passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taste of Virgin Blood - Rozdział #7 - autor itsvlada

Taste of Virgin Blood

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Cyfry się zacierają. Kolumny zlewają się ze sobą, aż arkusz wygląda jak szum statyczny.

Głos Whitney przebija się przez to. „Trzęsiesz się.”

„Piszę.”

„Trzęsiesz się podczas pisania.” Opiera się o moje biurko, z tym zarozumiałym uśmieszkiem. „Kac?”

„Brak cierpliwości,” mamroczę.

„Ostrożnie. To zabrzmiało prawie jakbyś miał kręgosłup.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, James przechodzi za nią. Whitney natychmiast się prostuje. „Panie Bloxham—”

On się nie zatrzymuje. Tylko rzuca na mnie spojrzenie, na moje dłonie drżące nad klawiaturą, i idzie dalej. Krótkie mignięcie jego wzroku pali bardziej niż złośliwości Whitney.

Pięć minut później dzwoni mój telefon na biurku.

„Thereso,” mówi jego głos, niski, spokojny. „Do mojego gabinetu. Teraz, proszę.”

Uśmiech Whitney przygasa; myśli, że mam kłopoty. Może ma rację.

Gdy wchodzę do środka, stoi przy oknie, podwinięte rękawy, światło miasta ślizga się po szybie.

„Poradziłaś sobie dobrze,” mówi, nie odwracając się.

„Słucham?”

„Whitney.” Odwraca się wtedy, twarz nieczytelna. „Nie ugięłaś się. Większość ludzi się ugina, gdy zaczyna krążyć.”

„Byłam po prostu zmęczona.”

„Nią?”

„Wszystkim.”

Uśmiecha się, ledwo zauważalnie, ale szczerze. „To zwykle wtedy ludzie zaczynają mówić prawdę.”

Nie wiem, jak odpowiedzieć. Jego aprobata ciąży bardziej niż nagana.

„Jest dobra w swojej pracy,” udaje mi się powiedzieć.

„Ty też.” Siada, wskazuje krzesło naprzeciwko. „Ale pozwalasz innym o tym zapominać.”

„Tak im wygodniej.”

„Mi nie.”

To zdanie pada zbyt łagodnie, by było zawodowe. Patrzę na niego, niepewna, czy powinnam podziękować, czy uciekać. On pierwszy odwraca wzrok, drobna ulga.

„Idź po kawę,” mówi. „I wyjdź do domu na czas, pierwszy raz.”

„Tak jest.”

„Thereso,” dodaje, gdy się odwracam, „nie pozwól takim jak Whitney decydować, kim jesteś. Zawsze wycenią cię za nisko.”

Rano moje nerwy są w strzępach.

Zachodzę po kawę do sklepiku na rogu, zanim wyjdę. Baristka pyta, czy chcę to co zwykle, ale jej głos brzmi zniekształcony, odległy. Zapach espresso sprawia, że skręca mi się żołądek.

Ulice są prawie puste. Deszcz zostawił wszystko śliskie i błyszczące. Obcasy stukają za głośno. Wciąż wyobrażam sobie kroki za sobą, ale za każdym razem, gdy się odwracam, to tylko echo moich własnych.

Paranoja. Jesteś bezpieczna. Wszystko w porządku.

A mimo to ciągle sprawdzam. Gdy docieram do swojego budynku, ręce mi drżą, kiedy wkładam klucz do zamka. Powtarzam sobie, że to absurd.

W środku rzucam torbę, zdejmuję płaszcz i kieruję się do salonu. Mieszkanie wydaje się nie w porządku. Coś nie gra. Czy zapomniałam rano przekręcić zasuwa? Głupia, nieostrożna—

W fotelu siedzi mężczyzna.

Przez chwilę mój mózg odmawia zrozumienia. Jest dość młody, może po trzydziestce, krótkie ciemne włosy, tatuaże wijące się po obu ramionach. Czarna koszula, podwinięte rękawy, bez marynarki, bez próbowania, by wyglądać na kogoś stąd.

Nie wstaje. Po prostu na mnie patrzy.

„Panno Knight.”

Gardło mi się zaciska. „Kim jesteś?”

„Wiesz, dla kogo pracuję.” Jego głos jest spokojny, ten rodzaj spokoju, który oznacza niebezpieczeństwo. „Dług twojego brata. Pięć dni, prawda?”

„Teraz już trzy,” mówię, zanim zdążę się powstrzymać.

Kiwnięcie głowy, aprobata za poprawkę. „Więc wiesz, po co tu jestem.”

„Mówiłam, że zapłacę.”

„ Powiedziałaś , że zapłacisz.” Ocenia mnie wzrokiem, jakby zapisywał słabości. „Słowa są tanie. Czas nie.”

„Pracuję nad tym.”

„Pracuj szybciej.”

„Nie mam—”

Podnosi rękę. „Nie kłam. Szukasz. Czuję desperację na przecznicę.”

Coś w tym sformułowaniu mrozi mi krew. „Czego teraz ode mnie chcesz?”

„Nic. Jeszcze.” Wstaje, powoli. Nawet w ruchu wydaje się nie na miejscu—zrównoważony jak zawodnik, który nie musi niczego udowadniać. „Traktuj to jako grzecznościową wizytę.”

„Nie potrzebuję grzeczności. Potrzebuję czasu.”

Podchodzi bliżej. Nie na tyle, by dotknąć, ale wystarczająco, by wyssać powietrze z pokoju. „Czas to luksus. Jesteś bez luksusów.”

Zapach jego tanich perfum—dym i mięta—miesza się z czymś metalicznym pod spodem.

Głos mam cienki. „Jeśli znowu go skrzywdzisz—”

Przechyla głowę. „Zrobisz co?”

Milczenie odpowiada za mnie. Uśmiecha się bez humoru. „Tak myślałem.”

Kieruje się do drzwi. „Masz jeszcze jedną szansę, panno Knight. Potem przestaję rozmawiać.”

Gdy drzwi cicho się zamykają, mieszkanie oddycha z ulgą. Ja nie.

Przez dłuższą chwilę stoję w miejscu, serce bije tak szybko, że wydaje się, jakby miało mnie rozedrzeć.

Powinnaś uciekać. Zadzwonić do kogoś. Do kogokolwiek.

Zamiast tego zamykam drzwi na każdy rygiel i łańcuch. Potem osuwam się na podłogę i dociskam dłonie do oczu, aż świat zwęża się do ciemności.

Strach smakuje jak miedź.

Próbuję zadzwonić do Alana, ale jego telefon od razu przechodzi na pocztę głosową. Głos mi się załamuje w połowie wiadomości, więc się rozłączam. Cisza po tym brzmi jak oskarżenie.

Minuty—albo godziny—później zmuszam się, by wstać. Kuchnia. Woda. Coś normalnego.

Włączam światło.

Na blacie coś czeka.

Mała plastikowa torebka. W środku pukiel jasnobrązowych włosów przewiązany gumką.

Alana.

Widok odbiera mi dech. Chwytam się blatu, żeby nie upaść.

„Nie,” szepczę. „Nie, nie, nie.”

Łzy spadają na laminat. Ciało zaczyna drżeć, zanim zacznie umysł—żal i furia zderzają się, aż stają się jednym.

Byli w jego pokoju. Dotykali go.

Dotykali mnie , przez niego.

Kolana się uginają. Przez chwilę pozwalam sobie na to. Pozwalam, by szloch rozdarł mnie na kawałki, bezgłośnie, dziko.

Potem—cisza. Nowa cisza.

Pod paniką rodzi się coś twardego, ciężar zrobiony z gniewu. Wstaję. Ocieram twarz grzbietem dłoni.

Torebka leży tam, obsceniczna w swojej prostocie. Dowód, że mogą dosięgnąć każdego, kogo kocham.

Podnoszę ją, wrzucam do śmieci i szepczę: „Nigdy więcej.”

Moje odbicie w ciemnym oknie wygląda jak ktoś inny. Ktoś, kto skończył się bać.

Nie ma już wyboru. Nie pozostała żadna linia do przekroczenia.

Na stole ekran laptopa świeci. Karta Virtue Exchange jest otwarta, czeka. Brak nowych powiadomień. Jeszcze nie.

Opadam na krzesło i patrzę, jak kursor miga, bije w rytmie mojego serca. Panika wypala się, zostawiając coś twardszego—determinację, albo może tylko zmęczenie, które nauczyło się stać prosto.

Zapłacą. Ktoś zapłaci. I kiedy to zrobią, Alan przeżyje.

Zegar na ścianie zbliża się do północy. Teraz mogę tylko czekać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Mój telefon wibruje na biurku przed wschodem słońca. Jedno powiadomienie. Potem kolejne. I trzecie.

Kiedy otwieram aplikację Virtue Exchange, ekran rozkwita liczbami, które rosną zbyt szybko, by je pojąć. Pojawia się pierwsza oferta—91 000 dolarów. Druga ją podwaja. Trzecia, jeszcze wyższa. Każda z nich uderza jak impuls pod moją skórą, rytm, którego nie potrafię zwolnić.

Kiedy finalna licytacja się kończy, suma jest obsceniczna. Wystarczająca, by spłacić dług Alana dwa razy. Wystarczająca, by zmazać strach, który trzymał mnie bez snu przez całe dni. Wystarczająca, by wzbudzić mdłości.

Wiadomość z potwierdzeniem jest czysta i kliniczna:

„Wystawienie #2043—Wygrana oferta zabezpieczona. Wkrótce kontakt i ustalenia dotyczące płatności.”

Poniżej adres. Bez imienia, bez instrukcji. Tylko współrzędne i data—sobotni wieczór.

Wpatruję się w to, aż tekst zlewa mi się przed oczami. Coś w tej lokalizacji drażni moją pamięć. Uczucie déjà vu, którego nie potrafię umiejscowić. Nazwa ulicy, numery—są znajome w sposób, który wydaje się niewłaściwy.

Miasto budzi się, a ja siedzę nieruchomo, wystudzona kawa obok mnie, kursor miga w rogu mojego ekranu roboczego. Moje ręce automatycznie wykonują czynności kolejnej bezsensownej zmiany, ale mój umysł jest zablokowany na tym adresie.

Kiedy kończy się piątek, nie potrafię już dłużej zachować tajemnicy.

Emily spotyka się ze mną w swoim klubie, zanim drzwi otworzą się na noc. Ubrana jest w czarny jedwab, czarne włosy upięte, usta w kolorze granatu.

„Patrzcie, kto postanowił wyczołgać się z korporacyjnego czyśćca.” Jej uśmiech jest swobodny, ale ciemne brązowe oczy wyostrzają się, gdy przygląda się mojej twarzy. „Wyglądasz, jakbyś nie spała od tygodnia.”

„Nie spałam.”

„Powiedz mi.”

Waham się. Gardło mam jakby zdarte, jakbym połknęła coś ostrego. „Zrobiłam coś, czego nie mogę cofnąć.”

Przygląda mi się, potem wskazuje na bar. „Najpierw napij się. Potem wyznaj.”

Whiskey pali, ale nie na tyle, by cokolwiek uśmierzyć.

„Coś sprzedałam,” mówię w końcu. „Na Exchange.”

„Exchange?” powtarza, marszcząc brwi. „To coś z dark webu, o czym ludzie szepczą?”

„To prawda.”

Emily ostrożnie odstawia szklankę. „Co sprzedałaś?”

Nie mogę na nią spojrzeć, kiedy to mówię. „Moje dziewictwo.”

Między nami zapada cisza. Bez westchnienia, bez śmiechu. Tylko dźwięk mojego serca w uszach.

Potem Emily wydycha powietrze. „Jezus, Tess.”

„Potrzebowałam pieniędzy.”

„Dla Alana.”

„Tak.”

Odpiera się o ladę, krzyżując ramiona. „Ile?”

„Osiemdziesiąt trzy tysiące to był cel. Dostałam więcej.”

Jej ciemnobrązowe oczy migoczą czymś na kształt niedowierzania, a potem współczucia. „I co teraz?”

„Jest spotkanie. Jutro w nocy.”

Głos Emily łagodnieje. „I pójdziesz?”

„Nie mam wyboru.”

„Zawsze jest wybór.”

„Nie tym razem.”

Patrzy na mnie długo, po czym podchodzi bliżej. „Posłuchaj mnie. To, co zrobiłaś, nie czyni cię brudną. Nie czyni cię mniejszą. Ludzie kupują i sprzedają wszystko—czas, pracę, uczucia. Różnica jest tylko w nazwie.”

„To nadal obrzydliwe.”

„To przetrwanie,” mówi. „Jedyna władza nad tymi rzeczami to ta, którą zdecydujesz się im nadać.”

W jej tonie nie ma sądu. Przechodzi za bar, nalewa kolejną szklankę, której mi nie podaje, i mówi dalej: „Myślisz, że to miejsce jest o wstydzie? Nie jest. Chodzi o wybór. Każda osoba, która tu wchodzi, wie, na co się zgadza. To czyni to miejsce świętym, w ten swój dziwny sposób.”

Rozglądam się. Lustra łapią przyciemnione światło, błysk skóry i stali. „Święte to nie jest słowo, którego bym użyła.”

„Może nie. Ale mogłabyś się czegoś nauczyć.” Patrzy mi w oczy. „Nie musisz być ofiarą swoich wyborów. Przywłaszczaj je sobie. Nawet te okropne.”

„Nie sądzę, żebym potrafiła.”

„Już to robisz,” mówi. „Jesteś tu, mówisz mi. To pierwszy krok.”

Chcę jej uwierzyć. Chcę wierzyć, że gdzieś w tym wirze jest godność, że to nie tylko upokorzenie i panika.

Emily wyciąga rękę i ściska moją dłoń. „Cokolwiek się jutro wydarzy, pamiętaj—nadal sama decydujesz, kim jesteś.”

***

Następnej nocy miasto wydaje się wstrzymywać oddech.

Deszcz pokrywa ulice, zamieniając światła w długie smugi czerwieni i złota. Patrzę na nie przez szybę samochodu, każda z nich wygina się i łamie, gdy Uber przeciska się przez ruch. Dłonie nie chcą przestać się pocić. Wycieram je o spódnicę i jeszcze raz sprawdzam adres, choć znam go już na pamięć.

Kiedy skręcamy w ostatnią ulicę, rozpoznanie uderza mnie jak lodowata woda.

Naprawdę znam to miejsce.

Dom stoi za kutą żelazną bramą, wysoki i nieskazitelny, każdy detal symetryczny, zamierzony. Byłam tu kiedyś—lata temu—w pierwszym roku pracy w firmie. Wysłali mnie po jakieś dokumenty. Mężczyzna, który otworzył drzwi, był starszy, cichy i uprzejmy w ten sposób, w jaki bywają ludzie, którzy nie muszą udowadniać swojej siły.

Mówię sobie, że to pewnie znowu jego dom. Przypadek.

Ale kiedy samochód zwalnia, niepokój skręca się mocniej w moim brzuchu. Kierowca spogląda wstecz. „To tutaj?”

Kiwnęłam głową, głos mi się łamie. „Tak. Dzięki.”

Nie czeka. Samochód odjeżdża, tylne światła znikają w deszczu.

Przez chwilę po prostu stoję, parasolka drży mi w dłoni. Powietrze pachnie mokrym asfaltem i cedrem. Każde okno w domu świeci się delikatnym złotem, zbyt ciepłym jak na to, co symbolizuje.

Wciąż możesz zawrócić, myślę. Możesz zadzwonić do Emily. Możesz uciec.

Ale ucieczka oznacza śmierć Alana.

Ruszyłam w stronę ścieżki. Każdy krok wydaje się cięższy od poprzedniego. Buty lekko ślizgają się po mokrym kamieniu, łapię się poręczy, oddech mam zbyt szybki.

Im bliżej podchodzę, tym ostrzejsza staje się pamięć. Przypominam sobie korytarz w środku, wypolerowane drewniane podłogi, ledwo wyczuwalny zapach czegoś przypominającego żelazo pod wodą kolońską. Pamiętam, że już wtedy pomyślałam, że ten dom jest zbyt cichy, jak muzeum, do którego nigdy nie dochodzi słońce.

I gdzieś pośrodku tych wspomnień, niemal się śmieję.

Ze wszystkich możliwych kupców w tym mieście—ze wszystkich bezimiennych nieznajomych—znalazłam się tu znowu. Przynajmniej nie jest najgorszym mężczyzną, jakiego mogłam sobie wyobrazić. Może to się nazywa szczęściem w moim życiu.

Moja dłoń zawisa nad dzwonkiem.

„Cokolwiek się stanie,” szepczę, „to moje.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Drzwi otwierają się, zanim zdążę zapukać.

Nie. Nie on. Ze wszystkich ludzi na tym przeklętym świecie…

James wypełnia framugę jak wyrok. Jego szaroniebieskie oczy spotykają się z moimi i wciąga gwałtownie powietrze, dźwięk ledwie słyszalny. Widzę, ile go kosztuje, by nie podejść bliżej. Cisza nie jest niezręczna; jest niebezpieczna.

„Thereso.” Jego głos jest niski, napięty. „Wejdź.”

Wchodzę do środka, bo alternatywa wydaje się poddaniem.

Drzwi zamykają się za mną cichym kliknięciem, które aż za bardzo przypomina zamek.

„To twój dom.” Ledwie wydobywam głos. „Myślałam, że należy do klienta.”

„Kiedyś,” mówi. „Już nie.”

Jego spojrzenie trzyma moje. Pamiętam każdy raz, gdy patrzył na mnie w pracy, każdy raz, gdy moje ciało zdradzało mnie pod tym spojrzeniem.

„Wiedziałeś,” mówię. „O Wymianie. O mnie.”

„Wiedziałem.” Jego gardło pracuje, przełknięcie wygląda jak powstrzymywanie się. „I żałuję, że ta wiedza kosztowała cię strach.”

„Żałujesz, że się bałam,” mówię. „Nie tego, że patrzyłeś.”

„Nie.” Jego oczy ciemnieją. „Nie żałuję, że cię poznałem.”

„Nie znasz mnie.” Mój sprzeciw jest odruchem.

Kręci głową. „Wiem, co widzę, gdy myślisz, że nikt nie patrzy. Tę część ciebie, która chce życia mierzonego czymś więcej niż obowiązkami.”

Wstyd pali mnie jasno i krótko. Nienawidzę, że może mnie przejrzeć.

„To nie jest komplement.”

„Nie miał nim być.”

Wskazuje na salon. Idę za nim, choć wszystko we mnie krzyczy, by się odwrócić. Dwa krzesła. Niski stolik. Nic więcej. Pokój, w którym podejmuje się decyzje i przyjmuje konsekwencje.

Nie siada od razu. „Próbowałaś mnie zrozumieć,” mówi wreszcie. „Więc dam ci prawdę.”

„Słucham.”

„Większość ludzi jest… bez twarzy, nudna. W ich towarzystwie jest zimno i samotnie. Przewidywalni ludzie o płytkich osobowościach.” Wzdycha, zbierając siły. „Ty… poruszasz mnie. Moje skupienie, moje zainteresowanie. Przypominasz mi, jak smakuje głód,” przyznaje.

To wywołuje we mnie odrobinę ciepła — jego wyznanie, szczera czułość. A jednak głęboko zakorzeniony cynizm wciąż bierze górę. Śmieję się, ostro i bez humoru. „Więc postanowiłeś mnie kupić?”

„By nikt inny tego nie zrobił.”

„Wmawiaj sobie, że to pomaga,” mówię. „To wciąż jest posiadanie.”

Zaciska szczękę. „To powstrzymanie!”

To słowo wisi między nami jak groźba. Jego ręce wędrują w powietrze. Jest wściekły… Bo jest bezsilny, by zmienić moje zdanie? By wpłynąć na mnie? By sprawić, żebym zrozumiała? Jestem zdezorientowana i defensywna; on sfrustrowany. „Chciałem cię chronić!”

Zatrzymuję oddech. „Brzmisz, jakby ktoś chciał mnie zabić.”

„Prawie.”

„Prawie?!” Moje pytanie wisi. Jak żądanie. Jak przesłuchanie. Powiesz. Mi.

Nie potrafi się powstrzymać, słowa opuszczają jego usta, zanim zdoła się zorientować: „Wypiliby cię do sucha!”

„Co?” Jestem zdezorientowana. Myśli pędzą, ale nie nadążają za tym, co mówi.

„Wymiana,” mówi cicho, „to przykrywka,” mówi i to słowo opada z ciężarem. „Pozwala właściwym ludziom znaleźć właściwe… układy.” Poczucie winy połyka ostatnie słowo.

„Układy…” powtarzam za nim, jak zahipnotyzowana. Obraz już rysuje się z tyłu głowy; smak na ustach.

Patrzy na moją szyję. Nie na długo. Wystarczająco, by powietrze zgęstniało. „Na krew.”

Świat pęka. Wydaję dźwięk, który mógłby być śmiechem, gdyby nie załamał się w połowie. „Chcesz powiedzieć, że wampiry używają strony aukcyjnej, żeby kupować dziewice?”

„Mówię,” odpowiada, „że pod stroną istnieje sieć i moi podobni korzystają z niej, by uniknąć chaosu.”

„Twoi podobni,” powtarzam. Słowa smakują żelazem. „Chcesz, żebym uwierzyła, że jesteś wampirem?”

„Chcę, żebyś wiedziała to, co już podejrzewasz.” Przechyla głowę o ułamek, a przez chwilę jego bezruch wydaje się nieludzki.

Pamiętam precyzję jego ruchów, sposób, w jaki nigdy nie wydaje się ciężko oddychać, jak światło jarzeniówek sprawia, że wygląda jak powleczony zimą.

„Udowodnij,” szepczę.

Podchodzi bliżej. Powietrze ochładza się o dziesięć stopni. Mój oddech zamienia się w ledwo widoczną mgiełkę. Jego źrenice rozszerzają się, pochłaniając kolor. Jego obecność wibruje — nacisk, zimno, kontrola.

„Wystarczy,” udaje mi się powiedzieć. „Wierzę ci.”

Cofa się, oddychając równo, ale zbyt płytko, zbyt ostrożnie.

Jego przenikliwe oczy zerkają na moje dłonie. „Nie jesteś rzeczą do kupienia i sprzedania. Nie zasługujesz na to, by traktowano cię jak towar. Jak karton soku do wypicia i wyrzucenia. Samo wyobrażenie, że ktoś inny mógłby cię dotknąć—” Urywa. „Rozkoszuję się tobą.”

„I moją krwią też?”

Zawiesza się, z wyrazem żalu, tęsknoty i melancholii. „Nie mogę kłamać. Patrzę na nią, jak płynie pod twoją skórą.”

Przez chwilę zapominam oddychać, słyszę tylko, jak moje serce bije coraz mocniej, coraz szybciej. Podnoszę nadgarstek w jego stronę, puls drży tuż pod skórą. „Tego chcesz?” Prawie jęczę.

Ten gest go zamraża. Jego źrenice zwężają się do szparek; wyraz twarzy wykrzywia się — nie z głodu, lecz z agonii.

Podchodzi i chwyta mój nadgarstek, nie mocno, ale na tyle stanowczo, bym poczuła drżenie przepływające przez niego. Jego skóra jest lodowata. Głos chropawy. „Proszę, nie rób tego.” Czy to pierwszy raz, kiedy czuje się tak słaby?

Role się odwracają. Teraz ja — chłodny, kalkulujący szef; on — roztrzęsiony sekretarz. Patrzę na niego z góry, zachłanna, pijana władzą. „Czego się boisz?”

„Tego, że nie będę potrafił przestać.”

Powoli, uwodzicielsko zbliżam się, wystarczająco wolno, by dać mu czas na zatrzymanie mnie — a on tego nie robi. Jego klatka piersiowa nieruchoma. Przestrzeń między nami jest elektryczna, niebezpieczna. Czuję jego powściągliwość, czysty, ostry zapach opanowania.

Wspinam się na palce. Powietrze między nami smakuje metalem i cedrem. Moje palce odnajdują jego kołnierzyk, stabilizuję się, gdy świat zwęża się do pulsu, który nie powinien istnieć pod jego skórą. Jego oczy zjeżdżają na moje usta; moje — na jego. Pochylam się. Dzieli nas szept.

„Zrób ze mnie wampira.”

Słowa opuszczają moje usta i zawisają między nami jak wyzwanie, którego żadne z nas nie może cofnąć. Jego oddech załamuje się pierwszy. Jego szaroniebieskie oczy migoczą, pierwszy prawdziwy pęknięcie w jego kontroli.

Wypuszcza powietrze, dźwięk pół tęsknoty, pół żalu. „Thereso,” mówi ostrożnie, z szacunkiem. „To na zawsze.”

„Dobrze,” szepczę. „Mam dość tymczasowości.”

Poruszamy się razem — powoli, magnetycznie, nieuchronnie. Przechyla głowę, jego usta suną od kącika moich warg do ucha, potem niżej, wzdłuż linii szyi, wdychając powoli, celowo, jakby zapamiętywał zapach poddania się.

Coś ostrego błyska w ciemności. Noc wstrzymuje oddech.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taste of Virgin Blood

Taste of Virgin Blood

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa