Xavier siedział na sali sądowej, słuchając raportu nadzorców Kapitolu 3 z ostatnich kilku miesięcy. Według ich sprawozdania, projekt powinien zostać ukończony za kolejne cztery miesiące, a za rok te instytucje miałyby stać się w pełni funkcjonujące.
Xavier jednak nie słuchał ich sprawy ani nie brał pod uwagę niczego, co mówili. Myślami był daleko, na statku odpływającym do królestwa Reading, na statku, na którym była miłość jego życia i jego partnerka. Statek wypłynął z brzegu trzy dni temu, zgodnie z raportami, które otrzymał, a jego serce krwawiło od tamtej pory. Obiecał Mii, że będzie trwał w jej nieobecności, i to właśnie robił do tej pory. Mimo to bolało, budzić się każdego dnia bez niej obok. Wykonywać królewskie obowiązki bez jej śmiechu i droczenia się z nim nie leżało mu na sercu. Tęsknił za nią; tęsknił za jej śmiechem, za jej wdziękiem, jej buntem i wszystkim tym, co czyniło ją tym, kim była.
Nie mógł pogodzić się z faktem, że odeszła — zaakceptowanie tego bolałoby jeszcze bardziej. Więc codziennie powtarzał sobie, że wróci, aż do ostatniego tchu.
Zostawiła list, tak jak jej kazał, gdy zaczynali swoją umowę. List szczegółowo opisywał jej romans z mężczyzną w królestwie. I ten list zażądał, by uwolnić się od niej, ale teraz nie był w stanie nawet go przeczytać. Nie chciał się od niej uwalniać, nie teraz, nie nigdy. Wiedział, że nie było żadnego innego mężczyzny w życiu Mii, mimo tego, co napisała w liście. Ona była jego, a on jej, lecz to, co było w liście, przerażało go bardziej niż śmierć.
Była teraz daleko, a on życzył sobie, żeby istniał sposób, by wiedzieć, że jest bezpieczna. Chciał, by istniał sposób, żeby powiedzieć jej, że o niej myśli i życzy jej bezpiecznej podróży. Zastanawiał się, czy nie pojechać za nią do Reading — to byłoby romantyczne. Jednak wiedział, że byłaby przerażona, gdyby porzucił swoje królestwo i pobiegł za nią. Była lepszą królową, niż on był królem. Tęsknił za nią.
Nie powiedział nikomu o wyjeździe królowej, a chociaż jej nieobecność była odczuwalna przez ostatnie dni, nikt nie odważył się zapytać, gdzie jest. Tak było najlepiej. Nie miał żadnych kłamstw do opowiadania i wciąż był na etapie zaprzeczenia. Noce, które minęły, były zbyt zimne i ledwo przesypiał choćby chwilę. To, jak przetrwał do teraz, musiało być cudem.
Nie powinien był pozwolić jej odejść. Powinien był sprawić, by została, może nawet zmusić, jeśli by trzeba. Nienawidziłaby go przez jakiś czas, ale zrozumiałaby, że zrobił to z miłości, prawda? Prawda?
Kurwa!!!
„Wasza łaska!” Nixon, jeden z trzech nadzorców projektu Kapitolu 3, skłonił głowę, a Xavier wyrwał się z zamyślenia.
„Zgodnie z rozkazem przekazaliśmy Alpha Koz szacunkowy budżet.”
„Bardzo dobrze,” przytaknął. „Czy są jeszcze jakieś informacje?”
„Nie, mój królu.” Skłonili głowy i opuścili salę.
„Następny.” Skinął strażnikowi, by wprowadził kolejną sprawę, której miał dziś wysłuchać.
W tym momencie miał ochotę zakończyć dzień, wrócić do komnat i się zamartwiać, ale wiedział, że jeden z oczekujących był tu od rana i to nie byłoby sprawiedliwe.
Strażnik otworzył drzwi i ktoś wszedł z pochyloną głową. Miał na sobie długi, purpurowy kaptur sięgający kostek, gdzie zaczynały się czarne, skórzane buty. Xavier wychwycił zapach tej osoby w sali tronowej. Pomimo przytłumienia przez wiele innych kadzideł, zapach unosił się w powietrzu i natychmiast obudził jego zmysły swoją znajomością.
Zmrużył oczy, czekając, aż nieznajoma osoba się odezwie, ale po minucie wciąż milczała. Zaciekawiony zapytał: „Proszę mówić. Co cię tu sprowadza?”
„Mój mąż.” Odezwał się chrapliwy głos, który mimo wszystko brzmiał znajomo, ale Xavier nie potrafił go umiejscowić. Kimkolwiek była ta Dziewczyna, znał ją, lecz jej zapach i głos utrudniały rozpoznanie. Może był po prostu zmęczony. Ledwo spał przez ostatnie trzy noce i to sprawiało, że miał zamglony umysł.
Powiedziałby, że to przed nim stoi Mia, ale wiedział, że wyjechała do Reading. Mieć nadzieję, że to ona, byłoby tylko płonnym marzeniem.
Brew Xaviera uniosła się. „A twój mąż, co zrobił?”
„Umówiliśmy się, a on nie dotrzymał słowa.”
„Jaka to była umowa?”
Ręka tajemniczej dziewczyny uniosła się, a ona zsunęła kaptur z głowy, odsłaniając swoje różowe włosy. Tylko jedna osoba miała taki kolor włosów w całym królestwie i była nią jego królowa.
Głowa dziewczyny uniosła się i oczy Xaviera rozszerzyły się, gdy zobaczył, że przed nim stoi Mia. Natychmiast wstał, w jego oczach pojawiły się szok i ulga, gdy ją ujrzał.
„Mia!” wydyszał gwałtownie. Jego oczy tonęły w oceanie niedowierzania.
„Obiecaliśmy sobie, że po moim odejściu przeczyta list, który zostawiłam, a potem poinformuje szlachtę, starszyznę i rodzinę królewską o mojej decyzji. Obiecał to zanim wyjechałam, ale zrobił dokładnie odwrotnie: milczał, mój królu.”
„Dlaczego myślisz, że twój mąż złamał obietnicę, którą ci złożył?” zapytał, schodząc po schodach prowadzących do tronu.
„Nie wiem. Pewnie zrezygnował z naszych planów i wolał się obrażać.”
W tej ostatniej części miała rację. „Więc dlaczego tu jesteś?”
„Przyszłam, żeby mógł dokończyć to, co zaczął, przeczytać list.”
Sięgnął do kieszeni i wyjął list, który po sobie zostawiła, a którego wciąż jeszcze nie przeczytał. Nosił go codziennie przy sobie, ale nigdy nie zerwał pieczęci.
„Czytaj!” rozkazała.
Otworzył go i zaczął czytać. „Jeśli to czytasz, znaczy, że już mnie nie ma. Wybrałam wolność i oświecenie. Zawsze chciałam marzyć o wielkich rzeczach, żyć swobodnie i być postrzegana jako ktoś więcej niż tylko wygląd. Chciałam być kochana i doceniana za to, kim jestem naprawdę. Nikt oprócz mojej rodziny nie dawał mi tego w królestwie. Potem spotkałam mężczyznę, który widział mnie naprawdę. Zaakceptował mnie i choć sam nie był ideałem, sprawiał, że czułam się wyjątkowa. Kochał mnie i doceniał, nigdy nie przestawał mi powtarzać, jaka jestem niepowtarzalna.”
Xavier przerwał i nie mógł czytać dalej, bo jego oczy zaszkliły się od łez. To miała być jego ostatnia sesja na dziś. Był już kłębkiem nerwów. Przygryzł dolną wargę, odchrząknął i kontynuował.
„Wierzyłam mu. Nie miał powodu, żeby kłamać. Ja też się w nim zakochałam, choć rozsądek podpowiadał co innego. Pomimo świadomości, że takie uczucia mogą skomplikować wiele spraw wokół mnie. Moje serce nie ma uszu, więc mnie nie słucha. Z każdym dniem wiedziałam, co muszę zrobić, ale się bałam. To miał być koniec moich marzeń i nadziei. Przepraszam za cały ból, jaki ci sprawiłam, Xavierze Ainsworth. Powinnam była powiedzieć ci, co naprawdę czuję, od samego początku.”
„Jesteś mężczyzną, którego kocham, z którym chcę spędzić resztę życia, i jeśli to czytasz, wiedz, że będę czekać na ciebie w domu Asika!”
Z miłością,
Mia.
Skończył czytać i zwinął list w dłoni. Przez tyle dni trzymał go nieotwarty, myśląc, że otwarcie go będzie oznaczać pożegnanie. Nie wiedział, że w liście znajdują się odpowiedzi na modlitwy, które wznosił.
Spojrzał na nią, a jego oczy spotkały się z twardym spojrzeniem Mii.
„Miałeś list przez trzy dni i nawet nie pomyślałeś, żeby go otworzyć?” warknęła.
Tęsknił za tym. Tęsknił za tą jej stroną.
„Cierpiałem. Nie wiedziałem, że nie wsiadłaś na statek,” przyznał. „Myślałem, że przeczytanie listu będzie oznaczało nasze ostatnie pożegnanie, a nie byłem na to gotów. Nie mogłem nikomu nic powiedzieć. Nie byłem gotowy. Myślałem, że straciłem najważniejszą osobę w moim życiu i potrzebowałem czasu.” Nie ukrywał bólu. Chciał, żeby zobaczyła go takiego, jakim jest naprawdę.
Jej oczy opadły. „Nie chciałam cię przez to przeprowadzać. Myślałam, że przeczytasz list i dowiesz się, gdzie jestem. I myślałam, że to będzie romantyczne czy coś.”
„To jest romantyczne, ale jak dobrze wiesz, nie poślubiłaś najbystrzejszego z mężczyzn.” Zachichotała, a on również. „Dlaczego nie wyjechałaś?”
„Bo cię kocham.”
Mówiła mu, że go kocha wiele razy w przeszłości, ale teraz, kiedy to powiedziała, zabrzmiało to inaczej i sprawiło, że poczuł coś nowego. „A twoja wolność i oświecenie? Nigdy ich ze mną nie zaznasz.”
Uśmiechnęła się. „Wolność dla mnie to możliwość bycia najlepszą wersją siebie, a już to mam przy tobie.”
„A oświecenie?”
Podeszła do niego. „Kiedy stolica 3 zostanie ukończona, nie będzie już potrzeby szukać go daleko. Jesteś wszystkim, czego potrzebuję i jeszcze więcej, Xavierze Ainsworth.”
Uśmiechnął się szeroko i ujął jej twarz w dłonie, szczęśliwy, że ją odzyskał i że to nie jest sen. „A ty jesteś więcej, niż kiedykolwiek mógłbym sobie wymarzyć,” wymamrotał, zanim przypieczętował jej usta namiętnym pocałunkiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wiatr owiewał twarz Mii, gdy szła przez ogród w miejsce, gdzie poinformowano ją, że czeka na nią Xavier.
Odwiedziła świątynię, by złożyć modlitwy po tym, jak Xavier uparcie odmówił pójścia z nią. Na jego obronę – nigdy nie był fanem wizyt w świątyni, nie od czasu pierwszej przemiany, gdy zaatakował kapłanów. Nie naciskała dalej. Rozumiała go, więc poszła sama.
Miała już wychodzić, gdy Valok, jasnowidz w świątyni, chwycił ją za dłoń, pogrążony w transie.
Serce zabiło jej mocniej, ale zachowała spokój i obserwowała, co chce zrobić lub powiedzieć. Po wieczności, jak jej się wydawało, otworzył oczy, a jego tęczówki zabłysły bielą kryształu.
"Witaj, królowo Mio, matko największego władcy Wahali. To zaszczyt stać w twojej obecności i przepowiedzieć to, co dane mi było zobaczyć." Skłonił głowę. "Bogini księżyca wiedziała, co czyni, gdy uczyniła cię niebieską i królową."
Mia od razu wiedziała, że mówi o jej futrze, i zastanawiała się, czy wie, dlaczego jest taka, jaka jest. Nikt nie potrafił wyjaśnić, czemu jest niebieska, ale zawsze chciała się dowiedzieć, chciała poznać prawdę.
"To było przeznaczone na długo przed jego narodzinami, jeszcze wcześniej niż ty się urodziłaś. Tylko ty jesteś wystarczająco silna, by wytrzymać magię, która płynie w żyłach króla alfa," powiedział, wprawiając ją w jeszcze większe zakłopotanie.
Xavier miał wiele cech, ale magii wśród nich nie było. Gdyby mówił o Edwardzie, może by mu uwierzyła, ale nie o Xavierze, królu alfie. Gdyby ją miał, już dawno by to zauważyła.
"Tylko ty potrafisz ujarzmić tę magię," kontynuował jasnowidz. "Teraz to nie ma sensu, ale z czasem wszystko stanie się jasne" – zakończył i puścił jej dłoń.
Mia była w rozterce odkąd wróciła do domu, nie mogąc zrozumieć wszystkiego, co powiedział jej Valok.
Zauważyła Xaviera siedzącego z książką w ręku, a rozpromienienie pojawiło się na jej twarzy. Wyglądał tak dobrze, skupiony na lekturze, a jej psotny umysł zapragnął, by tak samo skupił się na niej. Xavier powoli podniósł głowę znad książki, wyczuwając jej obecność, i uśmiechnął się.
– Witaj, kochanie – zamknął książkę i położył ją na stołku obok siebie.
Uśmiech nie znikał z jej twarzy, gdy podchodziła do niego. – Moja miłości, jak ci minął dzień w domu?
– Wspaniale, czytałem dziennik Edwarda. Nazywa to samopoznaniem. – Wyciągnął do niej dłoń i gdy ją ujęła, przyciągnął ją na swoje kolana.
Zaskoczona zachichotała. – Widzę, że dobrze się bawisz – droczyła się.
Przewrócił oczami. – To wszystko, tylko nie zabawa. Edward jest odkrywcą i gdy wyrusza na nowe przygody, spisuje swoje odkrycia.
– Powiedz mi, że ta piłka, którą odbijał miesiące temu, nie jest częścią jego odkrycia.
Oczy Xaviera się rozszerzyły. – Skąd wiesz? W końcu nadał jej nazwę – Koszowa Piłka, bo kilka razy rzucał ją do kosza na drzewie – powiedział, a Mia zachichotała. – Powiedział mi, że moje sugestie są mile widziane. W roku 1757 Edward Ainsworth odkrył Koszową Piłkę. Nie wiem, czy zgadzam się z tą nazwą.
– Ach, teraz rozumiem, czemu jesteś taki skupiony. – Przesunęła palcami po jego włosach, a on masował jej niewielki brzuszek.
– Cóż, skoro mam trochę wolnego od obowiązków królewskich, muszę to wykorzystać – uśmiechnął się szeroko. – Jak minęła ci wizyta w świątyni?
– Wspaniale.
– A wy dwoje? Mam nadzieję, że wszystko dobrze – zapytał, spoglądając to na jej brzuch, to na oczy.
Pokiwała głową. – Tak, otrzymaliśmy wizję.
– O czym? – Delikatnie masował jej ramię prawą ręką.
– O przyszłości.
Xavier wyglądał na zagubionego, więc Mia kontynuowała: – Wierzy, że będę matką największego władcy Wahali.
Następnie opowiedziała mu wszystko, co powiedział jej Valok w świątyni.
– To zupełnie absurdalne. Nie mam magii. Edward ma ją całą – powiedział, jeszcze bardziej zdezorientowany, zabierając rękę z jej brzucha i wpatrując się w nią, jakby dostrzegł coś dziwnego.
– Myślałam podobnie, ale jesteś synem królowej Layli Ainsworth, wielkiej czarownicy. Odrobina jej magii na pewno płynie w twoich żyłach.
Ścisnął usta. – Może masz rację i nasze dziecko będzie największym władcą, jakiego Wahala widziała. – Jego dłoń znów powędrowała na jej brzuch, delikatnie gładząc skórę przez tkaninę, co wywołało u niej dreszcze.
Był tak samo niegrzeczny jak zawsze, a przebywanie na zewnątrz nigdy nie powstrzymywało go przed czułościami. Wiedziała, że nie zacznie teraz i nie miałaby mu tego za złe. Wraz z wiadomością o ciąży pojawiła się nowa potrzeba – pragnienie miłości, uwagi i seksu. Stało się to normą. Mia pragnęła, Xavier spełniał, a czasem po prostu ją zadowalał, bo mógł.
Nie narzekała; chciała go tak często, jak tylko mogła, a winę za jej pragnienia zwalała na dziecko.
– Chciałbym, żeby nasze dziecko miało twoje oczy, twój uśmiech i serce, bo są niesamowite – wymamrotał, opierając czoło o jej i zbliżając usta do jej warg, całując je delikatnie. Przesunął ręce na jej plecy, a ona objęła jego szyję, pogłębiając pocałunek.
Jego prawa dłoń uniosła brzeg jej długiej koronkowej sukni, odsuwając ją ponad kolano, ukazując jej doskonałe nogi.
Przerwał pocałunek, a jego ręka powędrowała pod suknię, by odkrywać części jej ciała, które uważał za swoje, nie spuszczając z niej wzroku. Mia przygryzła dolną wargę, gdy jego palce dotknęły jej wnętrza, a potem poczuła, jak wilgoć oblepia jego dłoń. Znów ją pocałował, a jego palce wnikały głębiej, dwa z nich wsunęły się do środka. Wstrzymała oddech, ale nie przestawała go całować, smakując jego usta i język. Uwielbiała to. Podczas gdy jego dłoń zachłannie zagarniała jej ukryte miejsca.
– Mój królu, przepraszam za przeszkodę – odezwał się Valerio, a oboje odsunęli się od siebie – ale podróżnicy z królestwa Jade czekają na ciebie w sali tronowej.
Xavier zawarczał, opierając czoło o Mię. – Tak, sir Valerio, powiedz im, że zaraz przyjdę.
– Tak jest, mój królu – skłonił się i odszedł.
Oczy Xaviera błyszczały przeprosiną, gdy patrzył na swoją Królową, która tylko przygryzła wargi, tłumiąc uśmiech.
– Dokończymy to później. Przysięgam, że ci to wynagrodzę.
– Lepiej, żebyś to zrobił – pocałowała go w usta, po czym wstała z jego kolan.
On również wstał, podniósł dziennik Edwarda i podał jej rękę. – Proszę, chodź ze mną, moja królowo? – zapytał.
– Zawsze, mój królu.
Koniec

The Alpha King's Ugly Bride
95 Rozdziały
Ustawienia


Merriweather
Arial
Cabin
T
T
T

Polski
95
Treść
Aa