NAOMI
"Naomi!" Dźwięk mojego imienia sprawia, że natychmiast zrywam się z łóżka. Pocieram oczy dłońmi i patrzę na osobę stojącą przy otwartych drzwiach. Moja młodsza siostra, Rachel, stoi przy drzwiach ze szczoteczką do zębów w dłoni i uśmiecha się do mnie.
"Dzień dobry. Mama kazała ci powiedzieć, że spóźnisz się do pracy, jeśli nie wstaniesz." Rachel mówi i znika w korytarzu, zostawiając otwarte drzwi.
Jęczę i wstaję z łóżka. Szybko biorę prysznic, ubieram się w ubrania z poprzedniego dnia i idę do salonu. Dom jest pełen życia i pięknie pachnie.
"Naleśniki," mówię, idąc w stronę kuchni.
Mama rzeczywiście robi naleśniki, jak przewidziałam. "Dzień dobry, mamo," mówię i całuję mamę w policzki.
"Dzień dobry, kochanie. Jak ci się spało?" Mama pyta i nakłada naleśniki na talerz, przesuwając go na brzeg blatu, żebym mogła go wziąć. Kiwam głową z wdzięcznością i parzę sobie kawę.
"Dobrze," mówię, dodając cukier i śmietankę do kawy.
"Mmm..."
"Czy to przez tego twojego chłopaka? Dlatego zostałaś na noc, Naomi?" Mama pyta po hiszpańsku.
Jęczę. Za każdym razem, gdy mówi do mnie w naszym języku, czuję się jak dziecko. Zawsze robi to celowo.
"Mamo." Dmucham w kawę i biorę łyk. Siadam, żeby zacząć jeść.
"Myślałam, że już z nim skończyłaś," mówi Rachel, wsadzając głowę do kuchni przez otwarte drzwi. Rzucam jej gniewne spojrzenie.
"Wyjdź. Starsi rozmawiają." Mama mówi po angielsku. Rachel przewraca oczami i znika za ścianą.
Mama wzdycha i odwraca się, by na mnie spojrzeć. Unikam jej wzroku. Nie mogę teraz o tym rozmawiać. Nie chcę rozmawiać o moim nieudanym związku z George'em. Kropka.
"Kochanie," Mama mówi po hiszpańsku.
Spoglądam w górę, próbując szybko zjeść naleśniki i stąd wyjść. Prawie spóźniam się do pracy, a mama dobrze o tym wie.
"Wszystko w porządku?" Kontynuuje po hiszpańsku.
"Tak, wszystko w porządku," mówię i wstaję, zabierając talerze ze sobą do zlewu.
"Okay, wierzę ci." Nadal mówi po hiszpańsku.
Ignoruję ją i wrzucam talerze do zlewu. Odkręcam kran, żeby umyć ręce.
"Czy on nadal ci dokucza? To znaczy, po tym jak powiedziałaś mu, że to koniec?" Mama pyta po hiszpańsku.
"Tak," mamroczę pod nosem. George to ostatnia osoba, o której chcę teraz rozmawiać, i ona o tym wie.
"Co ty w nim widziałaś? Nigdy go nie lubiłam. Jest taki uprzywilejowany z problemami z tatusiem i mamusią. Jest zbyt zarozumiały, i Boże, taki arogancki. Nie stanąć w twojej obronie, gdy jego matka cię obrażała, to było tak bezwstydne z jego strony. A jego rodzice, za kogo oni się uważają? To, że są bogaci nie znaczy, że mogą traktować ludzi jak gumę do żucia. Pożuć i wyrzucić, kiedy im się podoba. Boże, oni są po prostu niemożliwi. Ci uprzywilejowani ludzie..." Mama ciągnie i ciągnie po hiszpańsku.
"Mamo, wszystko w porządku. Z George'em już koniec. Nie wrócimy do siebie. Nie wiedziałam, że tak to się skończy. Mam go dość. Na dobre. I nie obchodzi mnie, że jego rodzice mnie obrażali. Jestem odnoszącą sukcesy kobietą i absolwentką marketingu. To, że nie mam jeszcze dobrej pracy, nie czyni mnie bezużyteczną." Mówię i wzdycham, zakręcając kran.
Dlatego nie chcę rozmawiać o George'u ani jego rodzinie. Po prostu przyprawiają mnie o ból głowy, który zwykle długo nie mija.
"Cieszę się, że w końcu idziesz naprzód i stajesz się prawdziwą kobietą. Wiem, że wychowałam cię na lepszą osobę." Mama mówi i opiera się o blat, obserwując mnie. Nie mówię ani słowa, tylko w spokoju piję kawę.
"Więc kiedy planujesz odejść z tej pracy? Nie przynosi ci nic dobrego. Nie mieszkasz w dobrym mieszkaniu, Naomi. Masz współlokatorkę, a mimo to wydajesz się być zadowolona z tej pracy jako barmanka." Mama mówi po hiszpańsku.
"Mamo, nie jestem zadowolona. Po prostu nie mam wyboru. Poza tym, nauczyłaś mnie, jak ciężko pracować i zarabiać pieniądze w uczciwy sposób." Mówię i odstawiam filiżankę kawy na blat.
"Ta twoja praca, bycie barmanką, to nawet nie jest dobra praca. Chcę, żebyś robiła coś innego. Masz dyplom z marketingu, zacznij znowu szukać pracy." Nadal mówi po hiszpańsku.
"Nie jestem barmanką, mamo, jestem kelnerką. Jest różnica między barmanką a kelnerką."
"Obie pracują w klubie lub barze." Mama zauważa po angielsku.
"Mamo, musisz dać mi trochę luzu. W mieście nie ma pracy. Próbowałam wcześniej i uwierz mi, nadal próbuję." Biorę płaszcz i zakładam go.
"Myślałam, że nienawidzisz swojego szefa." Mama znowu mówi. Jęczę i przewracam oczami.
"Nie powiedziałam tego. Pamiętam, że powiedziałam tylko, że to arogancki, uprzywilejowany dupek."
"Nigdy nie powiedział do ciebie słowa, a ty go nienawidzisz. Jesteś pewna, że to nienawiść? To znaczy, zawsze mówisz o nim przy każdej okazji, a on ani razu na ciebie nie spojrzał. Nie sądzę nawet, że wie o twoim istnieniu." Rachel mówi, wchodząc do kuchni.
"Zamknij się, Rach." Żartobliwie rzucam jej gniewne spojrzenie.
"Będę już szła." Podchodzę do mamy i ją przytulam.
"Wiesz, że chcę dla ciebie jak najlepiej, prawda?" Mama pyta mnie po angielsku. Uśmiecham się i kiwam głową.
"Wiem." Odsuwam się od uścisku i odwracam, by wyjść.
"Nie zapomnij, że dziś są urodziny twojego siostrzeńca. Nie możesz się spóźnić." Mama mówi.
"Tak, jasne. Wiesz, że nie opuściłabym urodzin Charliego za nic w świecie. Gdzie on w ogóle jest?" Biorę jabłko i idę w stronę salonu.
"Wciąż śpi."
„Próbowałam go obudzić” – mówi Rachel za mną. „Charlie! Obudzony? O mój Boże, Charlie, Bruno zaraz zje twoją zabawkę Spidermana!” Kłamię i głaszczę psa mojej rodziny, Bruno, po głowie. On jęczy i przechyla głowę na bok. „Jestem obudzony!” – słyszę głos Charliego i jego małe stopy biegnące w dół schodów. Śmieję się i wychodzę z domu mojej rodziny. Wdycham ciepłe poranne powietrze, rozglądając się za taksówką. Widzę jedną, wsiadam do środka i zamykam drzwi. Podaję swój adres kierowcy, a on zaczyna jechać. Zamykam oczy i biorę głęboki oddech. Mój telefon dzwoni i wyciągam go z kieszeni płaszcza. Bianca, moja współlokatorka i bliska przyjaciółka, dzwoni do mnie. Odbieram i przykładam telefon do ucha. „Hej, Bianca.” „Hej, Naomi. Jak się masz? Idziesz do pracy?” „Tak, wszystko w porządku. I idę do pracy. Co u ciebie? Też idziesz do pracy?” pytam. „Coś w tym stylu.” Bianca i ja jesteśmy bliskimi przyjaciółkami od czasu, gdy obie ukończyłyśmy tę samą uczelnię. Bianca pracuje jako kasjerka w miejskim centrum handlowym, niezbyt luksusowa praca dla kogoś, kto ukończył studia biznesowe. A ja, z drugiej strony, ukończyłam studia z marketingu, i pracuję jako kelnerka w elitarnym klubie o nazwie Club K. Club K to największy klub w mieście i jest własnością miliardera, Killiana Blacka. Barmani i kelnerzy to w większości absolwenci uczelni. Trudno jest dostać pracę jako barman w Club K, zwłaszcza jeśli nie masz odpowiedniego dyplomu. To dom dla elitarnych mężczyzn i bogatych ludzi w stanie. Czasami po prostu wpadają tam celebryci. Klub jest najczęściej omawianym klubem w kraju i miejscem spotkań niemal każdego miliardera, o którym można pomyśleć. Więc, skoro udało mi się tam dostać pracę, myślę, że powinnam być wdzięczna. Wynagrodzenie jest też całkiem niezłe. Przynajmniej mogę opłacić rachunki i zadbać o siebie. „Coś w tym stylu?” „Tak, jestem w drodze do pracy.” „Okej.” odpowiadam. „George tu był, wiesz. Wpadł wczoraj, mówiąc, że musi cię zobaczyć. Powiedziałam mu, że cię nie ma. Wkurzył się i wyszedł.” – mówi Bianca. Wzdycham. „Co zamierzasz z nim zrobić?” pyta, gdy nic nie mówię. „Powiedziałam mu już niezliczoną ilość razy, że nie mogę tego dłużej robić.” „Naprawdę musisz się bardziej postarać. Pozbądź się go raz na zawsze, Naomi.” Wzdycham i kiwam głową do nikogo w szczególności. „Muszę iść. Uważaj na siebie.” „Będę” – mówię, a Bianca rozłącza się. George to mój chłopak. No cóż, mój były chłopak. George i ja zaczęliśmy się spotykać, gdy byłam na ostatnim roku studiów. Był już po studiach i pracował jako menadżer finansowy w firmie swojego ojca. Byli bogaci. Bogaci, uprzywilejowani ludzie. Na początku wiedziałam, że związek się rozpadnie, ale George był tak zaangażowany w nasz związek, że chciał kontynuować. Jego rodzina mnie nie lubiła. Uważali, że byłam zbyt mało zamożna dla ich syna. A jego matka nigdy nie próbowała tego ukrywać, zawsze rzucając mi w twarz, że nie jestem wystarczająco dobra dla ich syna. George był ich jedynym synem, a może chcieli dla niego najlepszego, ale ja już nie mogłam tego znieść. Jesteśmy razem od ponad dwóch lat i nadszedł czas, abyśmy się rozstali. Nie było przyszłości między mną a Georgem. Jego rodzice mnie nie lubili i cały czas mnie krytykowali przed Georgem. Były sytuacje, w których umawiali go z różnymi, pięknymi kobietami, które były bogate i dzieliły tę samą klasę społeczną co George. Powiedziałam mu, że z nim zrywam, George nie przyjął tego rozstania lekko. Wyjaśniłam mu, dlaczego nie mogę być z nim ani z żadnym innym uprzywilejowanym mężczyzną. Nienawidziłam być traktowana, jakbym była nikim. Byłam kimś. Zarabiam własne pieniądze i jestem, kurczę, absolwentką. Może nie jestem bogata, ale jestem stabilna. Więc, odkąd zerwałam z Georgem, co miało miejsce pięć tygodni temu, nie mógł się powstrzymać. Przyjeżdżał do mojego mieszkania i przepraszał za rzeczy, których nawet nie zrobił, i zawsze domagał się, byśmy zaczęli od nowa. George nienawidził, gdy ktoś mu odmawiał. To jak choroba. Nie mógł znieść faktu, że zerwałam z nim, nawet gdy podałam mu uzasadniony powód. Ciągle wpadał do mojego mieszkania, tylko po to, by powiedzieć mi, żebym do niego wróciła. Z powodu jego ciągłego nękania, zaczęłam spędzać niektóre noce w domu mojej matki. Moja rodzina nie jest aż tak bogata. Nie byliśmy też biedni. Byliśmy wygodni i szczęśliwi. Mój ojciec był weteranem wojska. Wyjechał na wojnę szesnaście lat temu, w roku, gdy urodziła się Rachel, i nigdy nie wrócił. Dowiedzieliśmy się, że zginął, zginął w akcji. To było trudne dla mojej mamy, płakała i popadła w depresję. Mój starszy brat, Antonio, i ja postanowiliśmy zaopiekować się nią i również opiekować się Rachel. Antonio pracował jako projektant wnętrz. Wynagrodzenie jest całkiem niezłe, znacznie lepsze niż pensja, którą zarabiam w Club K. Ale problem polega na tym, że nigdy nie ma go w domu. Zawsze jest w pracy, próbując zarobić więcej pieniędzy. Charlie to jego dziecko. Ma 7 lat. Jego matka, Grace, rozwiodła się z moim bratem, Antonio, ponieważ według Grace, nie mogła spotykać się z mężczyzną, który nie zawsze jest w domu. Chciała kochającego, troskliwego męża, więc poszli swoimi drogami, a Charlie został pod opieką mojego brata. Mieszka z moją mamą, ponieważ jego ojciec prawie nigdy nie jest w domu i nie ma nikogo, kto by się nim zajął. Taksówka zatrzymuje się przed słynnym Club K i wysiadam. Jest dość wcześnie, więc nie ma jeszcze nastoletnich dziewcząt i młodzieży stojącej w kolejce, by dostać się do Club K. Płacę taksówkarzowi i wchodzę do klubu. Dziś będzie kolejny długi dzień.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA NAOMI
Pierwszą osobą, którą widzę po wejściu do klubu, jest Keiran. Jest barmanem, często pracuje za barem i jest moim bardzo dobrym przyjacielem. Keiran jest przystojny. Ma krótkie blond włosy i rękaw tatuażu na lewym ramieniu. Jest dość wysoki i atrakcyjny. To prawdziwy kobieciarz.
Większość klientek, które piją przy barze co drugi wieczór, zawsze flirtuje z Keiranem i zostawia mu sporo napiwków. Jest piękny dla oka i nie można go zignorować, nawet jeśli się próbuje.
Idę w stronę baru i siadam naprzeciwko Keirana. Jestem dziś dość wcześnie. Ponieważ jest piątek, postanowiłam przyjść wcześniej. Piątki to jeden z najbardziej ruchliwych dni w Klubie K, oprócz niedziel. Za kilka godzin będzie tu pełno mężczyzn w garniturach siedzących na tych drogich kanapach z dziewczynami na kolanach.
Na górze jest klub ze striptizem. To strefa VIP. Potrzebujesz przepustki lub biletu, żeby się tam dostać. Większość celebrytów, bogatych kawalerów i żonatych mężczyzn spędza tam czas. To ich ulubione miejsce w Klubie K.
"Hej, dziewczyno. Co słychać?" wita mnie Keiran, gdy zauważa moją obecność.
"Hej, Keiran. W porządku. Co u ciebie? Przyszedłeś dość wcześnie, co?"
"Tak. I jest dobrze." Chichocze i dalej wyciera szklanki do drinków. "Dziś jest piątek i to jeden z naszych najbardziej ruchliwych dni. Plus słyszałem, że szef dziś wpadnie."
"Pan Black?" pytam. Nie jestem zaskoczona.
Killian Black nie jest jak każdy inny bogaty kawaler w mieście. Mogę nie lubić tego faceta bez konkretnego powodu, poza tym że jest prawdziwym dupkiem, ale jest przyjemny dla oka. Killian Black jest gorący i seksowny. To ten typ mężczyzny, którym nie można się nasycić samym patrzeniem.
Jest przystojny, zbyt atrakcyjny i to mnie po prostu denerwuje. Jest aroganckim sukinsynem. Pierwszy raz spotkałam go w dniu, gdy groził zwolnieniem Keiranowi za prawie rozlanie na niego butelki Scotcha. A potem zwolnił Kelly'ego, starszego brata bliźniaka Keirana, bo źle podał mu drinka.
Nigdy wcześniej nie widziałam tak zarozumiałego dupka jak Killian Black. Ten człowiek nie zna swoich pracowników. Nawet nie wie, jak wyglądają ani jak się nazywają. Nie obchodzi go to. Wszystko, co go obchodzi, to wpadanie do swojego klubu dwa razy w tygodniu, żeby się upić, naćpać i przelecieć kogoś, a potem wrócić do swojej wartej wiele miliardów dolarów firmy w dni powszednie.
Jest po prostu zbyt irytujący i przesadzony. Jest doskonałym przykładem uprzywilejowania i traktuje ludzi jak gówno. Prawie nikogo nie szanuje. Nie obchodzi mnie, czy jest miły dla niektórych ludzi, facet jest po prostu kompletnym palantem. Przystojnym palantem, i nienawidzę tego, że jest tak atrakcyjny.
Zawsze używa tylnego wejścia, gdy odwiedza klub, więc rzadko wiadomo, że jest w pobliżu, chyba że zostaniesz poproszony o podanie drinków VIP-om na górze. Tylko wtedy wiem, że jest w pobliżu.
Tylko w tym roku zwolnił dwóch menedżerów Klubu K. Dlaczego? Bo uważał, że źle prowadzili jego biznes. Obecny nowy menedżer to jego kuzyn, Preston. I z jakichś dobrych powodów Preston nie jest podobny do mojego szefa, Killiana Blacka. I jestem za to wdzięczna. Preston jest tolerancyjny, łatwo się z nim pracuje i jest wyrozumiały.
"Przyszedł się upić jak co dzień?" pytam Keirana, przechodząc za bar, żeby pójść do pomieszczenia na zapleczu i zostawić swoje rzeczy.
"Tak, Naomi. W takie dni zarabiamy dużo pieniędzy, a atrakcyjni barmani jak my dostają dobre napiwki." mówi Keiran.
Uśmiecham się, zostawiam swoje rzeczy i wracam do baru.
"Wiesz, jaki jest pan Black. Jest bardzo popularny, nawet wśród kobiet. Niektóre kobiety myślą, że mogą mieć szansę z panem Blackiem przychodząc tu co weekend. To żałosne." mówi Keiran.
"Żal mi tej nieszczęsnej kobiety, która pójdzie z nim do domu dziś wieczorem," mamroczę.
Keiran długo mi się przygląda. Patrzę na niego i unoszę brwi w pytającym geście.
"Co?"
"Nic. Jak się ma twój chłopak? Wiesz, George? Ten, który nienawidzi twojej pracy." mówi Keiran. Patrzę na niego i przewracam oczami.
"Skończyliśmy."
"Nie gadaj." wykrzykuje dramatycznie.
"Co?"
"Byliście tacy zakochani."
"A skąd niby to wiesz?" pytam. Keiran wzrusza ramionami.
Byłam wszystkim, tylko nie zakochaną w George'u. Bardzo go lubiłam. Był całkiem słodki, może trochę kontrolujący, ale słodki. Nigdy nie kochałam George'a. To dlatego nie płaczę teraz w ramionach mojej matki, bo jego rodzice mają o mnie niskie mniemanie.
"Nigdy go nie kochałaś? Cholera, dziewczyno." mruczy Keiran. "Czy to znaczy, że mam u ciebie szansę?"
"Nawet o tym nie marz, Keiran."
Drzwi do klubu otwierają się i wpada Rita. Jest kelnerką i też tu pracuje.
"Cześć wszystkim." mówi do nas.
"Cześć, Rita." uśmiecham się do niej.
"Co słychać, Rita?"
Rita wzdycha i rzuca swoją torbę na blat baru.
"Biegłaś?" pytam. Siada obok mnie na barowym stołku.
"Coś w tym rodzaju. Słyszałam, że pan Black przychodzi dziś."
"Jak co piątek." zauważam.
"Może i jest atrakcyjny, ale jest przerażający," mówi Rita. "Szklankę whiskey, proszę, Keiran."
"Weź sobie sama, Rita, i pamiętaj dodać to do swojego rachunku," mówi Keiran. Ona jęczy. Chichoczę.
"Nie wiem, czy zauważyliście, ale Killiana gówno obchodzi my czy cokolwiek, co ma związek z dolnym poziomem. Głównie dba o sekcję VIP. Tam dzieje się prawdziwe gówno." mówię.
"Tak. Mówiąc o strefie VIP." mówi Rita, wstając i idąc do baru, żeby nalać sobie drinka.
"Sassy zadzwoniła, że jest chora" "Ktoś musi dziś obsłużyć VIP-ów i zastąpić Sassy" mówi Rita, rzucając mi wymowne spojrzenie.
"Co oznacza to spojrzenie?" pytam.
"To znaczy, że będziesz dziś pracować z Debs, serwując drinki tym bogatym, przystojnym, rozwiązłym kawalerom w tym krótkim, seksownym stroju kelnerki" mówi Keiran.
"Boże, jesteś taki zboczony." Rzucam w Keirana serwetką.
Łapie ją i śmieje się.
"Poza tym, nie mogę obsługiwać strefy VIP. Mam inne obowiązki."
"Nigdy wcześniej nie obsługiwałaś VIP-ów" zauważa Rita, przechylając głowę do tyłu, by wypić shot whisky.
"Obsługiwałam. Raz. We wtorek, pamiętasz?"
"We wtorek? To się nie liczy" mówi Rita.
"Czemu ty tego nie zrobisz, Rita? Nie możesz wziąć zmiany Sassy?"
"Wiesz, że mogę. Zdziwisz się, ale Preston i tak poprosi cię o to dzisiaj. Plus, będziesz miała dobry widok na Killiana Blacka" mówi Rita i odstawia pustą szklankę po whisky.
"Fuj. Proszę, nie." Udaję, że mnie mdli.
"Co? Jest cholernie przystojny."
"Chyba wszyscy o tym wiedzą. Nawet nie jest w moim typie" bronię się, co jest sporym kłamstwem. Killian zdecydowanie jest w moim typie, ale nigdy się do tego nie przyznam. Po prostu nie jest facetem, z którym chciałabym się związać.
"Jaki jest więc twój typ?" pyta Keiran z flirciarskim uśmiechem na ustach.
"Czy wy sobie ze mnie żartujecie?" pytam, patrząc na Ritę i Keirana. Keiran krzyżuje ramiona i uśmiecha się złośliwie.
"Nie będę rozmawiać o moim typie" mamroczę.
"Dlaczego nie?" pyta Rita.
"Poza tym, ci VIP-owie to cholerni zboczeńcy. Sassy mówiła, że jeden z nich złapał ją za tyłek ostatnim razem."
"Sassy to cholerna zdzira" mówi Rita. "Podobało jej się to. Poszła za jednym do domu w pewną sobotę, żeby się z nim przespać."
"Skąd ty to wiesz?" pyta Keiran z zmarszczonymi brwiami.
"Nie mogła przestać o tym gadać."
"Nie będę obsługiwać na górze. Sprawa zamknięta" mówię stanowczo.
Zapada zmrok i nie poznaję już Club K. Mnóstwo klientów zajmuje miejsca, a kolejni wciąż przychodzą. Keiran, Peter, Jason i Vivi obsługują bar, przyjmując zamówienia i mieszając różne drinki. Rita, Teresa i ja jesteśmy kelnerkami. Przyjmujemy zamówienia od klientów i podajemy im drinki. Strefa VIP już tętni życiem. Widzę migające światła ze sceny, gdzie zwykle tańczą striptizerki.
Nigdy wcześniej nie byłam tu w piątek po zmroku, gdy trwa impreza. Piątki to dni, kiedy elitarni kawalerowie i bogaci mężczyźni zawsze szturmują Club K. Według Sassy, która zawsze obsługuje na górze, striptizerki są przeważnie nagie lub półnagie, niektóre z odsłoniętymi piersiami, gdy tańczą dla przyjemności tych bogatych, napalonych mężczyzn.
Jestem spocona, obsługując różne stoliki pełne różnych mężczyzn. Niektórzy są żonaci i otoczeni pięknymi kobietami.
Idę do baru, żeby przekazać zamówienie klienta, ale Preston, kuzyn Killiana i nowy menedżer, woła mnie. Nigdy wcześniej właściwie nie rozmawialiśmy. Najwyżej się witaliśmy i odpowiadał na moje pozdrowienia. Czasami po prostu gratulował mi dobrej pracy. Pracuję tu od ukończenia studiów, czyli od ponad dwóch lat.
Idę za Prestonem do pokoju na zapleczu, a on zamyka drzwi.
"Cześć."
"Cześć."
"Wszystko w porządku? Mam kłopoty?"
"Och, nie." Preston ciepło się uśmiecha.
Jest całkiem atrakcyjny. Nie tak jak Killian Black, ale prezentuje się imponująco. Jest trochę wyższy ode mnie, ma przeciętną budowę i jest osobą łatwą w kontakcie.
"Debs obsługuje dziś VIP-ów z Ashley. Wiesz, że jest piątek i wiesz, jak wtedy wygląda klub. Szczególnie strefa VIP." Zdecydowanie nie wiem.
"Musisz do nich dołączyć na górze. Potrzebują dodatkowej pomocy."
"Co? Przepraszam, proszę pana, ale co z Teresą? Albo może Ritą?"
"Potrzebuję ciebie, Naomi. Pośpiesz się i idź na górę." Nie daje mi możliwości dyskusji.
Sprawa jest przesądzona.
Wzdycham i wychodzę z pokoju na zapleczu. Moje oczy spotykają się ze spojrzeniem Keirana. Posyła mi współczujący uśmiech, a ja przewracam oczami. Nie mogę uwierzyć, że będę obsługiwać VIP-ów w piątkowy wieczór. Moje życie nie może być lepsze.
Jestem trochę zdenerwowana, wspinając się po schodach do strefy VIP. Im wyżej wchodzę po spiralnych schodach, tym głośniej się robi. Docieram na piętro VIP i rozglądam się. O mój Boże, wygląda niesamowicie w nocy. Te kolory i piękno.
Scena ma fioletowe oświetlenie z trzema rurami i trzema striptizerkami, z majtkami wokół bioder i niczym nie zakrywającym ich piersi. Drogie kanapy są zajęte przez bogatych mężczyzn w garniturach ze striptizerkami na ich kolanach, ocierającymi się o nich w ramach lap dance'u. Banknoty latają wszędzie. Mężczyźni rzucają pieniędzmi w striptizerki, gdy te tańczą i wiją się wokół rur. Boże, są piękne. Czasami fascynuje mnie, jak striptizerki potrafią przyciągnąć uwagę prawie każdego mężczyzny w pomieszczeniu samym swoim ciałem.
Moje oczy skanują scenę przede mną. Nie jestem imprezowiczką. Rzadko chodzę na imprezy. Prawie na każdej imprezie w moim życiu byłam z powodu Bianki. Podczas studiów zawsze ciągnęła nas na każdą imprezę. Ale to miejsce, to nie jest nic podobnego do imprez, na których byłam w czasie studiów. To coś więcej. Chyba rozumiem, dlaczego nazywają to miejscem elitarnych mężczyzn w kraju.
Na każdej kanapie jest wielu bogatych mężczyzn z kobietami uczepionymi ich ramion. W tej strefie VIP Club K jest jeszcze jedna strefa VIP zarezerwowana tylko dla Killiana Blacka: człowieka stojącego za tą kosztowną inwestycją.
"Naomi." Ktoś woła mnie po imieniu.
Odwracam się i widzę Debs. Nie jesteśmy szczególnie blisko, bo rzadko ze sobą rozmawiamy i ona pracuje w innej części klubu, ale jest miła.
"Ty jesteś tą dodatkową pomocą, o której mówił Preston?" pyta i zaczyna iść w kierunku baru.
"Coś w tym rodzaju" mówię głośno.
"Dobrze. Dziś jest wyjątkowo tłoczno, nie tak jak zwykle. Cieszę się, że zdecydowałaś się pomóc" mówi Debs.
"Tak." Oczywiście, nie jestem szczęśliwa. Czuję się niekomfortowo, jakbym tu nie pasowała.
W końcu docieramy z Debs do baru i ona wręcza mi małe wiaderko z butelką Macallan Lalique Scotch zanurzoną w lodzie i dwiema szklankami.
"Komu mam to zanieść?"
"Killianowi Blackowi." No pięknie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV NAOMIJest jedna rzecz, której nie doceniam jako kelnerka w Klubie K. A tą rzeczą jest nasz uniform. Bezrękawowa, biała koszula na guziki, włożona w czarną, rozkloszowaną spódnicę sięgającą do połowy uda, zestawiona z białymi trampkami.Jak można zmusić kelnerki, które serwują alkohol mężczyznom, do noszenia krótkich rozkloszowanych spódnic? Dosłownie nie mogę się schylić, żeby coś podnieść. Za każdym razem, gdy upuszczam cokolwiek, co zamówili klienci, ostrożnie schylam się trochę. To dosłownie jeden z powodów, dla których nienawidzę tej pracy. A drugi powód to ci aroganccy mężczyźni, którzy nawet nie próbują ukrywać swoich obrzydliwych postaw. Flirtują z tobą, kiedy tylko mają na to ochotę.A Killian Black jest trzecim powodem, dla którego mam ochotę rzucić tę pracę. Nic mi nie zrobił, uwierz mi. Po prostu nie lubiłam tego sukinsyna. To trochę dziwne nienawidzić kogoś, kto nie wie, że istniejesz, kto nigdy nawet na ciebie nie spojrzał. Po prostu uważam go za irytującego bez powodu. A myślenie o zaniesieniu tego drinka do jego specjalnych VIP-owskich kwater jest dla mnie wyzwaniem."Co?""Zaniesiesz to do Killiana Blacka. Jego przyjaciel, albo asystent, nie obchodzi mnie to, poprosił nas, abyśmy przynieśli to do nich jak najszybciej.""Dlaczego ja?""Naomi, czy możesz to do nich zanieść? Czego się boisz?""Nic." Oczywiście, że się niczego nie boję. Widuję Killiana Blacka niezliczoną ilość razy. W telewizji, w magazynach, na żywo, na miłość boską, jest także moim szefem. Ale spotkanie go twarzą w twarz to inna sprawa. To dla mnie zupełnie nowe. Nigdy nie lubiłam uprzywilejowanych mężczyzn, a Killian Black wydaje się jednym z nich."Więc weź to." Debs nie czeka na moje zbędne wymówki, gdy zostawia mnie, abym zajęła się swoimi sprawami.Kątem oka widzę, jak niektórzy mężczyźni już na mnie patrzą. Może nie jestem najseksowniejszą kobietą na świecie, ale wiem, że jestem piękna. Wyglądam dobrze. Z moimi kręconymi, złotobrązowymi włosami, które niemal sięgają mojej talii, i moją oliwkową karnacją, o którą dobrze dbam. Mam 5 stóp 5 cali wzrostu. Jestem trochę krągła, z małymi piersiami, ładnym tyłkiem i szerokimi biodrami. Nie mam najbardziej wyrzeźbionego brzucha, wiem to, ale i tak dobrze wyglądam. Może jestem trochę spłukana i nie mam się czym chwalić, cóż, oprócz mojego dyplomu z marketingu, oczywiście, ale z całą pewnością mogę się chwalić swoją urodą. Mam to po mojej mamie. Jest piękną kobietą i wyglądała równie dobrze, kiedy była młodsza.Biorę głęboki oddech i idę w kierunku prywatnych kwater Killiana Blacka. Staram się ignorować gorące spojrzenia tych mężczyzn na moje ciało, gdy idę szybciej, z rękami ściskającymi mocno wiadro wypełnione lodem. Alkohol w tym wiadrze kosztuje więcej niż moje życiowe zarobki. Opłaciłby czesne Rachel aż do ukończenia szkoły średniej, a nawet zapłaciłby za jej czesne na studiach. To jest cholernie drogie. Ten szkocki kosztuje ponad 400 tysięcy. To ogromna ilość pieniędzy, a jeden mężczyzna chce go wypić i potem wysikać.Like, what the hell!Zatrzymuję się przed sekcją VIP Killiana. To także część klubu. Jest tylko oddzielona od reszty klubu cienką szybą jednokierunkową. Nie można zobaczyć, co dzieje się w sekcji VIP Killiana z zewnątrz, ale on wyraźnie widzi, co dzieje się wewnątrz jego kwater.Ochroniarz daje mi zielone światło i wchodzę do skromnego mieszkania Killiana. Nigdy wcześniej tu nie byłam. Nic mnie właściwie nie przyciągnęło do kwater VIP Killiana. Jest pięknie. Są tu dwie czerwone kanapy i duży szklany stół. Nie umknie mi rura do tańca w rogu pokoju.Moje spojrzenie pada na Killiana Blacka. Pali cygaro z dziewczyną na kolanach, robiącą mu taniec na kolanach. Jego ciało, umysł i dusza są w innym wymiarze i mogę to powiedzieć. Jest zagubiony we własnych myślach, podczas gdy biedna tancerka stara się go zaimponować. Inny mężczyzna siedzi w rogu obok Killiana i przygląda mi się.Staram się nie patrzeć na Killiana, gdy idę w kierunku jego stołu, aby postawić wiadro warte 400 tysięcy. Czuję na sobie dwie pary oczu, a tylko jedna zdaje się patrzeć w moje wnętrze. Nie śmiem spojrzeć w górę, nie jestem pewna, jak zareaguję. To pierwszy raz, gdy jestem w obecności Killiana i czuję się, jakbym była w obecności Boga. Czuję jego onieśmielającą aurę z miejsca, w którym stoję. Nie lubię tego mężczyzny, a tymczasem serwuję mu drinki. Muszę stąd wyjść.Wstaję i odwracam się, by odejść."Kto to otworzy?" Znajomy głos mojego szefa zatrzymuje moją ucieczkę. Jego głos jest bogaty i męski, i nienawidzę mówić tego na głos, ale jego głos jest piękny. Jego głos dźwięczy w moim uchu, rejestrując się w moim mózgu.Odwracam się i nasze oczy spotykają się od razu. Jego jasne szare oczy patrzą w moje ciemne oczy i czuję się dziwnie. Przez chwilę patrzymy na siebie, żadne z nas nie odwraca wzroku z tego kontaktu wzrokowego. Nie jestem znana z łatwego unikania kontaktu wzrokowego, ale spojrzenie Killiana sprawia, że czuję się nieswojo. To pierwszy raz, gdy spojrzał na mnie. Pierwszy raz, gdy ze mną rozmawiał. Jego spojrzenia są zimne, zamyślone, a jego jasne szare oczy zmieniają się w szparki, gdy patrzy w moje oczy. Czuję, jakby mógł widzieć przez moją duszę.Kurwa, jest cholernie przystojny. Tak, musiałam to przyznać. Z jego ciemnobrązowymi włosami, połączonymi z jego seksownymi szarymi oczami, z jego smukłym nosem, który jest cholernie doskonały, i tymi czerwonymi wargami, które są zbyt czerwone jak na mężczyznę. Delikatnie przesuwam wzrok w dół, oceniając jego piękne ciało w customowym, szytym na miarę garniturze w kolorze węgla. To wygląda, jakby to był pierwszy raz, gdy na niego patrzyłam. Nie obwiniam siebie. To pierwszy raz, gdy jestem w jego obecności, i pierwszy raz, gdy musiałam poświęcić czas na ocenę tego mężczyzny.Patrzę, i nienawidzę siebie za to.Powoli, Killian opuszcza wzrok na moje ciało, notując wszystko, paląc cygaro. Wiedząc, że właśnie otwarcie go oceniłam w ten sam sposób, w jaki on otwarcie ocenił mnie, kąciki jego doskonałych, pełnych warg unoszą się w uśmiechu."Przepraszam," mruczę, zabierając się od razu do pracy.Otwieram drinka i nalewam go do dwóch szklanek. Zakorkowuję butelkę szkockiej i kładę ją na stole. Czuję na sobie wzrok Killiana, co sprawia, że czuję się nieswojo. Co za pieprzony perwes. Jak tylko wrócę do domu, zmyję z siebie jego wzrok.Wstaję i patrzę na Killiana. Jego oczy opuszczają moje ciało i zamykają się z moimi oczami."Czy to wszystko na teraz, panie Black?" pytam uprzejmie.Muszę się stąd wynieść.Killian nie mówi ani słowa. Obserwuje mnie. Biedna tancerka dawno zeszła z jego kolan. Siedzi na kanapie obok Killiana i patrzy na mnie dezaprobującym wzrokiem.Co się dzieje?"Czy to wszystko na teraz, panie Black?" powtarzam swoje pytanie.Przyjaciel Killiana sięga po jedną ze szklanek i przynosi ją do ust."Jak masz na imię?" pyta Killian.Zostaję zaskoczona, patrząc na tego dziwnego, aroganckiego mężczyznę. Moje imię? On właśnie mnie pytał o moje imię. Jego lewa ręka jest rozłożona na kanapie, podczas gdy druga pali cygaro, jego oczy nigdy nie odrywają się od moich."Naomi."Killian kiwa głową, a ja nie przegapiam lekkiego uśmiechu, który zagościł na jego wargach przez mini-sekundę."To wszystko na teraz." Nie pozwalam mu skończyć, gdy odwracam się, by odejść, z oczami Killiana Blacka na moim ciele.Co to było, do cholery?Noc jest dla mnie dość długa. Im więcej serwujemy drinków, tym więcej klientów zamawia Najtańszy drink w Klubie K kosztuje dwa tysiące dolarów. Nigdy nie sądziłam, że będzie mnie stać na taki drink w najbliższym czasie. Obsługuję różne stoliki i przy każdym ruchu czuję na sobie znajome szare oczy.
Przezroczysta szyba w niczym nie pomaga mi uniknąć spojrzenia Killiana. Mimo że to szyba jednostronna, mam wrażenie, że Killian mnie obserwuje. Czuję jego mroczne, ponure spojrzenie na całym ciele.
Nie mogę się doczekać końca dnia. Pójdę prosto do swojego mieszkania, żeby zmyć z siebie spojrzenia Killiana. Nie wiem, czy to w ogóle możliwe, ale definitywnie po skończonej zmianie idę do domu zmyć z siebie mroczne spojrzenia szefa. On wie, że mnie przeraża.
Ryzykuję spojrzenie w stronę szefa w części VIP, idąc w kierunku kanapy zajętej przez trzech bogatych dupków. Przez szybę Killiana widzę tylko swoje odbicie. Odwracam wzrok zawstydzona, że wie, że na niego patrzę.
Zatrzymuję się przy kanapie, gdzie mam podać drinki. Stawiam małe wiaderko z drogim alkoholem i lodem. Delikatnie układam szklanki na stole, podczas gdy ci obrzydliwi mężczyźni gapią się na moje uda. Rzucam im gniewne spojrzenie.
"Czy to wszystko na razie?" pytam mężczyzn, prostując się.
Ten w środku uśmiecha się złośliwie. Cztery dziewczyny wieszają się na ich ramionach, ale najwyraźniej im to nie wystarcza.
Pieprzeni zboczeńcy.
"Nie mielibyśmy nic przeciwko piątej" - żartuje środkowy, oblizując wargi i lustrując moje ciało.
Boże, przypomnij mi, żebym dalej szukała pracy. Muszę rzucić tę robotę. Mam dość tych bogatych, zboczonych dupków. Rzucam gniewne spojrzenie facetowi w środku, odwracam się na pięcie i odchodzę od tych zboczeńców.
Powinnam była zostać kelnerką w pięciogwiazdkowej restauracji albo w barze. Oszczędziłoby mi to ciągłego molestowania. Kiedy idę w stronę baru, to dziwne uczucie znajomych szarych oczu szefa palących moją duszę powraca.
Chcę się stąd wydostać.
Po obsłużeniu trzech kolejnych stolików robię sobie przerwę w pokoju socjalnym. Jestem już wykończona, patrząc na mały zegar. Jest 23:00 i wygląda na to, że impreza dopiero się rozkręca. W każdy piątek zamykam o pierwszej. Ta praca jest bardziej wymagająca niż to, za co płacą. Chociaż nie narzekam na wypłatę, bo jest naprawdę dobra, praca jest bardziej wymagająca niż się początkowo spodziewałam.
"Tu jesteś" mówi Debs, wchodząc do pokoju z lekkim uśmiechem. Naprawdę ma na imię Debbie, ale woli, gdy mówi się na nią Debs.
"Wszystko w porządku?"
"Oczywiście, że nie. Mam dość podawania drinków tym zboczonym facetom. Są tacy irytujący." jęczę. Debs się śmieje.
"Myślałam, że już się do tego przyzwyczaiłaś. W końcu pracujesz tu już dość długo."
"Nie sądzę, żeby łatwo było przyzwyczaić się do zboczonych spojrzeń i seksualnych zaczepek. To irytujące."
"Tak. A ty jesteś gorąca, to nie jest dla ciebie łatwe." mówi Debs.
Przewracam oczami, ale mimo wszystko się uśmiecham.
"Cóż, przyszłam ci powiedzieć, że jesteś potrzebna w kwaterze szefa."
"Killiana?"
"Dosłownie masz tylko jednego szefa, Naomi."
Jęczę. "Czego on chce?"
"Kolejną szkocką i dodatkową szklankę."
"Jak można wypić osiemset tysięcy dolarów w jedną noc? To jak czyjaś roczna pensja." mamroczę.
Debs się śmieje.
"To jego klub. Może pić, co chce. No dalej, rusz się stąd."
Przeklinam pod nosem i idę za Debs do baru. Podaje mi małe wiaderko z lodem i drogim alkoholem w środku.
"Powodzenia" mówi Debs z małym uśmiechem. "Może ci się przydać."
Przewracam oczami, ale i tak się uśmiecham, idąc w stronę sekcji szefa. Patrzę na ochroniarza na zewnątrz i wchodzę do kwatery Killiana. Dziewczyna, która się o niego ocierała, zniknęła. Teraz są tam trzej mężczyźni. Killian, jego pierwszy przyjaciel i jeszcze jeden.
Stawiam wiaderko na szklanym stole i odkorkowuję trunek. Zauważam, że pierwsza szkocka, którą przyniosłam, została wypita. Jak długo zajęło tym facetom wypicie 400 tysięcy? Może nie jestem bogata ani nie urodziłam się w szalonej bogatej rodzinie, ale na pewno wiemy, jak zarządzać rzeczami.
Nowy przyjaciel Killiana patrzy na mnie pożądliwym wzrokiem. Wzdrygam się widocznie i szybko nalewam tym mężczyznom.
"Boże, jesteś taka seksowna." mówi nowy przyjaciel Killiana. Jego drugi przyjaciel chichocze pod nosem.
Przestaję nalewać do drugiej szklanki i biorę głęboki oddech. Mam dość ich zboczonego zachowania. Kontynuuję nalewanie do drugiej szklanki, a potem przechodzę do trzeciej.
"Jak masz na imię?" pyta nowy przyjaciel Killiana.
"Nie twój pieprzony interes." warczę na dupka. Jest zaskoczony, ale nie zniechęcony. Najwyraźniej przyzwyczajony do odrzucenia przez kobiety.
"Charakterna. Udają niedostępne, ale łatwo je złamać." mówi nowy przyjaciel Killiana. Boże, chcę przywalić temu idiocie.
Wrzucam butelkę szkockiej z powrotem do wiaderka z lodem po zakorkowaniu. Prostuję się, a trzy pary oczu już się we mnie wpatrują.
"Czemu nie usiądziesz, Naomi, i nie napijesz się ze mną?" proponuje Killian Black.
Jestem zaskoczona, patrząc na szefa. Właśnie dosłownie poprosił mnie, żebym usiadła i się z nim napiła. Każda inna dziewczyna skorzystałaby z okazji, ale ja nie jestem jak inne. Nie planowałam siadać i pić z Killianem Blackiem.
"Przepraszam, panie Black, ale mam pracę do wykonania" mówię. Uśmiecha się przebiegle, powoli mi się przyglądając.
"Zrób sobie przerwę. Skończyłaś na dziś. Usiądź i napij się ze mną."
"Przepraszam, ale nie mogę. Muszę wrócić do pracy."
"Wiesz, że jestem twoim szefem, prawda?" pyta Killian. Jest taki opanowany. Jego szare oczy wpatrują się prosto w moje ciemne.
Każdy wie, że Killian Black jest właścicielem Klubu K, włącznie z ludźmi, którzy tu nie pracują.
"Jestem świadoma."
"Dobrze. Więc kurwa usiądź, Naomi, i napij się ze mną." Jest władczy czy co to ma być?
Przygryzam wargę i patrzę na tych trzech mężczyzn, których oczy nie przestają błądzić po moim ciele.
Nie myślę, gdy odpowiadam. "Nie."
Brwi Killiana unoszą się natychmiast. Jest zaskoczony, podobnie jak jego przyjaciele. Jest przyzwyczajony do dostawania wszystkiego, czego chce, włącznie z kobietami całującymi go po stopach. A to, że powiedziałam mu nie, najwyraźniej zdenerwowało mojego szefa. Wierzę, że po dzisiejszym dniu będę musiała szukać nowej pracy, bo oczywiście zostanę zwolniona po numerze, który właśnie odstawiłam.
Ponure spojrzenia Killiana są ciemniejsze niż zwykle. Jest bardziej niż zaskoczony, patrząc mi w oczy. Może nie powinnam była. Może powinnam była grzecznie wytłumaczyć mu powód, dla którego nie chciałam z nim usiąść. Ale to wielkie NIE już wyleciało z moich ust i nie mogę go cofnąć. Jego spojrzenie już powiedziało wszystko, co chciałby mi powiedzieć. Że będę tego żałować.
Na pewno najmniej, co może zrobić, to mnie zwolnić, a ja na pewno nie chcę tego. Nie mogę być bezrobotna. Do cholery, mam rachunki do zapłacenia.
Powinnaś była o tym pomyśleć, zanim wyplułaś to gówno. Pomyślałam.
Gdy Killian nie odzywa się przez długą minutę, odwracam się, by wyjść, ale szorstka dłoń na moich biodrach, blisko pośladków, gwałtownie mnie zatrzymuje, i odwracam się z wściekłością. Nie myśląc, wymierzam mu policzek.
Przesuń w górę, aby kontynuować