passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stupid sister, ILY - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Stupid sister, ILY

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Zegar dziadka na korytarzu bije trzy razy, każdy dźwięk odbija się echem po domu niczym oskarżenie.

Nie śpisz. Nie śpisz. Nie śpisz.

Wpatruję się w sufit mojego dziecięcego pokoju, licząc świecące w ciemności gwiazdki, które tata pomógł mi przyczepić, gdy miałam siedem lat.

Dwadzieścia trzy lata i wciąż leżę pod konstelacją ojcowskiej miłości, podczas gdy korytarz dalej Preston chrapie. Ten dźwięk przedziera się przez ściany — wilgotny, rytmiczny atak na świadomość, który sprawia, że rozumiem, dlaczego ludzie popełniają morderstwa.

Gardło mam jak po płukaniu piasku.

Obraz salutującego Jaxsona z wcześniejszego wieczoru pali się pod powiekami za każdym razem, gdy mrugam. Ten niedbały gest dwoma palcami mówił, że dokładnie wiedział, w czyją fantazję wszedł. To wspomnienie sprawia, że skóra mrowi mi się od gorąca i wstydu w równym stopniu.

Zrzucam nogi z łóżka, bose stopy uderzają o zimne, drewniane deski.

Dom osiada wokół mnie znajomymi skrzypnięciami i westchnieniami, dźwiękami mojego dzieciństwa owiniętymi w ciemność i skomplikowane dorosłe katastrofy. Schodzę po schodach w krótkich spodenkach do spania i podkoszulku, kierując się pamięcią i blaskiem księżyca.

Kuchnia błyszczy srebrzystymi cieniami, cała marmurowa i stalowa — teraz monochromatyczna. Nalewam szklankę wody i piję ją łapczywie, jakby nawodnienie mogło zmyć smak mojej własnej głupoty.

Wprowadzenie się tutaj było monumentalną głupotą — mistrzowską lekcją autodestrukcji.

Preston traktuje ten majątek jak swoje prywatne terytorium. Jaxson przechadza się po korytarzach jak piękny drapieżnik. A ja tkwię między nimi jak ćma, która nie może się zdecydować, w który płomień rzucić się na zgubę.

Droga z powrotem do pokoju prowadzi mnie obok gabinetu ojca. Drzwi są otwarte, księżycowa poświata rozlewa się po perskim dywanie niczym zaproszenie.

Puste, skórzane krzesło za jego biurkiem wygląda na opuszczone, zagubione bez jego obecności, bez celu. Nogi same niosą mnie do środka, zanim mózg nadąży — przyciągnięta grawitacją żalu i nostalgii.

Opadam w jego fotel, przesuwając palcami po wytartych skórzanych podłokietnikach, gdzie kiedyś spoczywały jego dłonie. Mahoniowe biurko rozciąga się przede mną, papiery wciąż rozrzucone na blacie, jakby właśnie wyszedł po kawę i zaraz miał wrócić.

Blask księżyca zamienia wszystko w muzealny eksponat.

Tu leży miejsce pracy Richarda Sloana — ojca, biznesmena, mistrza manipulacji nawet po śmierci.

— Nie możesz spać?

Głos dochodzi z ciemności w rogu pokoju, gładki jak długo leżakowana whisky i dwa razy bardziej odurzający. Serce staje mi w gardle, gdy Jaxson materializuje się z cienia, wchodząc w blask księżyca, jakby czekał tu od zawsze.

Jest bez koszulki, bo najwidoczniej po północy koszule są sprzeczne z jego religią; ma na sobie tylko czarne spodnie od piżamy, opadające tak nisko, że podkreślają wyrzeźbione linie jego bioder.

Szklanka whisky zwisa mu z palców, bursztynowy płyn łapie światło.

— Chryste, Jaxson. Siedziałeś tu po ciemku jak seryjny morderca czekający na ofiary?

— Właściwie byłem tu pierwszy. To ty przeszkadzasz w mojej sesji zamyślenia.

Upija łyk whisky, patrząc na mnie znad krawędzi szklanki.

— Chociaż chyba bezsenność jest zaraźliwa w tym domu. Powiedz, to chrapanie Prestona wygoniło cię z łóżka, czy może miażdżąca świadomość, że przez dwa lata związku z nim nie miałaś prawdziwego orgazmu?

Ta ordynarna uwaga uderza mnie jak lodowata woda w twarz. — Jesteś obrzydliwy…

— Jestem spostrzegawczy. — Zbliża się, każdy krok celowy, drapieżny. — I się powtarzasz.

Szklanka wody wypada mi z ręki, zanim jeszcze o tym pomyślę — ciecz leci idealnym łukiem, trafiając go prosto w pierś.

Woda spływa po jego torsie, podkreślając zarysowane mięśnie brzucha, zbierając się w pasie piżamy. Patrzę zahipnotyzowana, jak krople podążają ścieżkami, którymi chciałabym podążać językiem.

— Lepiej się czujesz? — pyta, ani drgnie, choć po klatce piersiowej kapie woda, mocząc zabytkowy dywan.

Wyskakuję z fotela, potrzebując dystansu, ucieczki, czegokolwiek, byle nie stać tu i nie patrzeć, jak jego skóra lśni w księżycowym świetle. Ale on jest szybszy, odcina mi drogę ucieczki.

Jego dłonie opierają się po obu stronach mnie, płasko na biurku, zamykając mnie między sobą a mahoniowym blatem.

— Trzy miesiące, księżniczko. — Jego głos przechodzi w niebezpieczny rejestr, od którego moje wnętrzności przewracają się do góry nogami. — Tik-tak.

Kiedy się pochyla, przez jedną, zatrzymującą serce chwilę wydaje mi się, że mnie pocałuje. Ale jego usta mijają moje, zawisają nad moim gardłem. Nie dotyka, po prostu oddycha na pulsującym miejscu pod szyją.

Każdy jego oddech wysyła ciarki w dół mojego kręgosłupa, ciało reaguje na jego bliskość jak kamerton uderzony piorunem. To, że nie dotyka, jest gorsze niż gdyby już mnie złapał.

Ta świadoma powściągliwość, to ostrożne panowanie… To tortura owinięta obietnicą tego, co mógłby zrobić, gdyby chciał. Podnoszę ręce, by go odepchnąć, dłonie lądują na jego mokrej piersi.

Kontakt pali mnie jak dotknięcie przewodu pod napięciem. — Odejdź ode mnie.

Próbuję go wyminąć, ale jego dłoń błyskawicznie chwyta mnie za ramię. Chwyt jest mocny, ale nie boli — wystarczająco, by mnie zatrzymać.

— Tak naprawdę nie chcesz, abym odszedł, prawda? — Jego kciuk zatacza małe kółko na mojej skórze, a ten drobny punkt kontaktu grozi zwarciem całego mojego układu nerwowego. — Gdybyś chciała, nie przyszłabyś tu ubrana tak…

Wyrywam się z taką siłą, że aż wpadając na biurko. Papiery rozsypują się, a teczka spada na podłogę, dokumenty rozlewają się po dywanie.

Oboje zamarzamy, patrząc na ten bałagan. Jego oczy spotykają moje i przez chwilę maska opada. Widzę tam surowy głód, zmieszany z frustracją i tym samym pokręconym pożądaniem, które mnie zżera od siedmiu lat.

Jaxson robi krok do przodu, znów skracając dystans. Jego dłoń unosi się do mojej twarzy, kciuk delikatnie muska kość policzkową z nieoczekiwaną czułością.

Jesteśmy tak blisko, że czuję smak whisky na jego oddechu, czuję ciepło bijące od wciąż mokrej skóry. Jego usta zawisają nad moimi — pytanie, wyzwanie i obietnica w jednym.

Przestaję oddychać. Każda komórka mojego ciała krzyczy, by skrócił ten dystans, zakończył tę torturę, w końcu uległ temu, co między nami narasta od czasów nastoletnich.

Moje usta rozchylają się mimowolnie, gotowe na dotyk, ale on nagle się odsuwa, opuszczając rękę, jakbym go poparzyła. Brak jego dotyku boli jak utrata kończyny.

— Słodkich snów, Harper — mówi, głosem zachrypniętym od tego, co w sobie tłumi.

I znika, rozpływając się w cieniach korytarza, zostawiając mnie dyszącą przy biurku ojca, jakbym właśnie przebiegła maraton.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Sobota rano przychodzi otulona komentarzami na temat moich życiowych wyborów, podanych razem z ekologicznymi jajkami z wolnego wybiegu, które smakują rozczarowaniem.

"Wiesz, Harper, naprawdę miałaś szczęście z tym stypendium do Royal College of Art."

Preston rozsmarowuje marmoladę na toście z precyzją kogoś, kto wykonuje operację.

"Szczerze mówiąc, twoje portfolio było dobre, ale nie wyjątkowe. Czasem wszechświat po prostu rzuca ci kość, prawda? Chociaż nadal uważam, że szkoła biznesowa byłaby rozsądniejszym wyborem. Sztuka to taki niestabilny zawód."

Słowa spadają na mnie jak pojedyncze policzki, a ja odstawiam kubek z kawą, zanim rzucę nim w jego głowę.

"Moje portfolio zapewniło mi to stypendium, Preston. Nie szczęście."

"Oczywiście, kochanie. Po prostu mówię, statystycznie rzecz biorąc, odsetek przyjęć to jakieś dwa procent? A z twoim pochodzeniem—żadnego formalnego szkolenia aż do liceum, żadnych kontaktów w świecie sztuki—niesamowite, że w ogóle się dostałaś."

Robi kęs tosta, nieświadomy przemocy, która kotłuje się w mojej piersi.

"Twój ojciec musiał pociągnąć za jakieś sznurki. Znał ludzi wszędzie."

"Ojciec nie pociągał za żadne sznurki. Zapracowałam—"

"Ukończyła studia jako najlepsza na roku w RCA."

Głos Jaxsona przecina kuchnię jak ostrze. Stoi w drzwiach, z kubkiem kawy w ręku, wzrok utkwiony w Prestonie z zabójczą intensywnością.

"Jej praca dyplomowa o miejskiej degradacji i pamięci została pokazana w trzech dużych galeriach zanim jeszcze skończyła studia. Galeria Saatchi poprosiła ją osobiście o udział w wystawie młodych artystów. Ale proszę cię, Preston, powiedz nam więcej o szczęściu."

W kuchni zapada cisza, przerywana tylko dogasającym bulgotem ekspresu do kawy.

Usta Prestona otwierają się i zamykają niczym złota rybka przeżywająca egzystencjalny kryzys, podczas gdy ja wpatruję się w Jaxsona, mój mózg wykonuje awaryjne obliczenia.

"Skąd wiesz o moim projekcie dyplomowym?" Mój głos wychodzi cichszy niż zamierzałam, podszyty podejrzliwością.

Szczęka Jaxsona napina się, mięsień drga pod skórą. Odkłada kubek z wymuszoną kontrolą. "Szczęśliwy strzał."

"To nie jest szczęśliwy strzał. To konkretna informacja o pracy, którą robiłam w Londynie cztery lata temu." Wstaję, krzesło zgrzyta na drewnianej podłodze. "Nie było cię tam. Byłeś we Włoszech. Skąd mogłeś wiedzieć o Galerii Saatchi?"

Preston wtrąca się z wyczuciem kogoś, kto nie potrafi czytać sytuacji.

"Czekaj, Galeria Saatchi chciała cię? Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? To naprawdę imponujące..."

"Zamknij się, Preston." Słowa wymykają się zanim mogę je powstrzymać, cała moja uwaga skupiona jest na Jaxsonie, który już zmierza do schodów. "Nie waż się odchodzić."

Podążam za nim, zostawiając Prestona bulgoczącego w kuchni jak zepsute urządzenie. Jaxson dwoma susami pokonuje schody, jego ramiona sztywne od napięcia, które poznałam przez lata obserwacji jego mowy ciała.

Został przyłapany i wie o tym.

"Jaxson, stop." Łapię go za ramię na szczycie schodów, palce wbijają się w mięśnie. "Nie możesz rzucać takimi informacjami i znikać. Skąd wiedziałeś o mojej pracy dyplomowej? Skąd wiedziałeś o tym wszystkim?"

Odwraca się gwałtownie, wyrywając rękę z siłą, która sprawia, że się potykam. "Odpuść, Harper."

"Nie ma mowy."

Idę za nim korytarzem do jego pokoju, wściekłość wypiera wszelki instynkt samozachowawczy.

"Byłeś we Włoszech siedem lat. Nie było cię na mojej graduacji. Nie byłeś na żadnym z moich wernisaży. To wytłumacz mi, skąd znasz szczegóły z mojego życia, których nigdy nikomu w tym domu nie mówiłam."

Próbuje zamknąć drzwi do pokoju, ale wpycham się obok niego, pchana potrzebą odpowiedzi, która narastała od jego małego odkrycia na dole.

"Wyjdź." Jego głos jest ostrzeżeniem, ale mam to już gdzieś.

"Nie wyjdę, dopóki nie powiesz mi prawdy. Jak długo mnie śledzisz? Od kiedy interesuje cię moja kariera artystyczna, skoro nie pofatygowałeś się nawet na pogrzeb Ojca?"

Wzmianka o pogrzebie Richarda rozpala ciemność w jego oczach. Rusza w moją stronę, spycha mnie aż do biurka.

"Myślisz, że nie obchodziło mnie to? Myślisz, że żyłem sobie beztrosko we Włoszech, zapominając, że to miejsce istnieje?"

"Właśnie tak myślę." Popycham go w pierś, gniew odbiera mi rozsądek. "Nigdy nie obejrzałeś się za siebie. Ale jakoś wiesz o mojej pracy dyplomowej? O galeriach, które chciały moje prace? Co jeszcze wiesz, Jaxson? Co jeszcze..."

"Chcesz rozmawiać o tym, kto się nie oglądał?" Śmieje się, dźwięk pusty i okrutny. "Wymazałaś mnie w sekundę, gdy wyjechałem. Przemeblowałaś mój pokój w tydzień. Powiedziałaś swoim koleżankom, że jestem 'praktycznie obcym.' Coś ci to przypomina?"

"Byłeś obcym. Sam wybrałeś, żeby nim być."

"Wybrałem?" Zbliża się, furia promieniuje od niego falami. "Twój ojciec wysłał mnie do internatu w innym kraju. Nawet nie pożegnałaś się."

"Miałam piętnaście lat, a ty zniknąłeś, zanim się obudziłam." Mój głos łamie się na ostatnim słowie i nienawidzę siebie za to. "Nie waż się robić ze mnie winnej."

"Powiedz mi, Harper, płakałaś na pogrzebie ojca?" Jego ton ocieka pogardą. "Czy byłaś zbyt zajęta wybieraniem nowych zasłon do jego gabinetu?"

Popycham go, dłonie płasko na piersi. "Ty draniu."

Chwyta mnie za nadgarstki, ścisk boli. "O, jest prawdziwa Harper. Nie ta wygładzona księżniczka, za którą Preston uważa swoją dziewczynę."

"Puść mnie."

"Zmuś mnie."

Wyrywam się i popycham go jeszcze mocniej. Cofając się, uderza biodrem w brzeg biurka. Jego ręka opada, żeby się podeprzeć, a gruby segregator spada na podłogę.

Jego zawartość eksploduje na drewnianej podłodze niczym sekrety wypadające na światło dzienne. Setki zdjęć rozrzucają się pod naszymi stopami, błyszczące prostokąty łapią poranne światło.

Zamieram, patrząc na to fotograficzne pobojowisko.

Jestem na Tate Modern, wpatruję się w obraz Rothki.

Jestem w Paryżu, siedzę sama w kawiarni na Montmartre.

Jestem w Londynie, idę przez Westminster Bridge o zachodzie słońca.

Zdjęcie po zdjęciu po zdjęciu, dokumentujące lata mojego życia przez obiektyw, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Drżą mi ręce, gdy podnoszę jedno—jestem na swojej graduacji, w todze i birecie, śmiejąc się z czegoś poza kadrem.

Kolejne pokazuje mnie na otwarciu galerii, z kieliszkiem wina, rozmawiającą z kuratorem. Są zdjęcia z każdej ważnej chwili mojego pobytu za granicą i dziesiątki z tych zwyczajnych.

Czytam w Hyde Parku.

Robię zakupy w Sainsbury's.

Żyję życiem, które uważałam za prywatne.

Patrzę na niego, trzęsąc się z wściekłości, upokorzenia i przerażenia zmieszanych w koktajl, który grozi mnie rozerwać. "Śledziłeś mnie?"

Przechodzi przez rozsypane zdjęcia, zmniejszając dystans z drapieżnym spokojem. Na jego twarzy nie ma żalu ani wstydu, tylko ta ciemna intensywność, która zawsze sprawiała, że mój instynkt przetrwania krzyczał.

"Śledzenie to znaczyłoby, że się ukrywałem." Jego głos obniża się do rejestru, który sprawia, że ciarki przebiegają mi po plecach z równą dawką strachu i niechcianego żaru. "Po prostu pilnowałem tego, co moje."

Schyla się, wybiera jedno konkretne zdjęcie z chaosu—mnie z Oliverem, chłopakiem, który nagle zdecydował się wyjechać do Australii po trzech miesiącach związku.

Jaxson trzyma to zdjęcie między dwoma palcami, studiując je z klinicznym dystansem.

"Naprawdę myślałaś, że to stypendium to kwestia szczęścia?" Jego oczy spotykają się z moimi, ciemniejsze niż kiedykolwiek je widziałam. "Myślałaś, że Oliver wyjechał przypadkiem? Ta oferta pracy w Sydney musiała się wydać taka nagła."

Sugestia uderza mnie jak cios fizyczny. Próbuję się cofnąć, ale biurko blokuje mi drogę, nie mam gdzie uciec, gdy zbliża się, otaczając mnie swoim ciałem.

"Co zrobiłeś?" Mój głos jest szeptem, już znając odpowiedź, ale muszę ją usłyszeć.

Pochyla się, jego oddech gorący przy moim uchu, głos spada do zabójczego szeptu, który przepisuje wszystko, co sądziłam o własnym życiu.

"Nie tylko obserwowałem twoje życie, Harper. Ja je napisałem."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stupid sister, ILY

Stupid sister, ILY

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa