POV Esther
Jego dłonie są wszędzie naraz. Zawłaszczają terytoria na mojej skórze, których nikt wcześniej nie odważył się dotknąć.
Marmur łazienkowego blatu jest zimny na moich plecach—pyszny kontrast do żaru jego ciała, kiedy wciska się między moje uda. Jego dłonie płoną na mojej skórze z taką siłą posiadania, że całe moje ciało śpiewa, każdy nerw jest żywy i łaknie więcej.
„Moja księżniczko…” warczy przy mojej szyi, a wibracja tych słów przeszywa mnie prądem prosto do środka. „Byłaś stworzona dla mnie. Tylko dla mnie.”
Ta zaborczość w jego głosie powinna mnie przerażać, ale zamiast tego uwalnia we mnie coś dzikiego. Wyginam się pod nim, bezwstydna w moim pragnieniu, moje paznokcie rysują ślady po jego wytatuowanych plecach, gdy przyciągam go bliżej, zdesperowana, by zlikwidować jakąkolwiek przestrzeń między nami.
Jego usta przesuwają się wzdłuż mojej szczęki, zęby muskają punkt pulsu, a ja tonę w doznaniach. Zapach jego skóry—skóra, whiskey i coś mroczniejszego—wypełnia mi płuca. To jest złe, zakazane, wszystko, czego nauczono mnie się opierać.
A jednak to wydaje się bardziej właściwe niż cokolwiek w moim starannie uporządkowanym życiu.
„Oznacz mnie,” błagam, wyginając się ku niemu, jakbym próbowała wejść pod jego skórę. „Zrób mnie swoją. Spraw, by wszyscy wiedzieli, że należę do—”
„Panno Esther!” Głos Hannah rozsypuje wszystko w kawałki.
Z gwałtownym wdechem budzę się w swojej sypialni, ciało wciąż płonie, jedwabna pościel splątana wokół wilgotnej skóry. Moje serce wali o żebra tak mocno, że może je posiniaczyć.
Przez dezorientującą chwilę nie pamiętam, gdzie jestem ani dlaczego zimne światło poranka wydaje się taką zdradą.
„Panno Esther, spóźni się pani na ostatnie przygotowania!” Moja pokojówka krząta się po pokoju, z energiczną radością rozciągając zasłony. „Kwiaciarze już są, a pani macocha dostaje spazmów przez dostawę szampana!”
Racja. Ślub. Mój ślub.
Przyciskam dłonie do oczu, próbując zatrzymać sen, ale jego twarz już się rozwiewa jak dym w porannym świetle. Zostało tylko widmo jego dotyku i smak bourbonu oraz pożądania na moich ustach.
„Przyjęcie zaręczynowe,” kontynuuje Hannah, nieświadoma mojego wewnętrznego kryzysu, „to wydarzenie dekady! Już ponad trzystu gości potwierdziło, przedstawiciele wszystkich najważniejszych rodzin. Moretti, Salvatore, nawet Greyhavenowie kogoś przysyłają.”
Wina zalewa mnie falami. Dotykam trzykaretowego diamentu, który Aaron dał mi na osiemnaste urodziny, jego ciężar jest znajomy jak oddychanie.
Cztery lata noszenia go. Cztery lata bycia jego.
„Będę na dole za dwadzieścia minut,” udaje mi się wydusić, głos mam chrapliwy od snu i wstydu.
Hannah zatrzymuje się w drzwiach. „Twój ojciec chce cię widzieć w sali balowej w południe.”
Wygrzebuję się z łóżka, skóra wciąż nadwrażliwa, każdy dotyk materiału jest echem sennych dłoni, które wydawały się bardziej realne niż cokolwiek na jawie.
Prysznic nie pomaga. Gorąca woda tylko przypomina mi jego oddech na mojej szyi, para przypomina gorąco między nami. Te sny dręczą mnie od miesięcy, stają się coraz intensywniejsze, coraz bardziej realne.
Jakiego rodzaju kobieta śni o innym mężczyźnie w dniu swojego przyjęcia zaręczynowego?
Takiej, której narzeczony od trzech miesięcy jest w Miami, załatwiając rodzinne interesy, podpowiada mi zdradziecki umysł. Takiej, której ostatni pocałunek był uprzejmym muśnięciem na lotnisku.
Wślizguję się w kremową sukienkę Rolanda Mouret, wystarczająco profesjonalną do czuwania nad przygotowaniami, wystarczająco elegancką na powitanie Aarona. Dłonie lekko mi się trzęsą, gdy nakładam szminkę. Scarlet Rouge Toma Forda—ulubioną Aarona.
Sala balowa w posiadłości Castellano to zorganizowany chaos.
Siedmiometrowe stoły uginają się pod ciężarem białych orchidei i róż, kryształowe żyrandole wypolerowano tak, że mogłyby oślepić, a dwunastoosobowa orkiestra po raz setny ćwiczy Vivaldiego.
„Kieliszki Baccarat tylko na głównym barze,” instruuję szefa cateringu, moje perfekcjonistyczne oko wyłapuje każdy źle położony detal. „Zestaw Waterford do pozostałych barów.”
„Tak, panno Castellano.”
Przemierzam przestrzeń jak generał przeglądający oddziały, poprawiam kompozycje kwiatowe, próbuję przekąsek, upewniam się, że wszystko jest bezbłędne. To potrafię najlepiej—kontrola, precyzja, piękno.
To łatwiejsze niż myślenie o tym, dlaczego budzę się rozpalona przez mężczyznę, którego twarzy nawet nie pamiętam.
„Rzeźby lodowe topnieją nierówno,” mówię ekipie dostawczej. „Lewy łabędź wygląda, jakby miał udar.”
Macocha, Patricia, pojawia się u mojego boku, jej botoks uniemożliwia jakikolwiek wyraz niezadowolenia. „Czy musisz być taka dosadna, Esther? Damy nie rozmawiają o udarach.”
„Damy też nie podają ciepłego szampana, a jednak tu jesteśmy.”
Wydyma usta—albo próbuje. „Twój ojciec chce przejrzeć układ miejsc. Rodzina Torrisi ma zatarg z Morettimi od trzech pokoleń.”
„To mogli o tym pomyśleć, zanim potwierdzili.” Już idę do następnego kryzysu, coś o złym odcieniu kości słoniowej na serwetkach.
Popołudnie rozmywa się w mgle decyzji i żądań.
Zatracam się w pracy, w błogosławionym odrętwieniu logistyki. Dopiero gdy ochrona ogłasza przyjazd Aarona, ściska mnie w żołądku. Porzucam wszystko i pędzę do wejścia, moje Louboutiny stukają o marmur.
Trzy miesiące. Trzy miesiące rozmów wideo i wiadomości oraz powtarzania sobie, że dystans to norma w naszym świecie, że biznes jest na pierwszym miejscu.
Stoi w holu, kiedy skręcam za róg, i zapiera mi dech.
Aaron wygląda oszałamiająco w swoim garniturze Brioni szytym na miarę, sam ostry kant i ciemne oczy. Przez chwilę, gdy mnie zauważa, jego twarz łagodnieje w coś, co przypomina mi, dlaczego zakochałam się w nim w wieku piętnastu lat.
„Króliczku,” szepcze, używając mojego przezwiska, i już jestem w jego ramionach. Unosi mnie w wirującym objęciu, wtula twarz w moją szyję. „Chryste, tęskniłem.”
Jego perfumy są inne—coś ostrzejszego, bardziej drapieżnego niż zazwyczaj używany Creed. Ale jego ramiona są tak znajome, tak silne, tak bezpieczne.
To jest prawdziwe, powtarzam sobie. Nie sny, to.
Kiedy mnie odstawia, jego dłonie jeszcze chwilę spoczywają na mojej talii. „Wyglądasz pięknie.”
„Wyglądasz na zmęczonego.” Dotykam cieni pod jego oczami. „Lot był—”
Ale jego spojrzenie już odpływa, śledzi coś za moim ramieniem. Odwracam się i widzę moją siostrę Kaię schodzącą po schodach, a żołądek mi się zaciska.
Ma na sobie kobaltową suknię Versace, idealnie pasującą do krawata Aarona. Sukienka oplata każdą krągłość, dekolt sięga niemal pępka. Jej włosy spływają idealnie ułożonymi kasztanowymi falami, a ona porusza się z wyrachowaną gracją drapieżnika, który wypatrzył ofiarę.
„Witaj w domu, przyszły szwagrze,” mruczy, sunąc w naszą stronę.
Dłoń Aarona puszcza moją. To subtelne, ledwie zauważalne, ale brak kontaktu czuję jak policzek. Całe jego ciało od razu się zmienia, prostuje ramiona, poszerza klatkę, podnosi podbródek.
Każda komórka jego ciała ustawia się w jej stronę jak igła kompasu wskazująca północ.
„Kaia.” Jego głos obniża się o pół tonu. „Wyglądasz... to dość odważna sukienka.”
Śmieje się, dźwięk dzwoni w holu. „To stare łachy? Po prostu je narzuciłam.”
Kłamczucha. Ta sukienka kosztuje więcej niż jej samochód i pewnie spędziła godziny nad makijażem. Patrzę, jak oczy Aarona śledzą linię jej szyi, łuk obojczyka i coś zimnego osiada mi w piersi.
„Powinniśmy przejrzeć harmonogram,” mówię ostrzejszym tonem, niż zamierzałam. „Goście zaczynają przychodzić o siódmej.”
„Racja. Przyjęcie.” Aaron mruga, jakby sobie przypomniał o moim istnieniu. „Nasze przyjęcie zaręczynowe.”
Ale kiedy Kaia wplata ramię w jego, mówiąc, że pokaże mu przygotowania, nie cofa się.
I kiedy razem idą w stronę sali balowej, zostaję sama, stojąc w holu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sala balowa to baśń ożywiona. Unoszę się przez nią w mojej szytej na miarę sukni Elie Saab, tej, którą Aaron pomógł mi wybrać miesiące temu przez FaceTime z Miami.
Teraz jego dłoń spoczywa na moich plecach, gdy robimy rundę po sali, a ja tak bardzo staram się uchwycić to uczucie. Zaborcza i idealnie ułożona do zdjęć.
Powinnam czuć się jak księżniczka w tej eterycznej kreacji z srebrzystych koralików i francuskiego tiulu. Zamiast tego czuję się, jakbym grała w sztuce, w której wszyscy znają swoje kwestie, tylko nie ja.
Za dwa miesiące będę panią De Luca. Za dwa miesiące to wszystko znów nabierze sensu—dystans, zmiany, te drobne rzeczy, które nie do końca się zgadzają.
Odsuwam tę myśl. On po prostu jest zestresowany.
Ekspansja na Miami była brutalna—wiem o tym, bo powtarza mi to za każdym razem, gdy zauważam, że dystans między nami rośnie.
„Vincent, gratulacje z powodu zaręczyn córki!”—mówi Don Moretti, jego żona obok niego spowita w diamentach. „To połączenie będzie opłacalne dla obu rodzin.”
Opłacalne.
Staram się nie skrzywić na to słowo, ale Aaron delikatnie ściska mnie w talii, prywatny gest zrozumienia.
„Jesteśmy bardzo szczęśliwi,” mówi Aaron, a kiedy pochyla się w moją stronę, widzę to—ciepło, dumę, szczerą czułość. „Prawda, króliczku?”
Ten pseudonim powinien sprawiać, że się rozpłynę. Kiedyś tak było. Ale coś w tym, jak mówi to teraz, brzmi jak gra, jakby odhaczał punkt na liście zatytułowanej „obowiązkowy narzeczony”.
„Obrzydliwie,” odpowiadam, próbując nadać lekkości swojemu głosowi.
Całuje mnie w skroń—idealnie, w odpowiednim momencie—ale jego perfumy znów są inne tej nocy, a pod nimi wyczuwam coś kwiatowego, co ściska mnie w żołądku.
Damskie perfumy.
Pewnie kogoś przytulił. Kuzynkę. Przyjaciółkę. To nic nie znaczy.
Ale wtedy jego telefon wibruje i widzę to—jak jego szczęka się napina, gdy czyta wiadomość. Jak kciuk zawisa nad odpowiedzią, zanim się opanuje i schowa telefon do kieszeni.
„Wszystko w porządku?” pytam, starając się zachować lekkość w głosie.
„W porządku. Tylko interesy.” Ale jego oczy już nie są przy moich, znowu skanują salę.
Czego szuka? Kogo?
Kontynuujemy obchód, a ja próbuję zebrać wszystkie drobne nieprawidłowości, których nie potrafię jeszcze nazwać.
Jak przedstawia mnie współpracownikom z dumą, ale bez ciepła. Jak ciągle spogląda na zegarek, jakby coś odliczał.
„Twoja siostra zdaje się świetnie bawić,” zauważa pani Moretti.
Wzrokiem odnajduję Kaię, przy barze, otoczoną adoratorami.
Ma na sobie szkarłatną suknię Versace z niebezpiecznie wysokim rozcięciem, a jej śmiech niesie się przez salę. Aaron zesztywniał przy mnie. Nie tylko spięty—zamarł. Jakby każdy mięsień był napięty do granic.
Zerkam na niego. Jego szczęka jest zaciśnięta, oczy wbite w Kaię z intensywnością, która sprawia, że lodowaty dreszcz przebiega mi po kręgosłupie.
To nie dezaprobata na jego twarzy. To nawet nie irytacja.
To głód.
„Aaron?” Mój głos brzmi odlegle.
Mruga i wyraz znika tak szybko, że niemal przekonuję się, że to sobie wyobraziłam. „Przepraszam, co mówiłaś?”
„Wszystko w porządku?”
„Tak. Po prostu myślę, że mogłaby zachować więcej klasy na naszym przyjęciu zaręczynowym.” Ale jego głos jest napięty, a oczy znów wracają do niej, jak kompas wskazujący północ.
Obserwuję ich—mojego narzeczonego i moją siostrę—i nagle zaczynam zauważać rzeczy, których nie chciałam widzieć.
Jak spojrzenie Kaii ciągle odnajduje go w tłumie. Jak śmieje się głośniej, gdy jest w pobliżu. Jak dotknęła jego ramienia podczas gratulacji, jej palce zatrzymując się o ułamek sekundy za długo, a oczy kryły tajemnicę, do której nie miałam dostępu.
Jak oddech Aarona się zmienia, gdy ona się porusza.
Przestań. Jesteś paranoiczką. Wymyślasz problemy, bo boisz się być szczęśliwa.
Ale wtedy Kaia pochyla się po kolejnego martini, jej sukienka podjeżdża w górę, a palce Aarona wbijają się w moją talię tak mocno, że ledwo powstrzymuję się od jęku.
„Boli mnie,” szepczę.
Natychmiast mnie puszcza, ale jego ręce lekko drżą. „Przepraszam. Po prostu... to przyjęcie wymyka się spod kontroli. Muszę się przewietrzyć.” Już się odsuwa. „I zadzwonić. Ten temat z Miami nie poczeka.”
„Znowu?” Słowa wymykają się zanim mogę je powstrzymać.
Coś błyska w jego oczach—wina? Irytacja? „To potrwa chwilę.”
„Tak mówiłeś ostatnim razem. I wcześniej.”
„Esther.” Jego głos nabiera ostrości. „Nie zaczynaj.”
Chłód w jego tonie sprawia, że się wzdrygam. To nie my. Nie rozmawiamy tak ze sobą. Przynajmniej kiedyś nie rozmawialiśmy. „Dobrze,” szepczę. „Idź.”
Odchodzi bez słowa, a ja patrzę, jak znika w tłumie.
„Wszystko w porządku?” Margot pojawia się przy moim łokciu, z troską w oczach.
„Idealnie,” kłamię, dusząc szampana, który smakuje jak niedotrzymane obietnice. „Wszystko jest idealnie.”
Wtedy go widzę. Po drugiej stronie sali, częściowo ukryty za aranżacją białych orchidei, stoi mężczyzna, który sprawia, że wszyscy inni w pomieszczeniu znikają w tle.
Jest oszałamiający—wysoki, o szerokich ramionach, ciemne włosy zaczesane do tyłu. Jego garnitur jest drogi, szyty na miarę, leży z taką precyzją, która świadczy o dużych pieniądzach.
Patrzy na mnie z takim natężeniem, że powinnam poczuć się nieswojo. Ale kiedy nasze oczy spotykają się przez salę, uśmiecha się—powoli, świadomie. Jest w nim coś znajomego, choć jestem pewna, że nigdy się nie spotkaliśmy.
Ta uwaga powinna być niewłaściwa. Jestem zaręczona. Kocham—albo powinnam kochać. Za dwa miesiące mam ślub.
Ale spojrzenie tego nieznajomego jest jak przebudzenie.
Unosi kieliszek szampana w dyskretnym toaście, a w jego lodowato-niebieskich oczach jest coś jak rozpoznanie. Jakby mnie znał. Jakby czekał, aż go zauważę.
Zmuszam się, żeby odwrócić wzrok, a poczucie winy miesza się z czymś niebezpiecznie bliskim ulgi.
„Widzisz tego mężczyznę?” pytam Margot. „Przy orchideach?”
Margot mruży oczy na drugą stronę sali. „Jakiego mężczyznę?”
Odwracam się, wskazując wyraźniej. „Tam, właśnie—”
Miejsce jest puste, nieznajomego nie ma. Przeczesuję salę wzrokiem, ale nigdzie go nie widzę. Zniknął jak dym.
„Nikogo tam nie ma, Es,” śmieje się Margot. „Może powinnaś wypić więcej szampana. Albo mniej. Nigdy nie potrafię tego u ciebie rozpoznać.”
Aarona nie ma już dwadzieścia minut. A potem trzydzieści. Tłumaczę się kolejnym gościom, grając rolę uprzejmej narzeczonej, podczas gdy w głowie kłębią mi się myśli, których nie chcę analizować.
„Widziałeś Aarona?” pytam Patricię.
„Sprawdź w gabinecie twojego ojca, kochanie. Chłopcy i ich interesy.”
Ale nie ma go w gabinecie. Nie ma na tarasie, gdzie zbierają się palacze. Nie ma w ogrodzie, gdzie pary kradną chwile.
„Widziałam pana De Lucę idącego w stronę piwnicy z winem,” wspomina kelnerka.
„Kiedy?”
„Dwadzieścia minut temu, proszę pani.”
Schody do piwnicy są ciemne, moje obcasy stukają o marmur, ale jakiś instynkt każe mi zwolnić, wyciszyć kroki. I wtedy słyszę ich, zanim ich zobaczę.
Ochrypłe westchnienia Kaii odbijają się echem od kamiennych ścian. Rytmiczny łomot ciał o drewno. Butelki brzęczące w stojakach.
Moje ciało wie, zanim mój umysł to pojmie. Lód zalewa mi żyły, gdy skręcam za róg.
Aaron przyciska Kaię do regałów z najcenniejszą kolekcją mojego ojca. Jej nogi oplatają jego biodra, szkarłatna sukienka podwinięta na biodrach. Jego spodnie zsunięte do ud, jego biodra wbijają się w nią z taką siłą, że cały regał się trzęsie.
Jego dłoń zakrywa jej usta, tłumiąc jej krzyki. „Kurwa, kochanie,” jęczy jej w szyję. „Jesteś o wiele lepsza niż—”
Oczy Kaii otwierają się i spotykają moje ponad jego ramieniem. Jej źrenice są rozszerzone, usta spuchnięte, szyja poznaczona siniakami, które jutro będą widoczne.
Uśmiecha się. Powoli. Okrutnie. Triumfalnie.
Potem celowo zdejmuje dłoń Aarona ze swoich ust.
„Mocniej!” jęczy, na tyle głośno, by echo niosło się po piwnicy, przez moje kości. „Chcę to czuć jutro przy śniadaniu, siedząc obok niej.”
Przesuń w górę, aby kontynuować