passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Teach Me to Feel - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Teach Me to Feel

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Dzień ślubu wita mnie agresywnym słońcem, jakby wszechświat postanowił kpić z mojego wewnętrznego chaosu idealną pogodą.

Ledwie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, zielone oczy i srebrne medaliony nawiedzały moją świadomość. Na poduszce wciąż są ślady tuszu do rzęs z wczorajszego emocjonalnego załamania.

Zastaję Mamę w jej apartamencie, stojącą przed lustrem pełnej długości w jedwabnym szlafroku. Jej suknia ślubna wisi obok—kość słoniowa, koronka, dopasowany gorset, elegancja bez wysiłku.

Wygląda na przerażoną i pełną nadziei w równym stopniu. Jej ręce lekko drżą, gdy dotyka materiału.

— Kochanie! Idealne wyczucie czasu! Nie mogę sięgnąć do zamka, a ręce i tak trzęsą mi się za bardzo.

Przechodzę przez pokój i ostrożnie zdejmuję suknię z wieszaka. Materiał szeleszczy luksusowo pod moimi palcami, gdy pomagam jej włożyć ją na siebie.

Wstrzymuje oddech, kiedy powoli zasuwam zamek wzdłuż jej kręgosłupa, centymetr po centymetrze. Koronka układa się na jej ramionach, jakby była dla niej stworzona.

— Za ciasno? Przez stres zjadłam w tym tygodniu jakieś siedem croissantów. Może osiem. Straciłam rachubę po wtorkowym załamaniu.

— Wyglądasz pięknie, Mamo. Naprawdę pięknie.

I rzeczywiście. Suknia leży idealnie, podkreślając krągłości, które zwykle skrywa pod praktycznymi kardiganami. Jej oczy błyszczą od niewylanych łez i ledwie opanowanej paniki.

— Jestem przerażona — przyznaje cicho. — Po wszystkim—po Davidzie, po Jamesie, po tej absolutnej katastrofie z Michaelem—wciąż czekam, aż coś pójdzie katastrofalnie źle.

Prowadzę ją do toaletki i zaczynam układać jej włosy. Delikatne fale, elegancko upięte na karku. Moje palce pracują automatycznie, gdy ona mówi dalej.

— James oświadczył się po sześciu miesiącach. Wtedy wydawało mi się to romantyczne. Uniesienie i te sprawy. Okazało się, że był impulsywny we wszystkim, także w zostawianiu mnie dla swojej instruktorki jogi.

— Richard to nie James.

— Michael wydawał się idealny na papierze. Stała praca, ładne mieszkanie, świetna zdolność kredytowa. Jego matka nawet mnie polubiła. Potem odkryłam jego drugą narzeczoną w Birmingham.

O mało nie wypuszczam wsuwki. — Ta tajna narzeczona z Birmingham. Klasyczny Michael.

— Richard na pewno nie ma tajnej narzeczonej w Birmingham. Sprawdziłam. Dokładnie. Jego historia przeglądania internetu jest niepokojąco nudna.

Śmieje się przez łzy, gdzieś między rozbawieniem a histerią. Kontynuuję pracę nad jej włosami.

— To jest inne. Najpierw dwadzieścia lat przyjaźni. Znamy już swoje najgorsze cechy. Widział mnie z zatruciem pokarmowym i nie uciekł.

Przypinam kolejną wsuwkę. — To jest prawdziwa bliskość.

— Widziałam jego popisy karaoke. Wiele razy. Nadal nie trafia żadnej nuty w "Bohemian Rhapsody", ale uparcie śpiewa ją przy każdej okazji.

— I mimo to wychodzisz za niego?

— Z entuzjazmem. — Jej głos łagodnieje. — Przy nim czuję się bezpieczna. Zapomniałam już, jakie to uczucie. Piętnaście lat strachu, że ktoś odejdzie, a Richard po prostu... został.

Niespodziewanie ściska mi się serce. Mimo wszystkiego—chaosu, sytuacji z Oliverem, mojego ogólnego emocjonalnego bałaganu—pragnę tego dla niej z całego serca.

Zasługuje na bezpieczeństwo. Zasługuje na kogoś, kto był jej przyjacielem przez dwie dekady, zanim stał się kimś więcej. Kogoś stałego i obecnego.

— On ma szczęście, że cię ma — mówię, całkowicie szczerze.

Ściska moją dłoń, łzy wreszcie spływają jej po policzkach. — Och, nie każ mi teraz płakać! Zniszczę makijaż i fotograf będzie miał udokumentowany dowód mojego załamania.

Podaję jej chusteczkę. Delikatnie wyciera tusz, a ja kończę ostatnie poprawki przy jej fryzurze. Kilka wsuwek więcej. Trochę strategicznego wygładzania.

— Gotowe. Wyglądasz jak panna młoda, która zaraz poślubi kogoś wyjątkowego.

Ogląda swoje odbicie, potem moje obok niego. — Moja piękna córka. Idziesz ze mną do ołtarza z Oliverem. Czy ten dzień może być jeszcze bardziej idealny?

Mój żołądek wykonuje gimnastykę na poziomie olimpijskim. Oliver. Racja. O tej konkretnej komplikacji usilnie nie myślę od tamtej nocy z wrzaskiem w poduszkę.

„Absolutnie perfekcyjnie”, udaje mi się wykrztusić przez zaciśnięte zęby.

Ceremonia odbywa się w hotelowym ogrodzie. Białe krzesła ustawione w równych rzędach. Łuk pokryty różami i piwoniami, który prawdopodobnie kosztował małą fortunę. Goście szepczą z niecierpliwością.

Richard stoi przy ołtarzu, wyglądając jednocześnie na radosnego i mdlejącego. Ma minę człowieka, który nie wierzy we własne szczęście, ale boi się, że zaraz zniknie.

Oliver pojawia się obok mnie w miejscu ustawienia. Ma na sobie idealnie skrojony granatowy garnitur, który leży na nim irytująco dobrze. Jego medalion jest dziś schowany pod kołnierzem. Małe łaski.

„Gotowa, siostrzyczko?”

„Nie nazywaj mnie tak.”

„Przyrodnia siostra? Przyszły członek rodziny? Kobieta, z którą prawnie nie wolno mi flirtować za jakieś dwadzieścia minut?”

„Cisza byłaby idealna.”

Muzyka zmienia się na coś klasycznego i romantycznego. To nasz znak. Oliver podaje mi ramię z irytującą galanterią, jak dżentelmen z epoki.

Przyjmuję je, bo odmowa wywołałaby scenę, która przyćmiłaby ślub Mamy, a nie jestem aż tak samolubna.

Jego dłoń spoczywa na mojej, kiedy idziemy. Ciepła. Stabilna. Zupełnie nieodpowiednia, biorąc pod uwagę wszystko, co się między nami wydarzyło.

Zaczynamy iść. Nawę przed nami można nazwać elegancką torturą. Każdy krok przybliża nas do ołtarza, podczas gdy jego kciuk rysuje małe kółka na moich kłykciach.

„Przestań”, syczę przez uśmiechnięte zęby.

„Przestać co?”

„To dotykanie. Celowe, zamierzone dotykanie.”

„Eskortuję cię właściwie. Tak to wygląda w cywilizowanym społeczeństwie.”

„Eskortowanie nie wymaga kółek kciukiem.”

Pochyla się bliżej, jego usta niemal muskają moje ucho. Jego oddech jest ciepły na mojej szyi. „Wyglądasz pięknie, gdy starasz się na mnie nie patrzeć.”

Policzki natychmiast mi płoną. Patrzę prosto przed siebie z intensywnością osoby rozbrajającej bombę. Jego cichy śmiech drażni mnie aż do szpiku kości.

Docieramy do ołtarza. Zajmuję miejsce naprzeciwko niego, wdzięczna za dzielącą nas fizyczną odległość. Przez kwiatowe dekoracje łapie mój wzrok i puszcza oczko.

Rozważam morderstwo. Usprawiedliwione zabójstwo. Ława przysięgłych by zrozumiała.

Wtedy muzyka znów się zmienia i wszyscy wstają.

Mama pojawia się przy wejściu do ogrodu, promienna i drżąca. Idzie w naszą stronę, do Richarda, ku swojej trzeciej szansie na wieczność. Jej uśmiech mógłby zasilić całe miasta.

Twarz Richarda zmienia się, gdy ją widzi. Jego opanowanie pęka w najpiękniejszy sposób. Oczy wypełniają się łzami, których nawet nie próbuje ukryć. Ręce mu drżą po bokach.

Urzędnik zaczyna mówić. Słyszę frazy — „zebraliśmy się tu”, „związek serc”, „dożywotnie zobowiązanie” — ale moja uwaga skupia się na Mamie.

Ona promienieje. Naprawdę promienieje. Każde nieudane zaręczyny, każde złamane serce, każdy samotny rok znikają z jej twarzy całkowicie.

Głos Richarda drży, gdy składa przysięgę. Obiecuje wierność, partnerstwo, cierpliwość podczas okropnych występów karaoke. Mama śmieje się przez łzy.

Jej przysięga jest prostsza, ale poruszająco szczera. Obiecuje kochać go całkowicie. Przestać oczekiwać katastrofy. Zaufać, że tym razem, wreszcie, dokonała właściwego wyboru.

Czuję, jak prawdziwe szczęście rozlewa się w mojej piersi, mimo wszystko. Mimo obecności Olivera palącej naprzeciwko mnie. Mimo mojego własnego skomplikowanego bałaganu. Moja mama zasługuje na tę chwilę.

„Ogłaszam was mężem i żoną.”

Richard całuje ją jak mężczyzna, który nie wierzy we własne szczęście. Goście biją brawo z entuzjazmem. Ktoś gwiżdże. Mama śmieje się w jego usta, czysta radość.

Klaszczę razem z nimi, z lekko zamglonym wzrokiem. Łzy szczęścia. Dla niej.

Ruch przyciąga mój wzrok. Oliver, unoszący w moim kierunku niewidzialny kieliszek. Prywatne uznanie. Przypomnienie, że wszystko między nami właśnie stało się znacznie bardziej skomplikowane.

Natychmiast odwracam wzrok.

Oficjalnie jesteśmy teraz rodziną. Przyrodni brat i siostra. Połączeni małżeństwem, które nie jest naszym, ale zmienia wszystko.

To, co było między nami — ta elektryzująca możliwość — teraz nosi ciężar pokrewieństwa prawnego.

Wszechświat naprawdę potrafi żartować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Przyjęcie przenosi się do hotelowej sali balowej niczym migracja elegancko ubranych flamingów poszukujących otwartego baru.

Kryształowe żyrandole rzucają tęczowe odblaski na białe obrusy. Kwartet jazzowy gra coś gładkiego. Goście mieszają się z kieliszkami szampana w dłoniach, udając, że kalorie na weselach nie istnieją.

Siedzę przy stole prezydialnym z Oliverem obok siebie.

Utrzymujemy ostrożny dystans. Około czterdziestu pięciu centymetrów naładowanego powietrza dzieli moje krzesło od jego. Mierzyłam to w myślach. Wielokrotnie. Każdy centymetr wydaje się polem bitwy.

Napięcie między nami tylko się nasiliło od kolacji próbnej. Od tego poranka w kuchni. Od każdego znaczącego spojrzenia i przypadkowego muśnięcia palcami. Każda interakcja dokłada kolejną warstwę do ciśnienia gromadzącego się pod moimi żebrami.

Nie dotknął mnie od czasu, gdy szliśmy razem do ołtarza. Po prostu siedzi tam, nienagannie ubrany, prowadząc uprzejme rozmowy z krewnymi, podczas gdy ja powoli się spalam obok niego.

Jego powściągliwość jest w jakiś sposób gorsza niż jego droczenie się.

Sączę szampana i patrzę na parkiet wypełniający się parami kołyszącymi się do romantycznych standardów. Mama i Richard są w centrum, owinięci wokół siebie jak nastolatki na balu maturalnym.

"Piękna ceremonia" – mówi Oliver do cioci Margaret, która siedzi niedaleko.

"Prawda?" Margaret ociera oczy. "Helen wygląda na tak szczęśliwą. A wy dwoje tworzycie taką piękną parę, idąc razem."

Prawie się zachłystuję szampanem. Wyraz twarzy Olivera nie drga nawet na moment.

"Pracujemy nad naszym rodzeństwowym dynamizmem" – odpowiada gładko. "To dopiero początek."

Zamieszanie przy wejściu przyciąga moją uwagę. Blond włosy, wyrazista sukienka, nie do pomylenia energia.

Gemma wpada przez drzwi sali balowej niczym wspaniały huragan.

"Tak mi przykro!" Pędzi w moją stronę, zdyszana i przepraszająca. "Mój pociąg został odwołany, potem autobus zastępczy się zepsuł i musiałam łapać stopa z bardzo miłym starszym małżeństwem, które przez czterdzieści pięć minut opowiadało o osiągnięciach swoich wnuków."

Opada na puste krzesło obok mnie, zarumieniona i pełna dramatyzmu.

"Czy przegapiłam wszystko? Proszę, powiedz, że nie przegapiłam wszystkiego."

"Tylko ceremonię. I przysięgi. I pocałunek. I zdjęcia."

"Czyli w zasadzie wszystko, co ważne." Jęczy. "Twoja matka nigdy mi tego nie wybaczy."

"Jest zbyt szczęśliwa, żeby to zauważyć. Spójrz na nią."

Gemma podąża za moim spojrzeniem, na mamę śmiejącą się z czegoś, co Richard właśnie wyszeptał. Cała jej twarz promienieje szczęściem.

"Boże, to obrzydliwie urocze. Chciałabym to znienawidzić, ale nie potrafię." Gemma chwyta mój szampan i bierze solidny łyk. "No to opowiadaj. Jak sytuacja z przyrodnim bratem?"

Rzucam jej ostrzegawcze spojrzenie. Oliver jest tuż obok. Dosłownie czterdzieści pięć centymetrów dalej.

Gemma podąża za moim wzrokiem i zamiera. Jej oczy rozszerzają się komicznie.

"O mój Boże. Oliver?"

On się odwraca, uśmiech perfekcyjnie wyważony. "Gemma. Miło cię znowu widzieć."

"Ty jesteś przyrodnim bratem? Jesteś synem Richarda?" Patrzy na nas na przemian z rosnącą grozą. "Nie wiedziałam—kiedy was ze sobą zeswatałam, nie miałam pojęcia—"

"Świat jest mały" – mówi Oliver uprzejmie. "Najwyraźniej byliśmy sobie pisani, żeby zostać rodziną, w taki czy inny sposób."

Twarz Gemmy przechodzi przez mniej więcej tuzin emocji. Bezgłośnie mówi do mnie "przepraszam", podczas gdy Oliver udaje, że tego nie zauważa.

Kwartet jazzowy przechodzi w coś wolniejszego. Pary suną w stronę parkietu.

Oliver wstaje.

Moje tętno przyspiesza. To się dzieje. Zaraz poprosi mnie do tańca. Przy wszystkich. Będę musiała odmówić albo się zgodzić, a każda opcja wydaje się niemożliwa.

Przechodzi obok mnie.

Mrugam zdezorientowana, gdy kieruje się… do Gemmy. Wyciąga do niej dłoń z naturalną pewnością siebie.

"Zatańczysz ze mną? Dla starych czasów."

Gemma śmieje się, zaskoczona i pochlebiona. "A czemu nie? Lottie, nie masz nic przeciwko?"

Mam. Mam ogromnie. Ale słowa grzęzną mi w gardle.

"Oczywiście, że nie" – udaje mi się powiedzieć. "Idźcie."

Ona chwyta jego dłoń. Idą w stronę parkietu, a ja patrzę, jak zlewają się z innymi parami.

Dłoń Olivera opada na dolną część pleców Gemmy. Tuż nad biodrem. Dokładnie tam, gdzie spoczywała podczas naszego spotkania w wine barze.

Ich ciała poruszają się blisko siebie. Gemma coś mówi. Oliver się śmieje, pochylając się ku niej.

Wspomnienie zalewa mnie bez ostrzeżenia. Żywe. Przytłaczające. Zupełnie nie na miejscu na weselu.

Jego palce sunące po moim udzie. Ciepło jego oddechu na mojej szyi. Jego usta muskające moją skórę, gdy jego dłoń pracowała między moimi nogami. Pierwsze autentyczne podniecenie, jakie kiedykolwiek czułam.

Moje uda zaciskają się mimowolnie.

Przesuwam się na krześle, obserwując ich taniec. Wyglądają razem dobrze. Naturalnie.

Moja twarz płonie. Coś brzydkiego skręca mi się w środku.

Jestem zazdrosna. Prawdziwie, bezsensownie zazdrosna o to, że moja najlepsza przyjaciółka tańczy z mężczyzną, któremu wielokrotnie kazałam trzymać się z daleka. Mężczyzną, który jest teraz legalnie moim przyrodnim bratem.

Podniecenie miesza się ze złością, aż nie potrafię ich rozdzielić. Gorąco gromadzi się nisko w brzuchu, podczas gdy gniew napina mi szczękę. Paznokcie wbijają się w dłonie, zostawiając półksiężyce.

Piosenka się kończy. Oliver odprowadza Gemmę z powrotem do stołu, ale ja już się ruszam.

Przechwytuję go przy wejściu na korytarz, chwytając za ramię.

"Musimy porozmawiać. Teraz."

Jego brwi lekko się unoszą, ale posłusznie idzie za mną.

Na szczęście korytarz jest pusty. Weselny harmider cichnie, gdy ciągnę go za róg.

"Dobrze." Słowo wybrzmiewa ostro, niemal desperacko. "Chcę umowy. Tego pierwotnego układu. Jak to tam nazwałeś."

Oliver przez długi moment mi się przygląda. Jego wyraz twarzy jest nieczytelny.

Potem się uśmiecha. Powoli. Niszczycielsko. Jak człowiek, który właśnie doczekał tego momentu.

"Nie."

To słowo uderza jak policzek. Patrzę na niego, pewna, że się przesłyszałam.

"Co znaczy nie? Przecież przez cały tydzień mnie podrywałeś. Sugerowałeś różne rzeczy. Dotykałeś mnie podczas ceremonii. A teraz nagle odmawiasz?"

"Mówiłem, że dam ci przestrzeń, aż zmienisz zdanie." Jego uśmiech się poszerza. "Nie mówiłem, że będzie łatwo, gdy to zrobisz."

"To nie jest zabawne, Oliver."

"Trochę jest." Zbliża się, na tyle, że czuję zapach jego perfum. "Przez dni mówiłaś mi, żebym się trzymał z daleka. Twierdziłaś, że umowa nieaktualna. Zapewniałaś, że nigdy nie zmienisz zdania."

Jego palce muskają moją szczękę, lekko, doprowadzając mnie do szału.

"A gdy tylko zatańczyłem z inną kobietą, od razu pobiegłaś."

"Nie byłam—To nie—"

"Byłaś zazdrosna." Jego kciuk przesuwa się po mojej dolnej wardze. "Patrzyłaś na moje ręce na kimś innym. Przypominałaś sobie, gdzie były na tobie."

Zatrzymuję oddech. Gorąco zalewa mi policzki, szyję, niżej.

"Po prostu przyznaj się, Lottie. Pragniesz mnie. Pragnęłaś mnie od czasu naszego spotkania w wine barze. Komplikacja z przyrodnim bratem tego nie zmienia. Jeśli już, to tylko pogarsza."

Jego usta są o centymetry od moich. Czuję ciepło jego oddechu na swoich wargach. Każdy zakończenie nerwowe w moim ciele krzyczy, by skrócił dystans.

Ale nie robi tego.

"Odpowiedź wciąż brzmi nie, siostrzyczko."

To słowo uderza jak kubeł lodowatej wody. Siostrzyczko. Powiedziane celowo. Okrutnie. Prawie szyderczo. Przypomnienie, kim teraz jesteśmy. Kim się staliśmy w chwili, gdy nasi rodzice wymienili przysięgi.

Szukam na jego twarzy jakiejkolwiek rysy na opanowaniu. Czegoś, co zdradzi, że to dla niego równie trudne jak dla mnie. Jego zielone oczy nie zdradzają niczego.

"Dlaczego?"

Pytanie wyrywa się, zanim zdołam je powstrzymać. Surowe. Wrażliwe. Wszystko, czego starałam się nie czuć, wyłożone w jednym słowie.

Wyraz Olivera się zmienia. Coś mignęło za maską — żal, pożądanie, konflikt — i od razu zniknęło. Jego kciuk wciąż spoczywa na mojej wardze. Jego ciało wciąż promieniuje ciepłem, ledwie kilka centymetrów ode mnie.

Cisza rozciąga się między nami niczym wstrzymany oddech.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Teach Me to Feel

Teach Me to Feel

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa