Pozwalają mi na jedną ostatnią wizytę przed moim wygnaniem.
Strażnicy odprowadzają mnie do łoża chorego króla Wiliusa przez korytarze, którymi chodziłam tysiąc razy, mijając gobeliny i portrety, które kiedyś były dla mnie domem. Wszystko wygląda tak samo, ale nic nie jest już takie samo.
Jestem duchem we własnym życiu, obdarzona tą jedyną łaską, zanim zostanę zupełnie wymazana.
Komnaty Króla pachną chorobą—ziołami i lekarstwami, które nie potrafią do końca zamaskować zapachu ciała powoli poddającego się śmierci. Zasłony są zaciągnięte przed popołudniowym światłem, pozostawiając pokój w półmroku i duszności.
Król Wilius leży oparty na poduszkach, jego niegdyś krzepka sylwetka teraz wychudzona, skóra jak stara pergaminowa karta. Ale kiedy wchodzę, jego oczy natychmiast odnajdują moje—wciąż są przenikliwe. Wciąż życzliwe.
"Wasza Wysokość." Podchodzę do jego łóżka po krótkim ukłonie, a gdy tylko jestem wystarczająco blisko, chwytam jego wątłą dłoń obiema rękami. "Jak się dziś czujecie? Czy ból trochę ustąpił? Udało się Wam przespać noc? Lekarze mówili, że próbują nowego specyfiku—czy to w ogóle pomogło?"
Pytania wylewają się ze mnie, zanim zdołam je powstrzymać; szczera troska przeważa nad wszystkim innym. Bo ten umierający człowiek mnie wychował.
Kiedy jako niemowlęca sierota o niskim szlacheckim imieniu przybyłam na dwór, król Wilius spoglądał na mnie zawsze z łagodnością i prawdziwą dobrocią. Dał mi dom, miejsce. Cel.
Nigdy nie sprawił, żebym czuła się jak obowiązek czy przypadek losu. Sprawił, że czułam się chciana.
Na jego pooranej twarzy pojawia się delikatny uśmiech. "Rosetto, kochana," mówi, jego głos ledwie ponad szeptem, lecz ciepły od uczucia. "Zawsze najpierw myślisz o innych… Nawet teraz."
"Oczywiście, że teraz."
Ostrożnie siadam na skraju jego łóżka, wciąż trzymając jego dłoń, jakbym samym dotykiem mogła przywiązać go do tego świata.
"Jesteś... byłeś dla mnie bardziej ojcem niż ktokolwiek inny. Stałeś przy mnie we wszystkim. Każda strata, każde rozczarowanie, każdy moment, gdy myślałam, że nie przetrwam kolejnego dnia... Wierzyłeś we mnie, gdy nikt inny nie wierzył. Nawet… on."
Mój głos załamuje się na ostatnich słowach. Po trzecim martwym porodzie, kiedy damy dworu zaczęły szeptać, że jestem przeklęta, gdy nawet służące patrzyły na mnie z litością, król Wilius wezwał mnie do swojej prywatnej komnaty.
Wziął moje ręce, tak jak ja teraz trzymam jego, i powiedział mi, że moja wartość nie zależy od mojego łona. Że jestem cenna już tylko dlatego, że istnieję.
Uwierzylam mu. Starałam się wierzyć mu przez wszystkie kolejne straty.
"Drogie dziecko." Jego palce ściskają moje z niespodziewaną siłą. "Słyszałem, co się stało. Wczorajsza uroczystość… to, co mój syn ogłosił na dworze…" Jego oczy szukają mojej twarzy, a w nich dostrzegam ból, który dorównuje mojemu. "Powiedz mi. Powiedz prawdę. Co naprawdę się wydarzyło?"
Zezwolenie, by mówić szczerze, by wypowiedzieć słowa, których nikt inny nie pozwala mi wypowiedzieć, coś we mnie otwiera.
Moje oczy pieką od łez, które tłumiłam przez dni.
"Moi synowie... oni żyli, Wasza Wysokość," szepczę. "Widziałam znamię na jego ramieniu—takie samo, jak mam ja. Zabrali mi ich z ramion, a następnego dnia powiedzieli, że urodzili się martwi… Że wyobraziłam sobie ich płacz, że żal złamał mi umysł i ja..."
Nie mogłam dokończyć, dławiąc się łzami, a szczęka króla Wiliusa zaciska się. "Mów dalej."
"Znalazłam ich w komnacie Cecylii. Obojga. Żywych i zdrowych i... i moich. Znam własne dzieci, Wasza Wysokość." Teraz łzy spływają mi gorącymi strużkami po policzkach. "Ale gdy podniosłam jednego, by sprawdzić znamię, Cecylia mnie przyłapała. Krzyczała, przyszli strażnicy…"
Mój głos całkiem się łamie, gdy znów przeżywam torturę tych wspomnień.
"A wczoraj Leander stanął przed całym dworem i ogłosił te dzieci swoimi. Wypędza mnie, unieważnił nasze małżeństwo, a moi synowie będą dorastać przekonani, że Cecylia jest ich matką..."
Cisza, która zapada, ciężka jest od gniewu i żalu. Oddech króla Wiliusa staje się płytki, a wolna dłoń zaciska się na kocu.
„Muszę ci coś dać”, mówi w końcu. „Coś, co powinienem był ci przekazać lata temu, ale czekałem na odpowiedni moment. Może... może nie ma odpowiedniego momentu. Może jest tylko teraz.”
Odwraca głowę w stronę okna. „W moim biurku—w szufladzie po lewej stronie. Jest tam małe drewniane pudełko. Przynieś mi je, dziecko.”
Natychmiast wstaję i podchodzę do ozdobnego biurka ustawionego tak, by łapało poranne światło. Lewa szuflada otwiera się z łatwością, a w środku, spoczywając na aksamicie, znajduje się rzeźbione, drewniane pudełko nie większe niż moja dłoń.
Niosę je z powrotem do łóżka, ostrożnie kładąc w dłoniach króla Wiliusa.
Jego palce drżą, gdy otwiera pudełko. W środku, zatopiony w jeszcze większej ilości aksamitu, leży medalion na srebrnym łańcuszku. Jest stary—nawet starożytny—metal spatynowany przez czas. Dziwne symbole wyryto wokół krawędzi, otaczające frazę w języku, którego nie rozpoznaję.
„Weź go”, mówi król Wilius, z trudem podnosząc medalion. „Noś go zawsze. Trzymaj w ukryciu pod ubraniem, blisko serca. Nie pozwól nikomu go zobaczyć. Nie mów nikomu, że go masz.”
Przyjmuję medalion drżącymi rękami. Metal jest zaskakująco ciepły, jakby ktoś trzymał go chwilę temu. „Co to jest? Co znaczą te słowa?”
„Jeszcze nie zrozumiesz.” Jego głos słabnie, z każdym słowem coraz bardziej wysilony. „Ale kiedy nadejdzie czas… a nadejdzie, Rosetto, obiecuję ci, że nadejdzie… wszystko stanie się jasne. Ten medalion to twoja prawda. Twoja tożsamość, twoja…”
Nagle jego uścisk na mojej dłoni się zaciska, jakby był imadłem. Jego oczy rozszerzają się. „Wasza Wysokość?” Serce mi zamiera. „Co się dzieje? Co…”
„Jest jeszcze więcej…” Słowa są naglące, rozpaczliwe. „Jest o wiele więcej, co muszę ci powiedzieć…” Wtedy jego ciało nagle drży, a medalion wysuwa się z jego palców.
Łapię go odruchowo, przyciskając do piersi jedną ręką, podczas gdy drugą chwytam jego dłoń. Jego plecy wyginają się w łuk nad łóżkiem, twarz wykrzywia się w bólu, a z gardła wyrywa się straszliwy, charczący dźwięk.
„Pomocy!” krzyczę w stronę drzwi. „Ktoś, pomocy! Król… Proszę, niech ktoś przyjdzie!”
Drzwi gwałtownie się otwierają i do środka wpadają służący, za nimi lekarze z torbami pełnymi lekarstw i narzędzi. Ręce delikatnie, ale stanowczo odsuwają mnie od łóżka, i nagle stoję przy ścianie, podczas gdy ciała otaczają króla Wiliusa.
„Wasza Wysokość, czy mnie słyszycie?” Głos mistrza Aldrica jest ostry, choć podszyty opanowaną paniką. „Wasza Wysokość, zostańcie z nami. Zaraz wam pomożemy.”
Patrzę, jak pracują z ziołami i miksturami, z modlitwami i desperackimi lekarstwami. Jeden z lekarzy przykłada ucho do piersi króla. Drugi wlewa mu płyn między wargi. Trzeci trzyma go za nadgarstek, szukając pulsu.
Nie mogę oderwać wzroku. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać.
Oczy króla Wiliusa odnajdują moje pośród tłumu ciał. Jego usta poruszają się, formując słowa, których nie słyszę przez chaos. Pochylam się bliżej, próbując zrozumieć, ale ramię służącej zasłania mi widok.
Gdy odsuwa się, jego oczy są już zaszklone.
„Nie…” szepczę. „Nie, proszę. Wasza Wysokość, proszę…”
„Odszedł,” mówi cicho mistrz Aldric. Prostuje się przy łóżku, jego twarz jest ponura. „Jego Królewska Mość nie żyje.”
Te słowa nie mają sensu. Nie mogą mieć sensu.
Król Wilius jeszcze przed chwilą ze mną rozmawiał. Jeszcze przed chwilą trzymał moją dłoń. Jeszcze przed chwilą próbował mi coś ważnego powiedzieć—coś o mojej tożsamości, o czymś ważnym, co powinnam wiedzieć, o…
Medalion wciąż przyciska się do mojej dłoni, wciąż ciepły.
Służący zaczynają przykrywać ciało króla prześcieradłem, ich ruchy są wprawne i pełne powagi. Ktoś już kieruje się do drzwi, by ogłosić wieści na dworze. Mistrz Aldric mruczy coś o przygotowaniu ciała.
Stoję tam, ściskając medalion tak mocno, że jego krawędzie wbijają mi się w skórę, i z przerażającą ostatecznością uświadamiam sobie, że jestem całkowicie sama.
Król Wilius nie żyje. Moi synowie zostali odebrani. Leander mnie wymazał. A jedyna osoba w całym tym królestwie, która naprawdę mnie kochała—która znała tajemnice, których nie zdążyła mi wyjawić—odeszła na zawsze.
Przekładam medalion przez głowę, wsuwam go pod suknię, gdzie nikt go nie zobaczy. Metal osiada na mostku, dokładnie nad sercem, tak jak nakazał król Wilius.
Cokolwiek oznacza ten medalion, jakąkolwiek prawdę skrywa, to jedyna rzecz, która mi pozostała.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Powóz podskakuje na kolejnym wyboju, a ból przeszywa moje wciąż gojące się ciało. Naprzeciwko mnie siedzą dwie służące—kobiety, których nie rozpoznaję, nie moje zwykłe damy dworu.
Dzieło Cecily, bez wątpienia. Teraz wszystko jest dziełem Cecily.
Opieram się o drewniane siedzisko, dłonie złożone na kolanach, próbując zachować choć odrobinę godności, nawet teraz. Nawet gdy wiozą mnie na wygnanie przebrane za akt łaski.
Za oknem rozciąga się wieś—pola ustępują miejsca lasom, cywilizacja rzednie. Zmierzamy ku krańcom królestwa, do odległej królewskiej posiadłości, gdzie mam być „leczona” z mojej rzekomej obłąkanej duszy. Tam mnie zamkną i zapomną.
„Jak długo jeszcze?”—jedna ze służących pyta drugą. Jej głos jest cichy, ledwie szept, ale w ciasnej przestrzeni słyszę każde słowo.
„Jeszcze godzina do niebezpiecznego przesmyku, potem dwie kolejne za nim.” Druga kobieta przesuwa się na siedzeniu, odpowiada równie cicho, najwyraźniej nieświadoma, że je słyszę. „Niedługo się zatrzymamy, żeby dać koniom odpocząć.”
„Dobrze. Im szybciej to będzie z głowy, tym lepiej. Chętnie odbiorę zapłatę i wrócę do porządnego towarzystwa…”
A co to niby ma znaczyć?
Wzrok mam wciąż utkwiony w oknie, ale każda komórka mojego ciała skupia się teraz na ich cichej rozmowie.
Powóz zaczyna zwalniać. Przez okno widzę polanę, gdzie strumień przecina drogę.
„Zatrzymamy się tu, żeby konie odpoczęły!”—woła woźnica.
Powóz gwałtownie staje. Jedna ze służących pochyla się do mnie z wyćwiczonym uśmiechem. „Lady Rosetto, lepiej zostać w środku, tu jest wygodniej. Za moment wrócimy. Świeże powietrze mogłoby pani zaszkodzić w pani delikatnym stanie.”
„Tak,” dodaje druga. „Proszę, niech pani zostanie i odpocznie. Przyniesiemy wodę.”
Wychodzą razem, zamykając za sobą drzwi z niezwykłą ostrożnością. Ich kroki oddalają się, skrzypiąc na polanie.
Powinnam posłuchać, siedzieć potulnie jak to złamane, szalone stworzenie, za jakie mnie mają. Ale coś w ich tonie, sposobie, w jaki wymieniły spojrzenia, nacisk na to, żebym została w środku…
Czekam, aż ich głosy lekko się oddalą, potem ostrożnie otwieram drzwi i wychodzę z powozu. Ciało buntuje się przy każdym ruchu, wciąż goi się po porodzie, ale zmuszam się, by cicho obejść powóz, pozostając w cieniu.
Ich głosy docierają do mnie wyraźniej.
„Hrabina była hojna,” mówi pierwsza służąca. „Pięćdziesiąt sztuk złota dla każdej, nie ma się z czego śmiać.”
„Teraz, gdy jest następczynią tronu, może sobie pozwolić na hojność.” Starsza kobieta ciemno się śmieje. „A będzie jeszcze hojniejsza, gdy już wykonamy zadanie. Kolejne pięćdziesiąt dla każdej, kiedy będzie po wszystkim.”
Zadanie. To słowo przeszywa mnie lodem po kręgosłupie.
„Zdradliwy odcinek koło Diabelskiego Grzbietu nada się idealnie,” ciągnie młodsza. „Tyle tam wypadków. Wozy się przewracają, ludzie wypadają. Straszna tragedia, ale takie rzeczy się zdarzają, szczególnie gdy ktoś jest w tak kruchym stanie.”
„Albo mogłybyśmy po prostu dodać coś do jej jedzenia dziś wieczorem. Nalewkę, może. Przy całym tym żalu i stratach, teraz po śmierci króla—to byłoby naturalne, gdyby jej serce po prostu nie wytrzymało. To byłoby nawet miłosierdzie, biorąc pod uwagę stan biednej, szalonej damy.”
Rozmawiają o moim morderstwie. Stoją zaledwie kilka kroków ode mnie, omawiając, jak mnie zabiją, z tą samą swobodą, z jaką planowałyby menu.
Przerażenie rozdziera otępienie, które owijało mnie jak całun. Serce wali mi w piersi. Przylegam do powozu, starając się nie zdradzić, walcząc o cichy oddech mimo paniki zalewającej moje wnętrze.
Cecily im zapłaciła, żeby mnie zabiły. Oczywiście, że tak. Po co pozwalać mi żyć na wygnaniu, skoro mogę umrzeć w dogodnym wypadku? Nie będzie już ryzyka, że wyjawię prawdę, nie będzie kłopotliwej pierwszej żony. Po prostu tragiczny koniec tragicznej historii.
„Którą metodę wolisz?” pyta młodsza służąca.
„Wypadek, myślę. To czystsze, bardziej wiarygodne. Możemy powiedzieć, że próbowała uciec w swoim obłędzie, wypadła z powozu, złamała kark. Kto by to kwestionował?”
Obie się śmieją, a dźwięk ten sprawia, że krew w moich żyłach zamarza.
Nie czekam, żeby usłyszeć więcej. W chwili, gdy ich śmiech cichnie, ruszam. Nie myślę, nie planuję. Po prostu biegnę.
„Hej! Zatrzymajcie ją!”
Gałęzie smagają mnie po twarzy. Moje spódnice zahaczają o ciernie. Przy każdym kroku ból eksploduje w moim wnętrzu—moje ciało krzyczy, że to za wcześnie, że rozrywają się rany, które ledwo się zagoiły.
Nie zatrzymuję się. „Pani Rosetto! Wróć!”
Zamierzają mnie zabić. Mogą to ubrać w piękne słowa, nazwać miłosierdziem, sprawić, że będzie to wyglądać na wypadek—ale zamierzają mnie zabić. Więc biegnę.
Las gęstnieje wokół mnie. Drzewa zbliżają się do siebie. Nie mam pojęcia, dokąd zmierzam. Po prostu uciekam od głosów, od śmierci. Płuca płoną. Każdy oddech jest jak połykanie ognia. Ból w moim wnętrzu stał się stały, agonalny.
Głosy cichną za mną, ale biegnę, dopóki nogi po prostu odmawiają mi posłuszeństwa.
Wtedy idę, potykam się. Jeden krok za drugim, podpierając się o pnie drzew, gdy zawroty głowy stają się zbyt silne. Mijają godziny. Słońce przesuwa się po niebie. Gardło mam tak suche, że aż boli przełykanie.
Kiedy znajduję strumień, padam na kolana i piję jak zwierzę.
Jestem zagubiona, całkowicie zagubiona. Nie znam tych lasów, nie wiem, gdzie jestem ani jak znaleźć cywilizację.
Moje ciało decyduje za mnie, nogi po prostu przestają działać. Wspinam się po łagodnym zboczu, gdy nagle ziemia usuwa mi się spod stóp. Świat przechyla się, spadam, staczam się po wąwozie, moje ciało obija się o skały i korzenie. Coś pęka—żebro, może inna kość.
Ból eksploduje wszędzie naraz, gdy uderzam o dno tak mocno, że z piersi ucieka mi oddech. Przez chwilę mogę tylko leżeć, czując ciepłą krew sączącą się skądś. Czując każdy siniak, skaleczenie i złamaną rzecz we mnie.
Ciemność wkrada się na obrzeża mojego widzenia i próbuję z nią walczyć, ale moje ciało nie ma już sił.
Czas staje się dziwny. Mijają minuty lub godziny—nie wiem. Cienie się wydłużają, powietrze staje się chłodniejsze. Myślę o moich synach. Zastanawiam się, czy teraz płaczą za mną. Czy jakoś wiedzą, że ich matka umiera właśnie teraz w lesie, samotnie.
Medalion przyciska się do mojej piersi i cokolwiek skrywa, umrę, nie poznawszy tej prawdy.
Wtedy to słyszę. Szczekanie.
Psy, blisko, coraz bliżej. Wiele głosów wyje, podekscytowanych.
Mokre nosy dotykają mojej twarzy, obwąchują, szturchają. Coś szorstkiego i ciepłego liże moje policzki. Zmuszam się, by choć trochę otworzyć oczy i widzę trzy ogromne psy myśliwskie otaczające mnie.
„Wróć!” — rozkazuje głos, głęboki i autorytatywny. „Saxon, Bran, Luna—wróćcie.”
Psy natychmiast posłusznie się cofają, ale zostają blisko.
Przez drzewa zbliża się wysoka sylwetka. Mężczyzna, poruszający się z łatwą gracją. Gdy podchodzi bliżej, dostrzegam ciemne włosy, szerokie ramiona i praktyczne ubranie myśliwskie, które świadczy o jego szlachectwie.
Klęka przy mnie, ale jego twarz nie wyostrza się.
„Bogowie…” — szepcze, widząc mój stan. „Co ci się stało?”
Próbuję mówić, ale wydobywa się tylko chrapliwy dźwięk. Jego ręce poruszają się ostrożnie, sprawdzając obrażenia z wprawną skutecznością, aż ciepłe palce odnajdują puls na mojej szyi.
„Jak długo tu jesteś?”
Nie mogę odpowiedzieć. Ledwo utrzymuję oczy otwarte.
„Możesz powiedzieć mi swoje imię?” Gdy nie odpowiadam, przesuwa się i czuję, jak silne ramiona wsuwają się pod moje ciało, unosząc mnie z zaskakującą delikatnością. „Zostań ze mną. Zaprowadzę cię w bezpieczne miejsce. Wszystko będzie dobrze.”
Jestem otulona mocną, szeroką i ciepłą piersią, a ciepło drugiego człowieka po tylu godzinach zimna i bólu sprawia, że coś we mnie pęka.
Chcę mu powiedzieć wszystko.
O moich synach, o Leandrze, o Cecily, o spisku na morderstwo… ale słowa nie chcą nadejść.
Psy idą przy nas, gdy niesie mnie przez las. Czuję każdy jego krok, czuję rytm jego oddechu, czuję solidną siłę ramion, które mnie trzymają. Moja ręka słabo zaciska się na jego koszuli, czuję, jak medalion przesuwa się pod moją suknią.
Dar króla Wiliusa. Moje ostatnie połączenie z prawdą.
„Już prawie,” jego głos dochodzi skądś z góry, teraz odległy, zanikający. „Trzymaj się. Jesteśmy już prawie na miejscu, zostań ze mną.”
Ale nie mogę. Ciemność, która czyhała, w końcu spada, pochłaniając wszystko—ból, strach, żal, nikły płomień nadziei.
Ciemność pochłania mnie całkowicie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Budzę się w miękkości. Po dniach twardej ziemi, bólu i przerażenia to uczucie jest tak obce, że potrzebuję chwili, by zrozumieć, co czuję.
Łóżko. Czysta pościel. Zapach ziół i leczniczych maści wypełnia mi nozdrza zamiast brudu, krwi i strachu. Panika natychmiast mnie ogarnia.
Gdzie jestem? Jak się tu dostałam? Służba, płatni zabójcy Cecily, czy oni…
Gdy otwieram oczy i próbuję się podnieść, przez moje ciało przebiega taki ból, że krzyczę. Moje żebra, plecy, brzuch… wszystko krzyczy w proteście.
"Nie ruszaj się." Głos jest głęboki, stanowczy, ale nie nieżyczliwy. "Rozerwiesz swoje rany."
Odwracam głowę w stronę dźwięku, a ten ruch przynosi nową falę bólu, promieniującą w dół szyi.
Mężczyzna siedzi na krześle obok łóżka — wysoki nawet na siedząco, o ciemnych włosach nieco dłuższych niż nakazuje moda, związanych z tyłu. Jego oczy są piwne, uderzająco kontrastujące ze śniadą cerą, i patrzą na mnie z prawdziwą troską.
Wygląda młodo, może kilka lat starszy od Leandera. I przystojny. Oszałamiająco. W sposób pełen ostrych rysów i intensywności, a nie klasycznego piękna.
Ta myśl wywołuje we mnie poczucie winy.
Jak mogę zauważać takie rzeczy, gdy moje dzieci zostały mi odebrane? Gdy uciekam przed śmiercią? Co za szalona kobieta ze mnie, naprawdę…
"Gdzie jestem?" Mój głos brzmi ochryple, gardło mam zdarte. "Kim jesteś?"
"Jesteś bezpieczna. To pierwsze, co powinnaś wiedzieć." Pochyla się lekko do przodu, ruchy ma ostrożne, niegroźne. "Nazywam się Lord Kyrell z Ziany, najstarszy syn księcia Phideusa. Moje psy myśliwskie znalazły cię dwa dni temu na dnie wąwozu. Od tamtej pory byłaś nieprzytomna."
Dwa dni. Straciłam kolejne dwa dni.
Dwa dni więcej, podczas których moje dzieci myślą, że Cecily jest ich matką.
"Muszę..." Próbuję znów się podnieść mimo bólu, rozpacz przezwycięża rozsądek. "Muszę iść, nie mogę tu być. Oni mnie znajdą. Oni—"
"Nikt cię tu nie znajdzie." Głos Kyrella jest stanowczy, absolutny. "To posiadłość mojej rodziny w Zianie. Jesteś daleko od miejsca, z którego uciekałaś. A nawet gdyby ktoś cię szukał, najpierw musiałby przejść przez mnie."
Pewność w jego tonie jest niemal niepokojąca. Jakby złożył sobie obietnicę, której nie zamierza złamać.
Zmuszam się, by oddychać, myśleć.
Ziana. To królestwo graniczące ze wschodnim Reatonem. Przekroczyłam granicę do zupełnie innego królestwa. To… to dobrze. To znaczy, że jestem dalej od zasięgu Cecily. Choć jeśli jest gotowa płacić zabójcom, odległość może nie mieć znaczenia.
"A więc… kim jesteś, pani?" Kyrell pyta łagodnie. "Możesz powiedzieć mi, jak się nazywasz?"
Przeszywa mnie strach. Jeśli powiem mu swoje prawdziwe imię — Lady Rosetta, zhańbiona pierwsza żona księcia Leandera — odeśle mnie z powrotem? Pomyśli, że jestem szaloną kobietą, za jaką wszyscy mnie mają?
"Ja..." Gardło mi się zaciska. "Nie mogę. Przepraszam, po prostu… nie mogę ci teraz tego powiedzieć."
Kiwnął głową powoli, jakby spodziewał się takiej odpowiedzi. "W porządku. To w porządku. A czy możesz mi powiedzieć, co się stało? Jak znalazłaś się ranna i sama w tych lasach?"
"Uciekłam…" szepczę. "Przed ludźmi, którzy chcieli mnie skrzywdzić. Zgubiłam się, spadłam…"
"Uciekłaś przed kim?"
Kręcę głową. Ten ruch sprawia, że pokój wiruje.
Kyrell przez dłuższą chwilę uważnie mi się przygląda, piwnymi oczami bada moją twarz.
Potem mówi ostrożnie: "Lekarze zbadali cię, gdy byłaś nieprzytomna. Musieli ocenić twoje obrażenia, żeby cię odpowiednio leczyć. Mam nadzieję, że rozumiesz — to było konieczne dla twojego dobra."
Zawiesza głos, ale pozostaje łagodny, choć bezpośredni.
"Na początku myśleli, że możesz być z dzieckiem. Twoje ciało dawało pewne oznaki. Ale po dokładniejszym badaniu… Zrozumieli, że niedawno urodziłaś. Ocenili, że w ciągu ostatnich dwóch tygodni."
Mimo bólu i strachu gorąco występuje mi na twarz.
Intymność obcych dłoni badających moje ciało, gdy byłam nieprzytomna, poznających moje sekrety, widzących fizyczny dowód tego, co mi odebrano… To upokarzające i naruszające prywatność, nawet jeśli wiem, że to było konieczne.
"Gdzie są twoje dzieci?" Głos Kyrella jest teraz miękki, ostrożny. "Co się z nimi stało?"
Gardło całkiem mi się zamyka. To pytanie otwiera ranę, którą desperacko próbowałam utrzymać zamkniętą, i czuję, jak po policzkach cicho spływają gorące łzy.
"Przepraszam," mówi natychmiast. "Nie chciałem sprawić ci bólu. Ja tylko…"
"Zabrano mi je." Słowa wyrywają się ze mnie złamane, ledwo słyszalne. "Zaraz po narodzinach. Dwóch chłopców. Zabrali ich. Powiedzieli mi, że nie żyją, ale nie byli martwi, żyli, a teraz… teraz ktoś inny wychowuje ich jak swoich, a wszyscy myślą, że jestem szalona, bo mówię, że byli moi."
Nie chciałam powiedzieć aż tyle, nie chciałam powiedzieć nic, ale gdy już zaczęłam, nie mogłam przestać. Odwracam się z powrotem do niego, a wyraz twarzy Kyrella ciemnieje. Nie z powątpiewaniem ani lekceważeniem, lecz z ledwo powstrzymywaną wściekłością.
Jego szczęka się zaciska, dłonie ściskają poręcze krzesła.
"Kto ich zabrał?" Jego głos jest cichy, niebezpieczny. "Powiedz mi, kto ci to zrobił, moja pani."
"Nie mogę." Ocieram łzy drżącymi dłońmi. "Nie mogę ci powiedzieć. I tak byś mi nie uwierzył. Nikt mi nie wierzy."
"Wierzę ci."
Słowa wypowiedziane są z tak absolutną pewnością, że przerywam w pół zdania, wpatrując się w niego.
"Wierzę ci," powtarza Kyrell, jego orzechowe oczy płoną. "Widziałem już wystarczająco dużo, by wiedzieć, że potężni ludzie robią straszne rzeczy, a potem nazywają swoje ofiary szalonymi, gdy te mówią prawdę. Więc wierzę ci. I obiecuję ci – pomogę ci. Kiedy już dojdziesz do siebie, kiedy będziesz dość silna, zajmiemy się wszystkim. Odzyskamy twoje dzieci."
Coś pęka mi w piersi na dźwięk tej przekonującej nuty w jego głosie. Nikt nigdy nie mówił do mnie w ten sposób — jakbym była kimś wartym ochrony, wartym wiary. Nikt, odkąd poślubiłam Leandera i nie mogłam dać mu dziecka. Nie od śmierci króla Wiliusa.
"Nawet nie wiesz, kim jestem..." szepczę.
"Nie. Ale wiem, że jesteś matką, której odebrano dzieci. To wystarczy." Jego głos nieco łagodnieje. "Masz tu azyl tak długo, jak będzie ci to potrzebne, moja pani. Pod dachem mojej rodziny nikt cię nie skrzywdzi. Masz moje słowo."
Intensywność jego spojrzenia, absolutna pewność w obietnicy... sprawiają, że coś trzepocze mi w piersi, za co natychmiast czuję się winna.
Jestem z dala od Leandera zaledwie od kilku dni. Moi synowie zaginęli. Nie powinnam zauważać, jak obecność Kyrella wypełnia pokój, jak jego opiekuńczość sprawia, że czuję coś, czego nie czułam od lat.
Bezpieczeństwo.
"Odpocznij teraz," mówi Kyrell, wstając z krzesła. "Lekarze wkrótce cię odwiedzą. Jeśli będziesz czegoś potrzebować, po prostu zadzwoń dzwonkiem. Dopilnuję, żeby ktoś natychmiast zareagował."
Podchodzi do drzwi, zatrzymuje się, spogląda na mnie przez ramię.
"Cokolwiek ci się przydarzyło, przed czymkolwiek uciekasz... to się tu kończy. Jesteś teraz pod ochroną Domu Valmontów. To coś znaczy w Zianie, uwierz mi."
Wychodzi, cicho zamykając za sobą drzwi. Opadam z powrotem na poduszki, wyczerpana, ale już nie przerażona. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów nie jestem sama.
Dni zlewają się w jedno, gdy moje ciało powoli się goi.
Kyrell odwiedza mnie często, przynosząc jedzenie, które naprawdę ma smak, pytając, jak się czuję, dbając o mój komfort, rozmawiając ze mną i oferując ukojenie swoją obecnością.
Nie nalega na wyjaśnienia. Nie żąda, bym powiedziała mu, kim jestem ani co się wydarzyło. Po prostu... siedzi ze mną. Rozmawia o nieistotnych rzeczach, sprawia, że czuję się człowiekiem, a nie problemem do rozwiązania.
Piątego dnia jestem już dość silna, by usiąść bez chęci krzyku. Siódmego potrafię wstać i przejść kilka kroków, choć ciało wciąż protestuje przy każdym ruchu.
"Mój ojciec chciałby cię poznać," mówi Kyrell ósmego dnia. "Oczywiście, jeśli czujesz się wystarczająco dobrze. Słyszał, że wracasz do zdrowia i chce cię oficjalnie powitać w naszym domu, gdy tylko zakończy swoje obowiązki."
Strach natychmiast mnie przeszywa. "Co mu o mnie powiedziałeś?"
"Tylko, że znalazłem cię ranną w lesie, że wracasz do zdrowia i jesteś pod naszą ochroną. Nic więcej. Twoje sekrety są twoje — możesz je zdradzić lub zachować."
Kiwnęłam powoli głową, wierząc mu. Spotkanie z księciem wydaje się niebezpieczne, ale nie mogę wiecznie ukrywać się w tym pokoju. A jeśli naprawdę jestem pod opieką Domu Valmontów, powinnam chyba poznać człowieka, który za to odpowiada.
Kyrell pomaga mi przejść do saloniku zalanego popołudniowym światłem po tym, jak jedna ze służących pomogła mi się ubrać w odpowiednią jasnoniebieską suknię, którą podała mi z uśmiechem. Moje nogi są nadal słabe i jestem wdzięczna za jego ramię. Nawet jeśli czuję się winna, że tak bardzo jestem świadoma jego siły i ciepła jego solidnego ciała.
Książę Phideus wstaje, gdy wchodzimy. Jest imponujący — wysoki jak jego syn, siwowłosy, z postawą człowieka przyzwyczajonego do władzy i szacunku. Jego oczy są przenikliwe, badające, ale nie nieprzyjazne.
"Moja pani." Skłania się lekko, co mnie zaskakuje, biorąc pod uwagę, że jestem nieznajomą o nieznanym pochodzeniu w jego domu. "Witaj w Domu Valmontów. Jestem książę Phideus i wiem, że miałaś trudną podróż. Proszę, usiądź. Nie powinnaś jeszcze stać po takich obrażeniach."
Kyrell pomaga mi usiąść, potem odsuwa się, choć pozostaje blisko.
"Mój syn mówi mi, że potrzebujesz schronienia," kontynuuje książę, siadając w swoim fotelu. "Cokolwiek sprowadziło cię do naszych lasów, chcę, żebyś wiedziała..."
Jego wzrok pada na moją szyję. Na medalion wiszący tam, widoczny nad dekoltem pożyczonej sukni.
Twarz księcia blednie całkowicie. Wstaje z fotela tak gwałtownie, że niemal go przewraca. Podchodzi do mnie, jego dłoń wyciąga się, jakby chciał dotknąć medalionu, lecz zatrzymuje się w połowie drogi. Całe jego ciało drży.
"Skąd..." Jego głos drży gwałtownie. "Skąd masz ten medalion?"
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować