passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King Is My Second Chance Mate - Rozdział #3 - autor Gay Dar

The Alpha King Is My Second Chance Mate

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2~ MISJA 2~ MISSION

Quinn ukłoniła się matce; Kathrine i jej ojcu, Derrickowi, gdy poprawiała paski torby na plecach. „Wrócę… będę nieobecna przez około cztery dni.” „Słyszałem… Delilah powiedziała mi, że wyjeżdżasz do rannego stada księżyca… znasz drogę?” zapytał Derrick. „Nie, ale członkowie stada, którzy znają drogę, poprowadzą mnie…” „Dobrze… wróć cała i spędź z nami trochę czasu.” „Wracam…” „Przyprowadź też Jeovanniego.” Quinn zaśmiała się, próbując ukryć smutek w oczach. „Dobrze, tato… przyprowadzę…” Jej oczy skierowały się na młodszą siostrę, a drżącymi palcami poczochrała jej rude włosy. „Zachowuj się, gdy mnie nie będzie, Delilah.” Jej głos się załamał, gdy mówiła… czuła się zdradzona, ale nie mogła tego pokazać. Delilah skręciła palce przed sobą, uśmiechając się od ucha do ucha. „Zawsze zachowuję się jak najlepiej… wracaj szybko… przynieś mi mięso.” „Przyniosę, jeśli znajdę czas… także dla mamy.” Kathrine spojrzała na córkę, jej oczy były zimne… tak jak zawsze. „W lodówce nadal jest mięso z tego, co przywiozłaś ostatnim razem… oszczędź swój czas… użyj go na coś innego.” „Matko, ja~” Derrick zaśmiał się, zarzucając ramię na ramię Quinn, prowadząc ją od reszty rodziny. „Nie przejmuj się nią, po prostu idź, kochanie… ucieszyłbym się z dziczyzny.” Quinn uśmiechnęła się na słowa ojca. „Dobrze… idę teraz… zaopiekuj się nimi, gdy mnie nie będzie.” Skinął głową, a Quinn odeszła, spotykając członków stada, którzy mieli jej towarzyszyć przy granicach stada. Jej matka stała się odległa odkąd została luną stada… Może to dlatego, że była rozczarowana, że Quinn nie została betą, do której początkowo ją szkoliła… ale ojciec ją wspierał bez względu na wszystko. Był dobrym człowiekiem, najlepszym… Zawsze mówił jej, że jej mama wróci do siebie, ale Quinn nie sądziła, że to możliwe… jej oczy się zmieniły, nawet jej głos był teraz ostry… może pewnego dnia naprawdę się zmieni. Westchnąwszy, Quinn skierowała się w stronę głównego wojownika, gamma Jeo ~Cannon~. „Gotowy?” „Tak, wszystko gotowe… broń jest zapakowana… Henry będzie ją nosił na razie… możemy zmieniać ciężar między osobami w drodze.” Quinn skinęła głową, spoglądając na Henry'ego, który już przemienił się w pięknego szarego wilka. Na jego grzbiecie była skrzynka, przywiązana do niego liną. „Dobrze… ruszajmy… prowadź, Cannon.” Spojrzała wstecz na tereny stada, zanim niechętnie kucnęła i zamieniła się w swojego srebrnego wilka. Nie była pewna dlaczego, ale jej wilk skomlał w jej piersi, jakby obawiał się odejścia. Podobnie jak ona, bogini wie, co się stanie między Jeo a Delilah, gdy jej nie będzie, ale została przydzielona do misji, jako Luna, to coś, co musiała wypełnić. Ale dzień później i poczuła, że nie może wypełnić tej misji. Była niespokojna do tego stopnia, że jej skóra swędziała, a kiedy noc spadła na ziemię, jej oczy były czerwone od łez i nie było dla niej jasne, dlaczego płacze… Jej wilk drapał mentalne ściany w jej umyśle, a znak Jeo na jej szyi palił nieustannie… czuła się, jakby umierała, i w jakiś sposób to było związane z Jeo… musiało być. Quinn przetarła oczy, patrząc w kierunku, z którego przyszli… Ogień przed nią palił się w lasach, tak jak ból palił jej serce. Było to niemal paraliżujące… czuła się… sh… „Hej Cannon…” Zwróciła się do gamma Jeo, który siedział obok niej. „Ja… myślę, że muszę… muszę~” „Hej, Quinn… czy wszystko w porządku?” „Ja~czuję się źle… muszę wrócić… muszę wrócić.” Stanęła na nogi, ale Cannon chwycił ją za rękę. „Przykro mi, Quinn… kazano mi nie pozwolić ci wrócić, dopóki ta misja nie zostanie ukończona.” „Puść… muszę wrócić.” „To rozkaz od alf…” „A ja jestem jego pieprzoną luną… puść mnie, Cannon… ukończ tę misję beze mnie.” Cannon spojrzał na nią z zdezorientowanymi i niezdecydowanymi oczami, zanim niechętnie puścił jej dłoń. „Byłoby lepiej, gdybyś nie poszła… jesteś silna… ale każdy może popełnić błąd, i jestem pewien, że ty też.” Quinn syknęła na niego, gdy uciekła, przemieniając się z powrotem w swojego wilka w trakcie biegu. Ból zmalał, ale nadal tam był; rozdzierając jej pierś, i tak trwało, aż dotarła z powrotem na granice stada. Była martwa noc, a ból… wtedy wzrósł, niemal ją paraliżując. Jej wilk skomlał, padając na brzuch… czuła się, jakby była nieustannie krojona od środka, czuła się, jakby krwawiła, ale nie było krwi… Jej wilk wył z bólu, drapiąc ziemię pod sobą… to było bolesne… do tego stopnia, że zmieniła się z powrotem w ludzką formę niechcący. Coo…? Więź… już usychała, ale teraz wydawało się, że się rozdziera… gwałtownie się łamie… co się działo? Naga i słaba, Quinn czołgała się naprzód, ledwo dając radę stanąć na nogi. Wpadła na tereny stada, podążając za głośnym hałasem, który usłyszała. Doprowadziło ją to na plac spotkań, a tam każdy członek stada stał, obserwując coś, co działo się na podium. Quinn zbliżyła się, dostrzegając Jeo, Delilah i starszego w centrum. Coo…? Czy to była… ceremonia parowania? Łzy spływały po jej policzkach, gdy zbliżała się jeszcze bliżej, mocno trzymając się za serce, gdy ból znów ją osaczył… Jak mógł… nie, jak mogli to zrobić jej? Jej matka… Jej siostra… Jej własny towarzysz… Gdzie był ojciec…? Czy on też był częścią tego? Jak mogli…? Dlaczego by to zrobili…? Szloch wydobył się z jej ust, gdy przebijała się przez tłum. Drżącymi nogami wspięła się na podium, ignorując tłum, gdy hałas stawał się głośniejszy. Jeo odwrócił się od Delilah, a jego oczy spotkały się z jej, pełne wielkiego zaskoczenia. „Quinn?! Co ty tu robisz?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3~ OKRUTNE ODRZUCENIE 3~ THE CRUEL REJECTION

"Quinn?! Co ty tu robisz?" Quinn ugięły się nogi na jego słowa. Czy to było wszystko, co miał do powiedzenia? Czy to naprawdę było pierwsze pytanie, które mógł zadać? Quinn starła łzy spływające po jej policzkach, patrząc na niego z ogromną nienawiścią w oczach. "Myślałam, że nigdy nie pożałuję, że cię poznałam, Jeo... ale teraz żałuję. Żałuję, że kiedykolwiek na ciebie spojrzałam. Powinnam była przeciąć sobie gardło, zamiast pozwolić, żebyś zostawił tam swój ślad... to nie byłoby tak bolesne jak to." "Quinn, ja..." Zbliżył się do niej. "Przepraszam, Quinn, ale ja~" "Nie jesteś przepraszający, Jeo... Gdybyś był, odrzuciłbyś mnie, zanim zrobiłbyś coś takiego... a Delilah... nie jesteś moją siostrą... Nigdy nią nie byłaś... Nigdy bym ci tego nie zrobiła, Delilah." Delilah opuściła głowę, jej ciało drżało widocznie. "Kocham go, Quinn... Ja... Przepraszam... Chciałam go... on chciał mnie... ja... przepraszam~" "Zamknij się! Zamknij się!" Jej ręce uderzyły o uszy. "Nie chcę tego słyszeć!" "Quinn..." Jeovanni zbliżył się, zatrzymując się dopiero, gdy stanął bezpośrednio przed nią. "Przykro mi, że musiałaś być tego świadkiem... masz rację, powinienem był najpierw cię odrzucić... ale nie miałem odwagi... musiałem poczekać, aż znikniesz..." "Więc to był twój plan od początku? Wysłać mnie na misję, żebyś mógł zerwać nasze więzi, tworząc nowe między tobą a nią? Jak... Jak mogłeś, Jeo?" "Wiem i przepraszam, ale to, co jest między mną a nią, stało się silniejsze niż to, co było między nami. Już tego nie czuję, Quinn... Kocham cię, ale nie tak bardzo, jak ją... Przepraszam, ale to coś, co muszę zrobić... przygotuj się, bo to będzie bolało." Quinn zacisnęła usta, patrząc w bok, próbując powstrzymać krzyki i płacz, które chciały się z niej wydostać. Nienawidziła go... Za to, że nie kochał jej tak bardzo, jak ona jego... Nienawidziła go... Za to, że nie próbował odnowić więzi między nimi, gdy zaczęła słabnąć... Nienawidziła go... Za to, że wybrał kogoś tak bliskiego jej... Nienawidziła go... Za to, że sprawił, że czuła taki ból... Nienawidziła go... Za wszystko; za złe i nawet za dobre... Nienawidziła go! Nienawidziła go! Nienawidziła go! Ale niestety, ta nienawiść nie mogła się równać z miłością, jaką do niego czuła... Cholera... Dlaczego to było takie bolesne? Wiedziała, że to się stanie, przewidziała to, ale mimo to, nie była na to przygotowana. Ten dzień nigdy nie powinien nadejść, nigdy nie powinien~ "Przepraszam, Quinn, ale ja; Jeovanni Lum odrzucam cię; Quinn Felon jako moją partnerkę. Nie jesteś już Luną tego stada, ani moją przeznaczoną partnerką. Przyjmij moje odrzucenie." Jego słowa obudziły ból w Quinn, a ona upadła na kolana, krzycząc, gdy stał się zbyt trudny do zniesienia... nie chciała, ale jeśli nie przyjęłaby jego odrzucenia, umarłaby. "Ja... ja, Quinn Felon przyjmuję twoje odrzucenie... Nie jestem już Luną, ani twoją przeznaczoną partnerką." Trudno było wypowiedzieć te słowa, ponieważ nigdy nie sądziła, że będzie musiała je wypowiedzieć... czuła, że nie może dalej iść... czuła... czuła się tak cholernie odrętwiała... Ból... Zmniejszył się, aż zniknął, i dopiero wtedy stanęła na nogi w czystym wstydzie. "Mam nadzieję, że nigdy tego nie pożałujesz, Jeo... ani ty, Delilah." Zeszła z podium, mijając członków stada, którzy patrzyli na nią, jak odchodziła... nikt nie powiedział ani słowa, nikt nawet nie wydawał się troszczyć... ale dlaczego? To byli ci sami ludzie, których chroniła przed łowcami i innymi stadami... to byli ci sami ludzie, którym poświęciła ponad trzy lata swojego życia... jak mogli po prostu nie dbać~? "Quinn..." Quinn odwróciła się na dźwięk swojego imienia, dostrzegając ojca, gdy wyłonił się z tłumu z kocem w ręku. "Ochhh... moja kochana..." Rzucił koc na jej ramiona i przyciągnął ją do swojej piersi. "Gdybym wiedział, że to się stanie... gdybym wiedział o romansie Delilah... to nie zaszłoby tak daleko..." "Ojcze... tatusiu..." jej słowa były złamane, podobnie jak jej serce. "To boli... to boli, tatusiu..." "Wiem, ale nadejdzie moment, kiedy przestanie boleć, a gdy ten czas nadejdzie... zrozumiesz, że on nawet nie był tego wart." Przytulił ją mocniej, wsuwając koc pod jej podbródek. "Jak tylko zobaczyłem ślad ceremonii, miałem przeczucie, że coś takiego się wydarzy, bardzo mi przykro, że to się stało tobie, a tym bardziej z powodu twojej własnej siostry." Quinn szlochała przeciwko swojemu ojcu, gdy prowadził ją przez tłum, przez las w kierunku ich domu, który znajdował się na jego skraju. "Jesteś silna, Quinn... to ja cię szkoliłem... przejdziesz przez to. Niektórzy ludzie dostają drugie szanse, modlę się, abyś pewnego dnia znalazła kogoś lepszego niż nasz alfa." Quinn skinęła głową, nie do końca słysząc, co mówił... jej wilczyca wyła zbyt głośno. Brzmiało to tak, jakby była zraniona, ale czy nie była...? Jeo właśnie wyrwał jej serce, pozostawiając jej klatkę piersiową całkowicie pustą. "Weź się w garść, Quinn... on tego pożałuje, obiecuję." Quinn znowu skinęła głową, jej usta drżały zbyt impulsywnie, by mogła mówić. "Delilah jest słodka i piękna, a choć ty też jesteś piękna, zawsze byłaś twarda. Będzie tęsknił za tą stroną ciebie... będzie chciał cię z powrotem. Gdyby Delilah była bardziej zgodna z byciem jego partnerką, bogini postawiłaby ich razem. On wróci... a ty będziesz mieć szansę, by go odrzucić, tak jak on ciebie odrzucił..." Zaprowadził ją na ganek, otwierając drzwi i wpuszczając ją do środka. Odwróciła się do ojca, serce biło szybko i ciężko. "T-tato...?" "Wiem, moje dziecko... chciałbym, żeby istniało coś, co mógłbym zrobić w tej sprawie, chciałbym, żeby same słowa z moich ust mogły sprawić, że to wszystko zniknie, ale to nie jest takie proste i wiesz o tym." Poklepał jej ramię, a potem delikatnie popchnął ją do przodu. "Idź... odpocznij trochę, wiem, że jesteś zmęczona." Quinn skinęła głową, mocniej owijając się ręcznikiem, gdy szła do swojego pokoju; tego, który kiedyś dzieliła z Delilah, zanim ta wprowadziła się do Jeo. W środku były dwa łóżka, małe, ale pamiętała, że jej było wygodne... zwłaszcza gdy Delilah przytulała się do niej, zamiast spać w swoim własnym łóżku. Spojrzała na łóżko Delilah, a potem na swoje. Powinna odpocząć, ale jak miałaby spać, wiedząc, że jej partner nie jest już jej?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4 ~ SPOTKANIE 4~ THE ENCOUNTER

Jutro przyszło tak długo, ciemność w jej pokoju, Quinn leżała całą noc, wpatrując się w nią, aż światło słońca powoli ją zastąpiło. Ciągle się szczypała, próbując sprawdzić, czy zdoła się obudzić z tego koszmaru... Ale za każdym razem, gdy się szczypała, ból przypominał jej, że to wszystko było prawdziwe. Jeo ją odrzucił, a teraz związał się z jej siostrą. Imię i szacunek, które zbudowała z takim trudem, zostały teraz zszargane, a pozostał tylko wstyd, jaki jej narzucił. Stado nie będzie już patrzeć na nią jak wcześniej, teraz będą patrzeć na Delilah; po rady i pomoc... A ona będzie pamiętana tylko jako luna, która nie potrafiła zadowolić swojego alfa. Ściśle przytulając poduszkę, Quinn przekręciła się na łóżku, patrząc w stronę okna. Była zmęczona, a mimo to nie mogła zasnąć w nocy... ból trzymał ją na jawie, a także niekończące się łzy, które płynęły z jej oczu. Prześcieradło pod nią było przesiąknięte jej smutkami, a jej serce tonęło; fizycznie dusząc się po tak podłym zdradzeniu. Żałowała, że wcześniej nie próbowała rozwiązać problemów między nią a Jeo... gdy zaczął się oddalać, nie powinna była dawać mu przestrzeni, powinna była próbować bardziej... Ale co teraz z tego lamentu? Wszystko było skończone i nic nie mogła z tym zrobić~ Quinn spojrzała w stronę drzwi, gdy dwa razy w nie zapukano. „Kochanie, to ja... mogę wejść?” Głos jej ojca był jak zawsze uspokajający... ten człowiek; znaczył dla niej wszystko. „Tak, tato...” Gałka przekręciła się natychmiast po jej odpowiedzi, a ojciec wszedł do środka. Był beta jak ona, dawny beta tego stada, i szkolił ją, aby zajęła jego miejsce... Ale jeśli nie mogła odnieść sukcesu jako luna, jak miałaby odnieść sukces jako beta? „Czy dobrze spałaś?” „Tak...” To było kłamstwo, by go pocieszyć, bo nie zmrużyła oka. „Przykro mi, że przynoszę takie wiadomości, ale alfa chce cię zobaczyć... prosi o twoją obecność w swoim biurze natychmiast.” Quinn usiadła gwałtownie. „D-Dlaczego?” „Nie powiedział mi... ale modlę się do bogini księżyca, żeby to nie były złe wieści. Jeśli chcesz, mogę cię towarzyszyć~” „Nie, wszystko w porządku, tato, pójdę sama.” Pomimo bólu w jej nieustannie tonącym sercu, Quinn wstała na nogi, przechodząc przez drzwi swojego pokoju. Minęła swoją matkę, która patrzyła na nią z nieczytelnym spojrzeniem w salonie i wyszła na zewnątrz. Oddech; pełen frustracji opuścił jej usta, gdy zstąpiła z werandy. Bała się usłyszeć, co ma jej do powiedzenia, to, co wydarzyło się zeszłej nocy, i tak już było wystarczające, jeśli zrani ją jeszcze raz, to pewnie ją zabije. Jej kroki brakowały pewności siebie, gdy przechodziła przez ciche lasy i w kierunku centralnej części stada, gdzie znajdował się dom stada. Młode wilki, które jeszcze nie znalazły swoich partnerów, mieszkały tam, a obok znajdowały się inne ważne budynki, takie jak dom starszych, targowisko i biuro alfy. Gdy Quinn weszła do najbardziej ruchliwej części ziemi, ludzie patrzyli na nią oczami, które osądzały. Słyszała szepty, a jako wytrenowany wilkołak, potrafiła je wszystkie rozszyfrować... „Nie żałuję jej, zawsze była hipokrytką.” „Racja, zachowywała się lepiej niż wszyscy, bo była córką poprzedniego beta i partnerką alfy.” „Dobrze, że ją zostawił, jej siostra jest ładniejsza i pokorna również.” „Och, przestań, pomogła mi, gdy łotry zniszczyły moją farmę. Jest dobra.” „Dobra...? Prawdopodobnie zrobiła to, bo chciała być chwalona.” Ręce Quinn zaciskały się w kieszeniach, udając, że nie słyszy. Wiedziała, że ludzie będą mówić, ale nie miała pojęcia, że będą mówić takie rzeczy... po tym wszystkim, co zrobiła, aby stado było na szczycie, po tym wszystkim, co zrobiła, żeby nie cierpieli. Nie była hipokrytką, to oni byli. Zęby zaciśnięte na szczękach, gdy szła dalej... ale jeden szept sprawił, że się zatrzymała. „Słyszałem, że alfa wyrzuci ją ze stada... zasłużyła na to, zawsze była bezużyteczna.” Oczy Quinn nabrały blasku, gdy obróciła się na pięcie, zwracając się w stronę, skąd pochodziły te słowa. „C-Co? Ma mnie wyrzucić?” Całe targowisko zamilkło i tylko jej ciężkie oddechy były słyszalne. „Jestem bezużyteczna? Po wszystkim, co zrobiłam dla tego stada, zasługuję tylko na szacunek! Gdzie byście wszyscy byli b-beze mnie?” Jej głos łamał się, gdy mówiła, ból w nim był tak słyszalny, jak kontynuowała. „Wy wszyscy zgnijecie beze mnie, macie nową lunę? Mam nadzieję, że będzie w stanie być czujna w nocy, tylko po to, by pozbyć się łotrów, które nękają wasze farmy, i mam nadzieję, że każdy przeszkoda, która się pojawi, będzie w stanie pozbyć się jej bez choćby zająknięcia w głosie. Naprawdę żałuję, że byłam na tyle głupia, żeby stresować się dla ludzi, którzy nie dają o mnie pieprzenia.” Miejsce pozostawało ciche, aż pomidor potoczył się pod jej nogi. „Mówiłem, że była ignoranta... hipokrytka w istocie. Cieszymy się, że się jej pozbyliśmy!” Następne rzucono jabłko. „Twoje panowanie teraz się skończyło, nie obrażaj tej, która zajęła twoje miejsce... to by się nie stało, gdyby nie była lepsza od ciebie.” Kolejny pomidor przeleciał przez powietrze, mocno uderzając ją w klatkę piersiową, zanim spadł na podłogę, a następnie więcej owoców i warzyw przyszło wraz z słowami braku szacunku, uderzając ją i brudząc nie tylko jej ubrania, ale i jej smutno tonące serce. Została zdradzona ponownie, najpierw przez własnego partnera, a teraz przez własnych ludzi. Wstyd; obfitość wypełniła jej klatkę piersiową, gdy łzy, które zebrały się w jej oczach, spłynęły po jej policzkach. To wszystko było tak bolesne... wszyscy odwrócili się od niej plecami, z wyjątkiem jej ojca. Czy to było, jak bardzo wszyscy jej nie lubili? Czy to było, jak bardzo chcieli, żeby odeszła? Quinn padła na kolana, gdy owoce nadal ją uderzały, gromadząc się jak odpadki obok niej. Nie przestali rzucać... aż znajomy głos przebił się przez wulgarne przekleństwa. „Co tu się dzieje? Przestańcie te bzdury i szanujcie waszego nowego beta!” To był głos Jeo... ale co najbardziej ją zaskoczyło, to słowa, które powiedział... ich nowego beta? Kiedy zgodziła się być beta tego stada?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King Is My Second Chance Mate

The Alpha King Is My Second Chance Mate

96 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

96

Treść

Aa