passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Submission 101: Sold To My Professor autor Yan Stellar

Submission 101: Sold To My Professor

/

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA AVY

Sala wykładowa przypominała arenę gladiatorów, a profesor Gabriel Thorne był cesarzem decydującym o życiu i śmierci. Obserwowałam z mojego miejsca w środkowym rzędzie, jak krążył wokół Marcusa, studenta drugiego roku, który popełnił błąd, próbując odpowiedzieć na jego pytanie o literaturze wiktoriańskiej.

"Więc uważasz," powiedział profesor Thorne głosem tnącym ciszę niczym ostrze, "że Dickens pisał wyłącznie dla rozrywki?" Jego ciemne oczy utkwiły w drżącym studencie. "Że jego komentarz społeczny był... jak to określiłeś... 'tylko tłem'?"

Twarz Marcusa całkowicie zbladła. Jego ręce trzęsły się, gdy ściskał notes. "To znaczy, myślałem—"

"Myślałeś." Śmiech profesora Thorne'a był zimny i ostry. "Jak odświeżające. Choć najwyraźniej niezbyt skutecznie." Odwrócił się od Marcusa z brutalną pogardą. "Może następnym razem przeczytasz faktyczny tekst zamiast przeglądać streszczenia ze SparkNotes."

Cała klasa wstrzymała oddech. Marcus wyglądał, jakby miał zwymiotować albo się rozpłakać, może jedno i drugie. Czułam się źle, patrząc na to, ale nie mogłam odwrócić wzroku. Było coś niemal hipnotyzującego w sposobie, w jaki profesor Thorne panował nad salą, w tym jak jego idealnie skrojony garnitur poruszał się, gdy przemierzał między rzędami ławek niczym drapieżnik.

Był piękny w najbardziej niebezpieczny możliwy sposób. Ciemne włosy wyglądające, jakby przeczesał je palcami, ostre kości policzkowe, które mogłyby ciąć szkło, i te oczy, które zdawały się przenikać na wskroś. Ale to jego głos najbardziej na mnie działał – gładki i bogaty, nawet gdy niszczył czyjąś pewność siebie.

"Panno Moreau." Jego spojrzenie padło na mnie jak reflektor, a mój żołądek się zacisnął. "Skoro pan Patterson wydaje się niezdolny do podstawowej analizy literackiej, może pani oświeci nas co do prawdziwego celu Dickensa w 'Ciężkich czasach'."

Moje usta całkowicie wyschły. Wszystkie oczy w sali zwróciły się ku mnie, ale mogłam skupić się tylko na intensywnym spojrzeniu profesora Thorne'a. Czułam, jak moje policzki płoną, gdy próbowałam uporządkować myśli.

"Myślę," zaczęłam głosem cichszym niż chciałam, "że Dickens próbował pokazać, jak industrializacja miażdży ludzkiego ducha. Sposób, w jaki opisuje Coketown, to jak szare, pozbawione życia miejsce, gdzie—"

"Myślisz." Podszedł bliżej, a ja poczułam jego wodę kolońską – coś drogiego i męskiego, co sprawiło, że mój mózg się zawiesił. "Panno Moreau, nie uczę was myśleć. Uczę was analizować, rozkładać na czynniki pierwsze, rozumieć." Jego głos stał się niższy, jakby bardziej intymny, co czyniło go jeszcze bardziej przerażającym. "Pani powierzchowna obserwacja o Coketown całkowicie ignoruje głębsze filozoficzne implikacje doktryny utylitaryzmu w konfrontacji z ludzką naturą."

Czułam, jak kurczę się w ławce. "Ale symbolika fabrycznego dymu—"

"Symbolika." Wypowiedział to słowo, jakby miało zły smak. "Jak przyziemne. Drapie pani po farbie, gdy powinna badać samo płótno." Odszedł ode mnie, ale wciąż czułam ciężar jego osądu. "Proszę zostać po zajęciach, panno Moreau. Być może omówimy, jak podnieść pani sposób myślenia ponad poziom licealny."

Reszta wykładu minęła jak we mgle. Ledwo słyszałam cokolwiek, co mówił o metaforycznych ramach czy krytyce społeczno-ekonomicznej. Mogłam myśleć tylko o tym, jak małą mnie sprawił, jak odsłoniętą i głupią.

Ale pod tym upokorzeniem było coś jeszcze, coś, co sprawiało, że czułam się jeszcze bardziej niekomfortowo – dreszcz ekscytacji na myśl o zostaniu z nim sam na sam.

Kiedy zajęcia wreszcie się skończyły, studenci wybiegli jak z płonącego budynku. Pakowałam się powoli, drepcząc przed czekającą rozmową. Sophie, moja najlepsza przyjaciółka i współlokatorka, zatrzymała się przy mojej ławce.

"Kurde, Ava," szepnęła, rozglądając się, by upewnić się, że profesor Thorne nie słyszy. "Totalnie cię zniszczył."

"Dzięki za przypomnienie," mruknęłam, wpychając laptopa do torby.

"Ale widziałaś, jak na ciebie patrzył?" Oczy Sophie były szeroko otwarte z podekscytowania. "Znaczy, był naprawdę skupiony na tobie. To nie jest dla niego normalne."

Spojrzałam na profesora Thorne'a, który zbierał swoje papiery przy mównicy. Nawet robiąc coś tak prostego jak organizowanie dokumentów, wyglądał jakby należał na okładkę magazynu. "Skupia się na każdym, kogo zamierza upokorzyć."

"Nie, to było inne." Sophie złapała mnie za ramię. "Boże, jest taki przerażający, ale taki przystojny. Znaczy, wiem, że prawdopodobnie doprowadziłby mnie do płaczu, ale część mnie by to lubiła, wiesz?"

Wiedziałam i to był problem. Było coś w profesorze Thornie, co sprawiało, że czułam się kompletnie wytrącona z równowagi.

Kiedy na mnie patrzył, czułam się jednocześnie niewidzialna i odsłonięta – jakby widział mnie na wskroś, ale nie uważał, że jestem warta prawdziwego dostrzeżenia.

"Muszę z nim porozmawiać," powiedziałam, czując skurcz w żołądku.

"Powodzenia. Postaraj się, żeby nie zniszczył ci całkowicie duszy." Sophie ścisnęła moje ramię i ruszyła do drzwi.

Podeszłam do jego biurka jak na egzekucję. Nie podniósł wzroku znad papierów, po prostu powiedział: "Godziny konsultacji się skończyły, panno Moreau. Proszę umówić się na spotkanie."

"Ale powiedział pan—"

"Powiedziałem wiele rzeczy dzisiaj. Większość z nich najwyraźniej przeszła pani nad głową." W końcu spojrzał w górę, a te ciemne oczy zatrzymały się na moich odrobinę za długo. "Nie marnuj mojego czasu przeciętnością, panno Moreau. Oczekuję więcej od moich studentów."

Bez słowa wyszedł, zostawiając mnie stojącą tam z uczuciem, jakby potrącił mnie samochód.

Kiedy wracałam do akademika, słowa profesora Thorne'a wciąż odbijały się echem w mojej głowie, wraz ze wspomnieniem tego, jak na mnie patrzył.

Właśnie kładłam się do łóżka, gdy mój telefon zawibrował z powiadomieniem o poczcie głosowej. ID dzwoniącego zmroziło mi krew w żyłach: Elise. Moja młodsza siostra nigdy nie dzwoniła tak późno.

Wcisnęłam play i jej głos wypełnił mój ciemny pokój – drżący, przestraszony, ledwo głośniejszy od szeptu.

"Ava, przepraszam, że dzwonię tak późno, ale nie wiedziałam, do kogo innego się zwrócić. Jestem w tarapatach. Prawdziwych tarapatach." Nastąpiła pauza i słyszałam jej ciężki oddech. "Jestem winna pieniądze złym ludziom, a oni nie należą do tych, którzy po prostu o tym zapominają."

Moje serce zaczęło walić. Elise miała tylko dziewiętnaście lat, była dopiero na pierwszym roku studiów. Co mogła być winna pieniądze i za co?

"Podjęłam kilka głupich decyzji i teraz jestem w głębokiej... Dzwonią do mnie, pojawiają się pod moim mieszkaniem. Boję się, Ava. Naprawdę się boję." Jej głos się załamał i słyszałam, że płacze. "Jeśli nie spłacę ich w tym tygodniu, powiedzieli, że po mnie przyjdą."

Moje serce zamarło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA AVY

Nie mogłam spać. Wiadomość głosowa od Elise wciąż odtwarzała się w mojej głowie, jej przestraszony głos odbijał się echem w ciemności mojego pokoju w akademiku. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam jej twarz – młodą, niewinną, ufającą, że zawsze będę przy niej. A teraz była w niebezpieczeństwie przez jakiś głupi błąd.

O szóstej rano całkowicie zrezygnowałam ze snu. Chwyciłam telefon i oddzwoniłam do niej, moje ręce drżały podczas wybierania numeru. Włączyła się automatyczna sekretarka. Spróbowałam ponownie. To samo. Za trzecim razem zostawiłam wiadomość.

"Elise, to ja. Oddzwoń jak najszybciej. Znajdziemy rozwiązanie, dobrze? Nie rób nic głupiego. Kocham cię."

Sophie wciąż spała, gdy wymknęłam się z naszego pokoju i poszłam do części wspólnej. Musiałam jasno myśleć, a nie mogłam tego robić przy jej chrapaniu. W akademiku było cicho, słychać było tylko szum automatów z przekąskami i odległy dźwięk czyjegoś budzika.

Zrobiłam na telefonie listę wszystkich, którzy mogliby pomóc. Nie była długa. Nasi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miałam szesnaście lat, a Elise trzynaście. Od tego czasu byłyśmy tylko my dwie, z pewną pomocą opieki społecznej, dopóki nie skończyłam osiemnastu lat. Nie mieliśmy dziadków ani bliskich przyjaciół rodziny. Miałyśmy siebie nawzajem i to wszystko.

Cóż, prawie. Był jeszcze wujek Mark.

Mark był bratem naszego taty i po pogrzebie jasno dał do zrozumienia, że opieka nad dwiema nastolatkami nie jest w jego planach. Pojawił się na kilku rozprawach sądu rodzinnego, podpisał potrzebne dokumenty i zniknął, wracając do swojego życia w Seattle. Nie rozmawiałam z nim od trzech lat.

Ale desperate times called for desperate measures.

Znalazłam jego numer w starych kontaktach i zadzwoniłam, zanim zdążyłam zmienić zdanie. Zadzwonił cztery razy, zanim odebrał zaspany głos.

"Halo?"

"Wujku Mark? To Ava. Ava Moreau, twoja siostrzenica."

Długa pauza. "Ava? Jezus, która godzina? Czemu dzwonisz tak wcześnie?"

"Przepraszam, ale to nagły wypadek. Elise ma kłopoty i potrzebuję pomocy."

Kolejna pauza. "Jakie kłopoty?"

Wzięłam głęboki oddech i wyjaśniłam wszystko, co wiedziałam. Pieniądze, groźby, termin. Mark słuchał nie przerywając, co uznałam za dobry znak.

"Dwadzieścia tysięcy dolarów," powiedział, gdy skończyłam. "To dużo pieniędzy, Ava."

"Wiem, ale to rodzina. Ona też jest twoją siostrzenicą."

"Słuchaj, dzieciaku, chciałbym pomóc, ale sam nie opływam w gotówkę. Biznes restauracyjny nie jest już taki jak kiedyś, a po rozwodzie..." Urwał. "Przykro mi, ale nie mogę tak po prostu wyczarować dwudziestu tysięcy."

Linia ucichła. Czułam się, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch.

"Może mógłbyś wziąć pożyczkę?" zasugerowałam słabo.

"Pod jaki zastaw? Słuchaj, Ava, przykro mi z powodu Elise, naprawdę. Ale musicie same sobie z tym poradzić. Zadzwońcie na policję czy coś."

"Policja nie pomoże przy windykacji długów," powiedziałam, ale on już się rozłączył.

Wpatrywałam się w telefon, czując się bardziej samotna niż kiedykolwiek od śmierci rodziców. Wujek Mark miał być rodziną, ale właśnie potwierdził to, co zawsze wiedziałam – miałyśmy tylko siebie.

Następnie spróbowałam w kościele, do którego chodziłyśmy z Elise, gdy byłyśmy młodsze. Pastor Williams nas pamiętał i był miły i wyrozumiały, ale fundusz awaryjny kościoła wynosił maksymalnie pięćset dolarów. Obiecał, że będzie się za nas modlił, co było miłe, ale modlitwa nie spłaci niebezpiecznych ludzi.

Zadzwoniłam do biura pomocy finansowej w mojej szkole, mając nadzieję, że mogą mieć jakiś program awaryjnych dotacji lub pożyczek. Kobieta, która odebrała, była pomocna, ale realistyczna.

"Mamy fundusze awaryjne dla studentów w kryzysie," wyjaśniła, "ale zazwyczaj są to znacznie mniejsze kwoty. Kilkaset dolarów na czynsz czy jedzenie, tego typu rzeczy. Dwadzieścia tysięcy to więcej niż możemy zapewnić."

Zasugerowała rozmowę z doradcą finansowym o pożyczkach studenckich, ale już wiedziałam, że moja zdolność kredytowa nie jest wystarczająca na taką kwotę, a nawet gdyby była, prywatne pożyczki trwają tygodniami. Elise nie miała tygodni.

Do południa kończyły mi się opcje. Zadzwoniłam do każdego możliwego źródła pomocy, a odpowiedź była zawsze taka sama – przykro im, ale nie mogą pomóc przy takiej kwocie.

Wtedy mój telefon zawibrował od wiadomości od Elise.

Znowu przyszli do mojego mieszkania. Powiedzieli $20,000 do piątku albo mnie skrzywdzą. Ava, tak się boję. Co ja mam zrobić?

Ręce mi się trzęsły, gdy odpisywałam: Znajdę rozwiązanie. Nie martw się. Obiecuję, że zdobędę pieniądze.

Ale nawet wysyłając tę wiadomość, nie miałam pojęcia, jak dotrzymam tej obietnicy.

Sophie znalazła mnie w części wspólnej około drugiej, płaczącą nad laptopem, gdy desperacko szukałam firm pożyczkowych online.

"Ava? Co się stało?" Usiadła obok mnie, jej twarz pełna troski.

Powiedziałam jej wszystko. O Elise, o pieniądzach, o tym jak spędziłam całe rano dzwoniąc do ludzi, którzy nie mogli lub nie chcieli pomóc. Sophie słuchała z rosnącym przerażeniem.

"Dwadzieścia tysięcy dolarów," wyszeptała. "To szaleństwo. Co ona zrobiła?"

"Nie wiem. Nie powiedziała w wiadomości głosowej." Wytarłam oczy wierzchem dłoni. "Wiem tylko, że muszę znaleźć sposób, żeby jej pomóc."

Sophie milczała przez długą chwilę, wpatrując się w swoje dłonie. Gdy podniosła wzrok, było coś dziwnego w jej wyrazie twarzy – jakby zastanawiała się, czy coś powiedzieć.

"Co?" zapytałam.

"To pewnie nic," powiedziała powoli. "Ale była taka dziewczyna na moich zajęciach z socjologii w zeszłym semestrze. Emma czy jakoś tak. Zawsze była zestresowana pieniędzmi, pracowała na trzech etatach, ledwo wiązała koniec z końcem."

"No i?"

"Potem pewnego dnia pojawiła się w markowych ciuchach, z nowym laptopem, mówiąc o tym, jak rozwiązała wszystkie swoje problemy finansowe." Głos Sophie stał się cichszy. "Powiedziała, że zarobiła sześć cyfr w jedną noc."

Wpatrywałam się w nią. "Sześć cyfr? Jak?"

Sophie rozejrzała się po pustej części wspólnej i nachyliła się bliżej. "Powiedziała, że sprzedała coś. Coś jednorazowego, jeśli wiesz, o co mi chodzi."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Submission 101: Sold To My Professor

Submission 101: Sold To My Professor

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa