KSIĄŻĘ EMERIEL
Noc zapadła nad nimi.
Twarz Aekeiry pobladła, gdy usłyszała wszystko od Emeriela. Nie wypowiedziała ani słowa przez wiele godzin. Zamiast tego łzy spływały jej po policzkach.
Emeriel ledwo rozpoznawał Aekeirę po „kuracji”, jaką zafundowała jej Livia.
Aekeira była niezwykle piękna, zadbana i wystrojona w ten skąpy strzęp niczego.
Nienawidził celu, dla którego ją przemieniono, i drżał na myśl o rychłym przybyciu strażników Urekai, którzy mieli ją wkrótce zabrać.
"Uciekajmy," zaproponował Emeriel z naciskiem. "To miejsce jest ogromne, a—"
Aekeira pokręciła głową. "Nie mogę ryzykować twojego życia, Em. Wielki Lord Vladya ostrzegał cię przed surowymi konsekwencjami próby ucieczki. Poza tym, jeśli nas złapią, bez wątpienia odkryją twoją tajemnicę, gdy rozbiorą cię do biczowania. To po prostu nie wchodzi w grę."
Emeriel podszedł do siostry i potrząsnął ją stanowczo. "Weź się w garść, Aekeira! Zostaniesz zmuszona do służenia UREKAI w JEGO BESTIALSKIEJ FORMIE! Takiej, która utraciła zdrowy rozsądek i pozostała dzika przez ponad pięćset lat! Nie możesz się na to zgodzić! Zginiesz, jeśli to zrobisz!" krzyknął.
"Nie mamy innego wyboru!" Aekeira odkrzyknęła z równą siłą, "Nie narażę cię na niebezpieczeństwo, Emerielu. Nie rozumiesz? Jesteś moją młodszą siostrą. Nasi rodzice zaryzykowali wszystko, by cię chronić, a ja zrobię wszystko, co w mojej mocy, by uczynić to samo. Nie dlatego, że jesteś ciężarem, ale dlatego, że jestem twoją starszą siostrą i bardzo cię kocham!"
Emeriel przygryzł wargę, usiłując powstrzymać łzy. "A kto ochroni ciebie, Aekeiro? Kto zadba o twoje bezpieczeństwo?"
Zrozpaczone ramiona Aekeiry objęły Emeriela, gdy spojrzała mu w oczy. "Nigdy nie mogą się dowiedzieć, że jesteś dziewczyną, Emerielu. Nigdy! Ani ludzie, ani Urekai nie mogą się dowiedzieć."
Drzwi gwałtownie się otworzyły, obwieszczając powrót Livii, która przyszła z młodą dziewczynką, Amie, oraz kolejną grupą żołnierzy Urekai.
"To czas. Chodźmy," zadeklarowała Livia, a jej oczy rozszerzyły się. "Nie radzę ci jej dotykać. Nie chcesz, by twój zapach na niej pozostał. Natychmiast ją puść."
"Co masz na myśli? Co się stanie, jeśli dotknę mojej siostry?" zapytał Emeriel, szybko odsuwając się.
"Bestia nie może wyczuć żadnego innego zapachu na niej. Jeśli poczuje woń, której nienawidzi, może stać się jeszcze bardziej brutalna—może nawet ją rozszarpać. Dlatego nie wolno ci jej dotykać, Emerielu."
Livia skinęła głową na mężczyzn, by wyprowadzili Aekeirę z pokoju, a Emeriel podążył za nimi.
Podróż była długa i cicha, pełna zakrętów i skrętów.
Mijali ludzkich niewolników i służące Urekai w rozległej fortecy, ale gdy zbliżali się do celu, twarzy było coraz mniej, a otoczenie stawało się upiornie ciche.
Strach i dreszcze obleciały Emeriela, gdy wchodzili w nawiedzony korytarz.
Ogarnęło go dziwne uczucie, a cisza stała się niemal ogłuszająca. Czuł się, jakby szli przez cmentarz.
"To najdalej, jak możemy pójść," wyszeptała Livia na wejściu do korytarza. "Reszta należy do ciebie, Aekeiro."
Emeriel zignorował słowa głównej służącej o nie dotykaniu siostry i mocno chwycił Aekeirę za ramię.
"Nie rób tego," błagał, gwałtownie kręcąc głową.
Aekeira nie spojrzała na niego, delikatnie wyciągnęła dłoń z jego uścisku i ruszyła dalej.
.
Z powrotem w swoich komnatach, Emeriel zaczął się przechadzać tam i z powrotem.
Drapał się po ramieniu, czując się niespokojny i poirytowany.
Chciał tylko, żeby jego siostra przeżyła do następnego dnia.
Nieważne, czy będzie ranna czy w bólu, byle tylko żyła. Może to było samolubne, ale nie potrafił się tym przejmować.
Ale gdy chodził po pokoju, Emeriel poczuł się naprawdę, naprawdę dziwnie.
Gorąco. Tak gorąco.
Jakby palił się od środka.
*****************
KSIĘŻNICZKA AEKEIRA
Zakazane komnaty tonęły w zupełnej, nieprzeniknionej ciemności. Nie mogąc nic zobaczyć, Aekeira poczuła, jak jej strach wzrasta do granic.
Ale czuła, że nie jest sama. Coś ją obserwowało.
Gęsia skórka rozlała się po jej ciele.
Drżącymi dłońmi Aekeira zaczęła się rozbierać. Urekais posiadali wyjątkową widzenie w ciemności, więc Aekeira była pewna, że bestia widzi ją wyraźnie.
Zaprezentuj się bestii. Może uda ci się przeżyć, jeśli dobrze się zaprezentujesz.
Naga upadła na kolana, jej ciało drżało. Opuściła tułów, aż ramię dotknęło chłodnej podłogi, szeroko rozkładając kolana, by całkowicie odsłonić swoje intymne miejsca.
Nie pokazuj odbytu.
W bestii nie było świadomości. Tylko seks, krwiopijstwo i zabijanie.
Aekeira wypuściła długi oddech, próbując uspokoić drżące ciało.
Nie będzie pił z ciebie krwi, jego dawca był tu wczoraj.
Ostrożnie, Aekeira unikała dotykania pośladków. Zamiast tego, chwyciła tuż za nimi, sięgając do swoich warg sromowych, rozchylając je na tyle, na ile pozwalała jej pozycja.
Z ciemności rozległ się pomruk.
Aekeira krzyknęła zaskoczona. Był znacznie bliżej, niż się spodziewała...!
Drżąc jak liść, patrzyła przed siebie w ciemność, oczekując nieuniknionego.
Pozycja, którą przyjęła, była niewygodna, ale Livia poleciła jej utrzymać ją jak najdłużej.
Duża dłoń spoczęła na jej drobnym biodrze. Cień był olbrzymi... imponująca postać górowała za nią.
Aekeira wstrzymała oddech, przerażona do granic możliwości.
Bestia powąchała ją. Potem znieruchomiała.
Jeszcze jeden wdech.
Jego warczenie się nasiliło... jakby złapała inny zapach?
Zanim Aekeira zdążyła o tym pomyśleć, bestia przycisnęła zimny nos do jej ramienia i głęboko wciągnęła powietrze.
To samo miejsce, które Emeriel trzymał ją, zanim się rozstali.
Za Aekeirą rozległ się głośny ryk.
Wtedy bestia dosiadła Aekeirę, wbijając się w nią brutalnie.
Krzyknęła z bólu, gdy ogromna bestia bezlitośnie ją niszczyła. Bezmyślnie.
Ból był nie do zniesienia, niespotykany dotąd.
Jej krzyki odbijały się echem w ciszy, wstrząsając ścianami.
Bestia nadal wąchała jej ramię, jęcząc i warcząc. Chciała więcej tego zapachu. Rozdrażniona, że nie mogła go mieć...!
Jej tempo było nieludzkie, szybkie i gwałtowne, jakby chciała przeniknąć samą duszę Aekeiry.
"Błagam!!!" krzyknęła, przytłoczona.
Jej drobne ciało czuło się całkowicie pochłonięte przez niego. On naprawdę był bestią.
Czuła twarde łuski na swojej skórze. Kończyny jak pnie drzew. Szpony ostre jak sztylety.
Bała się, że ją przetną, tak mocno ją ściskał.
O, boscy bogowie, umrę!
*********
KSIĄŻĘ EMERIEL
Coś było nie tak.
Cokolwiek działo się z Emerielem, pogorszyło się w ciągu ostatniej godziny. Nawet zanim rozdzierające krzyki Aekeiry przeszyły noc.
Chciał tylko wbiec do zakazanych komnat i uratować siostrę, ale jego ciało tak bardzo bolało. Był też bardzo podniecony.
W pewnym momencie Emeriel się rozebrał. Uczucie noszenia ubrań na palącej skórze stało się nieznośne.
Teraz leżał zwinięty na łóżku, cierpiąc z powodu kolejnej fali bólu i podniecenia. Nadchodziły falami.
"Nie, nie, błagam," jęknął, gdy pojawił się ból.
Agonia wykręcała mu ciało, napinając je, gdy przeszywała... szczególnie koncentrując się na jego intymnych miejscach.
Kobiece części Emeriela płonęły, a ogień nie chciał ustąpić. Swędzenie było nie do wytrzymania.
Drapanie palcami, jak Emeriel próbował wielokrotnie, tylko pogarszało ból.
Chcę się tam dotknąć.
Nigdy wcześniej nie miał takiej potrzeby, ale teraz myślał tylko o tym. Poza białą tkaniną ciasno wiążącą piersi, był całkowicie nagi.
Ale nawet piersi sprawiały mu dyskomfort. Drżącymi dłońmi Emeriel rozwiązał bandaż na klatce piersiowej. Poddając się instynktowi, pieścił własne piersi, drażniąc sutki.
Emeriel jęknął z przyjemności, która przeszyła jego ciało.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Krzyki Aekeiry rozległy się w oddali, a on zapłakał. Nigdy wcześniej nie słyszał, by tak głośno, tak boleśnie krzyczała.
Bogowie, musiał uratować biedną siostrę, zanim ta bestia ją zabije.
Ale mimo wszelkich starań, Emeriel nie mógł poruszyć obolałym ciałem.
„Ktoś... pomocy,” zawołał, rozpaczliwie ściskając nabrzmiałe sutki.
O, niebiosa, co się ze mną dzieje!?
Przesuń w górę, aby kontynuować
NIEWOLNICA AMIE
Amie robiła wszystko, by zignorować krzyki.
Zawsze wprawiały ją w zakłopotanie, przypominając o odrażających rzeczach, które panowie niewolników robili jej w stodole.
Musiała tylko podnieść olejek do kąpieli, o którym zapomniała po przygotowaniu kąpieli dla księżniczki Aekeiry.
Zbliżając się do kwater, usłyszała stłumione jęki, pełne cierpienia.
Jęki stawały się coraz głośniejsze, im bliżej była. Amie przyspieszyła kroku, podążając za dźwiękiem aż do końca korytarza.
Stanęła przed zamkniętymi drzwiami do komnat księżniczki Aekeiry. Czyżby książę Emeriel był tam jedyną osobą?
Amie otworzyła drzwi i weszła do pokoju.
Na łóżku leżała kobieca sylwetka, odwrócona do niej plecami, wijąca się z bólu, całkowicie naga. Postać szarpała się i wydała z siebie głośny szloch.
"C-czy wszystko w porządku?" – głos Amie drżał cicho, gdy podeszła do postaci na łóżku.
Odpowiedziały jej tylko ciche skomlenia.
Amie podeszła bliżej do przodu postaci i znieruchomiała.
"Książę Emeriel?" – Amie nie mogła uwierzyć własnym oczom.
Mrugnęła mocno, by wyostrzyć wzrok. Może sprzątanie całego zachodniego skrzydła wczoraj bez prawie żadnej przerwy nie było dobrym pomysłem. Zdecydowanie mam omamy.
Ale nawet po trzecim mrugnięciu, postać się nie zmieniła. To wciąż był książę Emeriel... jako dziewczyna.
Dziewczyna.
"P-pomóż mi," jęknął książę Emeriel, jego głos był napięty. Świeże łzy napłynęły mu do oczu. "Ktoś... proszę, pomóż mi."
Racja. Amie prawie zapomniała o jego bólu.
"Jesteś chory? Jak się czujesz? Sprowadzić uzdrowiciela?" – zapytała, odwracając się w stronę drzwi.
"Nie, nie wołaj nikogo! Nikt... nie może... mnie... zobaczyć w takim stanie," wysapał, ściskając dłonią nabrzmiałe sutki. "Boli mnie wszędzie. Nie wiem, co się ze mną dzieje."
Miała zaledwie dziewiętnaście lat, a inne niewolnice często się z niej śmiały, mówiąc, że nie jest zbyt bystra.
Może dlatego trudno jej było w pełni pojąć, co książę Emeriel do niej mówił. Muszę powiadomić panią Livię.
"Wytrzymaj, zaraz wracam!" – zawołała Amie i błyskawicznie wybiegła.
KSIĄŻĘ EMERIEL
Emeriel dyszał, przechodząc przez kolejny bolesny skurcz brzucha, który promieniował aż do jego intymnych części.
Pomimo strachu przed wyjawieniem sekretu i zamiarów Amie, by sprowadzić pomoc, nie miał siły wpaść w panikę.
Ból był zbyt silny, zbyt dokuczliwy, by mógł się na czymkolwiek innym skupić.
Już nie dam rady!
Emeriel przekręcił się na plecy, rozsunął nogi i mocno przycisnął palec do spuchniętego guzka między nogami, który pulsował intensywnie.
Przyjemność przeszyła go aż po kręgosłupie.
O? Interesujące.
Powtórzył ten ruch, krzycząc, gdy przyjemność narastała.
Wkrótce Emeriel pocierał swoją nadwrażliwą łechtaczkę, nie mogąc powstrzymać jęków, gdy jego plecy wyginały się w łuk na łóżku.
Bawił się swoją kobiecą częścią, wsłuchując się w pragnienia własnego ciała, powtarzając każdy gest, który sprawiał, że czuł się dobrze.
Wkrótce fala orgazmu zmyła ból.
Tak, tak dobrze. Tak dobrze.
Ciało Emeriela w końcu się rozluźniło. Ból osłabł i po raz pierwszy od opuszczenia zakazanej komnaty jego zamglony umysł nieco się rozjaśnił.
Co zrobię z Amie?
Wstał i posprzątał się na tyle, na ile potrafił. Misa była już pusta, a musiał się umyć.
Skrzywiwszy się, Emeriel założył zbrukane ubranie, po czym z mocnym uchwytem chwycił solidne, drewniane wiadro i wyszedł z komnaty, by znaleźć studnię.
Nocne powietrze tętniło życiem, dalekie od ciszy, której można by się spodziewać. Ostre rozkazy panów niewolników rozcinały ciemność, ich nieustępliwa pogoń za wydajnością nie ustawała nawet pod osłoną nocy.
Pędzili swych niewolników bezlitośnie, a dźwięk brzękających łańcuchów mieszał się z odległymi, żałosnymi jękami, które niosły się po powietrzu.
Ostrożnie stawiając kroki, Emeriel odnalazł ukrytą ścieżkę prowadzącą w głąb posiadłości, na tyły. Tam napełnił wiadro wodą.
Jednak gdy wracał do fortecy i do komnat, Emeriel zrozumiał.
Głos Aekeiry. Zniknął.
Panika ścisnęła mu serce. Czy moja siostra nie żyje?
Muszę się szybko ogarnąć i do niej pójść!
Ale gdy Emeriel sięgnął po drewniane wiadro, to aż nazbyt znajome gorąco znów obudziło się w jego podbrzuszu.
„Co!?" wrzasnął. „Nie, nie, nie, nie znowu!”
W ciągu kilku sekund nowa fala spazmów przetoczyła się przez niego.
Zgiął się w pół z czystego bólu. Choć robił wszystko, co w jego mocy, by odciągnąć myśli od cierpienia, nic nie działało.
Porzuciwszy wiadro, wyciągnął drżącymi rękami stary, pokryty kurzem tom z szuflady jedynego stołu w izbie, mając nadzieję, że zdoła zatracić się w jego stronach. Jednak wysiłek okazał się daremny.
Napięcie związało mu brzuch. Dyskomfort uniemożliwiał mu skupienie się na czymkolwiek.
Jedna myśl nie dawała mu spokoju. Taka, która nie powinna go dręczyć, a jednak nie chciała odejść.
Który z tych Urekai, których spotkałem, mógłby być bestią z moich snów?
Czy on istnieje naprawdę?
Tak, wszyscy byli wielcy i budzili grozę, ale w głębi duszy Emeriel wiedział, że żaden z tych, których spotkała, nie dorównywał obecności, którą czuł w tamtych żywych koszmarach. Lord Vladya był blisko, ale to nie był on.
Kto to był?
Przeciągnął dłonią po włosach, wzdychając sfrustrowany. Co ja w ogóle wygaduję?
Niespokojnie zmienił pozycję, zaciskając uda w próżnej próbie złagodzenia bólu. Lecz im bardziej próbował, tym bardziej bolało.
To po prostu nie działało!
Gdyby Urekai z jego snów był tu teraz, czy ugasiłby ten ogień w intymnych częściach Emeriela?
„Jesteś moja”, powiedział ten głęboki głos. „Stworzona, by klęczeć przede mną. Leżeć na plecach. Być pieprzoną tak mocno, aż nogi ci się trzęsą. Wiercić się w tobie, aż twoje otwory będą otwarte, rozwarte dla mnie. Byłaś stworzona, by błagać o mojego kutasa cały czas. Tylko mojego.”
Orgazm wyrwał się z niego, urwane jęki spływały mu z ust, a całe ciało drżało.
*******
Chwilę później Emeriel leżał nagi na podłodze, palce nieprzerwanie pocierały jego wrażliwą łechtaczkę. Nawet bandaże na piersiach leżały porzucone.
Przestał liczyć, ile orgazmów już przeżył, a jednak ulga wciąż była poza jego zasięgiem.
Krótka przerwa to wszystko, co zdołał uzyskać pomiędzy kolejnymi falami, zanim bezlitosny ból powracał ze zdwojoną siłą.
Za każdym razem nawet przyjemność stawała się coraz bardziej stępiona. A ból, który kiedyś był tylko tętnieniem, teraz narastał coraz mocniej.
Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze wytrzyma to piekło. Od ciągłego pocierania ramię bolało go niemiłosiernie, a łechtaczka płonęła na czerwono. Zdarta od niekończącej się męki.
Pot i łzy mieszały się, gdy leżał bezradny na podłodze, jego ciało pochłonięte przez przeszywający ból. Emeriel nie życzyłby tego cierpienia nawet najgorszemu wrogowi.
Gdy drzwi się otworzyły i do środka weszły dwie postacie, Emeriel musiał kilkakrotnie mrugnąć, by rozpoznać je przez zamglony wzrok.
„Ona jest w jeszcze gorszym stanie niż wcześniej! Mówiłam pani, pani Livio,” głos Amie rozległ się cicho, gdy się zbliżała.
„Na bogów…” rozległ się zszokowany głos pani Livii, a jej dłoń powędrowała do ust. „On naprawdę jest kobietą.”
„Mówiłam pani, pani Livia.” Amie pochyliła się, zawisając nad Emerielem. „Czy wszystko w porządku, księżniczko Emeriel?”
„N-nie!” Emeriel chciał krzyknąć, ale jego głos był ledwie szeptem, przepełnionym wyczerpaniem. „N-nie nazywaj mnie tak.”
„Jak długo jest w takim stanie?” zapytała szeroko otwartymi oczami pani Livia, ostrożnie podchodząc, by mu się przyjrzeć.
„Nie wiem, pani Livia. Znalazłam ją taką i pobiegłam po panią. Czy pani wie, co mu dolega?”
Oczy Emeriela rozbłysły nadzieją, gdy wyczekująco spojrzał na Livię.
„Jeszcze nie jestem pewna.” odpowiedziała przełożona służby. „Amie, pomóż mi. Przenieśmy ją na łóżko.”
Młoda dziewczyna pospiesznie się podporządkowała. Przeniosły osłabione ciało Emeriela z powrotem na łóżko, ale ledwie poczuł chłód materaca pod plecami.
Jego nieustanna autostymulacja trwała, kobiecość drżała i była śliska od wilgoci.
Kolejny orgazm wstrząsnął jego ciałem, a Emeriel krzyknął, zaskoczony mieszanką bólu i przyjemności, która przez niego przepływała.
Gdy atak minął, pozostał już tylko na wpół przytomny.
Przesuń w górę, aby kontynuować
