"Quinn?! Co ty tu robisz?" Quinn ugięły się nogi na jego słowa. Czy to było wszystko, co miał do powiedzenia? Czy to naprawdę było pierwsze pytanie, które mógł zadać? Quinn starła łzy spływające po jej policzkach, patrząc na niego z ogromną nienawiścią w oczach. "Myślałam, że nigdy nie pożałuję, że cię poznałam, Jeo... ale teraz żałuję. Żałuję, że kiedykolwiek na ciebie spojrzałam. Powinnam była przeciąć sobie gardło, zamiast pozwolić, żebyś zostawił tam swój ślad... to nie byłoby tak bolesne jak to." "Quinn, ja..." Zbliżył się do niej. "Przepraszam, Quinn, ale ja~" "Nie jesteś przepraszający, Jeo... Gdybyś był, odrzuciłbyś mnie, zanim zrobiłbyś coś takiego... a Delilah... nie jesteś moją siostrą... Nigdy nią nie byłaś... Nigdy bym ci tego nie zrobiła, Delilah." Delilah opuściła głowę, jej ciało drżało widocznie. "Kocham go, Quinn... Ja... Przepraszam... Chciałam go... on chciał mnie... ja... przepraszam~" "Zamknij się! Zamknij się!" Jej ręce uderzyły o uszy. "Nie chcę tego słyszeć!" "Quinn..." Jeovanni zbliżył się, zatrzymując się dopiero, gdy stanął bezpośrednio przed nią. "Przykro mi, że musiałaś być tego świadkiem... masz rację, powinienem był najpierw cię odrzucić... ale nie miałem odwagi... musiałem poczekać, aż znikniesz..." "Więc to był twój plan od początku? Wysłać mnie na misję, żebyś mógł zerwać nasze więzi, tworząc nowe między tobą a nią? Jak... Jak mogłeś, Jeo?" "Wiem i przepraszam, ale to, co jest między mną a nią, stało się silniejsze niż to, co było między nami. Już tego nie czuję, Quinn... Kocham cię, ale nie tak bardzo, jak ją... Przepraszam, ale to coś, co muszę zrobić... przygotuj się, bo to będzie bolało." Quinn zacisnęła usta, patrząc w bok, próbując powstrzymać krzyki i płacz, które chciały się z niej wydostać. Nienawidziła go... Za to, że nie kochał jej tak bardzo, jak ona jego... Nienawidziła go... Za to, że nie próbował odnowić więzi między nimi, gdy zaczęła słabnąć... Nienawidziła go... Za to, że wybrał kogoś tak bliskiego jej... Nienawidziła go... Za to, że sprawił, że czuła taki ból... Nienawidziła go... Za wszystko; za złe i nawet za dobre... Nienawidziła go! Nienawidziła go! Nienawidziła go! Ale niestety, ta nienawiść nie mogła się równać z miłością, jaką do niego czuła... Cholera... Dlaczego to było takie bolesne? Wiedziała, że to się stanie, przewidziała to, ale mimo to, nie była na to przygotowana. Ten dzień nigdy nie powinien nadejść, nigdy nie powinien~ "Przepraszam, Quinn, ale ja; Jeovanni Lum odrzucam cię; Quinn Felon jako moją partnerkę. Nie jesteś już Luną tego stada, ani moją przeznaczoną partnerką. Przyjmij moje odrzucenie." Jego słowa obudziły ból w Quinn, a ona upadła na kolana, krzycząc, gdy stał się zbyt trudny do zniesienia... nie chciała, ale jeśli nie przyjęłaby jego odrzucenia, umarłaby. "Ja... ja, Quinn Felon przyjmuję twoje odrzucenie... Nie jestem już Luną, ani twoją przeznaczoną partnerką." Trudno było wypowiedzieć te słowa, ponieważ nigdy nie sądziła, że będzie musiała je wypowiedzieć... czuła, że nie może dalej iść... czuła... czuła się tak cholernie odrętwiała... Ból... Zmniejszył się, aż zniknął, i dopiero wtedy stanęła na nogi w czystym wstydzie. "Mam nadzieję, że nigdy tego nie pożałujesz, Jeo... ani ty, Delilah." Zeszła z podium, mijając członków stada, którzy patrzyli na nią, jak odchodziła... nikt nie powiedział ani słowa, nikt nawet nie wydawał się troszczyć... ale dlaczego? To byli ci sami ludzie, których chroniła przed łowcami i innymi stadami... to byli ci sami ludzie, którym poświęciła ponad trzy lata swojego życia... jak mogli po prostu nie dbać~? "Quinn..." Quinn odwróciła się na dźwięk swojego imienia, dostrzegając ojca, gdy wyłonił się z tłumu z kocem w ręku. "Ochhh... moja kochana..." Rzucił koc na jej ramiona i przyciągnął ją do swojej piersi. "Gdybym wiedział, że to się stanie... gdybym wiedział o romansie Delilah... to nie zaszłoby tak daleko..." "Ojcze... tatusiu..." jej słowa były złamane, podobnie jak jej serce. "To boli... to boli, tatusiu..." "Wiem, ale nadejdzie moment, kiedy przestanie boleć, a gdy ten czas nadejdzie... zrozumiesz, że on nawet nie był tego wart." Przytulił ją mocniej, wsuwając koc pod jej podbródek. "Jak tylko zobaczyłem ślad ceremonii, miałem przeczucie, że coś takiego się wydarzy, bardzo mi przykro, że to się stało tobie, a tym bardziej z powodu twojej własnej siostry." Quinn szlochała przeciwko swojemu ojcu, gdy prowadził ją przez tłum, przez las w kierunku ich domu, który znajdował się na jego skraju. "Jesteś silna, Quinn... to ja cię szkoliłem... przejdziesz przez to. Niektórzy ludzie dostają drugie szanse, modlę się, abyś pewnego dnia znalazła kogoś lepszego niż nasz alfa." Quinn skinęła głową, nie do końca słysząc, co mówił... jej wilczyca wyła zbyt głośno. Brzmiało to tak, jakby była zraniona, ale czy nie była...? Jeo właśnie wyrwał jej serce, pozostawiając jej klatkę piersiową całkowicie pustą. "Weź się w garść, Quinn... on tego pożałuje, obiecuję." Quinn znowu skinęła głową, jej usta drżały zbyt impulsywnie, by mogła mówić. "Delilah jest słodka i piękna, a choć ty też jesteś piękna, zawsze byłaś twarda. Będzie tęsknił za tą stroną ciebie... będzie chciał cię z powrotem. Gdyby Delilah była bardziej zgodna z byciem jego partnerką, bogini postawiłaby ich razem. On wróci... a ty będziesz mieć szansę, by go odrzucić, tak jak on ciebie odrzucił..." Zaprowadził ją na ganek, otwierając drzwi i wpuszczając ją do środka. Odwróciła się do ojca, serce biło szybko i ciężko. "T-tato...?" "Wiem, moje dziecko... chciałbym, żeby istniało coś, co mógłbym zrobić w tej sprawie, chciałbym, żeby same słowa z moich ust mogły sprawić, że to wszystko zniknie, ale to nie jest takie proste i wiesz o tym." Poklepał jej ramię, a potem delikatnie popchnął ją do przodu. "Idź... odpocznij trochę, wiem, że jesteś zmęczona." Quinn skinęła głową, mocniej owijając się ręcznikiem, gdy szła do swojego pokoju; tego, który kiedyś dzieliła z Delilah, zanim ta wprowadziła się do Jeo. W środku były dwa łóżka, małe, ale pamiętała, że jej było wygodne... zwłaszcza gdy Delilah przytulała się do niej, zamiast spać w swoim własnym łóżku. Spojrzała na łóżko Delilah, a potem na swoje. Powinna odpocząć, ale jak miałaby spać, wiedząc, że jej partner nie jest już jej?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jutro przyszło tak długo, ciemność w jej pokoju, Quinn leżała całą noc, wpatrując się w nią, aż światło słońca powoli ją zastąpiło. Ciągle się szczypała, próbując sprawdzić, czy zdoła się obudzić z tego koszmaru... Ale za każdym razem, gdy się szczypała, ból przypominał jej, że to wszystko było prawdziwe. Jeo ją odrzucił, a teraz związał się z jej siostrą. Imię i szacunek, które zbudowała z takim trudem, zostały teraz zszargane, a pozostał tylko wstyd, jaki jej narzucił. Stado nie będzie już patrzeć na nią jak wcześniej, teraz będą patrzeć na Delilah; po rady i pomoc... A ona będzie pamiętana tylko jako luna, która nie potrafiła zadowolić swojego alfa. Ściśle przytulając poduszkę, Quinn przekręciła się na łóżku, patrząc w stronę okna. Była zmęczona, a mimo to nie mogła zasnąć w nocy... ból trzymał ją na jawie, a także niekończące się łzy, które płynęły z jej oczu. Prześcieradło pod nią było przesiąknięte jej smutkami, a jej serce tonęło; fizycznie dusząc się po tak podłym zdradzeniu. Żałowała, że wcześniej nie próbowała rozwiązać problemów między nią a Jeo... gdy zaczął się oddalać, nie powinna była dawać mu przestrzeni, powinna była próbować bardziej... Ale co teraz z tego lamentu? Wszystko było skończone i nic nie mogła z tym zrobić~ Quinn spojrzała w stronę drzwi, gdy dwa razy w nie zapukano. „Kochanie, to ja... mogę wejść?” Głos jej ojca był jak zawsze uspokajający... ten człowiek; znaczył dla niej wszystko. „Tak, tato...” Gałka przekręciła się natychmiast po jej odpowiedzi, a ojciec wszedł do środka. Był beta jak ona, dawny beta tego stada, i szkolił ją, aby zajęła jego miejsce... Ale jeśli nie mogła odnieść sukcesu jako luna, jak miałaby odnieść sukces jako beta? „Czy dobrze spałaś?” „Tak...” To było kłamstwo, by go pocieszyć, bo nie zmrużyła oka. „Przykro mi, że przynoszę takie wiadomości, ale alfa chce cię zobaczyć... prosi o twoją obecność w swoim biurze natychmiast.” Quinn usiadła gwałtownie. „D-Dlaczego?” „Nie powiedział mi... ale modlę się do bogini księżyca, żeby to nie były złe wieści. Jeśli chcesz, mogę cię towarzyszyć~” „Nie, wszystko w porządku, tato, pójdę sama.” Pomimo bólu w jej nieustannie tonącym sercu, Quinn wstała na nogi, przechodząc przez drzwi swojego pokoju. Minęła swoją matkę, która patrzyła na nią z nieczytelnym spojrzeniem w salonie i wyszła na zewnątrz. Oddech; pełen frustracji opuścił jej usta, gdy zstąpiła z werandy. Bała się usłyszeć, co ma jej do powiedzenia, to, co wydarzyło się zeszłej nocy, i tak już było wystarczające, jeśli zrani ją jeszcze raz, to pewnie ją zabije. Jej kroki brakowały pewności siebie, gdy przechodziła przez ciche lasy i w kierunku centralnej części stada, gdzie znajdował się dom stada. Młode wilki, które jeszcze nie znalazły swoich partnerów, mieszkały tam, a obok znajdowały się inne ważne budynki, takie jak dom starszych, targowisko i biuro alfy. Gdy Quinn weszła do najbardziej ruchliwej części ziemi, ludzie patrzyli na nią oczami, które osądzały. Słyszała szepty, a jako wytrenowany wilkołak, potrafiła je wszystkie rozszyfrować... „Nie żałuję jej, zawsze była hipokrytką.” „Racja, zachowywała się lepiej niż wszyscy, bo była córką poprzedniego beta i partnerką alfy.” „Dobrze, że ją zostawił, jej siostra jest ładniejsza i pokorna również.” „Och, przestań, pomogła mi, gdy łotry zniszczyły moją farmę. Jest dobra.” „Dobra...? Prawdopodobnie zrobiła to, bo chciała być chwalona.” Ręce Quinn zaciskały się w kieszeniach, udając, że nie słyszy. Wiedziała, że ludzie będą mówić, ale nie miała pojęcia, że będą mówić takie rzeczy... po tym wszystkim, co zrobiła, aby stado było na szczycie, po tym wszystkim, co zrobiła, żeby nie cierpieli. Nie była hipokrytką, to oni byli. Zęby zaciśnięte na szczękach, gdy szła dalej... ale jeden szept sprawił, że się zatrzymała. „Słyszałem, że alfa wyrzuci ją ze stada... zasłużyła na to, zawsze była bezużyteczna.” Oczy Quinn nabrały blasku, gdy obróciła się na pięcie, zwracając się w stronę, skąd pochodziły te słowa. „C-Co? Ma mnie wyrzucić?” Całe targowisko zamilkło i tylko jej ciężkie oddechy były słyszalne. „Jestem bezużyteczna? Po wszystkim, co zrobiłam dla tego stada, zasługuję tylko na szacunek! Gdzie byście wszyscy byli b-beze mnie?” Jej głos łamał się, gdy mówiła, ból w nim był tak słyszalny, jak kontynuowała. „Wy wszyscy zgnijecie beze mnie, macie nową lunę? Mam nadzieję, że będzie w stanie być czujna w nocy, tylko po to, by pozbyć się łotrów, które nękają wasze farmy, i mam nadzieję, że każdy przeszkoda, która się pojawi, będzie w stanie pozbyć się jej bez choćby zająknięcia w głosie. Naprawdę żałuję, że byłam na tyle głupia, żeby stresować się dla ludzi, którzy nie dają o mnie pieprzenia.” Miejsce pozostawało ciche, aż pomidor potoczył się pod jej nogi. „Mówiłem, że była ignoranta... hipokrytka w istocie. Cieszymy się, że się jej pozbyliśmy!” Następne rzucono jabłko. „Twoje panowanie teraz się skończyło, nie obrażaj tej, która zajęła twoje miejsce... to by się nie stało, gdyby nie była lepsza od ciebie.” Kolejny pomidor przeleciał przez powietrze, mocno uderzając ją w klatkę piersiową, zanim spadł na podłogę, a następnie więcej owoców i warzyw przyszło wraz z słowami braku szacunku, uderzając ją i brudząc nie tylko jej ubrania, ale i jej smutno tonące serce. Została zdradzona ponownie, najpierw przez własnego partnera, a teraz przez własnych ludzi. Wstyd; obfitość wypełniła jej klatkę piersiową, gdy łzy, które zebrały się w jej oczach, spłynęły po jej policzkach. To wszystko było tak bolesne... wszyscy odwrócili się od niej plecami, z wyjątkiem jej ojca. Czy to było, jak bardzo wszyscy jej nie lubili? Czy to było, jak bardzo chcieli, żeby odeszła? Quinn padła na kolana, gdy owoce nadal ją uderzały, gromadząc się jak odpadki obok niej. Nie przestali rzucać... aż znajomy głos przebił się przez wulgarne przekleństwa. „Co tu się dzieje? Przestańcie te bzdury i szanujcie waszego nowego beta!” To był głos Jeo... ale co najbardziej ją zaskoczyło, to słowa, które powiedział... ich nowego beta? Kiedy zgodziła się być beta tego stada?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Quinn spojrzała w górę z miejsca, gdzie klęczała, na mężczyznę, który pewnym krokiem przechodził przez tłum i zatrzymał się przed nią. "Wstań, Quinn..." Wyciągnął do niej rękę, ale Quinn nie przyjęła jej. Zamiast tego zacisnęła szczęki i o własnych siłach podniosła się na nogi.
Jeo wycofał delikatnie rękę i rozejrzał się po swoich ludziach. "Przeproście... i do końca dnia jej dom ma być wypełniony taką ilością jedzenia, jaką w nią rzuciliście." Ludzie, którzy przed chwilą zawzięcie na nią krzyczeli, pochylili głowy w pokorze i strachu. "Bardzo przepraszamy..." zabrzmiało unisono. Quinn nie wypowiedziała ani słowa akceptacji, bo te przeprosiny nie były tak głośne i znaczące jak ich przekleństwa.
"Dobrze." Mężczyzna skinął na Quinn. "Teraz chodź... muszę z tobą porozmawiać." Quinn posłuchała, idąc za nim z targowiska na pustą i cichą drogę. Jej wzrok spoczął na jego plecach, a myśli powędrowały do czasów, gdy mogła je czule obejmować.
"Jesteś ranna?" Jego głos był beznamiętny, pozbawiony troski i współczucia. "Nie." "Przepraszam, że to się stało... nigdy nie powinno było do tego dojść." "A... czy to, co się stało wczoraj w nocy, miało się stać?" Quinn z trudem powstrzymywała łzy, jej serce wychodziło na wierzch, ale wciąż czuła, że nie może oddychać.
"Czy wszystko, co się wczoraj stało, miało się stać?" "Quinn..." Jeo odwrócił się do niej, te oczy, które kiedyś patrzyły na nią z miłością, były teraz ciemne i zamglone obojętnością. "Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale będę szczery, żeby dać ci potrzebne zamknięcie. Nic z tego, co się stało wczoraj, nie było pomyłką ani przypadkiem. Naprawdę chciałem tego odrzucenia... to nie był nagły akt, wszystko, co zrobiłem wczoraj, chciałem zrobić od dłuższego czasu."
Quinn drapała się po ramieniu, potem po głowie, nie wiedząc, co robić ani co powiedzieć... Była świadoma jego zmiany uczuć, ale usłyszenie tego od niego sprawiło, że rzeczywistość wydawała się przeklętym koszmarem.
"Dlaczego mi nie powiedziałeś? Zamiast działać za moimi plecami, Jeo... dlaczego po prostu mi nie powiedziałeś?" "Bo zrobiłabyś właśnie to... twoja twarz wyglądałaby tak żałośnie jak teraz, twoje oczy wypełniłyby się łzami, płakałabyś i błagała mnie, żebym cię nie zostawiał. Starałem się tego uniknąć, ale ostatecznie i tak musiałem patrzeć, jak żałośnie płaczesz na tym podium jak dziecko."
"Jak d-dziecko...? Co...?" "Nieważne. Nie idźmy długą drogą do biura, powiem ci tu, co mam do powiedzenia." Wyprostował koszulę i wsunął ręce do kieszeni. "Tej watasze zawsze brakowało bety. To miejsce było twoje od początku, ponieważ jesteś tu jedyną osobą z krwią bety i jej siłą. Czas, żebyś je zajęła. Nie jesteś już luną, najmniej co możesz zrobić, to zapewnić sobie jakieś znaczenie, skoro wataha już i tak tobą gardzi."
"A jeśli odmówię?" "Jeśli odmówisz, nie ma absolutnie żadnego powodu, żebyś tu była. Wyrzucę cię i będziesz gnić jako samotnica." "Samotnica...?" Quinn chciała płakać, ale zamiast tego się zaśmiała. "Widać, że naprawdę już ci na mnie nie zależy... wszystko, co dzieliliśmy przez ostatnie trzy lata, musiało dla ciebie nic nie znaczyć. Nie martw się, zajmę to stanowisko, wolę nie opuszczać tej watahy, nie zobaczywszy, jak cierpisz tak jak ja wczoraj w nocy."
Była słaba... ale w takich momentach musiała wydawać się silna. "Wiem, że będziesz tego żałował Jeo, a kiedy zaczniesz się czołgać jak robak za mną, błagając o odnowienie więzi, którą zniszczyłeś... nie przyjmę cię z powrotem." Quinn odwróciła się na pięcie, by odejść, ale zamarła słysząc jego następne słowa.
"Kochałem cię i może wciąż kocham, ale nie będę tego żałował..." Jej serce... Rozpadło się ponownie, a z oczu popłynęły łzy, których nie pozwoliła mu zobaczyć. Zacisnęła pięści, udając siłę, gdy odchodziła od niego.
Nienawidziła tego... ale najbardziej nienawidziła jego! Powiedział, że nie będzie żałował, ale ona się postara, żeby żałował... a kiedy to się stanie, zostawi jego i tę watahę za sobą i poszuka własnego szczęścia. Nie mogła cierpieć sama... zranił jej dumę, ona musi zranić jego.
Zanim Quinn dotarła na targowisko, upewniła się, że jej oczy są suche. Ci ludzie nie zasługiwali na widok jej łez... nie po tym, co powiedzieli i zrobili. Gdy szła przez zwykle hałaśliwe i zatłoczone miejsce, zauważyła, że jest znacznie puściejsze. Tylko kilka osób stało przy swoich straganach, a gdy ją zobaczyli, wszyscy odwrócili się plecami.
Co? Nie mogli już nazywać jej bezużyteczną, bo była ich betą? Kręcąc z niedowierzaniem głową, pewnie przeszła obok nich wszystkich, kierując się do swojego domu; nie tego, który dzieliła z Jeo przez trzy lata, ale tego, który jej ojciec zbudował lata temu, gdy był związany z jej matką.
Quinn pchnęła drzwi i weszła do środka, spotykając ojca, który niespokojnie czekał w salonie. "Co powiedział?" Kathrine siedziała obok niego, patrząc w górę ciekawskimi oczami. "Powiedział, że muszę być jego betą, albo zostanę wygnana."
"Co?! Ten mały kawa*ek g*wna! Czy on nie wie, że praktycznie wychowaliście się razem? Jak może prosić cię o bycie jego betą dzień po tym, jak cię odrzucił?" "W porządku, ojcze." "Nie jest w porządku, poprzedni alfa Gale prosił mnie o opiekę nad nim, gdy wychodził ze swoją partnerką... i zostawał ze mną on i ty, bawiąc się w jednej przestrzeni. Po tym wszystkim śmie tak traktować moją córkę? To nie jest fair wobec żadnego z moich dzieci. Nie zasługuje ani na Delilah, ani na ciebie."
Wstał, przeczesując ręką swoje na wpół siwe włosy. "Idę porozmawiać z Galem... jesteśmy przyjaciółmi od dzieciństwa, musi być sposób, żeby kontrolować jego syna." "Ojcze... przestań. Nie idź tam~" Przeszedł obok niej. "Wrócę... może wieczorem."
Quinn patrzyła, jak odchodzi, wzdychając, gdy frontowe drzwi zatrzasnęły się. Miała nadzieję, że nie spowoduje żadnych kłopotów z jej powodu. Odwróciła się, stając teraz twarzą do matki, która wciąż siedziała na kanapie. Nie powiedziała nic, Quinn również. Gdy cisza stała się zbyt głośna, Quinn zaśmiała się niezręcznie.
"Po prostu pójdę do swojego pokoju... miłego dnia, mamo." I bez wahania odeszła, chowając się w zamknięciu swojego pokoju. Śmiech, który udawała, bolał jej usta... czy jej matka wiedziała o tym, zanim się stało? O tym, że Delilah była zakochana w Jeovannim... Czy dla niej też było to trudne do uwierzenia?
Quinn podeszła do swojego lustra, przyglądając się sobie. Wyglądała okropnie, nie, była w rozsypce. Jej włosy były w nieładzie, oczy czerwone i opuchnięte, a jej szyja... znak, który był na jej szyi... Teraz był tylko oparzeniem, blizną, której chciała się pozbyć. Jej drżące palce przesunęły się po zniszczonej skórze. Ślad Jeo teraz zniknął, a wszystko, co pozostało, to przypomnienie, że tam był.
Przesuń w górę, aby kontynuować