passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #89 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 89

88: Przewaga niebezpieczeństwa

Mia wróciła do swojego pokoju po incydencie z mężem dwa dni temu i od tamtej pory nie wyszła. Tego ranka, w przeciwieństwie do wczoraj, kiedy poszła na śniadanie, nie zobaczyła go przy stole. Nie zapytała Edwarda, który siedział z nią przy stole, gdzie on jest. Wciąż była zła na Xaviera, i słusznie. Ale go nie nienawidziła. Nie mogła go nienawidzić, bo go kochała.

Zrobił tylko to, co uważał za najlepsze, co sądził, że ona chce. A jednak ją to zraniło. Był gotów zrezygnować ze wszystkiego. Z królestwa, tronu i z niej. To ją rozwścieczyło.

Zdjęła ubranie, sięgnęła po ręcznik i owinęła się nim. Potem skierowała się do łazienki, by wziąć gorącą kąpiel.

Toni już wcześniej powiesiła jej białą nocną koszulę na wieszaku blisko drzwi, by mogła się przebrać przed wyjściem z łazienki.

Została w wannie, kojąc ciało i umysł po wydarzeniach dnia. Tęskniła za dłońmi Xaviera na sobie. Był w tym dobry – w myciu jej i sprawianiu, że czuła się zrelaksowana. Nie chciała już dłużej być zła. To nie przynosiło nic dobrego. Spotka się z nim, gdy wróci, i wszystko sobie wyjaśnią.

Usłyszała zgrzyt niedaleko i jej oczy natychmiast się otworzyły, ale gdy się rozejrzała, nikogo nie zobaczyła. Jej umysł znów płatał jej figle. Zwiększona liczba strażników wokół pałacu nie była bez powodu – miała chronić i trzymać zagrożenie na zewnątrz. Odsunęła na bok straszną myśl i skupiła się na relaksie oraz dokładnym umyciu się.

Następnym krokiem było wysuszenie się, a po założeniu nocnej koszuli wróciła do pokoju. Zatrzymała się w pół kroku, gdy zobaczyła ciemny cień czający się przy jej drzwiach. Jej wzrok przesunął się po nim i dostrzegła srebrny sztylet w jego ręce, a oddech jej przyspieszył.

W jej pokoju znajdował się intruz. Jej umysł wcześniej nie płatał jej figla.

Jej serce zamarło na moment, a ona cofnęła się, tracąc kilka kroków. Intruz musiał to usłyszeć, bo odwrócił się i podszedł do niej. Uznałaby to za żart, gdyby nie zauważyła srebrnego sztyletu w jego ręce, co oznaczało, że przyszedł ją zabić.

Miał na sobie czarną maskę, która zakrywała całą jego twarz. Jednak jego oczy płonęły czerwienią, co mówiło jej, że jest alfą. Zamaskował swój zapach, a mimo to ją do niej dotarł. Było w nim coś znajomego, ale nie potrafiła określić, do kogo należał. Alfa, który tu przyszedł, by ją skrzywdzić, nie był obcy. Znała go, tylko nie wiedziała skąd.

— Kim jesteś? — jej głos zadrżał, gdy wypowiedziała te słowa.

Intruz nie odpowiedział, tylko nadal się zbliżał, jego kroki były ciężkie. Zamachnął się ręką i w następnej sekundzie Mia poczuła, jakby podpalił jej skórę. Płonęła od zewnątrz aż do środka, co ją osłabiło. Jej nos wyczuł zapach i zorientowała się, że to była wilcza trucizna; koszmar każdego wilkołaka.

Jej nogi drżały z osłabienia, a mięśnie kurczyły się, próbując się uzdrowić, ale siła trucizny była większa niż cokolwiek, co dotąd czuła.

Musiała uciec, znaleźć wyjście. By dostać się do drzwi prowadzących do pokoju, musiała przebiec obok mężczyzny, który chciał ją zabić. Nawet gdyby krzyczała, nikt by jej nie usłyszał.

— Czego ode mnie chcesz? — zapytała ponownie. Odwaga powróciła i przytłumiła strach, mimo fizycznego bólu, który czuła.

Znów nie odpowiedział. Doszedł do niej i zamachnął się srebrnym sztyletem, który trzymał. Udało jej się uchylić w ostatniej chwili, a ostrze przecięło bok jej żeber, zostawiając głęboką ranę i wywołując krzyk bólu.

Nie ustępował, wymierzył ostrze w jej serce, chcąc je wbić w tej samej sekundzie. Chwyciła go za rękę, próbując go powstrzymać, serce waliło jej w piersi, zdradzając jej strach. Był silniejszy, prawdopodobnie dlatego, że trucizna osłabiła jej siły nawet jako luny. Uderzył ją pięścią w twarz, odepchnął i rzucił na ścianę. Jęknęła z bólu, a krew spłynęła jej z ust.

Mocno zacisnęła powieki i powiedziała sobie, że to może być jej koniec.

Ona nie mogła tu umrzeć. To nie mógł być koniec jej historii.

Jej oczy otworzyły się gwałtownie, płonąc czerwienią, a jej ciało błyskawicznie zagoiło się po działaniu tojadu. Intruz rzucił się na nią ponownie, wymachując sztyletem, lecz ona go obezwładniła i przekręciła jego dłoń z nożem do tyłu. Jęknął i wypuścił sztylet, który upadł na podłogę. Mia szybko odkopnęła go na bok i zostali sami, zwróceni ku sobie pięść przeciw pięści.

"Kto cię przysłał?" zapytała twardym głosem.

Mężczyzna zamachnął się na nią szponem i gdy się uchyliła, natychmiast machnął drugą ręką, rozpryskując tojad. Zobaczyła to i cofnęła się, lecz kilka kropli spadło na jej dłoń. Wciąż dochodząc do siebie po oparzeniu, intruz wykorzystał okazję i zadał jej cios podbródkowy, powalając ją na ziemię. Upadła ciężko, a kości jej nogi wykręciły się na bok, przeszywając ją bólem.

Zawyła z bólu, lecz nie mogła zostać na ziemi i umrzeć z jego ręki. Nie, musiała się bronić, więc pospiesznie podniosła się na nogi.

Dostrzegła srebrny sztylet, który wcześniej odkopnęła, teraz leżał niedaleko niej, podczas gdy mężczyzna się zbliżał. Gdy ruszył w jej stronę, przetoczyła się w lewo po pokoju, chwyciła sztylet i przecięła nim jego odzianą prawą dłoń. Materiał rozdarł się, odsłaniając czerwony tatuaż na jego skórze. Nigdy wcześniej go nie widziała, ale nie pozwoliła sobie na rozproszenie myśli i nie zapomniała o walce. Jasne światło księżyca wpadało przez okno, przy którym stał intruz, i dalej do pokoju. Dało jej to lepszą widoczność, gdy przygotowywała się na jego atak.

Mężczyzna zawarczał i ruszył w jej stronę, lecz drzwi nagle się otworzyły, zatrzymując go w pół kroku. Oboje odwrócili się w stronę drzwi, a tam stał król alfa z oczami płonącymi na czerwono, morderczym spojrzeniem na twarzy i wysuniętymi, długimi, ostrymi pazurami. Intruz, wiedząc, że nie ma szans z nimi obojgiem, wycofał się i wyskoczył przez najbliższe okno, rozbijając szkło. Mia i Xavier podeszli do okna i spojrzeli przez nie, ale już zniknął.

"Straże!" ryknął Xavier, odchodząc od okna. Około siedmiu strażników wkroczyło do pokoju Mii.

"Chcę, żeby to miejsce zostało przeszukane i żebyście znaleźli intruza. Nie odpoczniecie, dopóki go nie znajdziecie. Czy to jasne?"

"Tak, mój królu," odpowiedzieli chórem mężczyźni, po czym pospiesznie wyszli, zostawiając ich dwoje w pokoju.

Skupił całą uwagę na Mii, gdy po prawie trzech minutach obecności w pokoju gniew na jego twarzy zniknął, a troska w oczach pomogła uspokoić jej rozszalałe serce.

Sięgnął do niej, zanim zdążył się powstrzymać, a Mia nie zwlekała ani sekundy i rzuciła mu się w ramiona, chowając twarz w jego piersi. Jej drżąca dłoń zacisnęła się na jego białej koszulce z dekoltem w serek, gdy pozwoliła sztyletowi wypaść z ręki. Jego ramię objęło ją mocno, nie zamierzając ryzykować jej bezpieczeństwa.

Odsunął się lekko i musnął dłonią kącik jej ust, gdzie została odrobina krwi, choć rana już się zagoiła. "Przykro mi, że cię skrzywdził," powiedział, ujmując jej twarz w dłonie, delikatny w dotyku.

Pokręciła głową. "Nic mi nie jest. Mam nadzieję, że go znajdziemy," odpowiedziała, bardziej zainteresowana tym, kto chciał jej śmierci.

"Znajdziemy go, a wtedy wyrwę mu serce!" warknął, a stłumiony wcześniej gniew znów wybuchł na powierzchnię.

Znów się przytulili, a kiedy tym razem się rozłączyli, Mia spojrzała na niego z pytaniem. "Skąd wiedziałeś, że jestem w niebezpieczeństwie? Nie pamiętam, żebym krzyczała."

Pogładził ją po policzku. "Czułem to. Wyłapałem nieregularność twojego pulsu. Bransoletka powiadamia drugą osobę, gdy jedna jest w niebezpieczeństwie. Bransoletka nie tylko informuje wszystkich o naszym związku, ale także służy jako łącze komunikacyjne między nami, bo jesteśmy połączeni jednym węzłem. Byłem w świątyni, gdy poczułem, że twoje serce bije nierówno, i wiedziałem, że jesteś w niebezpieczeństwie. Od razu przybiegłem."

Spojrzała na bransoletkę na swoim nadgarstku, nie wiedząc wcześniej, że jest w niej taka magia. Jeśli on mógł wyczuwać jej ból, to ona z pewnością mogła zrobić to samo.

To było dobre, ale zagrożenie wciąż było bardzo realne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

89: Prawdziwe zrozumienie

Xavier nie mógł znieść myśli, że Mia mogłaby doznać krzywdy. Zapewnił dodatkowe środki bezpieczeństwa od początku swojego procesu, by nic jej się nie stało poza Pałacem, ale nie przewidział, że niebezpieczeństwo może czyhać także w jego wnętrzu. Tej nocy nie zdołał jej ochronić. Nie przewidział ataku, choć powinien był. Mógł ją dziś stracić – i to byłaby jego wina. Myśl o jej stracie prześladowała go i ściskała jego serce do granic możliwości. Musiał ją chronić za wszelką cenę.

— Nie możesz tu zostać. Chodź, prześpij się dziś ze mną — zaproponował.

Zawahała się, niepewna co do jego propozycji. — Nie spałam w twoim łóżku przez ostatnie dwa dni.

Przytaknął. — I przepraszam za to. Miałaś rację, byłem samolubny, ale to dlatego, że nie chciałem, byś upadła razem ze mną. Kocham cię zbyt mocno, żeby tego pragnąć.

Skinęła głową, nie chcąc już więcej walczyć po wszystkim, co się wydarzyło. — Rozumiem.

Odprężył się z ulgą. — Dobrze, więc chodź ze mną do mojego pokoju i zostań tam. W ten sposób będę mógł nad tobą czuwać.

Wyraziła zgodę, a on wziął ją w ramiona i zaprowadził do swojego pokoju, który wydawał się cieplejszy niż ostatnio. Położył ją do łóżka i wyszedł do łazienki, a po chwili wrócił z miską i małym ręcznikiem w dłoniach. Oczyścił jej twarz i bok żeber, które już się zagoiły, po czym nakrył ją kołdrą, by mogła zostać w cieple. Pochylił się i złożył delikatny pocałunek na jej głowie.

— Przepraszam, że cię to spotkało. Powinienem był tu być, by temu zapobiec, powstrzymać go.

— Nie wiedziałeś i nic mi nie jest. Zjawiłeś się i go spłoszyłeś — zaśmiała się cicho.

Jej śmiech rozpuścił jego serce. — Sama świetnie sobie poradziłaś. Byłaś dzielna i silna, jesteś uosobieniem odwagi. Nie wiesz, jak bardzo się staram, by dorównać twojej energii.

Uśmiechnęła się do niego promiennie. — Nie wiedziałam, że mnie obserwujesz.

Pochylił się i delikatnie ugryzł jej dolną wargę, mamrocząc: — Obserwuję cię od bardzo dawna.

Oddalił się, a ona zacisnęła usta. W jej oczach dostrzegł tęsknotę i wiedział, że chce, żeby został przy niej, choć nie potrafiła tego wypowiedzieć na głos.

Musiał sprawdzić, co u strażników. Bezpieczeństwo pałacu było ważne, ale ona też go potrzebowała. Może nie drżała po tym, co się wydarzyło, ale to nie znaczyło, że chciała zostać sama. Jej oczy mówiły mu wszystko, co musiał usłyszeć.

Wsunął się głębiej do łóżka i został obok niej. Spojrzała na niego spod zmrużonych brwi. — Nie idziesz do strażników? — Musiała czytać mu w myślach i wyczuła, o czym myślał.

— Jeszcze nie — odparł. — To może poczekać.

Mia zasnęła przy nim, gdy delikatnie masował jej ramiona, aż nie spostrzegł, że już śpi. Odczekał chwilę i wyszedł do strażników, tylko po to, by otrzymać rozczarowujące wieści. Poszukiwania intruza przez straże nie przyniosły skutku, a napastnik zdołał uciec. Polecił im kontynuować poszukiwania do rana. Odszedł, by wrócić do żony i królowej, by być z nią, tak jak tego potrzebowała.

Zerknął na łóżko i zobaczył, że śpi z zamkniętymi oczami, po czym skierował się na kanapę obok swojego biurka i opadł na nią. Zsunął buty i oparł głowę o podłokietnik. Jego ramię spoczęło na czole, a myśli zaczęły galopować, gdy przypomniał sobie, że napastnik wciąż jest na wolności.

Gdyby te ataki były skierowane przeciwko niemu, zrozumiałby to. Większość ludzi go nienawidziła i zrobiłaby wszystko, by go zgładzić. Królowa jednak była inna, lecz ten, kto ją zaatakował, zrobił to, bo wiedział, że zabicie jej oznaczałoby śmierć także dla niego. Jedno było pewne — ktokolwiek to był, zginie z jego ręki.

Myśl, że mogłaby zostać zraniona, przerażała go. Tak, była Luną, co czyniło ją drugą najbardziej budzącą strach osobą w królestwie, ale mimo to mogła ucierpieć i ucierpiała tej nocy. Każdy alfa w królestwie, który zamierzał zabić, mógłby ją pokonać i zapewne by to zrobił. Mia była Luną, ale nie czyniło jej to nieśmiertelną. Jego wrogowie też o tym wiedzieli.

— Co robisz? — rozległ się zaspany głos Mii, a Xavier opuścił rękę z czoła i odwrócił się, by zobaczyć te urocze oczy wpatrzone w niego.

Na jej widok serce mu zadrżało. — Nic — odpowiedział, brzmiąc według siebie głupio.

— Widzę... czemu nie jesteś w łóżku?

— Nie chciałem zakłócać twojego spokoju.

— Zakłócasz mój spokój, siedząc tam — powiedziała rzeczowo.

— Och.

— Chodź już do łóżka. Muszę ci to wyraźnie powiedzieć?

Przełknął ślinę i podniósł się, powoli podchodząc do łóżka. Odsunęła kołdrę, żeby zrobić mu miejsce, i wszedł, nie zwlekając ani chwili. Przytuliła się do niego. Ciepło jej ciała, które odczuł, sprawiło, że westchnął z radością.

Położyła dłoń na jego piersi, poprawiając głowę, a jej dotyk wywołał w nim falę emocji.

Tęsknił za nią. Tęsknił za tym. Tęsknił za tym, by mieć ją w łóżku, tak wtuloną w niego. Czuć, jak jej ciepło ogarnia go całego.

Była na niego zła dwa dni temu, kiedy wyjawił jej swoje plany, i nie wiedział, jak do niej dotrzeć. Może dlatego, że to był najgorszy moment, by o tym mówić, albo może po prostu nie chciała odchodzić. On też nie chciał, by odeszła. Potrzebował, by była z nim na zawsze, i modlił się, by ona czuła to samo.

To było idealne. I ona taka była.

Przesuń w górę, aby kontynuować

90: Konsekwencje

Kiedy Mia obudziła się następnego dnia, nie znalazła Xaviera w łóżku. Odszedł, a jej oczy były zmęczone. Zastanawiała się, jak długo spała, obracając się w jego łóżku. Zapach Xaviera wciąż unosił się na prześcieradłach i w pokoju; zeszłej nocy jej zmysły były zamglone, ale teraz mogła chłonąć jego męski zapach wraz z jego wonią. Tęskniła za tym, choć minęły dopiero dwa dni rozłąki. Chciała zostać tu cały dzień, ale wiedziała, że rzeczywistość jej na to nie pozwoli.

Westchnęła i podniosła się do pozycji siedzącej, a wspomnienia poprzedniej nocy przypłynęły jej do głowy i przypomniała sobie, dlaczego wróciła do pokoju Xaviera. Wczoraj w nocy był intruz, alfa, który próbował ją zabić. Obrazy wróciły jej przed oczy i strach ścisnął jej serce. Oplotła ramionami swoje ciało. Poradziła sobie, ale była przerażona.

Xavier poprosił ją, by przyszła do jego pokoju, żeby mógł ją ochronić i była mu za to wdzięczna, bo czuła się bezpiecznie otulona jego łóżkiem i ramionami.

Spała w jego ramionach i podobało jej się to. Musiały to być wydarzenia tej nocy, które sprawiły, że podjęli decyzję, by zostać razem.

Nie mogła wrócić do swojego pokoju, nie wtedy, gdy była tak wstrząśnięta tym, co się tam wydarzyło. Mimo to musiała być na dworze obok króla i usłyszeć od straży, jakie są postępy w schwytaniu napastnika.

..

Xavier prowadził intensywną rozmowę z księciem Edwardem, Alfą Kozem, królewskimi ludźmi, dowódcą Benzemą, Sir Valerio i kilkoma innymi dowódcami armii, gdy zauważył Mię stojącą w kącie sali tronowej.

Trzymała się w rozsądnej odległości, mimo że znajdowała się w sali tronowej, ale jej niebieskie oczy spoczywały na nim i miały w sobie zatroskany wyraz, który chciał odpędzić.

Opuścił teraz mężczyzn, którzy z nim rozmawiali, i pospiesznie podszedł do rogu, gdzie stała. Jego zielone oczy tonęły w oceanie uczuć, gdy na nią patrzył. Niepewność w jej oczach zniknęła, a pojawił się radosny błysk.

"Jak się czujesz?" zapytał, ujmując jej twarz w dłonie. Wcześniej nie byłby tak szczęśliwy, że przerywa mu prywatne spotkanie i jeszcze ubrana w taki sposób, ale nie przejmował się tym, patrząc na nią z góry.

Jej ręce oplotły, na ile mogły, jego nadgarstek i posłała mu odważny uśmiech: "W porządku, kochanie."

Jego serce stopniało na to, jak go właśnie nazwała. "Nie chciałem zostawiać cię samej w łóżku. Ale musiałem spotkać się ze strażnikami. Intruz nadal jest na wolności."

"Dobrze spałaś?"

Chciał ją tak trzymać znacznie dłużej, ale nie było mu to dane.

Skinęła głową, jej oczy prawie się zamknęły. "Tak. Twoje ramiona były ciepłe, jak zawsze," przyznała, z lekkim uśmiechem na kąciku ust.

"Cieszę się."

"Pomyślałam, że jeszcze nie pozwolą mi wrócić do mojego pokoju, więc wybrałam te ubrania z twojej szafy. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko."

Trzy dni temu wyniosła kilka swoich ubrań z jego pokoju i nie było tam już nic jej. Teraz miała na sobie jego długi szary szlafrok w kwiaty, który wyglądał na dwa razy większy od niej, i zastanawiał się, jak udało jej się przejść tutaj, nie potykając się po drodze. Wiedział też, że sama uczesała sobie włosy, bo to była najbardziej nieudolna próba koka, jaką kiedykolwiek widział, ale to nie miało dla niego znaczenia.

"To były jedyne małe rzeczy, które znalazłam." uniosła ręce, które szlafrok całkowicie skrył, żeby mógł zobaczyć.

Zachichotał, a jego zielone oczy zabłysły i ten widok wywołał u niej dreszcze.

"Wyglądają na tobie świetnie, moja królowo," powiedział z uwielbieniem.

"Dziękuję, mój królu." Zrobiła niewielki ukłon. Uniosła głowę i zauważyła mężczyzn, którym przerwali, patrzących na nich. "O czym rozmawiacie?"

"O intruzie. Mamy o nim niewiele informacji, co sprawia, że nasza pogoń za nim będzie trudniejsza, niż powinna."

"Nigdy nie widziałam jego twarzy, ale jego oczy świeciły na czerwono. To znaczy, że jest alfą."

"Nie mamy alf zabójców w królestwie," powiedział Xavier zamyślony, prowadząc ją ku mężczyznom, z którymi rozmawiał przed jej przyjściem.

Zatrzymała się na chwilę, wracając myślami do mężczyzny, z którym zmierzyła się zeszłej nocy. "Widziałam też okrągłe czerwone znamię na jego nadgarstku, kiedy rozdarłam mu ubranie sztyletem. Nigdy wcześniej go nie widziałam. Wyglądało jak medalion księżyca czy coś podobnego, ale nie mogłam się dobrze przyjrzeć."

Alfa Koz, który stał wśród zgromadzonych, podszedł do niej ostrożnie. "Czy wyglądało tak?" Podniósł naszyjnik z medalionem na swojej szyi.

Skinęła głową: "Tak, to to."

Alfa Koz wtedy podwinął rękaw, by pokazać jej znamię na nadgarstku, a ona znów przytaknęła.

Ramiona Xaviera wokół niej się zacieśniły. "Intruz jest wśród rady starszych."

Sala tronowa zamarła w ciszy na tę wiadomość. Wkład Mii pomógł zawęzić poszukiwania napastnika z ponad trzech milionów mieszkańców do zaledwie dziesięciu, z wyłączeniem Alfy Koza, któremu Xavier ufał.

Westchnął, a jego wzburzone emocje odbijały się w oczach. Chciał znaleźć alfę odpowiedzialnego za to i go zabić. Chciał wyrwać mu serce za to, że skrzywdził jego królową. Atak na Mię był atakiem na niego, tron i całe królestwo. Jednak podejrzany był starszym w radzie, a inni starsi mogli wziąć sprawy w swoje ręce. Mogli zdecydować się zhańbić go publicznie i odebrać mu tytuł, zanim go wygnają. A gdyby kiedyś wrócił, zginie i nikt nie zaniesie jego kości na ścieżkę, gdzie powinien spocząć. Bez odpowiednich obrzędów spoczynku na ścieżce nigdy nie przejdzie dalej, do życia poza tym światem. I będzie uwięziony na wieczność. To była ciężka kara, a mimo to Xavier chciał dla niego znacznie gorszego losu.

"Nic nie powiedziałeś."

Odezwała się Mia, a jego głowa podniosła się, by spotkać spojrzenia zgromadzonych w sali. Wiedział, że czekają na jego słowa i musiał odłożyć gniew na bok, by wydać rozkaz.

"Zbierzcie starszych," rozkazał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa