POV Norah
„Nie powinnaś tu być.”
To było pierwsze, co usłyszałam, gdy drzwi windy rozsunęły się. Zamarłam. Całkowicie. Bo to, co zobaczyłam, dosłownie przecięło na krótko każdy mój neuron.
Xander Crawford — ten Xander Crawford — stał pośrodku swojego narożnego biura.
Bez koszuli. I to nie po prostu bez koszuli — tylko bez koszuli tuż po porannym biegu.
Włosy wilgotne, przyklejone do czoła, delikatna warstwa potu migocząca w świetle. Mięśnie wyrzeźbione tak precyzyjnie, jakby ktoś na górze się nudził i postanowił się pochwalić. A potem był jeszcze tatuaż.
Czarny tusz wijący się po jego żebrach, pismo oplatające symbol, którego nie mogłam do końca odczytać, bo mój umysł właśnie wyskoczył przez okno.
„Winda dla zarządu wymaga specjalnej karty.” Jego spojrzenie przesunęło się po mnie powoli, z rozmysłem, jakby zastanawiał się, czy jestem zagrożeniem, czy może tylko rozrywką. „Jak tu się dostałaś?”
„J-ja… Zwykła była za bardzo zatłoczona i… um…” Słowa uciekały mi spod ust, gdy cofałam się, a moja torba prawie ześlizgnęła się z ramienia. „Był facet, konserwator, przytrzymał drzwi i—”
„I pomyślałaś, czemu by nie zrobić sobie małej wycieczki?” Jego usta wykrzywiły się w uśmiechu tak zabójczym, że powinien mieć ostrzeżenie o niebezpieczeństwie.
„Nie wiedziałam, że ta winda jeździ aż tutaj…” wypaliłam, ściskając torbę jak średniowieczną tarczę.
Ruszył w stronę biurka z leniwą, drapieżną gracją, podnosząc śnieżnobiałą koszulę. A potem, jakby wszechświat mnie nienawidził, zaczął ją zapinać.
Powoli, guzik po guziku, jakby doskonale wiedział, gdzie są moje oczy i jak bardzo się staram, żeby nie patrzeć.
„Czy ty…” mój głos się załamał, „…zawsze jesteś taki… bez koszuli rano?”
Na to pokazał zęby w uśmiechu. „Tylko kiedy ktoś postanowi wtargnąć do mojego biura bez zaproszenia.”
„Nie wtargnęłam.” Moje ręce machały, jakby miały własny rozum. „Ja… potknęłam się. Przypadkowo. Nie z mojej winy. Naprawdę.”
„Mmm.” Zapiął ostatni guzik, wciąż patrząc na mnie, jakbym była zagadką, której nie spieszy mu się rozwiązać. „Będę musiał sprawdzić nagrania z monitoringu, żeby potwierdzić tę wersję.”
Moje oczy się rozszerzyły. „Nie zrobisz tego.”
„Nie zrobię?” Jego uśmiech pogłębił się.
Wydałam z siebie zduszony dźwięk, coś między jękiem a piskiem, odwróciłam się i zaczęłam gorączkowo wciskać przycisk windy, jakbym próbowała przywołać portal z piekła.
„Spokojnie, praktykantko.” Jego ton był teraz lżejszy, prawie rozbawiony. „Jesteś już tutaj. Postaraj się nie zgubić przed swoim wdrożeniem.”
Drzwi zamknęły się między nami, a ja zrobiłam jedyną logiczną rzecz: walnęłam czołem w torbę i syknęłam: „O mój Boże.”
A potem jeszcze raz, na wszelki wypadek. „ O. Mój. Boże. ”
Wyszłam z windy dla zarządu, jakbym właśnie uciekła z sytuacji zakładniczej.
„Gdzie… jest…” Obróciłam się powoli, uświadamiając sobie, że piętro, na które trafiłam, wcale nie wygląda znajomo.
Każdy korytarz wyglądał identycznie — lśniące podłogi, drogie obrazy, onieśmielające szklane drzwi.
Idealnie. Spóźnię się. W pierwszy dzień.
W końcu minęła mnie roześmiana blondynka w ołówkowej spódnicy, stukając obcasami, jakby była właścicielką tego miejsca.
„Yy… Przepraszam?” zawołałam, doganiając ją. „Gdzie jest orientacja dla praktykantów?”
Zmierzyła mnie wzrokiem, jej uśmiech był aż za bardzo znaczący.
„Na dole, w Sali Konferencyjnej B. Idź za hałasem.” Pochyliła się lekko, żeby ściszyć głos konspiracyjnie. „Jeśli masz szczęście, załapiesz się na pierwszy rząd na powitalne przemówienie pana Crawforda.”
Natychmiast się zarumieniłam. „Jasne, dzięki.”
„Och, jeszcze go nie poznałaś?” zapytała, gdy ruszyłyśmy razem.
Przełknęłam ślinę. „Nie do końca.”
„Dziewczyno, mówię ci,” szepnęła, jakby zaraz miała zdradzić mi państwową tajemnicę, „on jest absurdalnie przystojny. I przerażający. Tak, że będziesz chciała, żeby cię wezwał do biura, ale… prawdopodobnie się popłaczesz, jeśli to zrobi.” Uśmiechnęła się szeroko, otwierając podwójne drzwi. „Zobaczysz.”
Oj, ja już widziałam, dziewczyno.
Widziałam wszystko.
Orientacja była rozmazanym wspomnieniem fluorescencyjnych świateł, plakietek z imionami i korporacyjnych obietnic o „prawdziwym doświadczeniu zawodowym”. A potem, właśnie kiedy udawałam, że czytam powitalny pakiet, on wszedł.
Garnitur. Gładko ogolony. Włosy ujarzmione. Ani śladu półnagiego mężczyzny z wcześniejszego spotkania. Poza jego oczami.
Te odnalazły mnie natychmiast. I już nie odpuściły.
Schyliłam głowę tak szybko, że prawie skręciłam sobie kark. Pakiet nagle stał się najciekawszym dokumentem, jaki kiedykolwiek widziałam. Twarz mi płonęła.
On widział, jak się gapiłam. Ja widziałam go… całego.
„Witamy w Crawford & Associates”, powiedział, a jego głos przeciął gwar rozmów, jakby tylko czekał na ciszę. „Chcę, żebyście wiedzieli, że jeśli tu jesteście—to znaczy, że jesteście najlepsi.”
Dziewczyna obok mnie wyprostowała się, jakby właśnie została pasowana na rycerza, a brunetka przede mną szturchnęła łokciem swoją przyjaciółkę. „Na żywo jest jeszcze przystojniejszy”, szepnęła.
Jej przyjaciółka prychnęła cicho. „On jest jak… korporacyjny Thor.”
Mocniej ścisnęłam długopis, odmawiając udziału w szeptanych plotkach. Mój umysł i tak już dziś zdradził mnie wystarczająco.
Starałam się słuchać, naprawdę. Ale za każdym razem, gdy jego spojrzenie kierowało się w moją stronę, żołądek robił mi przewrotny fikołek. Potem jego oczy znalazły mnie, jakby od początku celowały właśnie we mnie.
„Panna…” Zerknął na arkusz w dłoni. „Mason?”
Każdy nerw w moim ciele krzyczał: nie zająknij się.
„Tak?”
„Zostanie pani przydzielona do mojego zespołu.”
Gdzieś po mojej lewej brunetka wyszeptała: „Do niego? Ale jej się poszczęściło.”
„Oddałabym wszystko za to”, odpowiedziała jej przyjaciółka. „Wyobrażasz sobie spotkania sam na sam z nim…?”
Wyobrażam ? Nie musiałam wyobrażać.
Już miałam niedobrowolny przedsmak jego osoby przy słabym świetle i z absolutnym brakiem guzików. A teraz, jak się okazuje, miałam pracować pod nim.
Dosłownie pod jego nadzorem.
Po południu siedziałam w jego przeszklonej sali konferencyjnej, starając się jak najlepiej udawać, że nie myślę o tym, iż już widziałam go bez koszuli. Policzki jednak odmawiały współpracy.
Płonęły od momentu, gdy weszłam do środka. Spojrzał znad biurka, jego oczy błysnęły na mojej twarzy z wyrazem, który mówił, że zauważył.
„Potrzebuje pani chwili, by dojść do siebie po orientacji, czy jest pani gotowa do pracy?”
„Wszystko w porządku”, powiedziałam zbyt szybko, jakby te słowa mogły wymazać ostatnie trzy godziny przewijania w głowie tego tatuażu. „Naprawdę wszystko…”
Jeden kącik jego ust uniósł się lekko. „Pani się rumieni.”
Zacisnęłam dłonie na teczce. „Jest mi… ciepło.”
„W środku jest dwadzieścia stopni”, odparł sucho, odchylając się w fotelu z miną człowieka, który ma całą wieczność, by mnie rozłożyć na łopatki.
Wpatrywałam się w teczkę na kolanach, jakby nagle stała się najciekawszym dokumentem na świecie. „To pewnie przez światło.”
„Mhm.” Wstał, powoli i z namysłem, obchodząc biurko, aż stanął tuż obok mnie.
Poczułam zmianę w powietrzu, zanim jeszcze się odezwał.
Pochylił się, jedną ręką opierając o stół przy moim ramieniu, drugą otwierając przede mną teczkę.
„Widzi pani?” Jego głos obniżył się, nabierając cichej, stanowczej nuty, która przeszyła mnie aż do kręgosłupa. „Użyli złego precedensu.”
Kiwnęłam głową, ale wyszło mi tylko piskliwe: „Mhm.”
Przez chwilę uważnie mi się przyglądał, jego spojrzenie powoli omiatało moją twarz w sposób, który sprawił, że aż zabrakło mi tchu. „Zawsze jest pani taka cicha?”
„Tylko,” wypaliłam bez namysłu, „kiedy szef wisi nade mną, jakby zaraz miał ukraść mi duszę.”
To wywołało prawdziwy śmiech—niski, ciepły i kompletnie nie fair. „Zanotowane.”
Odsunął się na tyle, bym mogła złapać oddech, ale nie na tyle, bym zapomniała o każdym nerwie, który właśnie podpalił.
Sprawdzając telefon z wprawą, kontynuował: „Mam telefon, proszę przejrzeć dokument, gdy mnie nie będzie.”
Drzwi zamknęły się za nim i w końcu wypuściłam powietrze, które wstrzymywałam. Mój telefon zabrzęczał na biurku. Dzwoni tata.
Odebrałam z wymuszonym uśmiechem. „Hej—”
„To twoja mama”, powiedział, głos miał spięty. „Zasłabła.”
Ziemia zadrżała mi pod stopami. „Co? Czy ona—”
„Właśnie ją przyjmują. Lekarze mówią, że potrzebuje operacji. Szybko.” Jego głos zadrżał, choćby raz. „Bez niej…”
Nie. Nie, nie, nie. „Dobrze. Już jadę—”
„Chcą zaliczki, zanim ją zapiszą na operację. To… to dużo, Norah. Sto pięćdziesiąt pięć tysięcy.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Norah
Mogę pożegnać się z pracą w Crawford & Associates.
Ta myśl uderzyła mnie jak cios w żebra, gdy wypadłam z przeszklonej sali konferencyjnej, a obcasy moich butów waliły w marmurową podłogę, jakby próbowały zostawić w niej wgłębienia.
Nawet nie patrzyłam, dokąd idę, kiedy skręciłam za róg i — bam — moje ramię zderzyło się z kimś solidnym.
Solidnym, w drogim garniturze, mającym metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu.
Akta w jego ręce niebezpiecznie się przechyliły, ale oczywiście Xander Crawford nawet się nie zachwiał. Po prostu ustabilizował stos jednym ostrym ruchem nadgarstka, a jego oczy — te chłodne, niebieskie oczy — utkwiły się we mnie.
„Ostrożnie, stażystko”, powiedział głosem irytująco spokojnym.
„Ja—” Zaschło mi w gardle. „Przepraszam.”
Próbowałam go ominąć, ale jego wzrok nie drgnął. Pozostał skupiony na mnie, jakby próbował wyczytać, co sprawiło, że pędzę korytarzem, jakby od tego zależało moje życie.
„Już uciekasz z pracy?” zapytał, a kącik jego ust uniósł się w czymś, co nie było do końca uśmiechem.
Mój chwyt na torbie się zacieśnił, aż poczułam ból w kostkach palców. „Muszę być gdzie indziej.”
„Coś ważniejszego niż twoja kariera?”
„Tak”, wypaliłam, zanim zdołałam się powstrzymać, słowo ostrzejsze, niż zamierzałam.
Przez chwilę pomiędzy nami słychać było tylko cichy szum klimatyzacji.
Potem, bez słowa więcej, wyminęłam go i przeszłam przez obrotowe drzwi, a szkło uchwyciło odbicie jego nieczytelnej miny, gdy wychodziłam.
Przejazd taksówką do szpitala Mount Sinai upłynął mi w urywkach — klaksony, od których drżałam, czerwone światła ciągnące się w nieskończoność, telefon wibrujący od wiadomości, których nie miałam siły sprawdzić.
Miasto mknęło za oknem w rozmyciu szkła i betonu, obojętne na to, że mój świat się rozpada.
W głowie już dudnił mi głos pielęgniarki sprzed kilku godzin, mówiącej, że mama „poczuła się gorzej”.
Gdy dotarłam na czwarte piętro, klatka piersiowa była już tak ściśnięta, że mogła pęknąć.
Najpierw uderzył mnie znajomy zapach środków dezynfekcyjnych, potem przygniatający ciężar ściszonych rozmów i mechaniczne pikanie, oznaczające, że czyjeś życie wisi na włosku.
Tata stał dokładnie tam, gdzie się go spodziewałam — na straży pod drzwiami pokoju mamy, jakby samą siłą woli mógł ją ochronić przed tym, co działo się w jej ciele.
Jego koszulka firmowa z firmy budowlanej była zakurzona — wiedziałam, że przyszedł prosto z budowy. Gdy mnie zobaczył, jego ramiona opadły z ulgą i wyczerpaniem jednocześnie.
„Jest już stabilna”, powiedział natychmiast, przyciągając mnie do uścisku pachnącego trocinami i Old Spice. „Ale Norah... kardiolog właśnie był. Zator jest gorszy, niż myśleli. Bez operacji...”
Nie dokończył. Nie musiał.
„Mówią o eksperymentalnej terapii”, powiedział cicho, jakby ściany mogły przenieść te słowa prosto do niej. „To może ją uratować... ale wiesz, co mówili o kosztach.”
Gardło mi się zacisnęło. Oczywiście, że wiedziałam. Nosiłam tę kwotę w głowie jak ołowiany ciężar, odkąd mi ją powiedział — nierealna suma, która siedziała z tyłu głowy, przygniatając każdy oddech.
Przez małe okienko zobaczyłam mamę opartą o szpitalne poduszki.
Z kaniulą tlenową pod nosem, jej skóra była blada na tle śnieżnobiałych prześcieradeł. Wyglądała na mniejszą, niż zapamiętałam. Słabszą w sposób, który sprawiał, że aż ściskało mnie w piersi.
To była kobieta, która brała podwójne zmiany, żeby pomóc zapłacić za moje podręczniki na studiach, która czuwała przy mnie całą noc, gdy miałam grypę w liceum, która najgłośniej kibicowała na mojej maturze.
„Coś wymyślę”, powiedziałam, słowa wypłynęły automatycznie, choć nie miałam pojęcia, jak je spełnić.
Zostałam przy niej dwie godziny, trzymając ją za rękę, gdy zapadała w drzemki i budziła się, opowiadając jej o moim pierwszym dniu w Crawford & Associates — pomijając spotkanie z roznegliżowanym prezesem i dramatyczne wyjście.
Uśmiechnęła się słabo, kiedy opisałam eleganckie biura, ścisnęła moje palce, kiedy obiecałam, że wszystko będzie dobrze.
Gdy w końcu zapadła w głębszy sen, wycofałam się do rodzinnej poczekalni na korytarzu. Wyjęłam laptopa, a jasność ekranu sprawiła, że zmrużyłam oczy w półmroku.
Kredyty bankowe były moją pierwszą próbą.
Wypełniałam wniosek za wnioskiem, aż cyfry zaczęły się rozmazywać, aż wpisywałam swój numer ubezpieczenia społecznego z automatu.
Każda odpowiedź przychodziła szybciej od poprzedniej — odmowa.
Brak zabezpieczenia. Za mała historia kredytowa.
Sprzedaż osocza dałaby mi trzysta dolarów. Sprawdziłam nawet badania kliniczne, znalazłam jedno, gdzie za testowanie nowego antydepresantu płacili pięć tysięcy. Skutki uboczne: nudności, zawroty głowy i „zmiany nastroju”.
Pięć tysięcy dolarów za potencjalną utratę zmysłów wydawało się marną wymianą, ale mimo to dodałam stronę do zakładek.
Zlecenia modelingowe — podejrzane ogłoszenia z mętnymi obietnicami „ekskluzywnych sesji” i „szybkich wypłat”. Te stawki nie wystarczyłyby nawet na czynsz za miesiąc, nie mówiąc już o tym, co potrzebowała mama.
Potem przyszła kolej na oddanie komórek jajowych.
Znalazłam agencję na Brooklynie, która oferowała 8 000 dolarów za „dawczynie premium”.
Osiem tysięcy. Wpatrywałam się w tę liczbę, próbując zmusić ją, żeby urosła, żeby w magiczny sposób pomnożyła się razy dwadzieścia w ciągu pięciu sekund.
Nie urosła.
Każde wyszukiwanie kończyło się tak samo: zderzenie ze ścianą, malejące możliwości, kończący się czas. A z każdą ślepą uliczką ta liczba w mojej głowie stawała się cięższa.
Byłam w połowie kolejnej rundy bezowocnych poszukiwań, gdy mój wzrok przykuło coś, czego wcale nie szukałam.
Nie było to na żadnym portalu z ogłoszeniami o pracę, ani na żadnej desperackiej stronie „szybka kasa” — to było na Facebooku, wciśnięte między ogłoszenie o zaręczynach dziewczyny z liceum a sponsorowany post o zbyt drogich kosmetykach.
Reklama pojawiła się na pasku bocznym, elegancka i stonowana: „Paragon Family Agency – Wyjątkowe możliwości surogacji”.
Mój palec zawisł nad linkiem. Powtarzałam sobie, że jestem tylko ciekawa, że muszę rozważyć każdą opcję, nawet tę najbardziej radykalną.
Strona, która się otworzyła, była nieskazitelna — same delikatne kolory i profesjonalne zdjęcia, nic z podejrzanych reklam, w które desperacko klikałam przez ostatnie godziny.
Potem jedno zdanie, które mnie sparaliżowało: 200 000 dolarów dla odpowiedniej kandydatki.
Serce mi stanęło, po czym ruszyło z taką siłą, że poczułam je w gardle.
Wymagania były wypisane prostymi punktami: – Najlepiej dziewica. – Wysokie IQ (należy przedstawić świadectwa). – Idealny stan zdrowia (pełne badania medyczne wymagane). – Brak wcześniejszych ciąż. – Wiek 21–25 lat.
Puls zahuczał boleśnie pod żebrami. Oparłam się w twardym, szpitalnym fotelu, wpatrując się w listę.
Spełniałam każdy punkt.
Powtarzałam sobie, że to tylko ciekawość. Że chcę tylko zobaczyć, o co chodzi. Ale mój kursor zawisł nad przyciskiem „Umów się na konsultację” jak nad ostatnią deską ratunku na świecie.
Dwieście tysięcy dolarów.
Wystarczająco na leczenie mamy. Wystarczająco na jej powrót do zdrowia. Wystarczająco, żeby opłacić rachunki, póki dojdzie do siebie. Obraz jej twarzy — bladej, wyczerpanej, walczącej o każdy oddech — mignął mi przed oczami, a gardło się zacisnęło.
To już nie był wybór.
Przesuń w górę, aby kontynuować