Z perspektywy Amy
Zapach lata unosił się już w powietrzu — gorący asfalt, kokosowy balsam do opalania i coś słodkiego jak topniejące lody na patyku. To miało być lato, o jakim zawsze marzyłam. Moje ostatnie lato w szkole średniej. Lato pełne ognisk na plaży, zawodów cheerleaderek, przekąsek późną nocą w barach szybkiej obsługi i romantycznych randek z moim chłopakiem, Charliem Thompsonem. Wyobrażałam sobie trzymanie się za ręce w ciemnościach, dzielenie się koktajlami mlecznymi i taniec boso w piasku. To był plan.
Charlie był mój od ósmej klasy. Dorastaliśmy razem, przeszliśmy przez wszystkie niezręczne etapy razem i w jakiś sposób ludzie myśleli, że jesteśmy idealni. Nazywali nas „idealną parą”. Byliśmy w rocznikach, na dworach Homecoming i nawet głosowano na nas jako „Najbardziej prawdopodobne, że się pobierzemy”. Uśmiechałam się za każdym razem, gdy ktoś mówił, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Czułam się dumna, szczęśliwa.
Ostatnio jednak wszystko wydawało się... nie tak. Nie głośno i oczywiście, ale cicho, głęboko w piersi. Jakbym grała rolę w filmie, który ktoś inny napisał. Jakbym żyła cudzym życiem. Nie mówiłam o tym, nawet moim najlepszym przyjaciołom. Miałam być szczęśliwa. Miałam wszystko. Dlaczego nie byłam?
Stałam przed pełnowymiarowym lustrem w mojej sypialni, poprawiając górę mojego stroju cheerleaderki. Był nowy, właśnie dziś odebrany i nadal pachniał plastikiem i świeżymi szwami. Pociągnęłam za materiał, obracając się lekko na boki, próbując zdecydować, czy wygląda dobrze. Moja kitka odbijała się perfekcyjnie. Mój błyszczyk lśnił. Moja skóra była gładka i opalona. Ale coś w odbiciu wydawało się fałszywe. Jakbym patrzyła na kogoś, kogo już nie do końca poznawałam.
Przypomniałam sobie, co powiedziała dziś wcześniej na treningu moja przyjaciółka Camilla.
„Wyglądasz idealnie”, powiedziała, strzepując kłaczek z mojego ramienia, jej oczy skanowały mnie od góry do dołu. Potem przechyliła głowę i dodała: „Jesteś po prostu… ładna w tle”.
Zmuszałam się do śmiechu, choć jej słowa przyczepiły się do mnie jak rzepy. Co miała na myśli? Że byłam zapomniana? Przeciętna? Nie wiedziałam, jak odpowiedzieć, więc milczałam, jak zawsze.
Na treningu Camilla zawsze brała prowadzenie. Krzyczała liczenia i przewracała się w powietrzu, podczas gdy reszta z nas podążała za nią. Była głośna, nieustrasza i potężna. A ja — cóż, ja byłam tą, która trzymała rytm, która stała w szeregu, która uśmiechała się, gdy bolało. Moje mięśnie bolały od całego podnoszenia i lądowania, ale nie narzekałam. Nigdy nie narzekałam. Nawet gdy akrobacje mnie przerażały. Nawet gdy czułam zawroty głowy z przeciążenia ciała. Nawet nie wiedziałam, czy nadal lubię cheerleading. Nawet nie wiedziałam, co chcę studiować po maturze. Wszyscy inni mieli wielkie plany — szkoła pielęgniarska, szkoła aktorska, nawet dyplomy z biznesu. A ja? Nie miałam pojęcia.
Tej nocy dostałam wiadomość z pracowni, że mój nowy mundurek przyszedł wcześniej. Pomyślałam, że będzie fajnie zaskoczyć Charliego. Kiedyś mówił, że uwielbia, gdy pojawiam się bez zapowiedzi. „Sprawia, że rzeczy wydają się ekscytujące”, powiedział mi kiedyś, muskając usta na moim czole. Trzymałam się tego wspomnienia, jakby coś znaczyło. Zabrałam mundurek i pojechałam do jego domu, mając nadzieję, że może jego widok sprawi, że wszystko znów będzie normalne.
Podróż była szybka, mniej niż piętnaście minut, i opuściłam okna, by poczuć ciepły wiatr na twarzy. Nawet podkręciłam muzykę, próbując uwierzyć w teksty, które śpiewały o młodzieńczej miłości i wieczności. Myślałam, że może tej nocy położymy się na jego dachu, jak kiedyś, i porozmawiamy o studiach, przyszłości lub czymkolwiek innym niż ćwiczenia cheerleaderek.
Wspięłam się po schodach na ganek, serce drżało jak nerwowy ptak w klatce. Nowy mundurek był starannie złożony na moim ramieniu, a ja wyobrażałam sobie, jak oczy Charliego rozbłysną, gdy mnie zobaczy. Zadzwoniłam do drzwi, starając się nie czuć zbyt pełna nadziei.
Jego mama otworzyła drzwi.
„Amy?” powiedziała, mrugając z zaskoczenia.
Uśmiechnęłam się niezręcznie. „Hej! Właśnie odebrałam mój nowy mundurek. Pomyślałam, że wpadnę.”
Jej twarz się zmieniła, wkradło się zmieszanie.
„Och,” powiedziała powoli. „Myślałam, że już tutaj jesteś.”
Mój uśmiech zamarł. „Co masz na myśli?”
„Widziałam mundurek,” powiedziała, spoglądając na górę, „i blond włosy i — cóż, po prostu założyłam…”
Nie dokończyła zdania.
Coś we mnie się oziębiło.
Nie czekałam.
Delikatnie przeszłam obok niej, mówiąc cicho: „Przepraszam — zapomniałam czegoś na górze.”
Moje nogi ruszyły, zanim mózg zdążył nadążyć. Wzięłam schody po dwa stopnie naraz, mój oddech był ostry, a ręce drżały. Moje myśli krzyczały, żeby się zatrzymać, ale nie zrobiłam tego. Musiałam wiedzieć. Musiałam zobaczyć. Może to było nic. Może to było dokładnie to, na co wyglądało.
Na szczycie schodów zwolniłam. Drzwi do pokoju Charliego były prawie zamknięte, ale widziałam cienką linię światła świecącą przez szczelinę. Wyciągnęłam rękę, serce biło boleśnie w piersi, i położyłam dłoń na drzwiach.
Zaskrzypiały, gdy je pchałam.
Powoli.
Głośno.
I wtedy to zobaczyłam.
Charlie był na swoim łóżku.
Camilla siedziała na nim okrakiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Amy
Nawet już nie czułam klamki pod ręką. Całe moje ciało zdrętwiało, jakbym weszła w sen, z którego nie mogłam się obudzić. Sen, który skręca ci żołądek i ściska serce, aż nie możesz oddychać. Tyle że to nie był sen. To było prawdziwe. Stałam tam, w drzwiach sypialni Charliego, widząc wszystko, czego nigdy nie powinnam była zobaczyć.
Charlie podskoczył, jakby ktoś go poraził prądem, próbując na szybko przykryć nagą klatkę piersiową kocem, jego oczy szeroko otwarte i pełne paniki. Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć — może kłamstwo, może przeprosiny — ale nic nie wydobyło się z jego ust. Po prostu stał tam, zamrożony.
Camilla natomiast w ogóle się nie ruszyła. Została dokładnie tam, gdzie była, siedząc okrakiem na moim chłopaku, jakby miała do tego pełne prawo. Nawet nie próbowała się zasłonić. Po prostu wypuściła długie, powolne westchnienie, jakby była zmęczona trzymaniem tajemnicy zbyt długo.
„Nareszcie,” powiedziała, przerzucając włosy przez ramię. „Nie musimy już udawać.”
Jej głos był tak spokojny. Tak zwyczajny. Jakby to nie był moment, w którym cały mój świat się rozpada.
Cofnęłam się, a powietrze było ostre i bolesne w moich płucach. Moja ręka zacieśniła się wokół pomarszczonego mundurka, którego wciąż nie puściłam.
„Jak długo?” zapytałam, choć mój głos tak mocno się załamał, że prawie się nie usłyszałam. „Jak długo to trwa?”
Camilla wzruszyła ramionami, jakbym właśnie zapytała, która jest godzina. „Czy to ma znaczenie?” powiedziała, unosząc brew.
Wpatrywałam się w nią, mając nadzieję — głupią nadzieję — że Charlie wyjdzie do przodu i powie, że to pomyłka, że tego nie chciał, że Camilla kłamie, ale on nic nie powiedział. Po prostu spojrzał w dół na podłogę, szczęki zaciśnięte, wstyd wypisany na jego twarzy, ale ani słowa, żeby naprawić to, co zepsuł.
Czułam, jak coś we mnie się rozplata.
Krzyk przyszedł, zanim zdążyłam go powstrzymać — głośny, złamany, dziki. Nie był elegancki ani opanowany, jak zwykle byłam. Był surowy i niechlujny i pełen bólu. Camilla nie drgnęła. Po prostu przewróciła oczami i sięgnęła w tył, żeby poprawić kucyk, jakby moje złamane serce ją nudziło.
„Nigdy nie chciałam być twoją najlepszą kumpelą, kochanie,” powiedziała z uśmieszkiem. „Więc nie udawajmy, że to jakaś wielka zdrada.”
To było to. Nie mogłam znieść kolejnej sekundy.
Odwróciłam się i pobiegłam, mundurek cheerleaderki zgnieciony w mojej pięści jak zgnieciony kwiat. Pobiegłam na dół po schodach, obok zdezorientowanej mamy Charliego, która zawołała moje imię, ale się nie zatrzymałam. Moja wizja zamazała się od łez spływających po mojej twarzy. Ledwo mogłam oddychać. Ściany domu wydawały się zamykać wokół mnie. Musiałam się wydostać. Potrzebowałam powietrza. Potrzebowałam być gdziekolwiek, ale nie tam.
Drzwi frontowe otworzyły się gwałtownie i wybiegłam na ulicę, moje stopy uderzały o chodnik bez zastanowienia. Nie patrzyłam na samochody. Nie obchodziły mnie światła ani dźwięki. Po prostu biegłam.
I wtedy to usłyszałam.
Ostry klakson.
Pisk opon na asfalcie.
Spojrzałam w górę w samą porę, by zobaczyć, jak czarny jeep gwałtownie skręca na bok, cudem omijając mnie o cale. Moje serce uderzyło o żebra. Mundurek wypadł mi z ręki i upadł na ziemię obok mnie.
Drzwi kierowcy szybko się otworzyły i jakiś facet wyskoczył, trzaskając nimi za sobą. Wyglądał na wściekłego.
„Próbujesz się zabić,” krzyknął, jego głos szorstki i głośny, „czy po prostu jesteś głupia?”
Mrugnęłam na niego, wciąż łapiąc oddech. Był wysoki i szerokoramienny, a jego ciemne loki były dzikie od wiatru i ciepła. Miał taką obecność, która sprawiała, że ludzie się zatrzymywali. Jego szczęka była ostra, oczy intensywne. Ale gdy tylko zobaczył moją twarz — naprawdę mnie zobaczył — jego gniew zniknął.
„Cholera,” mruknął, teraz łagodniej. „Hej… jesteś w porządku?”
Chciałam znowu krzyczeć. Chciałam uderzyć powietrze albo zwymiotować, albo cofnąć czas. Ale zamiast tego otarłam twarz wierzchem dłoni, rozmazując tusz do rzęs po policzkach, i mruknęłam: „Czy wyglądam na w porządku?”
On lekko przykucnął, jakby nie chciał mnie przestraszyć. „Nie,” powiedział szczerze, jego głos teraz cichszy. „Nie wyglądasz.”
Staliśmy tam na środku ulicy, ciepło wznosiło się z asfaltu, a zapach spalonej gumy wciąż świeży od jego opon. Nie wiedziałam, kim był. Nawet mnie to nie obchodziło. Po raz pierwszy od dawna ktoś spojrzał na mnie i naprawdę zobaczył, kim jestem. Nie Amy cheerleaderka. Nie Amy dziewczyna. Po prostu… ja.
„Wskakuj,” powiedział po chwili. „Idziemy na lody.”
Mrugnęłam na niego, zdezorientowana. „Co?”
„Lody,” powtórzył z najmniejszym uśmiechem. „Wyglądasz na kogoś, kto potrzebuje czegoś zimnego i słodkiego, a nie tak okropnego, jak to, co właśnie ci się przydarzyło.”
Nie mylił się.
Może był seryjnym mordercą. Może był szalony. Może ja byłam.
Ale wtedy, nie obchodziło mnie to.
Wsiadłam na miejsce pasażera w jeepie nieznajomego, nie obchodziło mnie, czy przeżyję, zginę, czy zniknę na zawsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Amy
Cisza w środku Jeepa była gęsta, jakby napierała na moje uszy, wzmacniając wszystko — moje własne bicie serca, płytki oddech i ciche pociąganie nosem, nad którymi nie mogłam zapanować. Siedziałam zwinięta na siedzeniu pasażera, obejmując kolana, a rękawy były mokre od łez. Już nawet nie próbowałam ich wycierać. Po prostu ciągle napływały, spływając po policzkach i wsiąkając w materiał mojej bluzy.
Moje myśli wirowały, próbując zrozumieć wszystko, co się właśnie wydarzyło. Jedną chwilę odbierałam strój cheerleaderki i planowałam zaskoczyć mojego chłopaka. Następną wchodziłam do jego pokoju i znajdowałam Camillę — moją rzekomą najlepszą przyjaciółkę — na nim, jakby tam należała. A Charlie... nie powiedział ani słowa. Nie wtedy, gdy krzyczałam, nie gdy błagałam o zrozumienie. Po prostu siedział tam, z tym samym głupim wyrazem twarzy, jakbym to ja zrobiła coś złego.
Teraz siedziałam w samochodzie nieznajomego, wciąż w moim uniformie, wciąż drżąc, i nawet nie znałam jego imienia. I prawda była taka, że mnie to nie obchodziło.
Nie chciałam myśleć.
Nie chciałam czuć.
Chciałam po prostu zniknąć.
Przez kilka minut chłopak obok mnie milczał. Po prostu jechał dalej, jedną ręką na kierownicy, a drugą spoczywającą blisko dźwigni zmiany biegów. Jego szczęka była napięta, a oczy skierowane na drogę, ale co jakiś czas czułam, jak na mnie zerka, jakby upewniając się, że się całkowicie nie rozsypałam.
W końcu coś powiedział.
„Czy zamierzasz płakać, aż zalejemy całe miasto?” — zapytał, ton lekki, jakby próbował zażartować bez nadmiernego nacisku. „Bo szczerze, mogłabyś w tym momencie założyć własną markę wody butelkowanej.”
Na początku nie odpowiedziałam. Byłam zbyt zaskoczona. Czy on naprawdę to powiedział?
Ale potem, wbrew wszelkim przeciwnościom, z mojego gardła wydobył się dziwny, zdławiony śmiech, który utknął w gardle i zamienił się w czkawkę. Zakryłam usta dłonią, zaskoczona sobą, a potem wydobyło się z mnie kolejne małe westchnienie. Łzy nadal były obecne, ale jakoś też się śmiałam.
„Kto w ogóle mówi coś takiego?” — zapytałam, głos zachrypły i gruby.
Wzruszył ramionami, z lekkim uśmiechem przyciągającym kącik jego ust. „Ludzie z doskonałym wyczuciem czasu komediowego.”
Ponownie pociągnęłam nosem, w końcu odważając się spojrzeć na niego w pełni. Światło ulicznych latarni oświetlało bok jego twarzy — ostre kości policzkowe, mocno zarysowana szczęka, ciemne, nieokiełznane loki, które wyglądały, jakby nie zawracał sobie nimi głowy cały dzień. Było w jego twarzy coś dziwnie znajomego, ale zajęło mi chwilę, by zrozumieć dlaczego.
I wtedy mnie olśniło.
Patrzyłam na niego, oszołomiona. „Czekaj...” — powiedziałam powoli, moje oczy szeroko się otwierając. „Jesteś James Carter.”
Podniósł brew, wyraźnie rozbawiony. „Tak” — powiedział. „Znasz mnie?”
Oczywiście, że go znałam.
Wszyscy go znali.
James Carter — rozgrywający z Louisville High, największego rywala naszej szkoły. Każdy mecz futbolowy między naszymi drużynami był wojną. Za każdym razem, gdy wchodził na boisko, mój były chłopak Charlie krzyczał na telewizor, wykrzykując coś w rodzaju „Rozwal go!” lub „Ten dzieciak Carter idzie na dno!”, jakby to było osobiste. Jego imię było praktycznie przekleństwem w naszym domu podczas sezonu futbolowego.
A teraz był tutaj.
Wiózł mnie przez noc, jakby nie miał nic lepszego do roboty. Jakby ratowanie nieznajomej przed załamaniem na ulicy było czymś, co po prostu... robił.
Zmrużyłam na niego oczy. „Dlaczego jesteś dla mnie miły?” — zapytałam, autentycznie zdezorientowana.
Spojrzał na mnie, jego uśmieszek powrócił. „Bo nie jestem dupkiem jak twój chłopak.”
Patrzyłam na niego, próbując zdecydować, czy mówi poważnie czy tylko stara się być sprytny. Ale tym razem w jego oczach nie było żadnych żartów. Tylko szczerość. Jakby naprawdę miał to na myśli.
Nie odpowiedziałam od razu. Po prostu odwróciłam się z powrotem w stronę okna, obserwując, jak światła miasta migają za nami. Wszystko wydawało się takie przewrócone do góry nogami. Jeszcze kilka godzin temu ćwiczyłam akrobacje cheerleaderek i zastanawiałam się, jakiego koloru błyszczyk nałożyć. Teraz byłam w Jeepie Jamesa Cartera, starając się nie płakać ponownie, podczas gdy moje serce czuło się, jakby ktoś je roztrzaskał na tysiąc kawałków.
Cisza powróciła na chwilę, ale tym razem nie była ciężka. Była... dziwna. Bezpieczna, prawie.
Po kilku kolejnych zakrętach James zwolnił i wjechał na dobrze znany parking. Spojrzałam w górę, aby zobaczyć świecący na żółto znak.
„McDonald’s?” — zapytałam cicho, zaskoczona.
Zaparkował Jeepa, wrzucił na parking i odwrócił się w moją stronę z krzywym uśmiechem.
„Więc...” — powiedział, stukając lekko palcami w kierownicę, „co chcesz?”.
Mrugnęłam na niego, przez chwilę zdezorientowana.
Uśmiechnął się szerzej, oczy pełne figlarności.
„Poza zemstą.”
Przesuń w górę, aby kontynuować