passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Breeder autor ID Johnson

The Alpha King's Breeder

/

Rozdział 1

Kiedy pada, leje jak z cebra

*Isla*

Deszcz bił mnie po plecach, gdy podążałam za Alfą Ernestem po szerokich marmurowych schodach do domu, którego nigdy nie spodziewałam się zobaczyć na własne oczy. Rozejrzałam się szybko, ale on szedł szybko i nie miałam zbyt wiele czasu, by przyjrzeć się rezydencji z zewnątrz. Wiem tylko, że przypomina zamek. Ponure niebo wydaje się odpowiednie, biorąc pod uwagę moje ponure nastawienie.

Tak samo ten zamek pasuje do Króla Alf.

Pod szerokim gankiem jest trochę schronienia przed wiatrem. Zaciskam cienką pelerynę wokół ramion. Gdy pięść Alfy Ernesta wali w drzwi, podskakuję. Wszystko w tym dniu jest nieoczekiwane i sprawia, że jestem spięta.

Drzwi uchylają się lekko i mężczyzna z cienkim, długim nosem patrzy na nas. Ubrany jest w strój lokaja i tylko trochę się rozluźniam.

Nie żebym spodziewała się, że okrutny król otworzy nam drzwi, ale jestem wdzięczna, że nie muszę od razu stawić mu czoła.

"Witajcie! Witajcie!" woła Alfa Ernest swoim wesołym, niezwykle głośnym głosem. Śmieje się chrapliwie w gardle, jego szorstki ton jest tak chropowaty jak grzmot w oddali. "To ja, Alfa Ernest z watahy Willow! Jego Wysokość mnie oczekuje."

Lokaj lustruje go wzrokiem, a potem przez moment zatrzymuje spojrzenie na mnie, jakby nie był pewien, czy krępy, spocony mężczyzna w białej koszuli z podwiniętymi rękawami faktycznie może być Alfą. Fakt, że w samochodzie, który nas przywiózł przez dwie godziny, czekają jeszcze Omegi, czyni to bardziej wiarygodnym.

"Proszę wejść," mówi lokaj, otwierając szeroko ciężkie, drewniane drzwi.

"Dziękuję, dziękuję," mówi mój Alfa, a ja podążam za nim do środka, zastanawiając się bezwiednie, czemu musi wszystko mówić dwa razy.

Moja radość z tego, że mogę wejść z deszczu, trwa tylko chwilę, gdy idę za dwoma mężczyznami, którzy szybko przemierzają długi korytarz. Wnętrze domu nie przypomina zamku, bo podłogi nie są z kamienia—są z drewna—a ściany pokrywa gładź. Ale to ogromny budynek, bogato zdobiony wykwintnymi meblami, wszelakimi dziełami sztuki: od obrazów przez rzeźby po antyczne wazy. Staram się dotrzymać kroku naszemu przewodnikowi, podczas gdy mój wzrok ślizga się po przedmiotach wartach sto razy więcej niż zarabiają moi rodzice w ciągu roku—a może i tysiąc razy więcej.

Sprzedaż choćby jednego z tych przedmiotów wystarczyłaby, by spłacić długi moich rodziców. Nie byłoby mnie tu teraz, gdybym miała choć jeden obraz na sprzedaż.

Nie mogę o tym myśleć teraz, gdy przypieczętowałam swój los. Ściskam w dłoniach swoją małą torbę i walczę, by dotrzymać kroku. Nie pomaga fakt, że niemal nic nie jadłam przez ostatni tydzień. Czuję zawroty głowy.

Skręcamy w kilka korytarzy i jasno widzę, że jesteśmy teraz w części budynku przeznaczonej do pracy, a nie na pokaz. Na ścianach wciąż wiszą dzieła sztuki, ale nie są już tak wyszukane. Drzwi, które mijamy, to gabinety, nie biblioteki czy salony.

"Proszę poczekać tutaj," mówi lokaj, zatrzymując się przed zamkniętymi drzwiami. Puka, a ja słyszę niski, chropowaty głos zapraszający go do środka.

Czuję, jak serce zaczyna mi mocniej bić w piersi. Wciąż nie wiem, co Alfa Ernest zamierza ze mną zrobić. Kiedy rano przyszłam do niego po pomoc, zadał mi kilka osobistych pytań; uśmiech rozjaśnił jego twarz, a potem kazał mi wrócić do domu i spakować wszystkie najcenniejsze rzeczy. Powiedział, żebym pożegnała się z rodziną, jeśli naprawdę chcę spłacić długi rodziców, i wróciła do jego gabinetu za godzinę.

Potem wsiedliśmy do samochodu i przyjechaliśmy tutaj. Nie zadawałam pytań poza prośbą, by wszystko spisał na piśmie.

"John i Constance Moon nie są już winni Alfie Ernestowi Rockowi, jeśli ich córka, Isla Moon, spełni postanowienia zawarte z wymienionym Alfą tego dnia..." Datowane, podpisane przez obie strony, i oto jestem.

Wciąż nie jestem pewna, na co się zgodziłam.

Alfa Ernest wchodzi do gabinetu, a mnie kusi, by również spróbować zajrzeć do środka, ale tego nie robię. Nigdy wcześniej go nie widziałam, Króla Alfów, głowy wszystkich Alfów i wszystkich terytoriów w naszym regionie, ciągnących się przez tysiące i tysiące mil. Słyszałam za to wiele opowieści o nim.

Obecnie mam nadzieję, że większość z nich nie jest prawdziwa.

Chciałabym zobaczyć jego twarz, żeby wiedzieć, czy plotki o jego atrakcyjności są prawdziwe.

Ale wolałabym go nie widzieć, gdybym miała wybór. Wieść o jego okrucieństwie wyprzedza go, a krążące plotki sugerują, że jest równie brutalny, co przystojny.

„Możesz usiąść”, mówi lokaj, wskazując na krzesło przy drzwiach, które właśnie zamknęły się za Alfą Erniestem.

Kiwnęłam głową, ale nie jestem w stanie mu podziękować słownie, nie teraz, kiedy zęby prawie szczękają mi ze strachu.

Siadam, wciąż ściskając torbę w dłoniach. Żałuję, że nie założyłam niczego poza cienkim płaszczem, który mama dała mi zeszłej zimy. Płaszcze były tańsze niż kurtki, więc taki miałam.

Nie zamierzam jednak ukrywać drżenia, które zaczyna wstrząsać moim ciałem.

Robiąc wszystko, by zignorować to trzęsienie, skupiłam się na cichych głosach za grubymi drewnianymi drzwiami. Nie spodziewałam się, że coś usłyszę, bo drzwi wydawały się solidne, ale Alfa Ernest mówił głośno.

A jeśli chodzi o Alfę Maddoxa... cóż, on brzmiał poirytowany.

„Dziękuję, że przyjąłeś mnie tak szybko”, powiedział Alfa Ernest.

Gdy odpowiedział Alfa Maddox, trudniej było usłyszeć. Nie był tak głośny. „Nie wiem, po co tu jesteś, chyba że zamierzasz oddać mi pieniądze, które mi wiszisz.” Przynajmniej tak mi się wydaje, że to próbował powiedzieć.

„Niestety, panie, nie mam pieniędzy—nie do końca”, odpowiada drugi mężczyzna. Słyszę, jak Alfa Maddox pomrukuje w odpowiedzi. „Ale mam coś innego, co mogę ci zaoferować. Coś lepszego.”

„Coś lepszego niż półtora miliona dolarów, które mi wisisz?”

Moje serce staje mi w gardle, prawie się dławię. Półtora miliona dolarów? Czy dobrze usłyszałam? Co mógłby mieć Alfa Ernest wartego takich pieniędzy?

„O tak!” mówi Alfa Ernest. „Proszę, panie, wysłuchaj mnie. Mam dla ciebie propozycję. Taką, która pozwoli mi spłacić nasz dług i pomoże ci z pewnym… problemem, który masz.”

Problem? Jaki problem mógłby mieć Alfa Maddox—poza tym, że być może zabił wszystkich, na których chciał się wydrzeć?

Siedzę z nogami płasko na podłodze, wpatrując się w ścianę w kolorze skorupki jajka naprzeciwko mnie, słuchając i nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę.

„Ernest”, mówi Alfa Maddox, „jesteś ostatnią osobą na ziemi, do której bym się zwrócił o pomoc w rozwiązaniu problemu, nawet nie wiem, o czym mówisz.”

„Jeśli pan pozwoli, wyjaśnię?”, mówi Ernest.

Alfa Maddox znowu warczy. Jeśli mówi coś dalej, już tego nie słyszę.

Alfa Ernest kontynuuje. „W zeszłym miesiącu skończyłeś dwadzieścia dziewięć lat, prawda?” Zakładam, że Alfa Maddox to potwierdza, bo Alfa z mojego stada ciągnie dalej. „Wszyscy wiedzą, że od Króla Alfy oczekuje się, że będzie miał dziedzica do trzydziestki.”

„Alfa Ernest—” mówi król.

„Proszę, daj mi tylko chwilę, Alfo”, mówi Ernest, i wyobrażam sobie jego ręce uniesione w uspokajającym geście. „Potrzebujesz kogoś, kto może urodzić ci dziecko, kogoś bez skomplikowanych relacji, kogoś pięknego, z dobrymi, zdrowymi genami. Krzepką matkę, która urodziła już wiele dzieci i udowodniła, że pochodzi z dobrego rodu.”

Z każdym jego słowem moje serce podskakuje wyżej do gardła, nawet jeśli mój umysł wciąż nie chce pojąć tego, co on mówi.

„Co ty proponujesz, Erneście?” mówi Alfa Maddox. „Nie mam problemu z poznawaniem kobiet. Wiesz o tym, prawda?”

„Tak, tak, oczywiście!” mówi Alfa Ernest. „Ale kobiety na dworze są skomplikowane. Mają oczekiwania. Wiem, że nie zamierzasz się ponownie żenić. Dlatego właśnie potrzebujesz chętnej, uległej, pięknej dziewczyny, która z ochotą rozłoży nogi, by zarobić pieniądze, urodzić ci dziecko—albo dwoje czy troje—i potem zniknie. A ja mam właśnie taką dziewczynę.”

Biorę głęboki oddech i wstrzymuję go. Z pewnością Alfa Maddox się na to nie zgodzi. Dlaczego miałby się zgodzić?

Dlaczego ja się na to zgodziłam?

Czy ja się na to zgodziłam?

„Pozwól, że się upewnię, czy dobrze cię rozumiem, Alfie Erneście”, słyszę Alfę Maddoxa i nie potrafię rozpoznać, czy jest zły, urażony… czy może zaciekawiony. „Proponujesz, żebym przyjął do swojego domu jakąś dziewczynę, którą tu przyprowadziłeś, tylko po to, by mieć z nią dziecko?”

„Dokładnie tak, Wasza Wysokość”, mówi Ernest. „Proponuję, żebyś przyjął… surogatkę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Oświadczyny

*Maddox*

Usłyszałem to słowo, które wyszło z ust Alfy Ernesta, i obserwowałem, jak jego dziąsła falują, gdy jego pulchne policzki układają się w uśmiech. Tłusty wąs zatańczył, gdy uniósł głowę i mrugnął do mnie.

Jest jak tandetny handlarz używanych samochodów, próbujący przekonać mnie, żebym wziął coś, czego nie chcę ani nie potrzebuję.

Coś, co jest zepsute i nawet nie działa poprawnie—coś, co nigdy nie spełni swojego zamierzonego celu.

Nie wie, że od kilku miesięcy rozważam znalezienie surogatki. Po prostu nie miałem czasu, by znaleźć kobietę, która spełniałaby wymagania.

Wszystko, co powiedział, to prawda. Z pewnością nie chcę się już nigdy żenić, bez względu na wszystko. Nawet myślenie o mojej żonie sprawia, że serce mi się ściska, a oczy zachodzą łzami. Musiałem natychmiast wyrzucić jej piękną twarz z pamięci. Nie, nigdy nie wezmę już żadnej żony.

To oznacza, że jeśli chcę mieć dziedzica, muszę znaleźć kobietę, która zgodzi się urodzić moje dziecko, wiedząc, że nic jej ze mną nie łączy.

To po prostu nie wchodzi w grę z żadną z kobiet na dworze. Wszystkie chcą czegoś więcej.

Wszystkie chcą mnie.

Znalezienie kobiety z innych ziem watahy zawsze było możliwe, i kilku Alf wspominało czasem o swoich córkach. Jednak nigdy nie chciałem stawiać lojalnego Alfy w sytuacji, gdzie wykorzystywałbym jego córkę w ten sposób. Ktokolwiek urodzi moje dziecko, już nigdy nie będzie mogła wyjść za mąż ani prowadzić normalnego życia.

Jaki inny mężczyzna chciałby ją po tym? Nawet jeśli znalazłaby swojego przeznaczonego, wiedziałby, że była ze mną, Królem Alfą, i nigdy, przenigdy nie byłby w stanie sprostać tym wymaganiom.

Resztę życia spędziłaby odrzucona i samotna.

Kto by tego chciał?

Alfa Ernest znalazł kogoś, komu to nie przeszkadza. Potrzebuję wiedzieć więcej.

— Kim jest ta dziewczyna? — pytam, starając się nie zabrzmieć zbyt zainteresowany, jakbym tylko go zabawiał. Nie jest to dla mnie trudne. Moja reputacja wyjątkowo okrutnego nie jest całkiem bezpodstawna.

— Nazywa się Isla Moon, Alfo Maddox. Jest członkinią mojej watahy. Dziś przyszła i zapytała, czy mam jakieś drobne prace, które mogłaby wykonać, by spłacić dług, który mi wisi, więc zaproponowałem jej to zadanie. Zgodziła się.

Coś ukrywa. Widzę to po szeroko otwartych oczach i wzruszeniu ramionami podczas mówienia. Musi być coś więcej w historii Isli. — Dlaczego jest ci winna pieniądze? — pytam.

On tylko wzrusza ramionami. — Długi rodzinne. Nie wiem dokładnie.

Przyglądam się jego twarzy. Kłamie. Dokładnie wie, o co chodzi. Zastanawiam się, czy dziewczyna została zmanipulowana, żeby tu być, czy przyszła z własnej woli. Może słyszała o przystojnym, tajemniczym Królu Alfie i chciała wykorzystać okazję, żeby spędzić trochę czasu w jego zamku i w jego łóżku?

Chcę się też upewnić, że nie jest jakąś prostytutką, która mnie zarazi. — Czy była… zbadana?

— Nie — odpowiada. — Ale to niepotrzebne. Dziewczyna jest dziewicą.

Parsknąłem. — Skąd to wiesz?

— Znam ją całe życie — odpowiada szybko. — Moja wataha jest mała. Znam wszystkich. Oczywiście, jeśli się martwisz, możesz wysłać swoich lekarzy do sprawdzenia. Jeśli kłamię, z przyjemnością zapłacę ci dwa razy więcej, niż jestem ci winien, panie. Nigdy nie oszukałbym cię w takiej sprawie. — Unieśliłem brwi. Zdał sobie sprawę, że się zdradził. — Nigdy nie oszukałbym cię w żadnej sprawie.

Jakoś w to wątpię. — Jak wygląda?

— Jest piękna — mówi. — Jest za drzwiami.

Kręcę głową. Nie chcę jej jeszcze widzieć.

— Jest drobną dziewczyną, mniej więcej tej wysokości. — Podnosi rękę, pokazując, że ma około metr sześćdziesiąt. — Ma długie, kręcone blond włosy, a jej oczy są szerokie i niebieskie. Skóra jest gładka jak porcelana i jasna. Jest trochę chuda, moim zdaniem, ale ma duże piersi i krągłe biodra.

Zamykam oczy i powoli kręcę głową na jego bezczelność. Nie powinno mnie to dziwić. Zastanawiam się, czy dziewczyna nas słyszy. — Jest inteligentna? — Nie chcę, żeby mój dziedzic był idiotą.

— Och, tak. Bardzo dobrze jej szło w szkole. Była najlepsza w klasie. Poszła na studia na kilka lat, ale z jakiegoś powodu musiała zrezygnować. — Znowu coś ukrywa. Wie, dlaczego. — Jest słodka. Spodoba ci się. — Mruga do mnie, a wiem, że ma na myśli seksualnie.

Aż mnie ciarki przechodzą, bo wiem, że on sam chciałby jej "zasmakować".

Nie wiem, dlaczego dziewczyna zdecydowała się tu przyjść z nim, ale nie odeślę jej dziś do domu z nim.

Mam dziś dużo do zrobienia, w tym przyjęcie z Alfą z odległego regionu. Postanowiłem zatrzymać ją i może chwilę z nią porozmawiać, zanim zdecyduję, co zrobić. Chociaż wygląda na to, że jej usługi mogą rozwiązać moje problemy, nie jestem pewien, czy jestem gotów na tyle komplikacji.

— Ile ma lat? — pytam go.

— Dwadzieścia, chyba — odpowiada.

Dwadzieścia. Jest młoda. Gdy ja miałem dwadzieścia lat, mój ojciec jeszcze żył. Nawet nie byłem jeszcze Królem Alfą.

To wydaje się bardzo dawno temu.

Obraz twarzy mojej żony miga mi w myślach, a moje usta chcą poruszyć się same z siebie.

— Rebecca….

Nie powiem jej imienia. Nauczyłem się tego nie robić. To sprawia, że ludzie kwestionują moje zdrowie psychiczne, a skoro i tak już wystarczająco dużo plotkują o mojej rzekomej brutalności, nie ma powodu, by myśleli, że widuję duchy.

Jeśli jest coś, czym nie muszą się martwić, to właśnie tym, że zobaczę Rebeccę. Szukałem jej wszędzie i nigdy jej nie widziałem, ani razu.

Nawet w snach.

— Co powiesz, Alfo Maddox? Czemu nie zawrzemy tej umowy? Weź dziewczynę. Korzystaj z niej. Jeśli w ciągu roku zajdzie w ciążę i da ci dziedzica, moje długi są spłacone. Jeśli nie… znajdę inny sposób, by ci się odpłacić z odsetkami.

Alfa Ernest wyciąga do mnie rękę. Biorę głęboki oddech i patrzę na jego dłoń, niepewny, czy powinienem ją uścisnąć.

Czy chcę wziąć dziewczynę i trzymać ją jako surogatkę—czy odesłać ją do domu z tym człowiekiem, być może do rodziny, a może, żeby stała się jego niewolnicą seksualną?

* * *

Isla

— Tędy. Nadążaj i niczego nie dotykaj."

Podążałam za wysoką, w średnim wieku, blondynką w garniturze, która bardzo szybko szła przez zamek. Ma na sobie szare spodnie i czarną marynarkę, a pod spodem koszulę z białym kołnierzykiem zapiętym aż pod brodę. Jej włosy są ciasno upięte w kok, a nos zadziera do góry. Wydaje się bardzo zasadnicza i nie sądzę, żeby była miła.

Ciągle myślę o tym słowie. Rozmnażaczka. Co to znaczy? Dlaczego tu jestem?

Staram się nadążyć, ale ona idzie tak szybko, a ja nie mam pojęcia, dokąd idziemy ani dlaczego tam zmierzamy. Nie słyszałam zbyt wiele z rozmowy pomiędzy Alfą Ernestem a Alfą Maddoxem. Kiedy Alfa Ernest zaproponował, że sprzeda mnie Alfie Maddoxowi, by pozbyć się swoich długów, zaczęli negocjować dużo ciszej i nie wiem, co teraz się dzieje.

Idę przez wąskie korytarze i większe pomieszczenia, w których znajdują się dzieła sztuki, takie jak wazony, obrazy, a nawet zbroje rycerskie. Wszystko jest tak samo królewskie i drogie jak wcześniej i nie dotknęłabym niczego nawet wtedy, gdyby mi nie powiedziała, bo boję się, że coś mogłabym zniszczyć.

Tutaj wszystko jest warte więcej niż moja rodzina zarabia przez rok.

"Nie mam pojęcia, dlaczego pan Thompson, lokaj, poprosił mnie, żebym zaprowadziła cię do tego pokoju," mówi kobieta, gdy podążam za nią, niosąc torbę przed sobą i próbując nadążyć. "Ale podobno król go o to poprosił. Sądząc po tym, jak jesteś ubrana, sądzę, że to musi być pomyłka."

Natychmiast opuszczam wzrok, żeby zobaczyć, co mam na sobie, i przypominam sobie, że nie miałam zbyt wiele czasu, by przygotować się do tej podróży. Wciąż mam na sobie czarną spódnicę i białą bluzkę, którą rano założyłam do pracy, pod moją czarną peleryną. Moje buty to stare tenisówki z dziurą w jednym palcu, a ponieważ są mokre od deszczu, trochę piszczą przy chodzeniu. Jestem pewna, że ona to uwielbia.

"Zapytałam go, czy miał na myśli, żebym zaprowadziła cię do kwater pokojówek, ale powiedział, że nie. Mam cię zaprowadzić do tego apartamentu. Cokolwiek, na miłość boską, król dla ciebie zaplanował, to nie moja sprawa, ale może mu się wydaje, że jesteś z watahy Alfy Jordana, watahy Klonowej, chociaż jeszcze nikt z nich nie przyjechał. Zaraz go poprawię."

"Tak, proszę pani," mówię, starając się być uprzejma.

Zatrzymuje się i odwraca w moją stronę, jej ciemne oczy są jak sztylety. "Jestem szefową personelu tutaj, w Zamku Blackthorn. Masz się do mnie zwracać: pani Worsthingshorethinshire. Zrozumiałaś?"

Patrzę na nią przez dłuższą chwilę, zastanawiając się, dlaczego tak zwraca się do gościa. Jej oczy są dzikie i wyobrażam sobie, że pokojówka za coś takiego dostałaby policzek. Nie wiem, jak odpowiedzieć, bo jestem pewna, że nie powtórzę tego nazwiska.

Zdecydowanie nie powiem "tak, proszę pani".

Więc zamiast tego kiwam głową. "Proszę wybaczyć," mówię.

Patrzy na mnie przez, wydaje się, minutę lub dwie, zanim mówi: "Proszę wybaczyć, pani Worsthingshorethinshire."

Odchrząkuję i mówię: "Proszę wybaczyć, pani Worsthingshurtinshirthenshire."

Ona bierze głęboki oddech i powoli wypuszcza powietrze. "Worthingshorethinshire. To nie jest takie trudne!"

Boję się, że każe mi powtórzyć jeszcze raz, ale nie robi tego. Zamiast tego odwraca się i rusza dalej, a ja podążam za nią, współczując pokojówkom, które muszą się jej podporządkować, i w myślach próbując ćwiczyć jej nazwisko.

Wcale jej nie lubię, tej pani Worsthingstirshorethinsire czy jak jej tam.

I po prostu chcę wrócić do domu.

"Twój pokój, na razie, jest tuż za rogiem od pokoju króla. Ale nie licz, że tak zostanie. Bo, jak już mówiłam, uważam, że to pomyłka."

Szybko zakręcamy za róg, a ja uderzam w stół. Zawartość – srebrna misa, wazon – grzechocze, a ona odwraca się i rusza w moją stronę. "Uważaj!" krzyczy.

"Przepraszam bardzo!" mówię, modląc się, żeby nic nie spadło.

Poprawia misę i stabilizuje wazon, kręcąc przy tym głową. "Mówiłam, żebyś niczego nie dotykała. Jeśli to się powtórzy, pożałujesz, że weszłaś do tego zamku! Nie obchodzi mnie, kim jesteś ani po co tu jesteś, młoda damo! W moim zamku, pod moją opieką, są konsekwencje za łamanie zasad!"

Cofam się, czując, jak kurczę się z każdym jej krzykiem. Wiem, że muszę spróbować znowu powiedzieć jej nazwisko, gdy góruje nade mną, jej twarz czerwona ze złości.

"Tak, pani Worthersthershirhirethire."

"To nawet nie jest blisko!" wrzeszczy mi w twarz. "Jesteś niereformowalna, prawda? Nic dziwnego, że ktoś cię tu przyprowadził i zostawił!"

Zastanawiam się, skąd to wie, ale nic nie mówię, tylko patrzę, jak żyły na jej szyi się wybrzuszają.

Widziałam to już wcześniej, tuż przed tym, jak mój szef w młynie uderzał mnie, bo upuściłam worek, albo szefowa w barze biła mnie za przypadkowe rozlanie tacy z jedzeniem. Nie jestem niezdarna, ale też nie taka silna. W końcu, po osiemnastu, dziewiętnastu godzinach pracy, robiłam się zmęczona i coś się wyślizgiwało.

Boję się, że ona mnie teraz uderzy, ale nie robi tego. Przechodzi jeszcze kilka kroków, po czym wyciąga klucz i otwiera drzwi.

Wchodzimy do czegoś, co musi być przedsionkiem, bo są tam kolejne drzwi. Pokój jest prawie pusty. Tylko mała część wypoczynkowa i stół z kolejnym wazonem. Jest przytulnie i ładnie.

Zatrzymuje drzwi główne odbojcem, po czym kontynuuje. "To są twoje pokoje na razie," mówi, prowadząc mnie do kolejnych drzwi.

Gdy otwiera następne drzwi, odsuwam się i lekko zahaczam biodrem o stół. Nie zwracam na to uwagi, bo to przecież moje pokoje.

Dopóki nie czuję bólu promieniującego po boku twarzy i nie zostaję powalona na ziemię, upadając, a moja torba leci daleko z rąk, próbuję się podeprzeć.

"Mówiłam, żebyś niczego nie dotykała!" krzyczy na mnie.

Zszokowana siedzę chwilę na podłodze, próbując pojąć, co się właśnie stało. Czy ona mnie właśnie uderzyła, bo potrąciłam stół w moich własnych pokojach?

Czy nie wolno mi spać w łóżku, które przydzielił mi król?

Albo siadać na żadnym krześle?

Zanim mogę zareagować, pochyla się i chwyta mnie za kołnierz peleryny, szarpiąc mnie do góry. Jest o wiele większa i silniejsza ode mnie. Trzęsie mną i krzyczy: "Kim ty myślisz, że jesteś, wchodzisz tutaj i robisz bałagan? Ty mała ladacznico!" Uderza mnie jeszcze raz, a tym razem udaje mi się podnieść rękę, by częściowo zablokować cios, ale i tak czuję jej dłoń na swoim policzku. Raz za razem uderza mnie, a ja mogę zrobić tylko tyle, by nie powaliła mnie znów na ziemię.

Aż do chwili, gdy słyszę donośny głos rozkazujący: "Co ty wyprawiasz?!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Breeder

The Alpha King's Breeder

1025 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

1025

Treść

Aa