Perspektywa Adiry
Ból przeszył mnie, gdy patrzyłam, jak mój wybrany partner i przyszły Alfa, Grayson Mars, składa przysięgę miłości innej kobiecie, Stacy Stevens. Była pierwszą córką bety i moją byłą najlepszą przyjaciółką.
Jak wszyscy inni, Grayson odwrócił się ode mnie, gdy moi rodzice zostali oskarżeni o zdradę watahy. Alfa Mars nie wysłuchał ich i nakazał ich zabić. Według nich, zdradzili tajemnice watahy naszym wrogom i byli częścią spisku mającego na celu obalenie obecnego Alfy, ale to wszystko było fałszywe - moi rodzice byli lojalnymi członkami watahy.
Jedynym powodem, dla którego pozostawiono mnie przy życiu, był brak dowodów przeciwko mnie, jednak nie traktowali mnie dobrze... Zamknęli mnie w celi i torturowali przez miesiące, mając nadzieję, że przyznam się do udziału w 'spisku'.
Nic nie bolało tak bardzo jak zdrada Graysona. Błagałam go przez miesiące, żeby mnie nie zostawiał, ale on zrobił coś zupełnie przeciwnego - upokorzył mnie i nakazał, żebym nie zbliżała się do niego, bo między nami koniec, i to na oczach całej watahy. Nie mógł być z córką zdrajców, bo jego ojciec odebrałby mu tytuł przyszłego Alfy watahy Topaz Moon.
Zacisnęłam pięść i szczękę, gdy para na scenie powiedziała 'tak'. Przez ułamek sekundy jego oczy odnalazły mnie w tłumie i zobaczyłam w nich żal, ale odwróciłam wzrok ze złością i obrzydzeniem. Stacy ujęła jego twarz i pocałowała go głęboko, po czym odwróciła się do mnie i uśmiechnęła się złośliwie.
'Suka,' mruknęłam do niej.
'Wygrałam,' wyszeptała. Jej oczy błyszczały satysfakcją.
Stacy Stevens była moją przyjaciółką przez lata i zawsze stała przy moim boku, ale gdy sprawy mojej rodziny przybrały zły obrót, była jedną z pierwszych osób, które zaczęły mnie obrażać. Ta kobieta posunęła się nawet do uwiedzenia mojego narzeczonego. Później ogłosiła wszystkim, że to ona będzie jego przyszłą Luną, nie ja. Pamiętam, że byłam zbyt oszołomiona, by mówić przez kilka dni, gdy ta wiadomość się rozeszła.
'On nie jest tym jedynym,' powiedziała łagodnie moja wilczyca, nie była już zła ani zraniona ich związkiem. Ci dwoje całowali się i przytulali przede mną, ale wciąż czułam ból.
'Kochałam go,' westchnęłam, a w moich oczach pojawiły się łzy.
'Wiem, ale ktoś lepszy nadchodzi dla nas. On będzie nas kochał,' była pewna swoich słów.
'Panie i panowie, przedstawiam wam przyszłego Alfę i Lunę watahy Topaz Moon, państwa Mars!' Alfa wzniósł toast, a tłum wybuchnął radością. Warknęłam i wyszłam, tylko po to, by spotkać moje dwie inne nemezis, bliźniaczki bety, Debbie i Carę. Te dwie uprzykrzały mi życie od gimnazjum.
Skrzyżowałam ramiona na piersi i spojrzałam na nie gniewnie.
'Zejdźcie mi z drogi,' warknęłam, ale one tylko uśmiechnęły się złośliwie i podeszły bliżej. Debbie przerzuciła brązowe włosy przez ramię i popchnęła mnie.
'To ty jesteś na mojej drodze,' wysyczała. Cara próbowała powalić mnie na ziemię, ale złapałam ją za włosy i odepchnęłam. Wciąż zachowywały się jak typowe szkolne dręczycielki, mimo że były po dwudziestce, zawsze szukając zaczepki bez powodu.
Cara próbowała uderzyć mnie w twarz, ale uchyliłam się i trafiłam ją z taką siłą, że krew trysnęła z jej ust. Wpadła w szał i obie bliźniaczki rzuciły się na mnie. Walczyłam z nimi ze wszystkich sił, moja wewnętrzna wilczyca wychodziła na powierzchnię. Mimo że jeszcze się nie przemieniłam, byłam od nich silniejsza, bo nie miały żadnego treningu, zbyt przestraszone, że zniszczą sobie fryzurę lub zadbane paznokcie.
Obie dziewczyny dyszały, a krew ciekła z ich ust i nosów. Zostałyśmy rozdzielone przez strażników i wkrótce beta przybiegł w pośpiechu, sprawdzając obrażenia swoich córek, zanim jego nienawistne spojrzenie padło na mnie.
'Ty mała suko, co zrobiłaś moim dziewczynkom,' beta splunęła, wymierzając mi policzek. Upadłabym na ziemię, gdyby nie ogromny strażnik, który mnie trzymał.
'Co tu się dzieje,' ryknął Alfa. Musiał usłyszeć zamieszanie aż z podwórka. Wszyscy ukłonili się przed onieśmielającym mężczyzną, oprócz mnie. Nienawidziłam tego człowieka tak bardzo, a okazanie mu jakiegokolwiek szacunku oznaczałoby zgodę na to, że zabicie moich rodziców było słuszne.
'Znalazłam tę córkę zdrajców atakującą moje biedne dzieci, Alfo, ta kobieta jest niebezpieczna i musi zostać wygnana z tej watahy!' Krzyczała partnerka bety. Tylko spojrzałam na nią gniewnie.
'Zostanie ukarana, ale-'
'One zaczęły, zawsze zaczynają, a jednak tylko ja jestem karana,' warknęłam. Alfa był wściekły i chwycił mnie za policzki; jęknęłam, gdy zwiększył nacisk.
'Z kim myślisz, że tak rozmawiasz, dziecko? Mogę cię zabić tu i teraz i nie poniosę kary.'
'Powinniśmy ją po prostu wygnać, Alfo; będzie sprawiać nam kłopoty tak jak jej rodzice,' powiedział beta. Zawsze wiedziałam, że nienawidził mojego ojca, a jakiekolwiek rzekome dowody znaleźli, to on je znalazł i był ich następcą.
'Zajmiemy się tym bezczelnym dzieckiem później; na razie mamy spotkanie... Przybywa Król Alfa,' powiedział swojemu becie, który spojrzał na niego z niepewnością.
'Dlaczego?'
'Jest na nas zły z powodu śmierci tych ambasadorów i prawdopodobnie przybywa, by wydać wyrok.'
'Ale - ale dlaczego teraz, minęły miesiące, i to był wypadek,' powiedział Beta Steven.
'Alfa Blue Rays twierdzi inaczej,' odpowiedział Alfa. Rzeczywiście wydawał się zmartwiony, ale kto by nie był? Król Alfa odwiedzał tę watahę osobiście; to nie mogło wróżyć nic dobrego. Król Alfa był najpotężniejszym Alfą wśród wszystkich wilków i wielu bało się go ze względu na jego groźną reputację.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Byłam w apartamencie Alpha, sprzątając jak niemal każdego dnia, gdy poczułam ręce wokół siebie. Podskoczyłam i złapałam się za pierś, po czym spojrzałam gniewnie na mężczyznę, który ośmielił się mnie dotknąć.
"Hej, ty" powiedział. Rzuciłam mu nieprzyjemne spojrzenie, pokazując jak bardzo go nienawidzę.
"Przepraszam bardzo" warknęłam, chwytając moje rzeczy i próbując wyjść z pokoju, ale znów mnie złapał, owijając swoje brudne ręce wokół mnie. "Puść mnie kurwa, Gray!"
Był rzeczywiście bezwstydny, nie obchodziło go, że Stacy mogła wejść w każdej chwili.
"Przykro mi, że cię skrzywdzili" powiedział, jego wzrok wędrował po moim ciele. Pociągnęłam koszulkę niżej, nie miałam wilka, więc moje gojenie było bardzo powolne.
Prychnęłam i odwróciłam się. "Jesteś żonaty. Nie dotykaj mnie ani nie odzywaj się do mnie więcej" warknęłam. Otwierając drzwi, natknęłam się na Stacy. Rzuciła mi pełne odrazy spojrzenie, a jej wzrok powędrował za moje ramię, by znaleźć swojego męża, Graysona, który po prostu odwrócił się i wszedł do swojego biura.
Powąchała mnie. "Jesteś zwykłą dziwką!" krzyknęła i uderzyła mnie w twarz. Nawet nie wiedziałam, czy to jeszcze boli, bo zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Starałam się nie oddawać, ale ona pchnęła mnie na ścianę.
"Jak śmiesz tu przychodzić i uwodzić mojego partnera!" wrzasnęła. Jak na kogoś, kto uważał się za piękną, była bardzo niepewna siebie, szczególnie jeśli chodziło o mnie. Szybko uniosłam kolano, żeby ją kopnąć, a ona puściła swój uchwyt. Potem skuliła się, trzymając się za brzuch.
"Ty pieprzona suko! Jestem twoją Luną!"
"Nie jesteś" powiedziałam buntowniczym głosem. Doskonale wiedziała, że jej partner się do mnie przystawiał, ale była zbyt dumna, by to przyznać. Pochyliłam się i złapałam ją za włosy. "Powiedz swojemu pieprzonemu mężowi, żeby trzymał się ode mnie z daleka"
Stacy znowu zaatakowała, ale zablokowałam jej ciosy. Wtedy drzwi się otworzyły i wyszedł Grayson. Przyciągnął mnie do siebie i podszedł do Stacy, delikatnie ujmując jej twarz.
"Przestań, kompromitujesz się" stwierdził, zerkając na gapiów. Jego wzrok przeniósł się na mnie. "Wynoś się" rozkazał.
"I tak już wychodziłam, dupku" mruknęłam, idąc sprzątać podwórze.
Sprzątałam, gdy mój wilk, Kira, ostrzegła mnie, że ktoś nas obserwuje. Podniosłam wzrok na najwyższe piętro i rzeczywiście, Grayson intensywnie mi się przyglądał. Spojrzałam na niego tylko z nienawiścią, a moja skóra ścierpła, gdy jego nowa partnerka stanęła za nim, pieszcząc jego nagą pierś. Odwróciłam wzrok i kontynuowałam pracę.
Po całym dniu pracy na kolanach i rękach, nie mogłam się doczekać, żeby wrócić do domu i zobaczyć mojego młodszego brata, ale nowa pani Mars mi na to nie pozwoliła! Kurwa, dała mi więcej pracy w kuchni.
Wszyscy biegali po kuchni, gotując i przygotowując posiłki na dzisiejszy bankiet, ponieważ przyjeżdżał król. Szefowa kuchni, niska, zgorzkniała kobieta w średnim wieku, spojrzała na mnie gniewnie.
"Znowu ta niesforna dziewczyna, co ona robi w mojej kuchni?!" krzyknęła. Tak, nie przepadała za mną, właściwie nikt w packhouse'ie za mną nie przepadał.
Nikt jej nie odpowiedział. Personel sapnął, gdy rozległ się głośny huk.
"Znowu! Dlaczego ona jest w mojej kuchni?!" pisnęła, zmuszając mnie do zakrycia uszu. Nie tylko była nieuprzejma, ale też okropnie głośna. Zacisnęłam usta, czekając aż ktoś jej odpowie, skoro nie pytała mnie bezpośrednio.
"Przyszła Luna powiedziała, że ma pomóc" ktoś jej odpowiedział. Warknęła i zmierzyła mnie wzrokiem.
"Zacznij obierać ziemniaki i nie sprawiaj kłopotów, bo oparzę cię gorącym olejem" zagroziła. Tylko zwęziłam oczy i zrobiłam jeden długi krok w jej stronę. Górowałam nad nią i warknęłam, sprawiając, że podskoczyła. Zadowoliło mnie to, że zobaczyłam strach na jej twarzy, i uśmiechnęłam się złośliwie.
Moja ręka sięgnęła za nią po nóż kuchenny i podsunęłam go jej pod twarz. Pani Li trzęsła się ze strachu.
"Niech ktoś przyniesie mi ziemniaki" uśmiechnęłam się upiornie, nie spuszczając wzroku z niskiej szefowej.
Odwróciłam się i wzięłam stołek, obierając ziemniaki bez narzekania.
"Słyszałam, że nie potrafi zatrzymać przy sobie kobiety; wszystkie umierają i dlatego nawet w wieku dwudziestu ośmiu lat nie ma królowej" jedna z pomocnic kuchennych powiedziała do swojej przyjaciółki, odnosząc się do króla Alfy.
"Dlaczego?"
"Nie wiem... Ma wybuchowy temperament i łatwo je zabija, gdy się znudzi" dziewczyna zmarszczyła brwi.
"Debbie kiedyś powiedziała, że tańczyli razem na przyjęciu. Nie przestawała zachwalać jego urody."
"Wiem, słyszałyśmy tę historię przez cały rok" zachichotała druga młoda dama.
"Co jeszcze wiesz o nim?"
"Poza tym, co ty wiesz, nic. Król utrzymuje swoje życie w tajemnicy, mimo że jest na tronie od siedmiu lat."
Słuchałam rozmowy dziewczyn o królu Alfie, a to, co mówiły, zszokowało mnie. Przedstawiały go jak potwora, a dreszcz przebiegł mi po plecach.
Kiedy nastał wieczór, wszyscy byli roztrzęsieni, biegając dookoła. Gdy ktoś ogłosił, że świta króla już przybyła, wszystko ucichło.
"Do sali, już, już" organizator wydał polecenie, przerywając ciszę w pomieszczeniu. Ktoś włożył mi w ręce tacę z napojami i wypchnął mnie.
Sala była pięknie udekorowana, a świta króla już zajmowała miejsca przy wysokim stole, wraz z naszym Alfą, jego rodziną i rodziną bety. Jednak miejsce króla i dwa inne były puste. Czy się spóźniał, czy wszyscy byli po prostu za wcześnie? I dlaczego w ogóle się tym przejmowałam? Moje serce waliło w piersi.
Zostałam wyrwana z zamyślenia, gdy policzek zapiekł mnie od uderzenia.
"Ałć!" jęknęłam. Pani Li była wściekła. Spojrzałam na nią gniewnie.
"Dlaczego mnie kurwa uderzyłaś, ty wiedźmo!" krzyknęłam. Moje oczy płonęły gniewem, a ona teatralnie sapnęła, jej serce waliło, gdy powoli się cofała.
"T-ty... ty rozlewałaś wszystkie napoje, tak zamyślona, i zrobiłam pierwszą rzecz, o której pomyślałam" wrzasnęła. Warknęłam z głębi gardła. Miałam dość tego, że ludzie mnie dotykają. Miałam silną chęć zareagować i oddać jej, ale powstrzymałam się.
"Oddychaj, oddychaj, Adira."
Przeszłam obok kobiety, upewniając się, że lekko otarłam się o nią ciałem. Napełniłam tacę nowymi napojami i wróciłam na bankiet, obsługując. Znowu zerknęłam na puste miejsce króla. Gdzie on był?
Mój leniwy wzrok powędrował do Debbie i Cary. Poprosiły mężczyzn z pałacu króla do tańca, ale zostały odrzucone. To natychmiast poprawiło mi humor. Pracowałam z delikatnym uśmiechem na ustach, gdy nagle zostałam wepchnięta w ciemny kąt sali. Sapnęłam, widząc uśmiechającego się Graysona.
"Puść mnie" syknęłam, próbując go odepchnąć, ale jego ręce mocno trzymały moją talię. Czułam od niego alkohol.
"Wiem, że mnie nienawidzisz" wyszeptał mi do ucha. Mój wzrok wędrował po sali, sprawdzając czy ktoś mógł to zobaczyć, ale wszyscy byli zbyt zajęci piciem i tańcem.
"Nie, nie nienawidzę cię, Grayson. Ja tobą gardzę" powiedziałam. Udało mi się od niego oderwać, ale gdy odwróciłam się, by odejść, złapał mnie za nadgarstek i obrócił ku sobie, moja pierś uderzyła w niego, a on owinął wokół mnie ramiona.
"Wybacz mi, proszę."
Nie obchodziło mnie, co ma do powiedzenia. Wciąż się z nim szamotałam, gdy uderzyło mnie to - najbardziej niezwykły zapach na świecie, świeżo skoszonej trawy. Cały bankiet ucichł, gdy weszło dwóch niezwykle wysokich, przystojnych mężczyzn.
"DOTKNIJ JESZCZE RAZ MOJEJ PARTNERKI, A WYRWĘ CI PIEPRZONE RĘCE!" rozległ się ryk.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwaj mężczyźni zrobili miejsce, by przeszła trzecia osoba - ten, który przemówił. Był najpiękniejszym mężczyzną na całym świecie, mierzącym ponad 2 metry, z czarnymi włosami, płomiennymi oczami koloru onyksu i wysoko zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Jego płonące spojrzenie utkwione było we mnie, a ja poczułam, jak ramiona Graysona powoli mnie puszczają. Prawie się potknęłam, ale zdołałam oprzeć się o ścianę.
Mężczyzna podszedł do mnie trzema długimi krokami i uniósł dłoń, by pogłaskać mój policzek. Poczułam iskry przebiegające przez moją skórę, przez co odskoczyłam do tyłu.
"Moja", warknął. Drżałam lekko, a moje serce waliło, gdy patrzył na mnie, jakbym była wszystkim. Nie byłam jednak. Codziennie przypominano mi, że jestem nikim, poprzez sposób, w jaki mnie traktowano i wyśmiewano. Jednak spojrzenie króla sprawiało, że czułam się wartościowa. To było obce uczucie i jeszcze nie wiedziałam, czym jest, ale sprawiało, że czułam się bezsilna - ale nie w zły sposób. Stałam jak zamrożona, niezdolna do reakcji, z oczami utkwionymi w jego.
"Ta dziewczyna nie może być twoją partą, ona jest nikim!" krzyknęła irytująca Debbie, a król gwałtownie przeniósł na nią wzrok. Jej ciało natychmiast zaczęło drżeć. Cofnęła się, zimny pot spływał po jej skroni, potknęła się i upadła na ziemię.
"Dlaczego, do cholery, twój syn napastuje moją parę, Mars?" warknął. Nie był głośny, ale władczy ton w jego głosie wywołał dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Alfa Mars był przerażony.
"Pa-Para?" wyjąkał, jakby próbując to przetworzyć. Gdyby nie była to tak napięta sytuacja, roześmiałabym się z niego. Grayson wydawał się tak sztywny; strach wyraźnie malował się na jego twarzy.
"Tak," wyciągnął do mnie rękę, ale potrząsnęłam głową. Głębokie poczucie strachu ścisnęło mój żołądek i zrobiłam pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy: uciekłam.
"Złapcie ją," usłyszałam znudzony głos. Wybiegłam do ogrodu i wspięłam się na pierwsze wysokie drzewo, jakie znalazłam, mając nadzieję, że wysłani za mną mężczyźni mnie nie znajdą. Niestety, zatrzymali się dokładnie pode mną.
"Czy ona odleciała? Jak szybka ona jest?" usłyszałam, jak jeden z mężczyzn mówi. Kręcili się wokół.
Trask. Zamknęłam mocno oczy, gdy gałąź, na której stałam, złamała się, i wpadłam prosto w ramiona jednego z mężczyzn. Spojrzał na mnie z marsem na czole, po czym upuścił mnie na ziemię. Wylądowałam na boku i byłam pewna, że mam siniaki.
"Jett!" syknął jego przyjaciel.
Jęknęłam z powodu lekkiego bólu w ramieniu i spojrzałam gniewnie na mężczyznę, który mnie upuścił, potem na jego przyjaciół, zanim z trudem wstałam. Cofnęłam się, próbując go obejść, ale zablokował mi drogę.
"Zo-zostaw mnie w spokoju," mój głos drżał okropnie, a mężczyzna przede mną tylko się uśmiechnął.
"A co jeśli nie, mały ptaszku? Co zamierzasz zrobić? Tym razem polecieć w niebo? Wątpię, żeby te twoje krótkie nogi zaniosły cię daleko," zakpił blondyn, a ja poczułam się urażona. Jak śmiał nazywać mnie niską? Przy 175 cm byłam wyższa niż większość dziewczyn w moim wieku!
"Król chce, żebyś wróciła, a ja jestem zbyt pijany, żeby cię gonić. Wracajmy, mały ptaszku," powiedział chyba Jett, rozśmieszając swojego przyjaciela. Czy 'mały ptaszek' stał się już rzeczą? Serio?
"Ten mężczyzna, który twierdzi, że jest moją parą, to król?" "Tak," odpowiedział.
"Nie pójdę do niego; on nie jest moją parą, nie," upierałam się, zdecydowana, by z nimi nie iść. Moja wilczyca nie wyczuła go jako mojej pary. Bogini nie byłaby tak okrutna, by sparować mnie z zabójcą. Moje słowa najwyraźniej ich zaskoczyły i wymienili spojrzenia. Wykorzystałam tę szansę, by uciec, ale nie dotarłam daleko, zanim zostałam uniesiona w powietrze. Jeden z gigantów przerzucił mnie przez ramię, a ja krzyknęłam, wisząc głową w dół i uderzając go łokciem w plecy.
"Postaw mnie!" krzyczałam, ale bez skutku. Zaniósł mnie do sali i postawił w najbardziej niezgrabny sposób. Zaklęłam, sprawiając, że publiczność westchnęła na moją zuchwałość. Cholerne wilkołacze słyszenie. Znalazłam się przed wysokim stołem. Nikt się nie odzywał, a ja chciałam zemdleć. Nie byłam pewna, czy to przez sposób, w jaki mnie niesiono, czy przez przenikliwe spojrzenie króla Alfy, ale nie śmiałam na niego spojrzeć. Zamiast tego zerkałam ukradkiem na Alfę Marsa i Betę Stevena, którzy patrzyli na mnie gniewnie. Grayson wyglądał na zdezorientowanego tym wszystkim, cały alkohol wyparował z jego organizmu. Obok niego była Stacy, która była zawstydzona całą sytuacją, szczególnie że jej nowy mąż wcześniej się do mnie kleił.
Poczułam, gdy król wystąpił do przodu. Jego zachowanie emanowało autorytetem, z większą mocą niż jakikolwiek znany mi Alfa. Nie było porównania.
Przesuń w górę, aby kontynuować