Robb właśnie złamał protokół, który podtrzymywał proces na podstawie zeznań świadków przez ponad sto lat, pozwalając im zeznawać. Oczywiste było, że zrobił to, bo Xavier był jego synem, ale nikt nie kwestionował jego decyzji.
Pojawiła się okazja i Mia była za nią wdzięczna.
Edward podszedł do przodu, a Robb dał mu znak, żeby mówił.
Edward przedstawił się, opisał swoją relację z królem alfą i zapytał, dlaczego składa mu świadectwo. Następnie przeszedł do przedstawienia powodów, dla których wierzył, że król alfa wciąż jest dobrym wyborem dla królestwa.
„W tym królestwie są tylko dwie osoby o lepszym sercu niż król alfa, a są to arcykapłan Eric i królowa Mia.”
.
Xavier nie mógł uwierzyć we wszystko, co Edward o nim powiedział. Jego brat naprawdę wierzył, że jest znakomitym królem. Nie powinno go to dziwić. Edward zawsze powtarzał, że Xavier ma dobre serce, ale słyszenie tego jako świadectwa zrobiło na nim inne wrażenie.
Po jego policzku spłynęła łza, którą szybko otarł, opuszczając wzrok. Chciał być sam, ale nie mógł na to liczyć i nie chciał, by ktokolwiek patrzył na niego inaczej. Musiał przeprosić brata za wszystkie chwile, kiedy był wobec niego dupkiem. To było najmniejsze, co mógł zrobić.
Starszyzna przekazała kartkę z kilkoma pytaniami dla Edwarda do Elliotta, tak jak w zeszłym tygodniu. Edward rzucił na nią okiem, a na jego twarzy pojawił się uśmieszek.
Xavier to zauważył i mu się to nie spodobało. „Potrzebuję odpowiedzi tak lub nie, książę Edwardzie. Czy kochasz swojego króla?”
„Tak, kocham go.”
„Czy ufasz jego osądowi i działaniom?”
„Nie zawsze–”
Elliott mu przerwał. „Tak lub nie, proszę.”
„Tak!”
„Dlaczego więc pomogłeś królowej uciec miesiąc po jej ślubie z królem alfą?” – zapytał Elliott.
Na sali zapanowała martwa cisza, a wzrok Edwarda powędrował do Mii, siedzącej niedaleko, a potem do Xaviera po lewej stronie.
To nie były informacje, które każdy powinien znać, utrzymywano je w tajemnicy dla dobra wszystkich, ale jednak starszyzna wiedziała i Robb także.
Xavier wiedział, że Elliott zapędził Edwarda w kozi róg, więc skinął głową, dając mu znak, że może powiedzieć prawdę.
„Bo nie ufałem królowi, że postąpi wobec niej właściwie.”
„Ale powiedziałeś właśnie, że mu ufasz.”
„To było wiele miesięcy temu. Król bardzo się rozwinął w obszarach, których się nie spodziewałem, ale nie mogę oczekiwać, że ktoś taki jak ty to zrozumie.” – odbił piłeczkę.
„Czy twoja ostatnia odpowiedź opiera się na faktach, czy była subiektywna, jak wszystkie, które dziś tu wygłosiłeś?”
„Opierają się na faktach!”
„Książę Edwardzie, czy jesteś zauroczony królową?” – zapytał Elliott, spoglądając na Mię.
W sali zapadła cisza, wszyscy czekali na odpowiedź Edwarda. Ten wziął głęboki, szarpany oddech i spuścił wzrok. „Nie, nie jestem,” wymamrotał.
„Nie brzmisz na przekonanego.”
Edward gwałtownie podniósł głowę i spojrzał na niego groźnie. „Nie jestem i gdybyś wyjął głowę z własnego tyłka, może zobaczyłbyś prawdę.” – wycedził przez zaciśnięte zęby.
„Nie ma więcej pytań, radco.”
Edward przesunął się, by usiąść obok Mii, a ta ujęła jego dłoń, dając mu do zrozumienia, że dobrze się spisał.
„Królowo Mio, czy możesz podejść do mównicy?” – Elliott skinął na nią.
Mia puściła dłoń Edwarda i spojrzała ostatni raz na drzwi. Xavier wiedział, że liczy na to, iż dziewczęta odpowiedzą na jej wezwanie, ale jak dotąd, żadna się nie pojawiła. Potrzebowali przynajmniej siedmiu świadków, by proces uznano za formalny, tak jak wcześniej mówił podstępny Elliott. Xavier modlił się, by przyszły, choćby tylko dla niej.
Usiadła przed starszyzną i opowiedziała o naturze króla alfy oraz wszystkim, co razem przeszli. O tym, jak ją chronił, stawał w jej obronie i jak bardzo się zmienił – z człowieka, którego niegdyś nienawidziła, w mężczyznę, którego chciała nazywać królem aż do końca.
„Twoja historia jest wzruszająca, naprawdę,” powiedział Elliott protekcjonalnym tonem. Mia zachowała spokój i milczała.
„Co obiecał ci król alfa w zamian za to, że zostaniesz z nim jako oddana żona?”
„Nic mi nie obiecał. To jest prawda, nieskażona.”
„To dlaczego błagałaś księcia, aby pomógł ci uciec z pałacu?”
„Jak powiedziałam, człowiek, którym jest teraz, jest zupełnie inny od tego, którym był dziesięć miesięcy temu.” Jej głos był pewny.
„Trudno w to uwierzyć, skoro źródła twierdzą, że twój mąż wciąż jest aroganckim, odpychającym, kontrolującym maniakiem, jakim zawsze był.”
„Jeśli twoje źródła są tak wiarygodne, to je wymień.” – jej ton stał się stanowczy.
Uśmiechnął się złośliwie i podszedł bliżej. „Powiem ci coś lepszego. Powiedz sądowi, co zrobił ci król alfa, kiedy cię złapał i sprowadził z powrotem do pałacu?”
„Nie zrobił nic.”
„Czy cię uderzył albo skrzywdził?”
„Nie.”
„Czy groził ci śmiercią?”
„Nie.”
Uniósł brwi. „A może zawarł z tobą układ? Zaproponował ci pieniądze za rolę żony i królowej? Bo mężczyźni tacy jak król alfa nigdy tak naprawdę nie zadowalają się pannami takimi jak ty, bez względu na to, jak bardzo się starają!”
Xavier chciał rzucić się do przodu i chwycić Elliotta za gardło, nie puszczając, dopóki nie wyciśnie z niego ostatniego tchu, ale nie mógł. Musiał siedzieć i znosić tę zniewagę.
„Pierdol się!” – warknęła, wstając gwałtownie. Jej oczy rozbłysły czerwienią, pękła i miała go dosyć.
„Kocham cię!!” – wykrzyknął Xavier, podekscytowany widokiem tej jej strony.
„Masz milczeć!” – Robb warknął na Xaviera, który odezwał się bez pozwolenia. „A ty, królowo Mio, pilnuj słownictwa!”
„Jeśli musisz się tak wysilać, by zdyskredytować tych, którzy wspierają króla, to może nie jest on taki straszny, za jakiego go uważają,” powiedziała przez zaciśnięte zęby.
„Twój król zaraża cię swoim temperamentem, widzę to,” Elliott cmoknął językiem, odwracając się od niej.
„A ty go atakujesz i próbujesz ściągnąć w dół, bo wiesz, że nigdy nie będziesz choćby w połowie takim mężczyzną jak on. Jest lepszym królem, lepszym sędzią, lepszym pomocnikiem i lepszym mężem, niż ty kiedykolwiek będziesz. Więc do końca życia będę stała po jego stronie, wspierając go i dopingując. Bo nie jest tylko moim mężem, jest też moim alfą i królem.”
Xavierowi z trudem przychodziło się powstrzymać, by nie podbiec do niej i nie pocałować jej za to odważne wyznanie.
Mia była teraz bestią spuszczoną ze smyczy, a ta jej strona jednocześnie go przerażała i przyciągała.
Chwilę po tym, jak padły jej ostatnie słowa, drzwi sali sądowej otworzyły się gwałtownie i weszły dziewczęta, do których napisała. Cała szóstka, wraz ze swoimi Lordami.
Wszyscy obecni w sali również odwrócili głowy w stronę drzwi, zdumieni tym, kto tam stanął.
Na twarzy Mii pojawił się szeroki uśmiech, wiedząc, że mają teraz dwunastu świadków zamiast siedmiu. Los znów się do nich uśmiechnął. Spojrzała na Xaviera i zobaczyła na jego twarzy niewiarygodne wzruszenie, gdy ją obserwował.
Po kolejnych dwóch godzinach wysłuchiwania zeznań świadków, proces się zakończył.
Mia podeszła do Dziewcząt i ich Lordów, którzy już mieli się zbierać, i skłoniła głowę z szacunkiem wobec wszystkich.
„Dziękuję, Margaret, Aneer, Saline, June i reszcie z was. Nie wiecie, jak bardzo cieszę się, że odpowiedziałyście na moje wezwanie i tu jesteście.”
„Mówiłyśmy, że zrobimy wszystko dla naszej królowej Luny, a jeśli to sprawi, że zostaniesz naszą królową na zawsze, to tak będzie.” Aneer skłoniła się z szacunkiem.
Jej oczy zaszkliły się na widok ich niezłomnej lojalności. „Czuję się błogosławiona, że miałam zaszczyt być waszą królową.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier stał przy drzwiach sali sądowej, z uśmiechem na twarzy, obserwując, jak rozmawia z dwórkami. Ani na moment nie spuścił oczu z jej majestatu.
Była chodzącą, oddychającą definicją doskonałości. Nie obchodziło go, jak zakończy się proces; nie zaprzątał sobie tym głowy. Pragnął jedynie pielęgnować swoją królową przez resztę czasu, jaki mu pozostał.
Gdy dwórki się oddaliły, Mia w końcu spojrzała na niego i jego serce zabiło mocniej. Uśmiechnęła się i ruszyła w jego stronę. Każdy jej krok przyspieszał jego tętno.
Uśmiech nie znikał z jej twarzy, kiedy się zbliżała, a on zrobił kilka kroków, by wyjść jej naprzeciw.
— Mój królu.
— Moja królowo.
— Wygramy to.
Tak, to było bardzo ważne, ale jakoś to, że mogła być z nim do końca życia, wydawało się jeszcze ważniejsze. Jednak bycie z nim mogło nie uczynić jej tak szczęśliwą, jak jego. A jeśli naprawdę ją kochał, musiał brać pod uwagę także jej szczęście.
Jego ręka uniosła się, by pogłaskać jej włosy, a ona wtuliła się w jego dotyk. — Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
— Cóż, dziękuj bogini księżyca. Nie musisz się tego dowiadywać.
Pochylił się i delikatnie pocałował jej usta. Jej powieki zadrżały, a ona przyciągnęła się bliżej, pragnąc więcej, obejmując jego twarz dłońmi, pogłębiając pocałunek.
Usłyszeli, jak ktoś obok nich chrząknął, więc oderwali się od siebie i zobaczyli Edwarda.
— Wiecie, sypialnia została stworzona właśnie do takich celów — powiedział do nich, a Xavier przewrócił oczami. — Nie pozwól, by cię zepsuł — poradził Mii, która uśmiechała się jak głupia, trzymając się Xaviera.
Żeby tylko go zirytować, Xavier pochylił się i znów pocałował Mię, tym razem wsuwając język do jej ust i pogłębiając pocałunek, a ona odwzajemniła gest.
— Na bogów! Nie mogę uwierzyć, że to właśnie wy dwoje dacie mi siostrzenice i siostrzeńców — jęknął, a Xavier wybuchnął śmiechem, odsuwając się od Mii.
— Dziękuję ci za to, co tam zrobiłeś, Edwardzie, za to, że stanąłeś w mojej obronie.
— Zawsze. Jesteś moim bratem, ale nie wydaje mi się, żebym zrobił wiele. Elliott się wtrącił i podważył moje zeznania.
— To nie ma znaczenia, jak pójdzie proces, wiem, że mam ciebie. I wierzę też, że królestwo będzie w doskonałych rękach, jeśli zostaniesz królem. — Xavier położył rękę na ramieniu Edwarda, lekko je ściskając.
— Nigdy nie zostanę królem, ale to miłe uczucie, gdy mówisz mi rzeczy, które już wiem. — Uśmiechnął się zarozumiale. — Ojciec podejmie właściwą decyzję. Urodziłeś się, by być królem i jak dotąd świetnie się sprawdzasz.
— Dziękuję ci, Edwardzie.
Xavier dostrzegł zbliżającego się Elliotta, a radość w jego oczach zgasła. Elliott zatrzymał się przy nich, trzymając ręce za plecami i głowę wysoko uniesioną.
— Wszyscy spisaliście się tam znakomicie — pochwalił.
— Nie, dzięki tobie! — prychnął Edward.
— Byłem przesłuchującym na sali sądowej. Moim zadaniem było być twardym i skrupulatnym.
— Jest cienka granica między byciem twardym i skrupulatnym a okrucieństwem — zauważyła Mia.
— Mówisz pod wpływem emocji.
— Nie zwracaj się do mojej żony w tak protekcjonalnym tonie! — warknął na niego Xavier. — I ma rację, jest cienka granica między byciem twardym i skrupulatnym a byciem okrutnym, i właśnie taki tam byłeś. Jednak mnie to nie dziwi. Zawsze mnie nienawidziłeś.
Zrobił odważny krok naprzód. — Nigdy cię nie nienawidziłem, kuzynie. Ty natomiast od zawsze uważałeś mnie za wroga. I tak długo w to wierzysz, że zdaje się, że już naprawdę w to wierzysz.
— Nie wierzę, że nim jesteś, ja to wiem. — Xavier syczał, wściekły na jego gierki i mając ochotę go rozszarpać.
— Wszystko, co zrobiłem, zrobiłem, by należeć. Mój ojciec zginął na wojnie z królestwem Foth, gdy byłem młodszy, a wasz ojciec mnie przygarnął. Troszczył się o mnie jak o własnego syna i to sprawiło, że byłem mu lojalny. Wszystko, co od tamtej pory zrobiłem, było aktem lojalności wobec niego. Nienawidziłeś mnie przez to, Królu Xavierze, ale nie mogę zmienić tego, kim jestem. Zawsze będę lojalny wobec twojego ojca i zrobię wszystko, o co mnie poprosi. Może to czyni ze mnie złoczyńcę, ale nie obchodzi mnie to.
— Więc przyszedłeś nam powiedzieć, że dalej będziesz podlizywaczem? — Xavier uniósł brew. — Już to wiemy.
Uśmiechnął się z bólem. — Przyszedłem powiedzieć, że nie jestem wrogiem, tylko kimś, kto wykonuje polecenia tego, którego kocha. — Skłonił głowę i odszedł.
.
— Dlaczego te dni są takie długie? — zapytała Mia, zamykając drzwi do gabinetu i idąc krokiem równym do szybkiego chodu Xaviera.
W ciągu kilku dni mieli usłyszeć decyzję Robba Ainswortha, a niecierpliwość Mii zaczynała brać górę. Ostatni tydzień spędzili, zajmując się sprawami królewskimi, wychodząc i odwiedzając świątynię oraz miejsca w Stolicy 3. Wszystko to robili, by oderwać myśli od ostatecznej decyzji Robba Ainswortha. Xavier przejmował się tym mniej, już pogodzony z każdym rozstrzygnięciem, ale Mia z każdym dniem była coraz bardziej podenerwowana. Trzymała się go jak nigdy wcześniej, a on nie miał nic przeciwko temu.
„Nieprawda. Po prostu zbyt niecierpliwie chcesz, żeby to minęło.”
„Tak, ale musisz przyznać, że ostatnie dni są wyjątkowo powolne! Prawda?”
„Wcale nie,” zaśmiał się.
Wykrzywiła twarz. „Rozbijacz zabawy.” Pokazała mu język. „Możesz po prostu powiedzieć tak.”
„No dobrze, tak, dni były powolne.”
Przewróciła oczami. „Za późno,” ale na jej twarzy pojawił się głupi uśmiech.
„Chodź, chcę ci coś pokazać.”
„Co takiego?” – jej brew powędrowała do góry.
Nie odpowiedział, tylko poprowadził ją przez korytarz w stronę swoich komnat. Od czasu jego urodzin mieszkała w jego pokoju, więc podążała za nim bez pytań.
Zamknął za nimi drzwi i przyciągnął ją bliżej, delikatnie głaszcząc jej twarz. „Bez względu na to, jak zakończy się proces, chcę, żebyś wiedziała, że cię kocham.”
„Proces będzie dla nas pomyślny. Wszystkie dotychczasowe oznaki też na to wskazują,” zapewniła go.
Musnął palcem jej szyję, rozpalając w niej iskrę pożądania, a uśmiech, którego nie mógł się pozbyć, zdominował jego twarz. „Jesteś niezwykłą istotą, Miu, i czuję się taki szczęśliwy, że mogłem cię mieć do tej pory,” powiedział, a pod koniec jego głos zwolnił.
Mia wychwyciła zmianę w jego głosie i zmarszczyła brwi. „Dlaczego tak brzmisz?”
„Jak brzmię?”
„Jakbyś miał zaraz powiedzieć coś trudnego. Słyszałam ten ton u mojego ojca tuż przed tym, jak powiedział mi o śmierci Ariela.” Jej dłonie chwyciły jego na jej twarzy, patrzyła na niego z desperacją w oczach. „Xavier.”
Pocałował jej usta. „Kocham cię i wiem, że wygramy. Ale na wypadek, gdybyśmy nie wygrali, chcę, żebyś wiedziała, że zadbałem o ciebie.”
„Co masz na myśli?”
Odsunął się od jej twarzy i podszedł do okna, trochę za półkę, odsunął zasłony i odsłonił na podłodze około tuzina średniej wielkości worków.
Odwrócił się do niej. „Tak jak obiecałem, kiedy zaczęliśmy naszą umowę. Oto dziesięć worków złota, w sumie pięć tysięcy talentów złota. Z tym możesz uciec z królestwa.”
„Od jak dawna je masz?”
„Zacząłem je zbierać od pierwszego dnia naszej umowy. Zaplanowałem to wcześniej, bo zebranie wszystkiego naraz wzbudziłoby podejrzenia. Miałem dziewięć worków, gdy rozpoczął się mój proces. Ostatni worek zebrałem w ostatni dzień procesu. Przeniosłem je tutaj dwa dni temu, kiedy byłaś z Luną Eleną. Dzięki temu możesz ruszyć za swoimi marzeniami.”
„Dlaczego robisz to teraz?” – jęknęła, przygryzając wargi.
Zbliżył się do niej. „Bo cię kocham i chcę, żebyś miała wszelkie opcje, które pozwolą ci uciec. Jeśli zostanę zdetronizowany jako król, mogę już nie mieć okazji, by ci to dać.”
Po jej policzku spłynęła łza. Gdy wyciągnął do niej rękę, cofnęła się i pokręciła głową. „Zostań tam. Jesteśmy na wojnie, a ty już szykujesz się na porażkę.”
„Czy to nie rozsądne?”
„To tchórzliwe!” – warknęła, wyraźnie rozzłoszczona. „Dlatego nigdy nie walczyłeś ani nie szukałeś dalej świadków na proces. Liczyłeś, że przegrasz, bo uważałeś, że nie zasługujesz, by być królem.”
„Mia, to nie tak!”
„To powiedz, jak jest! Bo to wszystko nie ma sensu.”
Otworzył usta, by odpowiedzieć, ale nie był w stanie. Prawda była taka, że bał się – nie procesu, ale jej straty. Zostało im mniej niż sześć tygodni do końca umowy i byli bliscy osiągnięcia tego, czego zawsze chcieli.
Ona od początku pragnęła wolności, a on władzy. Z czasem jego potrzeby się zmieniły – z samej żądzy władzy i królestwa do pragnienia kogoś, z kim łączy go więź fizyczna, emocjonalna i każda inna. Mia była tą osobą, a on pragnął tego, czego ona nie mogła mu dać, czego nie mogła spełnić.
Zbieranie worków co miesiąc na początku było proste, ale wkrótce stało się trudne, bo każdy worek był ceną jej wolności. Chciał ją kochać, pokazać jej wszystkie możliwości, jakie daje życie, ale musiał zaakceptować, że może nie tego ona pragnie. Nienawidził tego, że im lepiej ją poznawał, tym bardziej bolało go serce. Dlatego, ilekroć mógł, odsuwał te myśli.
Tak, chciał, by ona też go kochała. To zaszczyt kochać ją szczerze, i naprawdę ją kochał. Ona też go kochała, i to go zadziwiało. Ale nie wierzył, że to wystarczy, by zrezygnowała z marzenia, które nosiła od lat.
Poświęciła już wystarczająco dużo, a jednak myśl o jej odejściu bolała. Jednak jako kochający mąż, nie zamierzał jej powstrzymywać.
„Jak możesz być taki samolubny!” krzyknęła na niego, odpychając go, gdy zrobił krok w jej stronę. „Jesteś tym, czego potrzebuje królestwo!”
„Są jeszcze lepsze wybory, Mio. Jest Edward.”
Parsknęła bez śmiechu. „Edward może i jest dobry, ale nie chce być królem. Ale ciebie to nawet nie obchodzi, tak samo jak nie dbasz o siebie ani o to, co stanie się z królestwem, jeśli cię stracą!”
„Przepraszam, Mio.”
Prychnęła i cofnęła się. „Tak, jesteś.” Wybiegła z pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia wróciła do swojego pokoju po incydencie z mężem dwa dni temu i od tamtej pory nie wyszła. Tego ranka, w przeciwieństwie do wczoraj, kiedy poszła na śniadanie, nie zobaczyła go przy stole. Nie zapytała Edwarda, który siedział z nią przy stole, gdzie on jest. Wciąż była zła na Xaviera, i słusznie. Ale go nie nienawidziła. Nie mogła go nienawidzić, bo go kochała.
Zrobił tylko to, co uważał za najlepsze, co sądził, że ona chce. A jednak ją to zraniło. Był gotów zrezygnować ze wszystkiego. Z królestwa, tronu i z niej. To ją rozwścieczyło.
Zdjęła ubranie, sięgnęła po ręcznik i owinęła się nim. Potem skierowała się do łazienki, by wziąć gorącą kąpiel.
Toni już wcześniej powiesiła jej białą nocną koszulę na wieszaku blisko drzwi, by mogła się przebrać przed wyjściem z łazienki.
Została w wannie, kojąc ciało i umysł po wydarzeniach dnia. Tęskniła za dłońmi Xaviera na sobie. Był w tym dobry – w myciu jej i sprawianiu, że czuła się zrelaksowana. Nie chciała już dłużej być zła. To nie przynosiło nic dobrego. Spotka się z nim, gdy wróci, i wszystko sobie wyjaśnią.
Usłyszała zgrzyt niedaleko i jej oczy natychmiast się otworzyły, ale gdy się rozejrzała, nikogo nie zobaczyła. Jej umysł znów płatał jej figle. Zwiększona liczba strażników wokół pałacu nie była bez powodu – miała chronić i trzymać zagrożenie na zewnątrz. Odsunęła na bok straszną myśl i skupiła się na relaksie oraz dokładnym umyciu się.
Następnym krokiem było wysuszenie się, a po założeniu nocnej koszuli wróciła do pokoju. Zatrzymała się w pół kroku, gdy zobaczyła ciemny cień czający się przy jej drzwiach. Jej wzrok przesunął się po nim i dostrzegła srebrny sztylet w jego ręce, a oddech jej przyspieszył.
W jej pokoju znajdował się intruz. Jej umysł wcześniej nie płatał jej figla.
Jej serce zamarło na moment, a ona cofnęła się, tracąc kilka kroków. Intruz musiał to usłyszeć, bo odwrócił się i podszedł do niej. Uznałaby to za żart, gdyby nie zauważyła srebrnego sztyletu w jego ręce, co oznaczało, że przyszedł ją zabić.
Miał na sobie czarną maskę, która zakrywała całą jego twarz. Jednak jego oczy płonęły czerwienią, co mówiło jej, że jest alfą. Zamaskował swój zapach, a mimo to ją do niej dotarł. Było w nim coś znajomego, ale nie potrafiła określić, do kogo należał. Alfa, który tu przyszedł, by ją skrzywdzić, nie był obcy. Znała go, tylko nie wiedziała skąd.
— Kim jesteś? — jej głos zadrżał, gdy wypowiedziała te słowa.
Intruz nie odpowiedział, tylko nadal się zbliżał, jego kroki były ciężkie. Zamachnął się ręką i w następnej sekundzie Mia poczuła, jakby podpalił jej skórę. Płonęła od zewnątrz aż do środka, co ją osłabiło. Jej nos wyczuł zapach i zorientowała się, że to była wilcza trucizna; koszmar każdego wilkołaka.
Jej nogi drżały z osłabienia, a mięśnie kurczyły się, próbując się uzdrowić, ale siła trucizny była większa niż cokolwiek, co dotąd czuła.
Musiała uciec, znaleźć wyjście. By dostać się do drzwi prowadzących do pokoju, musiała przebiec obok mężczyzny, który chciał ją zabić. Nawet gdyby krzyczała, nikt by jej nie usłyszał.
— Czego ode mnie chcesz? — zapytała ponownie. Odwaga powróciła i przytłumiła strach, mimo fizycznego bólu, który czuła.
Znów nie odpowiedział. Doszedł do niej i zamachnął się srebrnym sztyletem, który trzymał. Udało jej się uchylić w ostatniej chwili, a ostrze przecięło bok jej żeber, zostawiając głęboką ranę i wywołując krzyk bólu.
Nie ustępował, wymierzył ostrze w jej serce, chcąc je wbić w tej samej sekundzie. Chwyciła go za rękę, próbując go powstrzymać, serce waliło jej w piersi, zdradzając jej strach. Był silniejszy, prawdopodobnie dlatego, że trucizna osłabiła jej siły nawet jako luny. Uderzył ją pięścią w twarz, odepchnął i rzucił na ścianę. Jęknęła z bólu, a krew spłynęła jej z ust.
Mocno zacisnęła powieki i powiedziała sobie, że to może być jej koniec.
Ona nie mogła tu umrzeć. To nie mógł być koniec jej historii.
Jej oczy otworzyły się gwałtownie, płonąc czerwienią, a jej ciało błyskawicznie zagoiło się po działaniu tojadu. Intruz rzucił się na nią ponownie, wymachując sztyletem, lecz ona go obezwładniła i przekręciła jego dłoń z nożem do tyłu. Jęknął i wypuścił sztylet, który upadł na podłogę. Mia szybko odkopnęła go na bok i zostali sami, zwróceni ku sobie pięść przeciw pięści.
"Kto cię przysłał?" zapytała twardym głosem.
Mężczyzna zamachnął się na nią szponem i gdy się uchyliła, natychmiast machnął drugą ręką, rozpryskując tojad. Zobaczyła to i cofnęła się, lecz kilka kropli spadło na jej dłoń. Wciąż dochodząc do siebie po oparzeniu, intruz wykorzystał okazję i zadał jej cios podbródkowy, powalając ją na ziemię. Upadła ciężko, a kości jej nogi wykręciły się na bok, przeszywając ją bólem.
Zawyła z bólu, lecz nie mogła zostać na ziemi i umrzeć z jego ręki. Nie, musiała się bronić, więc pospiesznie podniosła się na nogi.
Dostrzegła srebrny sztylet, który wcześniej odkopnęła, teraz leżał niedaleko niej, podczas gdy mężczyzna się zbliżał. Gdy ruszył w jej stronę, przetoczyła się w lewo po pokoju, chwyciła sztylet i przecięła nim jego odzianą prawą dłoń. Materiał rozdarł się, odsłaniając czerwony tatuaż na jego skórze. Nigdy wcześniej go nie widziała, ale nie pozwoliła sobie na rozproszenie myśli i nie zapomniała o walce. Jasne światło księżyca wpadało przez okno, przy którym stał intruz, i dalej do pokoju. Dało jej to lepszą widoczność, gdy przygotowywała się na jego atak.
Mężczyzna zawarczał i ruszył w jej stronę, lecz drzwi nagle się otworzyły, zatrzymując go w pół kroku. Oboje odwrócili się w stronę drzwi, a tam stał król alfa z oczami płonącymi na czerwono, morderczym spojrzeniem na twarzy i wysuniętymi, długimi, ostrymi pazurami. Intruz, wiedząc, że nie ma szans z nimi obojgiem, wycofał się i wyskoczył przez najbliższe okno, rozbijając szkło. Mia i Xavier podeszli do okna i spojrzeli przez nie, ale już zniknął.
"Straże!" ryknął Xavier, odchodząc od okna. Około siedmiu strażników wkroczyło do pokoju Mii.
"Chcę, żeby to miejsce zostało przeszukane i żebyście znaleźli intruza. Nie odpoczniecie, dopóki go nie znajdziecie. Czy to jasne?"
"Tak, mój królu," odpowiedzieli chórem mężczyźni, po czym pospiesznie wyszli, zostawiając ich dwoje w pokoju.
Skupił całą uwagę na Mii, gdy po prawie trzech minutach obecności w pokoju gniew na jego twarzy zniknął, a troska w oczach pomogła uspokoić jej rozszalałe serce.
Sięgnął do niej, zanim zdążył się powstrzymać, a Mia nie zwlekała ani sekundy i rzuciła mu się w ramiona, chowając twarz w jego piersi. Jej drżąca dłoń zacisnęła się na jego białej koszulce z dekoltem w serek, gdy pozwoliła sztyletowi wypaść z ręki. Jego ramię objęło ją mocno, nie zamierzając ryzykować jej bezpieczeństwa.
Odsunął się lekko i musnął dłonią kącik jej ust, gdzie została odrobina krwi, choć rana już się zagoiła. "Przykro mi, że cię skrzywdził," powiedział, ujmując jej twarz w dłonie, delikatny w dotyku.
Pokręciła głową. "Nic mi nie jest. Mam nadzieję, że go znajdziemy," odpowiedziała, bardziej zainteresowana tym, kto chciał jej śmierci.
"Znajdziemy go, a wtedy wyrwę mu serce!" warknął, a stłumiony wcześniej gniew znów wybuchł na powierzchnię.
Znów się przytulili, a kiedy tym razem się rozłączyli, Mia spojrzała na niego z pytaniem. "Skąd wiedziałeś, że jestem w niebezpieczeństwie? Nie pamiętam, żebym krzyczała."
Pogładził ją po policzku. "Czułem to. Wyłapałem nieregularność twojego pulsu. Bransoletka powiadamia drugą osobę, gdy jedna jest w niebezpieczeństwie. Bransoletka nie tylko informuje wszystkich o naszym związku, ale także służy jako łącze komunikacyjne między nami, bo jesteśmy połączeni jednym węzłem. Byłem w świątyni, gdy poczułem, że twoje serce bije nierówno, i wiedziałem, że jesteś w niebezpieczeństwie. Od razu przybiegłem."
Spojrzała na bransoletkę na swoim nadgarstku, nie wiedząc wcześniej, że jest w niej taka magia. Jeśli on mógł wyczuwać jej ból, to ona z pewnością mogła zrobić to samo.
To było dobre, ale zagrożenie wciąż było bardzo realne.
Przesuń w górę, aby kontynuować