[Perspektywa Lottie]
Alex jest na mnie, a ja myślę o arkuszach kalkulacyjnych.
Nie w żaden seksowny sposób. Nie w żaden sposób, który można by choćby odlegle uznać za podniecenie. Dosłownie przechodzę w głowie przez uzgodnienie konta Hendersona, podczas gdy mój chłopak od dwóch lat wykonuje to, co mogę opisać tylko jako agresywne kręgi biodrami.
Zmienia kąt. Próbuje czegoś nowego—a przez "nowe" mam na myśli, że przeszedł z pozycji misjonarskiej do pieska, co uważa za szczyt innowacji seksualnej. Jego twarz to maska koncentracji, jakby rozbrajał bombę albo składał meble z IKEI bez instrukcji.
Nie czuję absolutnie niczego.
No, nie do końca. Czuję jego ciężar na sobie. Drapanie jego zarostu o moje ramię. Lekki dyskomfort w lewym biodrze przez kąt. Ale to elektryzujące uczucie, o którym wszyscy mówią? To narastające przyjemne napięcie? Kompletny brak sygnałów z mojego układu nerwowego.
Myślami uciekam do pracy. Czy wysłałam tego maila do Pattersona? Raporty kwartalne trzeba przeformatować. Na pewno zapomniałam rano kupić mleka. Sufit nade mną przydałby się odmalować—czy to plama po wodzie się robi?
Alex wraca do misjonarza, najwyraźniej wyczerpał cały swój repertuar. Przez jakieś cztery minuty pracuje jak młot pneumatyczny, co pewnie uznaje za hojność. Po dwóch latach tego wszystkiego stałam się ekspertką w udawaniu entuzjazmu, podczas gdy w głowie przekładam skarpetki w szufladzie.
Wydaję zachęcający dźwięk. On odbiera to jako potwierdzenie i podwaja wysiłki.
Szafka nocna zaczyna wibrować. Mój telefon rozświetla się powiadomieniem—pewnie biurowy czat grupowy znowu szaleje o coś błahego. Ręka sięga do telefonu zanim mózg w ogóle się zorientuje, co robię.
Alex przestaje. Zupełnie przestaje.
— Czy ty właśnie… — Jego głos jest zduszony. — Naprawdę właśnie sprawdzasz telefon w tym momencie?
Cofam rękę jakby szafka nocna była w ogniu. — Nie. To znaczy, nie zamierzałam naprawdę patrzeć. To było… odruchowe.
Zsuwam się z niego. Nagła nieobecność jego ciężaru to jak ulga, i to chyba mówi wszystko o tym związku.
— Odruch. — Siada, szczęka napięta w przytłumionym świetle lampki. — Twój odruch podczas seksu to sprawdzanie powiadomień.
— Alex, proszę—
— Czy ty masz pojęcie, jak to się czuje? Czy wiesz, co to znaczy być z kimś, kto wolałby przewijać maile z pracy niż być tu, z tobą?
Już stoi, przechadza się po małej sypialni jak zwierzę w klatce. Staram się nie patrzeć w dół na jego nagie ciało. Siadam i owijam się prześcieradłem, choć w tej chwili skromność wydaje się śmieszna.
— Przepraszam. To było bezmyślne z mojej strony.
— Bezmyślne. — Wyśmiewa się bez cienia humoru. — To niedopowiedzenie stulecia, Lottie. Dwa lata. Dwa pieprzone lata próbowałem się z tobą połączyć, sprawić, żebyś coś poczuła, cokolwiek.
Lista się zaczyna. Wiedziałam, że przyjdzie—zbierał się do tej eksplozji od miesięcy.
— Próbowałem różnych pozycji. Zmieniałem rzeczy. Kupiłem ten wibrator—
Ten wibrator, który kupił mi na urodziny w zeszłym roku. Ten, którego użył na mnie przez jakieś dziewięćdziesiąt sekund, zanim uznał, że "za długo to trwa" i odłożył na bok. Ten, który teraz zbiera kurz w mojej szafce nocnej, bo najwyraźniej moja przyjemność ma limit czasowy.
— Były świeczki, Lottie. Romantyczne świeczki.
Jedna świeczka. Raz. Waniliowa, kupiona na stacji benzynowej, którą zapalił na dziesięć minut, zanim zaczął narzekać, że zapach boli go głowa.
— Obejrzałem nawet to wideo, które mi wysłałaś. To o tym, czego kobiety naprawdę chcą.
Filmik trwał czterdzieści pięć minut. Obejrzał trzy, stwierdził, że jest zbyt wykładowy, i zasugerował, żebyśmy "sami do tego doszli". Nigdy do tego nie doszliśmy.
— A ty tylko leżysz, Charlotte. Za każdym razem leżysz jakbyś czekała na koniec wizyty u dentysty.
— To nie fair—
— To jest fair. — Jego głos łamie się. — To absolutnie fair. Jesteś zimna. Kompletnie nieobecna. Coś w tobie jest zepsute, coś fundamentalnie nie tak.
To słowo brzmi inaczej niż wszystkie. Zepsute . Osadza mi się w klatce piersiowej i znajduje tam stałe miejsce, tuż obok każdej mrocznej podejrzliwości, jaką kiedykolwiek miałam względem siebie.
Bo rzecz w tym: wiem, że jego lista jest żałosna. Wiem, że dwie pozycje i jeden porzucony wibrator to nie jest "próbowanie wszystkiego". Wiem, że kiedy dokładnie pokazałam mu, gdzie ma mnie dotykać, robił to przez trzydzieści sekund, po czym się znudził i wrócił do tego, co działa na niego.
Ale trzech chłopaków już. Trzech mężczyzn, którzy zaczynali z entuzjazmem i kończyli z tym samym wnioskiem. W pewnym momencie wspólny mianownik przestaje być przypadkiem.
— Może po prostu do siebie nie pasujemy— — zaczynam, ale on już zauważył mój telefon na szafce nocnej, ekran wciąż świeci.
Chwyta go, zanim zdążę zareagować. Przez jedną okropną sekundę myślę, że będzie czytał moje wiadomości, wywlekał jakiś wyimaginowany romans, który chociaż tłumaczyłby mój brak zaangażowania.
Rzuca nim. Mocno.
Telefon uderza o ścianę z trzaskiem, który sprawia, że się wzdrygam. Spada na podłogę, ekranem do dołu, i już wiem, nie muszę patrzeć, że jest zniszczony.
— Dwa lata — mówi teraz cicho, co jest w jakiś sposób gorsze niż krzyk. — Dwa lata i wolisz dotykać tego niż mnie.
Nie mam odpowiedzi. Najgorsze jest to, że gdzieś pod jego męczeńskim tonem jest jądro prawdy, przed którym nie mogę uciec: naprawdę nic nie czuję. Ani z nim. Ani z nikim.
— Jesteś zimna. — Wciąga dżinsy, ruchy nerwowe. — Zimna suka niezdolna do odczuwania czegokolwiek. Powodzenia w znalezieniu kogoś, kto będzie się z tym godził. Powodzenia w znalezieniu kogokolwiek, kto zechce spędzić życie próbując rozgrzać trupa.
Drzwi sypialni trzaskają tak mocno, że obrazy się trzęsą. Chwilę później trzaskają drzwi wejściowe. Potem cisza i zostaję całkiem sama.
Patrzę na swój telefon na podłodze. Ekran to pajęczyna pęknięć, lampka powiadomienia wciąż słabo miga. Pewnie ten mail od Pattersona.
Zimna. Nieobecna. Zepsuta. Zimna.
Przyciągam kolana do piersi i opieram na nich czoło. W pokoju wciąż pachnie jego perfumami. Prześcieradło splątane od jego wysiłków—choć "wysiłek" to dużo powiedziane. Pięć minut tych samych dwóch pozycji, zero uwagi na cokolwiek, co mogłoby mi naprawdę sprawić przyjemność.
Ale może o to chodzi. Może jestem tak zepsuta, że nawet prawdziwie uważny partner nie zrobiłby różnicy. Alex jest leniwy i egoistyczny w łóżku—zawsze to wiedziałam—ale David przede mną naprawdę próbował. Zadawał pytania. Dostosowywał się. Chciał, żebym miała z tego przyjemność.
A ja i tak nic nie czułam.
Może więc Alex ma rację. Może problemem nie jest jego technika ani śmieszna definicja "próbowania wszystkiego". Może problemem jestem ja .
Pęknięty telefon znów miga. Powinnam coś poczuć—złość na zniszczenie, żal po zakończonym dwuletnim związku.
Ale jest tylko cisza. Ta sama cisza, która we mnie mieszka podczas seksu, podczas kłótni, podczas chwil, które powinny wywoływać prawdziwe emocje.
Przechodzę przez pokój i podnoszę zepsuty telefon. Ekran działa, ledwo widoczny przez pęknięcia. Przez popękane szkło widzę, że to tylko przypomnienie z kalendarza.
Wizyta u dentysty. Jutro o dziesiątej.
Prawie się śmieję. Prawie.
Zamiast tego siadam na zimnej podłodze i zastanawiam się, czy każdy mężczyzna, który nazwał mnie zimną, miał rację. Czy coś w moim mózgu jest fundamentalnie nie tak. Czy jestem skazana na dryfowanie przez związki jak duch, obecna ciałem, ale nieobecna we wszystkich ważnych aspektach.
Cisza nie ma odpowiedzi. Nigdy nie ma.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kawiarnia pachnie spalonym espresso i złymi decyzjami życiowymi. Czyli, mówiąc krótko, moim naturalnym środowiskiem.
Gemma już siedzi przy naszym stałym stoliku, z furią dźgając croissanta, jakby ten ją osobiście obraził. Dostrzega mnie i jej twarz przechodzi przez jakieś siedemnaście różnych emocji, zanim zatrzyma się na morderczej trosce.
— Wyglądasz jak śmierć odgrzana, a potem jeszcze raz wrzucona do mikrofalówki na wszelki wypadek — oznajmia, kiedy siadam naprzeciw niej.
— Dzień dobry, tobie też. Widzę, że dzisiaj zaczynamy od komplementów.
— Alex do mnie napisał. — Porzuca morderstwo na cieście. — Coś o tym, że w końcu uwolnił się od twojej — cytuję — „emocjonalnej czarnej dziury osobowości”. Musisz mi wyjaśnić, dlaczego nie powinnam pojechać do niego i popełnić kilku przestępstw.
Macham na kelnera i zamawiam największą kawę, jaką wolno im legalnie serwować.
— Bo pomarańczowy to nie twój kolor, a więzienne kombinezony nie mają żadnych opcji krawieckich.
— Lottie. Co się stało?
Podaję jej skrót wydarzeń. Ten seks, którego nie było. Telefon, który wyrwał. Ściana, którą mój telefon spotkał z prędkością około dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Największe hity obelg, zwieńczone „zimną suką” na pożegnanie.
Opowiadam to wszystko beznamiętnie, bez cienia użalania się nad sobą. W pewnym momencie nocą skończyły mi się łzy i przeszłam od razu do akceptacji.
Kostki Gemmy bieleją na widelcu.
— Rzucił twoim telefonem? Naprawdę fizycznie rzucił twoim telefonem o ścianę?
— W jego obronie, to była bardzo solidna ściana. Telefon już mniej. — Wyciągam swój prehistoryczny zapasowy model, ten, który trzymałam w szufladzie na czarną godzinę. — Musiałam wskrzesić tego dinozaura, żeby w ogóle funkcjonować jak człowiek. Jestem prawie pewna, że ma jeszcze Snake'a.
— To nie jest śmieszne, Lottie.
— Trochę jest. W taki tragiczny, moje-życie-to-film-o-katastrofie sposób.
Gemma sięga przez stół i chwyta moją dłoń. Jej paznokcie są dziś pomalowane na elektryczny niebieski, co wydaje się agresywnie optymistyczne jak na te okoliczności.
— Myli się co do ciebie. Wiesz o tym, prawda? Nie jesteś zimna ani złamana, ani żadną z tych bzdur, które wygadywał.
A z Gemmą jest tak: ona wierzy w to, co mówi. Całkowicie i bez zastrzeżeń. I właśnie to sprawia, że kolejna część jest taka trudna.
— A jeśli nie do końca się myli?
— Słucham?
Przynoszą moją kawę. Obejmuję kubek dłońmi, wdzięczna za cokolwiek, czego mogę się trzymać. Ciepło przenika do moich dłoni, gdy próbuję znaleźć słowa.
— Gemma, nigdy nie miałam orgazmu z mężczyzną. Ani z Alexem. Ani z Davidem przed nim. Ani z tym facetem z uniwersytetu, którego imienia już nawet nie pamiętam. Z nikim. Nigdy.
Mruga. — Nigdy? Nawet kiedy sama…
— Nigdy. Próbowałam wszystkiego. Prowadziłam ich ręce, dawałam szczegółowe instrukcje, rysowałam nawet diagramy nie raz. Nic nie działa. Moje ciało po prostu… nie reaguje na nich. W żaden sposób, który naprawdę ma znaczenie.
— Może po prostu wszyscy byli w tym beznadziejni.
— Trzech różnych facetów przez sześć lat mojego dorosłego życia, wszyscy niezależnie beznadziejni? W którymś momencie brzytwa Ockhama sugeruje, że problemem jest wspólny mianownik.
Upijam długi łyk kawy. Jest gorzka, za gorąca i dokładnie na to zasługuję.
— Myślę, że mogę być aseksualna. Albo zepsuta. Może oba na raz. Może moje okablowanie jest po prostu fundamentalnie nie w porządku i powinnam zaakceptować, że umrę sama, otoczona kotami, które w końcu zjedzą moją twarz, kiedy padnę trupem.
— Po pierwsze: dramatyzujesz. Po drugie: nie jesteś zepsuta. — Gemma pochyla się do przodu, a jej wyraz twarzy przechodzi w coś, co mogę określić tylko jako spiskowanie. — Po trzecie: znam kogoś, kto może pomóc.
— Jeśli zamierzasz polecić terapeutę, już rozważałam—
— Nie terapeutę. Faceta. Ma na imię Oliver.
Unoszę brew.
— Chcesz mnie z kimś umówić? Gemma, dosłownie zostałam rzucona dwanaście godzin temu. Mój telefon dalej leży w kawałkach na podłodze w sypialni. To wydaje się spektakularnie złym pomysłem.
— To nie randka. No, nie do końca. — Robi się ostrożna przy doborze słów, co nigdy nie wróży dla mnie dobrze. — To były żigolo.
Kawa, którą właśnie przełknęłam, próbuje wydostać się przez mój nos. Łapię serwetkę i staram się zachować resztki godności.
— Przepraszam, co?
— Żigolo. Wiesz, facet, który—
— Wiem, kto to żigolo, Gemma. Próbuję tylko zrozumieć, czemu uważasz, że wynajęcie prostytuty rozwiąże moje problemy z intymnością.
— Po pierwsze: poprawna nazwa to pracownik seksualny. Po drugie: jest już na emeryturze. Po trzecie: specjalizował się dokładnie w tym — pomagał kobietom, które miały trudności z odczuwaniem przyjemności. Podobno był w tym legendarny.
— Skąd w ogóle znasz kogoś takiego?
Macha ręką lekceważąco.
— Poznaliśmy się na imprezie parę lat temu. Skończyło się na jednym razie. Bardzo utalentowany, emocjonalnie niedostępny, szybko poszedł dalej. Ale zostaliśmy w dobrych stosunkach.
— Oczywiście, że tak.
— Chodzi o to, że tu nie chodzi o płacenie za seks. Oliver teraz sam wybiera, komu pomaga. Bierze tylko przypadki, które go ciekawią. A twój przypadek? Zdecydowanie ciekawy.
— Ja nie jestem przypadkiem, Gemma. Jestem osobą z najwyraźniej wadliwymi genitaliami.
— Twoje genitalia nie są wadliwe. Po prostu nigdy nie miałaś kogoś, kto naprawdę wie, co robi. — Ściska moją dłoń jeszcze raz. — Daj mi się z nim skontaktować. Jedno spotkanie, o nic więcej nie proszę. Możecie się napić kawy, porozmawiać, zobaczyć, czy jest chemia. Jeśli go znienawidzisz, nigdy więcej nie musisz go widzieć.
— To szaleństwo.
— To interwencja. Jest różnica.
Patrzę na nią. Ona patrzy na mnie. Croissant leży zapomniany między nami, ofiara tej coraz bardziej surrealistycznej rozmowy.
— Dobrze.
— Dobrze? Naprawdę?
— Jedno spotkanie. Jutro wieczorem. Jeśli to spektakularnie się wywali, kupujesz mi nowy telefon i cały zapas wina, jaki mogę wypić do końca roku.
Twarz Gemmy rozświetla triumfalny uśmiech.
— Umowa. Piszę do niego już teraz.
Już pisze, zanim zdążę się rozmyślić. Jej kciuki poruszają się po ekranie z przerażającą sprawnością.
Kończę kawę i zastanawiam się, na co właśnie się zgodziłam. Były żigolo specjalizujący się w kobietach nie do naprawienia. To brzmi jak początek kiepskiego żartu albo jeszcze gorszego romansidła.
Ale oto żałosna prawda: nie spodziewam się, że coś się zmieni. Trzech mężczyzn próbowało i zawiodło. Moje ciało jasno wyraziło swoje stanowisko. Robię to dla Gemmy, żeby pokazać, że jestem gotowa próbować, odhaczyć tę opcję, zanim pogodzę się z życiem, w którym wszystko udaję.
Telefon Gemmy wydaje dźwięk powiadomienia.
— Zgodził się. Jutro wieczorem, ósma, wine bar na Pemberton Street. — Spogląda na mnie, jej oczy błyszczą z ekscytacji. — To wszystko zmieni, Lottie. Czuję to.
Szczerze w to wątpię.
Ale nie mówię tego na głos. Zamiast tego kradnę jej croissanta i udaję, że mój żołądek nie wiąże się właśnie w supeł na myśl o spotkaniu z zawodowym dawaczem przyjemności, podczas gdy wciąż noszę na sobie emocjonalne siniaki po słowach Alexa na pożegnanie.
Zimna. Zepsuta. Nieresponsywna.
Jutro wieczorem, najwyraźniej, dowiem się, czy miał rację.
Przesuń w górę, aby kontynuować