Byłam w apartamencie Alpha, sprzątając jak niemal każdego dnia, gdy poczułam ręce wokół siebie. Podskoczyłam i złapałam się za pierś, po czym spojrzałam gniewnie na mężczyznę, który ośmielił się mnie dotknąć.
"Hej, ty" powiedział. Rzuciłam mu nieprzyjemne spojrzenie, pokazując jak bardzo go nienawidzę.
"Przepraszam bardzo" warknęłam, chwytając moje rzeczy i próbując wyjść z pokoju, ale znów mnie złapał, owijając swoje brudne ręce wokół mnie. "Puść mnie kurwa, Gray!"
Był rzeczywiście bezwstydny, nie obchodziło go, że Stacy mogła wejść w każdej chwili.
"Przykro mi, że cię skrzywdzili" powiedział, jego wzrok wędrował po moim ciele. Pociągnęłam koszulkę niżej, nie miałam wilka, więc moje gojenie było bardzo powolne.
Prychnęłam i odwróciłam się. "Jesteś żonaty. Nie dotykaj mnie ani nie odzywaj się do mnie więcej" warknęłam. Otwierając drzwi, natknęłam się na Stacy. Rzuciła mi pełne odrazy spojrzenie, a jej wzrok powędrował za moje ramię, by znaleźć swojego męża, Graysona, który po prostu odwrócił się i wszedł do swojego biura.
Powąchała mnie. "Jesteś zwykłą dziwką!" krzyknęła i uderzyła mnie w twarz. Nawet nie wiedziałam, czy to jeszcze boli, bo zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Starałam się nie oddawać, ale ona pchnęła mnie na ścianę.
"Jak śmiesz tu przychodzić i uwodzić mojego partnera!" wrzasnęła. Jak na kogoś, kto uważał się za piękną, była bardzo niepewna siebie, szczególnie jeśli chodziło o mnie. Szybko uniosłam kolano, żeby ją kopnąć, a ona puściła swój uchwyt. Potem skuliła się, trzymając się za brzuch.
"Ty pieprzona suko! Jestem twoją Luną!"
"Nie jesteś" powiedziałam buntowniczym głosem. Doskonale wiedziała, że jej partner się do mnie przystawiał, ale była zbyt dumna, by to przyznać. Pochyliłam się i złapałam ją za włosy. "Powiedz swojemu pieprzonemu mężowi, żeby trzymał się ode mnie z daleka"
Stacy znowu zaatakowała, ale zablokowałam jej ciosy. Wtedy drzwi się otworzyły i wyszedł Grayson. Przyciągnął mnie do siebie i podszedł do Stacy, delikatnie ujmując jej twarz.
"Przestań, kompromitujesz się" stwierdził, zerkając na gapiów. Jego wzrok przeniósł się na mnie. "Wynoś się" rozkazał.
"I tak już wychodziłam, dupku" mruknęłam, idąc sprzątać podwórze.
Sprzątałam, gdy mój wilk, Kira, ostrzegła mnie, że ktoś nas obserwuje. Podniosłam wzrok na najwyższe piętro i rzeczywiście, Grayson intensywnie mi się przyglądał. Spojrzałam na niego tylko z nienawiścią, a moja skóra ścierpła, gdy jego nowa partnerka stanęła za nim, pieszcząc jego nagą pierś. Odwróciłam wzrok i kontynuowałam pracę.
Po całym dniu pracy na kolanach i rękach, nie mogłam się doczekać, żeby wrócić do domu i zobaczyć mojego młodszego brata, ale nowa pani Mars mi na to nie pozwoliła! Kurwa, dała mi więcej pracy w kuchni.
Wszyscy biegali po kuchni, gotując i przygotowując posiłki na dzisiejszy bankiet, ponieważ przyjeżdżał król. Szefowa kuchni, niska, zgorzkniała kobieta w średnim wieku, spojrzała na mnie gniewnie.
"Znowu ta niesforna dziewczyna, co ona robi w mojej kuchni?!" krzyknęła. Tak, nie przepadała za mną, właściwie nikt w packhouse'ie za mną nie przepadał.
Nikt jej nie odpowiedział. Personel sapnął, gdy rozległ się głośny huk.
"Znowu! Dlaczego ona jest w mojej kuchni?!" pisnęła, zmuszając mnie do zakrycia uszu. Nie tylko była nieuprzejma, ale też okropnie głośna. Zacisnęłam usta, czekając aż ktoś jej odpowie, skoro nie pytała mnie bezpośrednio.
"Przyszła Luna powiedziała, że ma pomóc" ktoś jej odpowiedział. Warknęła i zmierzyła mnie wzrokiem.
"Zacznij obierać ziemniaki i nie sprawiaj kłopotów, bo oparzę cię gorącym olejem" zagroziła. Tylko zwęziłam oczy i zrobiłam jeden długi krok w jej stronę. Górowałam nad nią i warknęłam, sprawiając, że podskoczyła. Zadowoliło mnie to, że zobaczyłam strach na jej twarzy, i uśmiechnęłam się złośliwie.
Moja ręka sięgnęła za nią po nóż kuchenny i podsunęłam go jej pod twarz. Pani Li trzęsła się ze strachu.
"Niech ktoś przyniesie mi ziemniaki" uśmiechnęłam się upiornie, nie spuszczając wzroku z niskiej szefowej.
Odwróciłam się i wzięłam stołek, obierając ziemniaki bez narzekania.
"Słyszałam, że nie potrafi zatrzymać przy sobie kobiety; wszystkie umierają i dlatego nawet w wieku dwudziestu ośmiu lat nie ma królowej" jedna z pomocnic kuchennych powiedziała do swojej przyjaciółki, odnosząc się do króla Alfy.
"Dlaczego?"
"Nie wiem... Ma wybuchowy temperament i łatwo je zabija, gdy się znudzi" dziewczyna zmarszczyła brwi.
"Debbie kiedyś powiedziała, że tańczyli razem na przyjęciu. Nie przestawała zachwalać jego urody."
"Wiem, słyszałyśmy tę historię przez cały rok" zachichotała druga młoda dama.
"Co jeszcze wiesz o nim?"
"Poza tym, co ty wiesz, nic. Król utrzymuje swoje życie w tajemnicy, mimo że jest na tronie od siedmiu lat."
Słuchałam rozmowy dziewczyn o królu Alfie, a to, co mówiły, zszokowało mnie. Przedstawiały go jak potwora, a dreszcz przebiegł mi po plecach.
Kiedy nastał wieczór, wszyscy byli roztrzęsieni, biegając dookoła. Gdy ktoś ogłosił, że świta króla już przybyła, wszystko ucichło.
"Do sali, już, już" organizator wydał polecenie, przerywając ciszę w pomieszczeniu. Ktoś włożył mi w ręce tacę z napojami i wypchnął mnie.
Sala była pięknie udekorowana, a świta króla już zajmowała miejsca przy wysokim stole, wraz z naszym Alfą, jego rodziną i rodziną bety. Jednak miejsce króla i dwa inne były puste. Czy się spóźniał, czy wszyscy byli po prostu za wcześnie? I dlaczego w ogóle się tym przejmowałam? Moje serce waliło w piersi.
Zostałam wyrwana z zamyślenia, gdy policzek zapiekł mnie od uderzenia.
"Ałć!" jęknęłam. Pani Li była wściekła. Spojrzałam na nią gniewnie.
"Dlaczego mnie kurwa uderzyłaś, ty wiedźmo!" krzyknęłam. Moje oczy płonęły gniewem, a ona teatralnie sapnęła, jej serce waliło, gdy powoli się cofała.
"T-ty... ty rozlewałaś wszystkie napoje, tak zamyślona, i zrobiłam pierwszą rzecz, o której pomyślałam" wrzasnęła. Warknęłam z głębi gardła. Miałam dość tego, że ludzie mnie dotykają. Miałam silną chęć zareagować i oddać jej, ale powstrzymałam się.
"Oddychaj, oddychaj, Adira."
Przeszłam obok kobiety, upewniając się, że lekko otarłam się o nią ciałem. Napełniłam tacę nowymi napojami i wróciłam na bankiet, obsługując. Znowu zerknęłam na puste miejsce króla. Gdzie on był?
Mój leniwy wzrok powędrował do Debbie i Cary. Poprosiły mężczyzn z pałacu króla do tańca, ale zostały odrzucone. To natychmiast poprawiło mi humor. Pracowałam z delikatnym uśmiechem na ustach, gdy nagle zostałam wepchnięta w ciemny kąt sali. Sapnęłam, widząc uśmiechającego się Graysona.
"Puść mnie" syknęłam, próbując go odepchnąć, ale jego ręce mocno trzymały moją talię. Czułam od niego alkohol.
"Wiem, że mnie nienawidzisz" wyszeptał mi do ucha. Mój wzrok wędrował po sali, sprawdzając czy ktoś mógł to zobaczyć, ale wszyscy byli zbyt zajęci piciem i tańcem.
"Nie, nie nienawidzę cię, Grayson. Ja tobą gardzę" powiedziałam. Udało mi się od niego oderwać, ale gdy odwróciłam się, by odejść, złapał mnie za nadgarstek i obrócił ku sobie, moja pierś uderzyła w niego, a on owinął wokół mnie ramiona.
"Wybacz mi, proszę."
Nie obchodziło mnie, co ma do powiedzenia. Wciąż się z nim szamotałam, gdy uderzyło mnie to - najbardziej niezwykły zapach na świecie, świeżo skoszonej trawy. Cały bankiet ucichł, gdy weszło dwóch niezwykle wysokich, przystojnych mężczyzn.
"DOTKNIJ JESZCZE RAZ MOJEJ PARTNERKI, A WYRWĘ CI PIEPRZONE RĘCE!" rozległ się ryk.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwaj mężczyźni zrobili miejsce, by przeszła trzecia osoba - ten, który przemówił. Był najpiękniejszym mężczyzną na całym świecie, mierzącym ponad 2 metry, z czarnymi włosami, płomiennymi oczami koloru onyksu i wysoko zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Jego płonące spojrzenie utkwione było we mnie, a ja poczułam, jak ramiona Graysona powoli mnie puszczają. Prawie się potknęłam, ale zdołałam oprzeć się o ścianę.
Mężczyzna podszedł do mnie trzema długimi krokami i uniósł dłoń, by pogłaskać mój policzek. Poczułam iskry przebiegające przez moją skórę, przez co odskoczyłam do tyłu.
"Moja", warknął. Drżałam lekko, a moje serce waliło, gdy patrzył na mnie, jakbym była wszystkim. Nie byłam jednak. Codziennie przypominano mi, że jestem nikim, poprzez sposób, w jaki mnie traktowano i wyśmiewano. Jednak spojrzenie króla sprawiało, że czułam się wartościowa. To było obce uczucie i jeszcze nie wiedziałam, czym jest, ale sprawiało, że czułam się bezsilna - ale nie w zły sposób. Stałam jak zamrożona, niezdolna do reakcji, z oczami utkwionymi w jego.
"Ta dziewczyna nie może być twoją partą, ona jest nikim!" krzyknęła irytująca Debbie, a król gwałtownie przeniósł na nią wzrok. Jej ciało natychmiast zaczęło drżeć. Cofnęła się, zimny pot spływał po jej skroni, potknęła się i upadła na ziemię.
"Dlaczego, do cholery, twój syn napastuje moją parę, Mars?" warknął. Nie był głośny, ale władczy ton w jego głosie wywołał dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Alfa Mars był przerażony.
"Pa-Para?" wyjąkał, jakby próbując to przetworzyć. Gdyby nie była to tak napięta sytuacja, roześmiałabym się z niego. Grayson wydawał się tak sztywny; strach wyraźnie malował się na jego twarzy.
"Tak," wyciągnął do mnie rękę, ale potrząsnęłam głową. Głębokie poczucie strachu ścisnęło mój żołądek i zrobiłam pierwszą rzecz, jaka przyszła mi do głowy: uciekłam.
"Złapcie ją," usłyszałam znudzony głos. Wybiegłam do ogrodu i wspięłam się na pierwsze wysokie drzewo, jakie znalazłam, mając nadzieję, że wysłani za mną mężczyźni mnie nie znajdą. Niestety, zatrzymali się dokładnie pode mną.
"Czy ona odleciała? Jak szybka ona jest?" usłyszałam, jak jeden z mężczyzn mówi. Kręcili się wokół.
Trask. Zamknęłam mocno oczy, gdy gałąź, na której stałam, złamała się, i wpadłam prosto w ramiona jednego z mężczyzn. Spojrzał na mnie z marsem na czole, po czym upuścił mnie na ziemię. Wylądowałam na boku i byłam pewna, że mam siniaki.
"Jett!" syknął jego przyjaciel.
Jęknęłam z powodu lekkiego bólu w ramieniu i spojrzałam gniewnie na mężczyznę, który mnie upuścił, potem na jego przyjaciół, zanim z trudem wstałam. Cofnęłam się, próbując go obejść, ale zablokował mi drogę.
"Zo-zostaw mnie w spokoju," mój głos drżał okropnie, a mężczyzna przede mną tylko się uśmiechnął.
"A co jeśli nie, mały ptaszku? Co zamierzasz zrobić? Tym razem polecieć w niebo? Wątpię, żeby te twoje krótkie nogi zaniosły cię daleko," zakpił blondyn, a ja poczułam się urażona. Jak śmiał nazywać mnie niską? Przy 175 cm byłam wyższa niż większość dziewczyn w moim wieku!
"Król chce, żebyś wróciła, a ja jestem zbyt pijany, żeby cię gonić. Wracajmy, mały ptaszku," powiedział chyba Jett, rozśmieszając swojego przyjaciela. Czy 'mały ptaszek' stał się już rzeczą? Serio?
"Ten mężczyzna, który twierdzi, że jest moją parą, to król?" "Tak," odpowiedział.
"Nie pójdę do niego; on nie jest moją parą, nie," upierałam się, zdecydowana, by z nimi nie iść. Moja wilczyca nie wyczuła go jako mojej pary. Bogini nie byłaby tak okrutna, by sparować mnie z zabójcą. Moje słowa najwyraźniej ich zaskoczyły i wymienili spojrzenia. Wykorzystałam tę szansę, by uciec, ale nie dotarłam daleko, zanim zostałam uniesiona w powietrze. Jeden z gigantów przerzucił mnie przez ramię, a ja krzyknęłam, wisząc głową w dół i uderzając go łokciem w plecy.
"Postaw mnie!" krzyczałam, ale bez skutku. Zaniósł mnie do sali i postawił w najbardziej niezgrabny sposób. Zaklęłam, sprawiając, że publiczność westchnęła na moją zuchwałość. Cholerne wilkołacze słyszenie. Znalazłam się przed wysokim stołem. Nikt się nie odzywał, a ja chciałam zemdleć. Nie byłam pewna, czy to przez sposób, w jaki mnie niesiono, czy przez przenikliwe spojrzenie króla Alfy, ale nie śmiałam na niego spojrzeć. Zamiast tego zerkałam ukradkiem na Alfę Marsa i Betę Stevena, którzy patrzyli na mnie gniewnie. Grayson wyglądał na zdezorientowanego tym wszystkim, cały alkohol wyparował z jego organizmu. Obok niego była Stacy, która była zawstydzona całą sytuacją, szczególnie że jej nowy mąż wcześniej się do mnie kleił.
Poczułam, gdy król wystąpił do przodu. Jego zachowanie emanowało autorytetem, z większą mocą niż jakikolwiek znany mi Alfa. Nie było porównania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alfa Król okrążył mnie, a ja zadrżałam, gdy poczułam jego nos na swojej skórze. Wdychał mój zapach, jakby był narkotykiem, od którego był uzależniony. Jego palec sięgnął pod mój podbródek i uniósł moją głowę. Jego oczy wyrażały szok i mogłam dostrzec, że był zaskoczony, ale zachował spokój.
"Jak masz na imię?" jego głos pozostał spokojny.
"A-Adira, Adira Wade," wyjąkałam, a moje serce wciąż biło w piersi tak głośno, że wszyscy w pomieszczeniu mogli je słyszeć.
"Jesteś niezwykle piękna, naprawdę przepiękna," powiedział. Moje policzki się zarumieniły. Nigdy nie uważałam się za tak piękną, jak to określił; czułam się przeciętna. Byłam szczupła i nie tak kształtna jak inne dziewczyny. Jego palce pogładziły mój policzek.
"Dlaczego jeszcze się nie przemieniłaś?"
"Ja... nie wiem, panie," mój głos brzmiał obco dla moich uszu. Większość moich rówieśników przemieniła się w wieku osiemnastu lat, ale ja nie.
"Ile masz lat, Adiro?" Moje tętno było nieregularne, i uwielbiałam, jak moje imię brzmiało w jego ustach.
"Dwadzieścia lat," wymamrotałam tak cicho, ale on to usłyszał.
"Boisz się mnie?" Zapytał. Nie odpowiedziałam na jego pytanie. Kto by się nie bał tej dominującej postaci? Miał przerażającą reputację, a ja wciąż byłam oszołomiona tą informacją.
Westchnął i wrócił na swoje miejsce, po czym przywołał mnie do wysokiego stołu. Zmarszczył brwi, gdy zawahałam się, i warknął, sprawiając, że wszyscy poczuli się nieswojo w jego mrocznej aurze. Nie chciałam go zdenerwować, więc podeszłam powoli. Ku mojemu zaskoczeniu, posadził mnie na swoich kolanach i złożył pocałunek na moim ramieniu.
Tłum był zszokowany, a mój wzrok pozostał spuszczony ku ziemi. Usłyszałam jego zimny głos: "To niegrzeczne spuszczać wzrok przed tak wieloma ludźmi. Spójrz na swoich poddanych, moja Królowo."
Moje spojrzenie najpierw powędrowało do mojego Alfy i Bety; ich spojrzenia były lodowate, sprawiając, że czułam się, jakbym zrobiła coś złego. Grayson był wściekły, ściskając nóż stołowy tak mocno, że jego dłoń zbielała, a siostry Steven wyglądały na przerażone. Uśmiechnęłam się w duchu. Byłam partnerką Króla Alfy i nikt nie mógł mnie już tak traktować, przynajmniej nie ci niekompetentni osobnicy.
Przyjęcie trwało dalej po jednym geście króla, a grobowa cisza wypełniła się rozmowami.
"Opowiedz mi o sobie, partnerko," poprosił.
"Nie ma o czym opowiadać, mój królu," odpowiedziałam.
"Zawsze jest o czym..."
"Jestem sierotą i chodziłam do college'u społecznego. Mam dyplom z nauczania i jestem wojowniczką w watasze. Pomagałam trenować młodych," starałam się mówić wyraźnie i głośno, żeby mógł mnie usłyszeć. Wciąż się go bałam.
"To imponujące. Czy masz jakichś krewnych?" zapytał, a ja przytaknęłam.
"Mam brata, Lucasa. Ma dwanaście lat i to ja się nim opiekuję," powiedziałam mu. Lucas był moim kuzynem, ale jego matka zmarła przy porodzie, więc moi rodzice adoptowali go, ponieważ nie znaliśmy tożsamości jego prawdziwego ojca.
Nalegał, żebym jadła, i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że nie jadłam od wczorajszego wieczora. Wzięłam najbliższy owoc przede mną, gruszkę, która przypadkiem była moją ulubioną. Ugryzłam ją, podczas gdy on mnie obserwował. Bardzo chciałam zejść z jego kolan; to było tak zawstydzające przed wszystkimi, ale jego uścisk wokół mnie jasno dawał do zrozumienia, że nie pozwoli mi wstać.
"Jak masz na imię?" zapytałam, a on zachichotał.
"Jestem Wyatt McMillan." Jego imię było ładne i do niego pasowało. Jego palce delikatnie głaskały moje ramię, pomagając mi poczuć się swobodniej.
'Czy on jest naszym partnerem?' zapytałam mojego wewnętrznego wilka, Kirę. Ona też była zdezorientowana, ponieważ jeszcze się nie przemieniliśmy i mogłyśmy się dowiedzieć na pewno dopiero, gdy przemienię się po raz pierwszy.
'Poczekajmy na Błękitny Księżyc, ale czuję słabe iskry.' Błękitny Księżyc to czas, gdy zmiennokształtni znajdują swojego przeznaczonego partnera.
'Tak, ja też.'
Przyjęcie trwało dalej, a ja byłam zmęczona; w tym momencie nie mogłam nawet utrzymać oczu otwartych. Oparłam się o niego, gdy ogarnęła mnie ciemność.
Przesuń w górę, aby kontynuować