Opierałam się o parapet w sypialni, „sprawdzałam pogodę” – co w moim słowniku oznaczało bezmyślne gapienie się na Matteo. Winorośle biegły w równych, zielonych liniach aż po zbocze, połyskując w późnym świetle. Matteo był tam na dole w roboczej koszuli, z podwiniętymi rękawami, włosy związał z tyłu; gdy odgarniał je z twarzy, jego profil wyostrzał się i—bum—żołądek fikał mi koziołka.
Spojrzał w górę i mnie przyłapał. Zrobiłam się czerwona jak pomidor. Uśmiechnął się i pomachał, tym rodzajem uśmiechu, który mówi: Znam cię. Uciekłam. Gdy dotarłam do kamiennej ścieżki, mój puls wrócił w większości do „ludzkiego”.
„Rumienisz się”, skomentował.
„Słońce mocno świeci.”
„Jest wieczór, Bella.”
Trąciłam go w ramię. „Co robisz, profesorze ziemi?”
„Przycinam.” Podniósł laseczkę winorośli. „Za dużo pąków, liście zaczynają się popisywać, a winogrona zapominają, jak smakować. Dwa pąki, szczęśliwe grona.” Dotknął maleńkiego zawijasa. „Wąs. Zaczepia się, gdy winorośl szuka podpory. Rośliny powiedzą ci, czego chcą, jeśli przestaniesz próbować nimi rządzić.”
„Jesteś bardzo apodyktyczny jak na kogoś, kto słucha winorośli.”
Ułamał gałązkę i podał mi ją. „Na szczęście.”
Zakręciłam ją. „Na odwagę.”
„Też,” mruknął, ruszając w stronę figowca. Pachniał słońcem i zgniecionymi liśćmi; gdybym mogła to zamknąć w butelce, mogłabym przejść na emeryturę.
„Przyda ci się jedno i drugie w Rzymie,” dodał.
„Jeśli tata pozwoli,” odparłam, udając nonszalancję. „Wciąż nie odpowiedział.”
„Odpowie,” powiedział Matteo, w swoim słuchającym stylu. „To twoje marzenie. Pamiętasz, jak mówiłaś, że zostawisz mnie tu na zawsze?”
„Miałam dwanaście lat. Nosiłam też neonowe legginsy. Moje sądy… dojrzewały.”
„Biegałaś tą ścieżką,” powiedział, „a ja groziłem, że wrzucę cię do fontanny.”
„Skuteczna pedagogika.”
„Ścigamy się!”
„Chciałbyś,” rzuciłam – i ruszyłam biegiem. Obiegliśmy figowiec, śmiejąc się jak dzieci. Złapał mnie—dłonie ostrożne, ciało blisko—przyciskając do ciepłej kory.
„Mam cię,” wyszeptał.
Włosy opadły mu na twarz; spojrzenie przesunęło się na moje usta; powietrze zaiskrzyło. „Niektórych granic nie trzeba przekraczać, żeby były prawdziwe,” wyszeptał, głosem szorstkim, jakby trzymał te słowa zamknięte od dawna.
Matteo pochylił się, a ja w ostatniej chwili uniosłam rękę—tarcza, wyzwanie, nie wiem. Jego usta musnęły moje palce. Delikatnie, ostrożnie, zabójczo.
„Signorina Bella!” ktoś zawołał z tarasu. „Twój ojciec czeka!”
Matteo uśmiechnął się, napięty na krawędziach. „Idź. Do jutra.”
Kolacja to tata, długi dębowy stół, portrety poważnych przodków i trzy kieliszki do wina, które „mogę wąchać, ale jestem za młoda, by nadużywać.”
„Sprawiasz, że naczynia śpiewają,” powiedział tata.
„Wieczór operowy.”
Przyglądał mi się—z troską, stanowczością. „Twoja mama chciała sal wykładowych, nie kamer,” powiedział, stare dzieje. „Pojedziesz do Rzymu,” w końcu rzekł, chwytając moją dłoń. „Jeden miesiąc. Z Luisą. Zobaczysz kampus. Sama zdecydujesz.”
Wrzasnęłam z radości, obiegłam stół, pocałowałam go w łysą głowę. „Dziękuję, tato!”
„Warunki,” powiedział, grożąc palcem. „Zatwierdzone mieszkanie. Dzwonisz co wieczór. Żadnych skuterów.”
„Będę chodzić jak zakonnica.”
„Świat zabrał mi twoją mamę,” powiedział miękko. „Nie stracę ciebie.”
„Nie stracisz,” obiecałam, mówiąc to szczerze i równocześnie chcąc biec, aż horyzont się poszerzy.
Pobiegłam na górę, by powiedzieć o tym Matteo—ale ogród był pusty, więc zadzwoniłam do Luisy.
„Jedziemy!” wypaliłam.
Zapiszczała i, po dźwięku, otworzyła arkusz kalkulacyjny. „Lista rzeczy do spakowania. Fiszki. Rozsądne buty.”
„Nuda.”
„Fakt,” powiedziała, i planowałyśmy do północy, bo dziewczyny są pełne sprzeczności.
Rzym pojawił się jak nowa playlista—za głośny, za szybki, idealny. Rzuciłyśmy walizki w zatwierdzonym akademiku (pachniał mydłem i przyszłymi złamanymi sercami), złapałyśmy kampusową wycieczkę i dołączyłyśmy do Professoressy Conti z jej przyjazną, ale energiczną aurą.
Mijałyśmy grupki studentów; patrzyłam na twarze jak na fale. W bibliotece dryfowałam do półki z podręcznikami. Gruba księga o traumie sprawiła, że palce zaczęły mi drżeć. Przekartkowałam stronę, udając, że połowę rozumiem. (Do tego dojdę. Naprawdę.)
„Ambitny wybór,” odezwał się głos, gładki jak chłodna woda.
Podniosłam wzrok. Stał obok mnie—około czterdziestki, ciemne włosy przyprószone siwizną, grafitowy sweter, nienaganny zegarek. Ludzie go zauważali. Dwóch studentów się wyprostowało; ktoś zawołał „Buona sera, dottore”; uścisnął dłoń z wprawnym, precyzyjnym uśmiechem.
Nie był podobny do nikogo, kogo znałam. Był—tak—skończony. Przystojny w sposób, który miesza w głowie.
„Przeglądam,” powiedziałam, nie ściskając książki jak koła ratunkowego (kłamstwo).
„Podręcznik dla magistrantów,” zauważył. Jego wzrok przesunął się po mnie—sukience, włosach, twarzy—i dalej, jakby sprawdzał parametry życiowe. „Większość pierwszorocznych go unika.”
„Jeszcze nie studiuję. Jestem tu na miesiąc.”
„Ah.” Oznaczył mnie: tymczasowa. „Ferraro,” powiedział. „Luca. Uczę praktyki klinicznej.”
Uścisnęłam mu dłoń. (Ciepła. Pewna. Poczułam się znowu trzynastoletnia.) „Isabella Moretti. Bella.”
„Moretti,” powtórzył, alfabetyzując mnie. Nie zatrzymał się dłużej; i tak to poczułam. Mężczyźni widzą najpierw moją twarz; on ją zobaczył i odłożył na półkę. Irytująco profesjonalny.
„Chcę studiować psychologię,” wypaliłam. „Przygotowuję się.”
„Hmm.” Zerknął na książkę. „Studenci często mylą trudność z głębią,” przyjemny i ostry jednocześnie. „Rzetelność to wybór właściwego narzędzia, nie najcięższego.”
„Czyli uprzejme nie,” powiedziałam, odmawiając się zastraszyć za darmo.
Kącik jego ust drgnął. „To ostrzeżenie.” Spojrzał poza mnie na regały, już opuszczając rozmowę. „Zostań przy wycieczce Conti. Jest kompetentna.”
Odwrócił się do odejścia. Dwóch studentów go zagarnęło—„Professore!”—uściski, powitania. Poruszał się między nimi jak prąd. Moment był jak automatyczne drzwi, które się zamykają. Nie. Jeszcze nie dziś.
„Profesorze Ferraro?” zawołałam, podbiegając za nim; Luisa syknęła: „Bella!” jak alarm przeciwpożarowy. Odwrócił się w połowie, cierpliwy, już myślami gdzie indziej.
„Mówię poważnie,” powiedziałam, lekko zdyszana (bieganie w sandałach to sport). „O egzaminach. Nie zmarnuję pana czasu—ani swojego. Jeśli kiedyś rozważy pan korepetycje,” przełknęłam ślinę, „proszę rozważyć mnie.”
Spojrzał na mnie—naprawdę spojrzał tym razem. Bez przeciągania—nie robi tego; bez miękkości—też nie. Dokładnie. Zobaczył zapał. Coś błysnęło—zainteresowanie? ostrożność?—i zgasło.
„Rzadko przyjmuję pierwszorocznych,” powiedział. „To rodzi… zamieszanie.”
„Nie jestem zagubiona,” powiedziałam. „Wiem, czego chcę.” (W połowie prawda, brzmiało świetnie.)
Profesor Ferraro prawie się uśmiechnął. „Większość dziewiętnastolatek tak sądzi.” Wsunął rękę do kieszeni, wyciągnął eleganckie etui na wizytówki, zawahał się. Nie łamie własnych zasad. Lubi mieć kontrolę. Zna swój efekt. Wie też, że pobiegnę za nim, jeśli odejdzie z wykładem. Ferraro wybrał kartę, ale jej nie podał. „Godziny konsultacji są publiczne.”
Zawiesił głos. „Jeśli przeczytasz program wstępny—porządnie—i powiesz mi, dlaczego podręcznik o traumie nie pomoże ci odpowiedzieć na Pytanie Szóste z egzaminu rozwojowego, możesz napisać na ten adres. Raz.”
Wzięłam kartę, zanim zmienił zdanie. Spojrzenie Profesora przesunęło się po mojej twarzy ostatni raz, oceniająco. „Panno Moretti,” powiedział, cofając się w tłum, „nie myl uwagi z wyborem.”
„Nie pomylę,” powiedziałam, a puls tańczył stepowanie.
Skinął głową, już w ruchu, wokół niego rozkwitały uściski dłoni jak małe, formalne kwiaty. Luisa wachlowała mnie broszurą.
„Próbujesz umrzeć od ekspozycji na charyzmę?” rzuciła. „Bo ten człowiek promieniuje… akademią.”
„Snob,” powiedziałam, wpatrując się w kartę, jakby miała wyparować. „Gorący snob.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stałam zaparkowana przed Budynkiem Ósmym, ściskając wizytówkę profesora jakby była maleńkim defibrylatorem. Rzym już był ciepły; studenci przemykali obok, włoski brzmiał jak fontanna. Udawałam, że „łapię świeże powietrze", a nie cicho powtarzam ściągę, którą zrobiła mi Luisa: dlaczego psychologia, trzy mądre pytania, dwa bezpieczne żarty, zero rumieńców. Ćwiczyłam to wczoraj przed lustrem. Dwa razy. No dobrze—trzy.
„Potwierdzę harmonogram egzaminów w Dziewiątce,” zagrzmiała Luisa, obejmując teczkę, która wyglądała jak broń. „Odprowadzę cię do Ósemki i potem sprintuję.”
„Va bene. Spotkamy się później na tryb naukowy.”
Ścisnęła mnie—sprawnie, wspierająco, bardzo po Luisowemu. „Dasz radę.”
I wtedy zostałam tylko ja, mój puls i drzwi.
Drugie piętro. On już tam był, układając materiały z taką precyzją, o jakiej marzą linijki. Bez swetra: blada koszula z ciasnymi mankietami, ciemna, dopasowana marynarka, wąski krawat, wypolerowane buty, w których można by się przejrzeć. Kiedy weszłam, uniósł wzrok i obdarzył mnie tym oszczędnym, profesjonalnym uśmiechem.
„Buongiorno, Isabella,” przywitał się, ostry jak przewracana strona. „Na czas. Torba na krześle obok.”
Usiadłam. Kolana chciały tańczyć; mózg chciał zdać egzamin z nietańczenia.
„Powiedz mi, co czytałaś i co cię interesuje,” podsunął, siadając naprzeciwko. Jego głos miał energię metronomu.
Moja ściąga zrobiła ukłon. „Wprowadzenie do rozwoju, trochę metodologii,” wyrecytowałam—i, no dobrze, prawdziwy powód, „i… trauma. Interesuje mnie, jak ludzie wychodzą z trudnych rzeczy.”
„Dlaczego trauma?” zapytał, długopis w pogotowiu, wzrok nie.
„Historia rodzinna,” przełknęłam. „Chcę zrozumieć, jak to kształtuje ludzi.”
Pochylił się, nie jak mężczyzna, lecz jak klinicysta sprawdzający parametry życiowe. „Osobista motywacja często napędza najlepszą pracę,” zauważył. „Pytania do materiału?”
„O czym była pana rozprawa?” podjęłam—mój ton lekko flirtował na brzegach.
„Manipulacja jako akt przywiązania,” odparł równo. „Jak miłość pożycza język kontroli. Ludzie nazywają to więzią, ale najczęściej to po prostu zależność w dobrym oświetleniu. Badamy schematy, które ciągle sprowadzają nas do tych samych osób, bez względu na ból.”
„Przeczytałabym to,” wypaliłam, potem złagodziłam uśmiechem. „Jeśli poleci pan opcję dla początkujących, nie rollercoaster.”
Zamknął długopis—blisko aprobaty. Zasypałam go pytaniami—kursy, struktura egzaminów, standardy laboratoriów. Odpowiadał jasno, czasem zwięźle, bez ostentacyjnej wyższości.
Dwa razy stanął obok mnie, by wskazać notację w moim zeszycie; pachniał lekko czymś świeżym—deszczem, który jeszcze nie spadł. Nachyliłam się ciut bliżej, niż to konieczne, testując grawitację; on poprawił mankiet i odsunął się dokładnie na szerokość granicy.
Pisałam pilnie, ale też obserwowałam jego dłonie—długie, precyzyjne—i wyobrażałam sobie, bardzo dorośle, że sama mam taką pewność. Niedorzeczne. I chyba niebezpieczne.
„Nadążasz,” podsumował. „Lepiej niż niektórzy doktoranci.”
„Grazie,” rozpromieniłam się, próbując nie świecić jak latarnia. „Pozwoli pan, że postawię panu espresso?” zaproponowałam lekko, jakbym nie zapraszała księżyca na kawę.
„Espresso konsoliduje naukę,” przyznał. „Pięć minut.”
Wyszliśmy na dziedziniec. Studenci go pozdrawiali—
„Buongiorno, Professore!” Skinienia, uściski dłoni. Przyjmował uwagę jak podpisując odbiór paczki: część pracy. I tak, dokładnie wiedział, jak się odnajduje w tej przestrzeni.
W malutkim barze przy piazzy barista natychmiast podsunął mu dwa espresso. Mieszał cukier z chirurgiczną precyzją.
„Pytania?” ponaglił.
„Materiał był zrozumiały,” skłamałam o dwadzieścia procent. Moje „zrozumienie” miało na sobie szpilki. „Jestem… zestresowana egzaminami.”
„Strach jest normalny. Panika jest bezsensowna,” ocenił. „Akcent z północy?”
„Genua. Winnica,” odpowiedziałam, zadzierając podbródek. „To czyni mnie zbyt prowincjonalną do pańskiego laboratorium, Dottore?” droczyłam się, oczy błyszczały.
„To tłumaczy powściągliwość,” odparował—drobny uśmiech. „Nie jesteś typową kandydatką.”
„Mam dziewiętnaście lat,” przyznałam za szybko; potem ciszej, „ale uczę się szybko.”
„Tym bardziej niezwykłe,” powiedział. „Jesteś… bardziej rozważna niż większość.”
„Rozważna” otuliła mnie jak koc. Niebezpieczny koc. Odważyłam się: „Jeśli sobie poradzę, mogę w mailach mówić do pana Luca?” Flirt, piórkowy.
Odłożył łyżeczkę. „Dottor Ferraro wystarczy,” poprawił—uprzejmie, stanowczo. Chłodny profesjonalizm wsunął się między nas jak szkło, a to sprawiło, że pod moją skórą zapaliła się iskra.
Skończyliśmy i wróciliśmy. Zadzwoniły dzwony—piękne, nieczułe.
„Jutro o tej samej porze?” spytałam ostrożnie pogodnie.
„Tak,” potwierdził, już się odwracając. Powitania znów zebrały się wokół niego, formalna mała fala, gdy przemierzał korytarz. Patrzyłam za nim o oddech za długo, potem przypomniałam sobie, że nie jestem marmurowym posągiem, tylko przyszłą najlepszą studentką. Im bardziej coś pozostało chłodne, tym bardziej tego chciałam. Pobiegłam do akademika. Miałam Luizę do zrelacjonowania.
Ona już przygotowała kanapki i notatki pokolorowane jak tęcza. Jeden ołówek miał maleńką flagę „PODCHWYTLIWE PYTANIA”. Kocham tę nerdkę całym moim przebodźcowanym sercem.
„I?” naciskała, oczy błyszczały.
„Jest… ciekawy,” kluczyłam. „Dokładny. Inteligentny. Trzyma dystans.” Zakręciłam wizytówkę. „Może… sprawdziłam ten dystans.”
„Doskonały,” orzekła, jakby dano mi Nobla i smycz. „Siadaj. Ty piszesz akapit, my blitzujemy sylabus, a tu—moja lista fraz ‘zero wpadek’. Słowa kluczowe podświetlone. Jeśli nie czujesz terminu, parafrazuj.”
„Jesteś moim wynajętym mózgiem,” jęknęłam, przytulając ją przez papierową górę.
Pracowałyśmy do wieczora. Trzymałam się prawdy: żadnych króliczych nor, żadnych fantazji (no dobrze—minimum fantazji). Kiedy nadgarstek mnie zabolał, zorientowałam się, że bazgrałam winorośl w marginesach. Jeden zawijas był jak palce Matteo głaszczące lok, drugi jak linia prosta pióra profesora. Wygumowałam, napisałam od nowa. Akapit wyszedł zwięzły, wyraźny, tragicznie mało liryczny (jestem dumna i urażona).
Noc. Luisa spała, oddychając jak metronom dla moich myśli. Telefon zamrugał: Matteo. Notatka głosowa. „Dimmi che va tutto bene. I… tęsknię,” zamruczał. Uśmiechnęłam się do sufitu aż do bólu policzków. I wtedy—nowy mail: Ferraro@… Temat: „Jutro. Akapit + jedno doprecyzowanie.”
Dwie ikonki świeciły obok siebie jak okna w ciemności. Moje serce stanęło między nimi.
Położyłam telefon na piersi i wyszeptałam do sufitu: „Jeśli to egzamin, Professore, odpowiem. A ty, Matteo—nie ściągaj ode mnie…”
Pauza.
„Albo ściągaj. Jestem hojna.”
Zaśmiałam się w ciszę—a nie jestem pewna, czy to był żart. Bo śniłam o obu: jednym z sekatorem, który nigdy nie rani winorośli, drugim z pytaniem ostrzejszym niż ostrze.
I obudziłam się z najdziwniejszą myślą: co, jeśli moje serce zda oba testy—i wtedy będę musiała wybrać nie profesora i nie ogrodnika… tylko siebie?
Przesuń w górę, aby kontynuować