poznać," mówi Kyrell ósmego dnia. "Oczywiście, jeśli czujesz się wystarczająco dobrze. Słyszał, że wracasz do zdrowia i chce cię oficjalnie powitać w naszym domu, gdy tylko zakończy swoje obowiązki."

Strach natychmiast mnie przeszywa. "Co mu o mnie powiedziałeś?"

"Tylko, że znalazłem cię ranną w lesie, że wracasz do zdrowia i jesteś pod naszą ochroną. Nic więcej. Twoje sekrety są twoje — możesz je zdradzić lub zachować."

Kiwnęłam powoli głową, wierząc mu. Spotkanie z księciem wydaje się niebezpieczne, ale nie mogę wiecznie ukrywać się w tym pokoju. A jeśli naprawdę jestem pod opieką Domu Valmontów, powinnam chyba poznać człowieka, który za to odpowiada.

Kyrell pomaga mi przejść do saloniku zalanego popołudniowym światłem po tym, jak jedna ze służących pomogła mi się ubrać w odpowiednią jasnoniebieską suknię, którą podała mi z uśmiechem. Moje nogi są nadal słabe i jestem wdzięczna za jego ramię. Nawet jeśli czuję się winna, że tak bardzo jestem świadoma jego siły i ciepła jego solidnego ciała.

Książę Phideus wstaje, gdy wchodzimy. Jest imponujący — wysoki jak jego syn, siwowłosy, z postawą człowieka przyzwyczajonego do władzy i szacunku. Jego oczy są przenikliwe, badające, ale nie nieprzyjazne.

"Moja pani." Skłania się lekko, co mnie zaskakuje, biorąc pod uwagę, że jestem nieznajomą o nieznanym pochodzeniu w jego domu. "Witaj w Domu Valmontów. Jestem książę Phideus i wiem, że miałaś trudną podróż. Proszę, usiądź. Nie powinnaś jeszcze stać po takich obrażeniach."

Kyrell pomaga mi usiąść, potem odsuwa się, choć pozostaje blisko.

"Mój syn mówi mi, że potrzebujesz schronienia," kontynuuje książę, siadając w swoim fotelu. "Cokolwiek sprowadziło cię do naszych lasów, chcę, żebyś wiedziała..."

Jego wzrok pada na moją szyję. Na medalion wiszący tam, widoczny nad dekoltem pożyczonej sukni.

Twarz księcia blednie całkowicie. Wstaje z fotela tak gwałtownie, że niemal go przewraca. Podchodzi do mnie, jego dłoń wyciąga się, jakby chciał dotknąć medalionu, lecz zatrzymuje się w połowie drogi. Całe jego ciało drży.

"Skąd..." Jego głos drży gwałtownie. "Skąd masz ten medalion?"

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Moja dłoń instynktownie wędruje do medalionu na mojej szyi—i serce mi zamiera. Łańcuszek musiał się przesunąć, kiedy Kyrell pomagał mi tu dojść. Medalion, który starannie ukrywałam pod suknią, odkąd podarował mi go król Wilius, teraz wisi na widoku, widoczny ponad dekoltem.

Książę Phideus patrzy na niego, jakby zobaczył ducha, a z jego twarzy odpływa cała krew.

Szybko chowam go z powrotem pod tkaninę, palce mi drżą. Król Wilius kazał mi go trzymać w sekrecie, nikomu nie mówić. Cokolwiek znaczy ten medalion, było to na tyle ważne, że umierający król nakazał mi dochować tajemnicy.

"Proszę, moja pani..." mówi cicho książę Phideus, jego głos drży, gdy ostrożnie robi krok bliżej. "Muszę wiedzieć, skąd zdobyła pani ten medalion. Król Wilius i ja byliśmy najbliższymi przyjaciółmi przez ponad czterdzieści lat. Jeśli on pani to dał, miał ku temu powód."

"Wielu twierdzi, że było blisko z Jego Królewską Mością," mówię cicho, wciąż kurczowo ściskając ukryty medalion.

Wyraz twarzy księcia Phideusa łagodnieje czymś, co wygląda na zrozumienie. Potem przez jego twarz przemknął nostalgiczny uśmiech—smutny, szczery i pełen wspomnień.

"Wilius miał najdziwniejszy gust kulinarny," mówi, jego głos jest odległy, czuły. "Codziennie rano jadł śledzia marynowanego z miodem i rozgniecionymi orzechami włoskimi. Twierdził, że to idealne śniadanie. Sam zapach wystarczał, by komuś przewrócił się żołądek, ale on siedział z tym zadowolonym wyrazem twarzy, oświadczając, że to najlepszy posiłek we wszystkich królestwach."

Wstrzymuję oddech. Pamiętam króla Wiliusa przy śniadaniu, ten osobliwy posiłek przed nim, podczas gdy dworzanie marszczyli nosy i udawali, że nie zauważają. Raz zapytałam go jako mała dziewczynka, jak może lubić takie połączenie. Puścił mi wtedy oczko i powiedział, że niektóre przyjemności są zbyt wyrafinowane, by zrozumiała je większość ludzi.

Tylko ktoś, kto naprawdę go znał, kto przez lata dzielił z nim posiłki, mógłby znać taki absurdalny, szczegółowy fakt.

"To on mi go dał," szepczę, wyciągając medalion tak, by książę Phideus mógł mu się przyjrzeć. "Na łożu śmierci, tuż przed... zanim umarł. Kazał mi go ukryć, zawsze nosić. Powiedział, że nie zrozumiem jeszcze jego znaczenia, ale kiedy nadejdzie czas, wszystko się wyjaśni."

Nogi księcia Phideusa zdają się uginać pod nim. Upada na jedno kolano przede mną. Ten potężny pan, ten imponujący mężczyzna, który nosi się tak, jakby mógł dowodzić armiami... klęka u moich stóp.

Co się do bogów dzieje?

"Panie, proszę..." wyduszam, wyciągając do niego rękę. "Co pan robi?"

"Wasza Królewska Mość," mówi cicho, pochylając głowę i kładąc dłoń na sercu.

Tytuł spływa z jego ust jak modlitwa, jak szloch. Jak coś, co czekało na wypowiedzenie przez dwadzieścia cztery lata. Ale to nie ma sensu.

Nie jestem nikim ważnym, nigdy nie byłam. Jestem Lady Rosetta, sierotą z drobnej szlachty, szaloną pierwszą żoną, która straciła dziewięcioro dzieci, męża, a potem rozum.

"Proszę," błagam, ręce mi się trzęsą. "Panie, dlaczego pan klęczy? Dlaczego nazwał mnie... Ten tytuł nie... Nie rozumiem... Ja nie jestem—"

"Czy mogę?" Dłoń księcia Phideusa sięga po medalion, a gdy kiwam głową, dotyka go z taką czcią, że wydaje mi się, iż zaraz się rozpłacze.

Ostrożnie zdejmuję go z szyi i kładę w jego dłoniach. Jego palce wędrują po inskrypcji, na którą patrzyłam tyle razy bez zrozumienia, po dziwnych symbolach, które nic mi nie mówiły.

"Ten medalion," mówi głosem pełnym emocji, "należał do królowej Cassandry z Ziany. Żony mojego najbliższego przyjaciela. Należał do twojej matki."

Te słowa nie mają sensu, nie mogą mieć sensu. "Ale moja matka... Powiedziano mi, że zmarła, gdy byłam niemowlęciem, że jestem sierotą drobnej szlachty z dworu Reaton. Dlatego król Wilius przygarnął mnie."

"Król Wilius cię przygarnął," przytakuje książę Phideus, "ale nie dlatego, że byłaś nic nieznaczącą sierotą."

Podnosi na mnie wzrok, a w jego oczach błyszczą niewylane łzy, gdy wraca do pozycji stojącej, znów górując nade mną swoim wzrostem.

"Pozwól, że opowiem ci historię, moja najdroższa pani. Pozwól, że powiem ci prawdę, którą ukrywano."

Kyrell zbliża się, stając za ramieniem ojca, gdy rozsiadamy się z powrotem na krzesłach. Jego wyraz twarzy jest zażarty, opiekuńczy, jakby był gotów mnie złapać, jeśli ta nowina sprawi, że upadnę, mimo że siedzę.

"Dwadzieścia cztery lata temu," zaczyna książę Phideus, "Królestwem Ziana rządzili król Klemens i królowa Cassandra z rodu Celestian—moi najdrożsi przyjaciele od lat młodzieńczych. Mieli troje dzieci: dwóch synów i nowo narodzoną córkę, gdy zaczyna się nasza opowieść."

"Królestwo prosperowało, panował pokój. Byli szczęśliwi." Jego głos lekko się załamuje i na chwilę milknie, pogrążony we wspomnieniach, zanim mówi dalej. "A potem nadszedł atak."

Nie mogę oddychać. Nie mogę się ruszyć. Mogę tylko słuchać, jak kontynuuje.

"Rywalizująca gałąź rodziny królewskiej, dalecy kuzyni ze słabymi prawami, ale silnymi ambicjami, przeprowadziła brutalny atak na pałac. Król Klemens zginął, broniąc rodziny. Królowa Cassandra i jej dwaj najstarsi synowie zostali zamordowani podczas próby ucieczki."

Ogarnia mnie przerażenie. "Cała rodzina królewska..."

"Nie wszyscy." Uścisk księcia Phideusa na medalionie się zaciska. "Niemowlęca córka, ledwie sześciomiesięczna, została uratowana przez damę dworu swojej matki, kobietę imieniem Lady Thalia… Moja żona."

Jego głos całkowicie się łamie przy ostatnich słowach i czułam ból ukryty za nimi.

"Thalia chwyciła dziecko z kołyski i uciekła, ale niestety strzała napastników dosięgła ją przy bramach pałacu. Umierała, gdy do niej dotarłem, krwawiąc w błocie… Ale ukryła dziecko pod swoim płaszczem."

Łzy płyną mi po policzkach. Nie wiem, czemu płaczę po ludziach, których nigdy nie znałam, za historią, która nie może być moja. A jednak…

"Z krwią mojej żony na dłoniach przyrzekłem jej, że będę chronił księżniczkę własnym życiem," kontynuował. "Król Wilius i ja byliśmy przyjaciółmi króla Klementa od dziecka. Byliśmy we trójkę bliżsi niż bracia. Kiedy więc przyprowadziłem mu niemowlęcą księżniczkę, pokazałem medalion potwierdzający jej tożsamość, wspólnie uknuliśmy plan."

"Aby mnie ukryć," szepczę.

"Żebyś była bezpieczna, aż będziesz dość dorosła, by odzyskać swój tron."

Wypuszcza medalion i oddaje mi go, ciepły od jego dotyku.

"Stworzyliśmy fałszywą tożsamość, a król Wilius wychowywał cię na swoim dworze jak każdą inną wychowankę. Dorastałaś chroniona, kochana i ukryta na widoku, podczas gdy uzurpatorzy umacniali swoją skradzioną władzę w Zianie."

Kręci mi się w głowie. "Medalion..."

"Nosi królewski sygnet Ziany." Książę Phideus gestem nakazuje mi go obrócić, żebym mogła dokładnie zobaczyć symbole. "Ta inskrypcja — to w starym języku. Mówi: 'Gwiazdy pamiętają swoich.'"

Gwiazdy... Myślę o znamieniu na moim ramieniu, tym przypominającym czteroramienną gwiazdę, które noszę całe życie. Tym samym, które widziałam na malutkim ciele mojego syna, zanim mi go odebrali.

"To znamię," szepczę. "W kształcie gwiazdy."

"Jest znakiem królewskiej linii Ziany," mówi cicho Kyrell. "Każdy prawowity spadkobierca je nosi. To właśnie po nim moglibyśmy potwierdzić twoją tożsamość nawet bez medalionu."

Pokój się przechyla. Wszystko, co o sobie wiedziałam, rozpada się i przekształca w coś niemożliwego.

Nie jestem Lady Rosettą, podrzędną sierotą, nieudaną żoną, szaloną kobietą.

Jestem…

"Księżniczka Sybil," mówi książę Phideus, jakby czytał w moich myślach. "Następczyni tronu Ziany. Jedyna ocalała dziedziczka tronu skradzionego przez morderców. Prawowita królowa."

To odkrycie całkowicie mnie rozbija. Ręce mi drżą, gdy ponownie dotykam medalionu, tej cząstki mojej matki — matki, o której istnieniu nie miałam pojęcia. Król Wilius wiedział. Wiedział, kim naprawdę jestem, wiedział, że jestem królewską, że czeka na mnie królestwo.

Dlatego mnie chronił przy każdej stracie, każdej upokorzeniu.

Dlatego wspierał moje małżeństwo z Leanderem, nawet gdy dwór szeptał, że nie jestem go warta, że nie jestem mu równa.

Wiedział, że jestem czymś więcej niż wystarczająca. Byłam ukrytą królową.

"Czekaliśmy," mówi książę Phideus, jego głos teraz już stabilny, pełen celu. "Obserwując władzę uzurpatorów nad Zianą, czekając na odpowiedni moment do działania. Byłaś zbyt młoda, zbyt bezbronna. Ale teraz..."

Jego oczy spotykają moje z dziką intensywnością.

"Teraz jesteś dorosłą kobietą. Silną, gotową. Możemy przywrócić ci tron, księżniczko Sybil, odzyskać to, co zostało skradzione. Sprawiedliwość po dwudziestu czterech latach… Twój ojciec, twoja matka, twoi bracia — wreszcie zostaną pomszczeni."

Kyrell patrzy na mnie z czymś, co przypomina zachwyt zmieszany z tą dziką opiekuńczością.

"Teraz wszystko się zmienia," mówi cicho. "Nie jesteś już uciekającą damą. Jesteś Następczynią Tronu powracającą po swoje dziedzictwo."

Mówią o przywróceniu, o sprawiedliwości, o odzyskaniu królestwa.

O armiach i politycznych sojuszach i skomplikowanym tańcu władzy, o uczynieniu mnie królową… Ale moją pierwszą myślą nie jest tron czy korona ani pomsta za dawno zmarłych rodziców, których nigdy nie znałam.

Pierwsza myśl to dwie drobne twarze. Dwóch niemowlęcych chłopców z moimi szarymi oczami i tym znakiem w kształcie gwiazdy. "Nie tylko ja mam prawo do tego tronu."

Mój głos tnie ich planowanie niczym ostrze. Obaj mężczyźni przerywają rozmowę, patrząc na mnie.

Podnoszę się z krzesła mimo bólu wciąż promieniującego przez moje ciało. Mimo słabości w nogach.

Staję i patrzę książęciu Phideusowi w oczy z czymś, czego nie czułam od lat.

Pewnością, siłą i sprawiedliwą furią.

"Nie jestem jedyną dziedziczką," mówię, mój głos jest spokojny i zimny. "Mam synów. Wychowuje ich inna kobieta. Przypisani innym rodzinom. Ale są moi. Są dziedzicami tronu Ziany."

Oczy Kyrella rozszerzają się w zrozumieniu. "Dzieci, które ci odebrano..."

"Są książętami Ziany," kończę. "I odzyskam ich."

Książę Phideus bada mnie przez dłuższą chwilę, a potem powoli na jego twarzy pojawia się dziki uśmiech.

"Tak," oddycha. "Tak, Wasza Wysokość. Odbierzemy ich z powrotem."

Jako księżniczka Sybil jestem teraz równa Leanderowi. Nie jego odrzuconą żoną. Nie szaloną kobietą, którą można wygnąć i zapomnieć. Nie złamaną istotą, którą upokorzył przed całym dworem.

Jestem jego prawdziwą równą. Władczyni do władcy. Królestwo do królestwa.

Tytuł wciąż brzmi obco, niemożliwie. Ale to oznacza, że już nie jestem bezsilna. Oznacza, że mam zasoby, sojuszników. Całe królestwo do odzyskania i rządzenia. To oznacza, że Cecily i wszyscy, którzy uczestniczyli w kradzieży moich dzieci, odpowiedzą za to, co zrobili.

A kiedy każę Leanderowi uklęknąć przede mną, zrozumie dokładnie, co stracił.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stolen Children of The Hidden Queen

Stolen Children of The Hidden Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa