Noc, kiedy Evan publicznie wybrał Dominica, prawie nie zmrużyłem oka.
Wciąż na nowo odtwarzałem tamten moment—jego ramię wokół talii mojego brata, to odległe spojrzenie w jego oczach, gdy na mnie spojrzał. O świcie moja klatka piersiowa była pusta, wydrążona z nadziei.
Powinienem był przeczuwać, że coś się wydarzy. Powinienem był to poczuć w powietrzu, w tym, jak służba unikała mojego wzroku podczas śniadania, w tym, jak szczęka ojca zacisnęła się, gdy wszedłem do pokoju.
Zamiast tego pozwoliłem sobie wierzyć, że może—choćby odrobinę—wciąż jest szansa, że wszystko mogłoby być inaczej.
Stado zgromadziło się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Stałem blisko krawędzi tłumu, zaciśniętymi dłońmi przy bokach, paznokcie wbite w wewnętrzną stronę dłoni tak mocno, że zostawiały ślady.
Już wtedy, w głębi duszy, wiedziałem, po co nas wszystkich zwołano. Ale część mnie—ta rozpaczliwa, głupia część—wciąż kurczowo trzymała się nadziei, że moi rodzice będą sprawiedliwi.
„Jak wiecie,” zaczął ojciec, jego głos niósł się przez dziedziniec z wyćwiczoną pewnością siebie, „zostaliśmy obdarzeni dwoma synami, ale tylko jeden może przewodzić stadu. Dziś jesteśmy tu, by ogłosić, że to Dominic został wybrany na waszego przyszłego Alfę.”
Świat się zachwiał.
Stado wybuchło oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Oddech utknął mi w gardle, ostry i bolesny, jakbym połknął szkło.
Ledwo zdążyłem przetrawić jego słowa, gdy mój wzrok padł na Dominica, stojącego kilka kroków za ojcem, z dłonią splecioną z dłonią Evana.
Wyraz twarzy mojego brata był czystym triumfem—satysfakcja lśniła w jego oczach, jakby właśnie wygrał wojnę, o której nie miałem pojęcia, że ją toczymy. Każde spojrzenie, które rzucał w moją stronę, było drwiną—sztyletem, który wbijał się głębiej z każdą sekundą.
Mój wilk, Hyde, poruszył się we mnie—wściekły, zraniony. Ale jak zwykle, nie powiedział nic.
Wiem, że to nie w porządku, to nie jest sprawiedliwe, jestem starszym bliźniakiem.
Ale samo to niczego nie zmieniało.
Desperacja ścisnęła mi gardło. Moje nogi poruszyły się zanim zdążyłem pomyśleć, torując sobie drogę przez tłum. Głos zadrżał, ale zabrzmiał zdecydowanie.
„Ojcze.” Wysunąłem się naprzód, wszystkie spojrzenia zwróciły się ku mnie. „Jestem starszym bliźniakiem. To ja powinienem być prawowitym Alfą.”
Spojrzałem na tłum, szukając wsparcia—szukając czegoś. Ale znalazłem tylko puste twarze, kilka sceptycznych spojrzeń i coraz szerszy, szyderczy uśmiech Dominica.
Wzrok ojca stwardniał, jego rozczarowanie było tak gęste, że czułem je niemal w ustach. „Atlasie, Dominic lepiej nadaje się na przywódcę. Jest silniejszy, bardziej szanowany. Wybór jest oczywisty.”
Każde słowo było ciosem. Serce ścisnęło się boleśnie, upokorzenie narastało, gdy jego słowa odbijały się echem po zgromadzeniu.
Czułem na sobie każde spojrzenie—osądzające, lekceważące, pełne litości. Ciężar ich wzroku przygniatał mnie do ziemi, aż myślałem, że się pod nim złamię.
„Ale… jestem pierworodnym.” Głos mi się załamał. „Trenowałem równie ciężko, robiłem wszystko—”
„Dość, Atlasie.” Przerwał mi ostrym gestem, jakby odganiał natręta. „Nie przynoś wstydu sobie i naszej rodzinie. Dominic udowodnił swoją wartość. To dla dobra stada.”
Dla stada.
Nigdy dla mnie. Nigdy dla mnie.
Wtedy rozległ się głos Dominica, ociekający fałszywym współczuciem. „To nic osobistego, Atlasie. Niektórzy po prostu są stworzeni do wielkości.”
Tłum zamruczał z aprobatą, a ja patrzyłem, jak Evan spogląda na Dominica z otwartym podziwem. Patrzyłem, jak całuje mojego brata w czoło, delikatnie i czule.
Jakby pieczętując zdradę czułością.
Coś we mnie pękło. Nie tylko serce—coś głębiej. Ta część, która wierzyła, że mogę tu przynależeć. Że mogę być chciany.
Wszystko spadło na mnie naraz—olśnienie ostre i gorzkie jak trucizna. Zawsze byłem outsiderem, zapchajdziurą, tolerowany, ale nigdy naprawdę chciany. Moja rodzina mnie zdradziła, wybierając Dominica na przywódcę, odbierając wszystko, o czym marzyłem.
Wszystko, w co głupio wierzyłem, że pewnego dnia będzie moje.
Przełykając gulę w gardle, odwróciłem się. Ramiona miałem przygarbione, zmuszałem się, by opuścić dziedziniec, każdy krok był cięższy od poprzedniego. Oklaski trwały za mną, świętując mojego brata, celebrując moje wymazanie.
Ale gdy mijałem matkę, pochyliła się ku mnie, jej głos był jadowitym szeptem przeznaczonym tylko dla mnie.
„Potrzebowaliśmy tylko jednego syna, by rządził. Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”
Jej słowa podążały za mną jak duchy, gdy odchodziłem, a wzrok zamgliły mi łzy, których nie pozwoliłem sobie uronić.
Nie tutaj. Nie przy nich.
Nie przestałem iść, dopóki nie dotarłem na skraj terenów stada, tam, gdzie zaczynał się las, a odgłosy świętowania w końcu ucichły. Dopiero wtedy pozwoliłem sobie oddychać—szorstkim, urywanym oddechem, który przestraszył nawet mnie.
Hyde naparł na moją świadomość, nawet on znał prawdę.
Nie zostało tu dla mnie nic. Nic poza bólem i rodziną, która nigdy mnie nie chciała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Blask księżyca wlewał się przez moje małe okno, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziałem zwinięty na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, myśli wirowały w bólu.
Wszystko się rozpadło—więź, którą przez te wszystkie lata wydawało mi się, że mam z Evanem, nadzieja, że może znajdę swoje miejsce. Moja rodzina odebrała mi to wszystko, zostawiając mnie niechcianym, dryfującym w domu, który nigdy tak naprawdę nie był mój.
Każdy mięsień bolał od trzymania się tak kurczowo, jakby to mogło fizycznie powstrzymać mnie przed rozpadnięciem się na kawałki. Gardło paliło mnie od przełykania łez, których nie chciałem uronić.
Wtedy coś się we mnie zmieniło—obecność, którą czułem dawno temu, ale której nigdy naprawdę nie usłyszałem. Hyde, mój wilk, cichy towarzysz, który znosił każde bicie i każde okrutne słowo razem ze mną.
"Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Atlasie."
Zamarłem. Głos rozbrzmiewał w mojej głowie, spokojny i pewny. Przez chwilę myślałem, że to sobie wyobrażam. Hyde nigdy... przez te wszystkie lata przemocy, wyzwisk, nazywania mnie złamanym i bezwilczym, nigdy nie przemówił.
Serce waliło mi o żebra. "Hyde?" wyszeptałem w myślach, ledwo śmiejąc uwierzyć.
Hyde poruszył się we mnie—mój wilk, silny i stabilny, kotwica w burzy.
"Nie należymy tutaj," kontynuował, jego obecność była silniejsza niż kiedykolwiek, otaczająca mnie niczym zbroja. "Nigdy nie należeliśmy."
Przez te lata mówili mi, że jestem wadliwy, bo nie potrafię się przemienić, przez te razy bili mnie za słabość... a Hyde tam był. Milczący, ale był.
Zamknąłem oczy, kurczowo chwytając się jego nowo odnalezionego głosu, jego ciepła. Był jedyną stałą, jedynym, który nigdy mnie nie opuścił—nawet wtedy, gdy myślałem, że wcale nie istnieje.
"Ale dokąd miałbym pójść? Nie mam nikogo. Oni się o to postarali."
"Wszędzie będzie lepiej niż tutaj," nalegał Hyde, jego przekonanie było absolutne. "Wybrali jego. Niech mają swojego złotego syna. Ty i ja—znajdziemy wolność. Gdzieś, gdzie będziemy mogli oddychać."
Ale moje serce było jak kamień, zimne i ciężkie. Chciałem mu uwierzyć, ale strach trzymał mnie w niewoli.
Poza tymi ścianami była niepewność, niebezpieczeństwo, dzicz, w której samotne wilki giną bez śladu. Tutaj przynajmniej wiedziałem, czego się spodziewać—even jeśli to była okrutność ukryta pod płaszczykiem rodziny.
Nie mogłem spać. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem ramię Evana obejmujące Dominica, słyszałem Ojca mówiącego, że nie jestem wystarczający, i Matkę potwierdzającą, że mnie nie potrzebują, że wolą mojego brata.
Te obrazy odtwarzały się wciąż na nowo, każdy był świeżą raną.
Nie mogąc znieść duszącej ciszy w moim pokoju, wymknąłem się ciemnym korytarzem, przyciągnięty głosami z gabinetu Ojca. Moje bose stopy nie wydawały dźwięku, gdy przywarłem do ściany, ukryty w cieniu.
Serce biło mi tak głośno, że byłem pewien, iż je usłyszą.
"Ten plan zadziałał perfekcyjnie," powiedziała Matka, zadowolenie grzało się w jej tonie—ciepło, którego nigdy nie skierowała do mnie. "Evan związał się z Dominikiem dokładnie tak, jak chcieliśmy. Atlas wisi na włosku."
Zatkało mnie. Plan?
Śmiech Dominica przeciął powietrze—ostry, szyderczy, zwycięski. "Mówiłem, że się złamie. Biedaczek nie potrafi być sam, a co dopiero bez swojego ‘przeznaczonego partnera’."
Sposób, w jaki wypluł te słowa, sprawił, że przewróciło mi się w żołądku. Przycisnąłem rękę do ust, powstrzymując westchnienie. Skręcało mnie w piersi.
Oni to wszystko zaplanowali? Od początku?
"Atlas musi nauczyć się swojego miejsca." Głos Ojca wciął się, zimny i wyrachowany. "Zawsze był zbyt miękki. To wybije mu tę głupotę z głowy. Do świtu Atlas zniknie z naszego życia na zawsze. A Dominic zajmie jego miejsce, tak jak powinno być."
"A jeśli nie?" zapytała Matka, w końcu w jej głosie pojawił się niepokój.
"Wtedy upewnimy się, że zrozumie, iż nie ma dokąd pójść," odparł Ojciec niedbale. "Złamany syn jest o wiele bardziej użyteczny niż buntownik. Będzie idealnie służył władzy Dominica—cicho, posłusznie, niewidzialnie."
Dominic znowu się zaśmiał, od czego przeszły mnie ciarki. "Już teraz myśli, że jest nikim. Jeszcze kilka tygodni i będzie błagał, by zostać w jakimkolwiek kącie, na jaki mu pozwolimy."
Zacisnąłem palce na ścianie, wbijając paznokcie w drewno. Furia wezbrała we mnie, gorętsza niż ból. To nie było już tylko faworyzowanie—oni aktywnie pracowali nad moim zniszczeniem, chcieli mnie złamać na posłuszną skorupę, która nigdy nie zapyta o ich władzę.
Przeszedł mnie dreszcz. A jeśli chcieli zrobić coś więcej niż tylko mnie wygnać? Jeśli złamanie mnie nie wystarczało? Widziałem niemal, jak Ojciec wkracza do mojego pokoju o świcie, z aprobatą Matki w tle, a Dominic patrzy, triumfujący.
Strach ścisnął mi klatkę piersiową.
Ale wtedy—coś pękło.
Gdzieś głęboko coś fundamentalnego się przesunęło. Pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, wypalając bezradność i rezygnację.
Nie.
Nie będę siedzieć i czekać na rozdeptanie. Nie pozwolę im zmienić mnie w pustą skorupę, jakiej pragną. Już straciłem wszystko, co warte było zachowania—their love and respect, my supposed fated mate, my future as Alpha.
Ale siebie nie straciłem. Jeszcze nie całkiem.
Moja decyzja skrystalizowała się, ostra i pewna. Strach został, ale pod spodem płonęło coś mocniejszego—desperacka determinacja, by odzyskać swoje życie.
Nie pozwolę im wygrać. Odejście odbędzie się na moich warunkach.
Odejdę tej nocy. Zanim będą mogli wyrządzić więcej szkód.
Wróciłem do swojego pokoju, kroki ciche, ale zdecydowane. Nie miałem czego pakować—dbali o to, bym był zależny. Ale miałem Hyde’a, wolę przetrwania i wściekłość, która paliła mi w piersi jak gwiazda przewodnia.
Do świtu spodziewali się, że odejdę—złamany i pokonany, zdruzgotany ich zdradą.
Po części mieli rację.
Odejdę. Naprawdę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wyszedłem w środku nocy, gdy księżyc wisiał nisko nad Midnight Crest. Moja decyzja skrystalizowała się w tym ciemnym korytarzu przed gabinetem Ojca, ich okrutne słowa wciąż odbijały się echem.
Las otaczał mnie, zacieniony i cichy. Moje stopy uderzały o nierówną ziemię, każdy krok oddalał mnie od wszystkiego, co znałem.
Kilka razy obejrzałem się za siebie, pół spodziewając się pościgu — egzekutorów Ojca, Dominica, który miałby mnie zaciągnąć z powrotem.
Ale nie było niczego.
Tylko ciemność i zdrada mojej rodziny, która rozdzierała mi pierś.
„Idź dalej, Atlasie”, ponaglił Hyde, spokojny w mojej głowie. „Tam nie ma już dla ciebie nic.”
Miał rację. Nigdy tam nie było.
Mój plan był prosty: ominąć sąsiednie terytoria, trzymać się stref neutralnych, zniknąć w dziczy poza nimi. Znaleźć miejsce, gdzie będę mógł oddychać.
Ale las miał inne plany.
Burza sprzed dwóch dni zamieniła rzekę Blackwater w szalejący potok, odcinając wschodnią trasę. Odkryłem to zbyt późno.
Mogłem zawracać przez wiele dni — ryzykując pojmanie przez patrole Midnight Crest. Albo przeciąć skraj ziemi Crimson Fang i modlić się, że pozostanę niezauważony.
Żadna opcja nie była dobra.
Ale powrót oznaczał pewną ponowną niewolę.
Przez moje ciało przeszedł dreszcz grozy, gdy przekraczałem granicę. Powietrze tutaj było inne — cięższe, naładowane autorytetem, przez co skóra mnie swędziała.
Wszyscy słyszeli o Dravenie, bezwzględnym Alfie o smaku na brutalność i krew wrogów. Słyszałem wystarczająco dużo historii — jak nie okazywał litości nikomu, zwłaszcza wyrzutkom.
Jak kiedyś zabił trzech zwiadowców tylko za to, że źle spojrzeli na jego ziemię.
Jego wataha Crimson Fang od dekad była uwikłana w skomplikowane relacje z moją dawną Midnight Crest. Ryzyko ciążyło mocno. Jeśli jego zwiadowcy złapią mnie jako członka ich rywali, mogą uznać mnie za szpiega i zabić na miejscu.
Ale pewność, że nie mam dokąd iść, ważyła jeszcze mocniej.
„Zamaskuj nasz zapach”, wyszeptałem do Hyde’a, czując jak jego moc łączy się z moją, gdy tkałem niewidzialną zasłonę.
Przecisnąłem się przez podszycie tak cicho, jak tylko umiałem, trzymając się cieni, poruszając się z ostrożną precyzją wyuczoną przez całe życie prób nie bycia zauważonym.
Modliłem się, żeby opowieści o nieustannych patrolach Dravena były przerysowane i miały tylko straszyć szczenięta.
Powinienem był wiedzieć lepiej.
Nagły szelest przerwał ciszę — ostry, zbyt blisko. Zanim zrozumiałem, co się dzieje, ciężkie ramię złapało mnie od tyłu i rzuciło do przodu.
Upadłem mocno na ziemię, czując smak ziemi i miedzi, gdy rozcięła mi się warga. Szorstkie dłonie podniosły mnie, zanim zdążyłem złapać oddech.
„Popatrzcie, kogo tu mamy,” niski głos wysyczał mi do ucha.
Zapach żelaza i dzikiej ziemi zalał moje zmysły. Trzech wilków stało nade mną, twarze w połowie ukryte w cieniu, oczy lśniące drapieżną żądzą.
Serce waliło mi jak oszalałe. Każdy instynkt krzyczał, żeby walczyć, uciekać — ale byliśmy nierówni, byłem wyczerpany i przeważeni liczebnie.
Zachowaj spokój, powtarzałem sobie przez panikę. Nie dawaj im niczego.
„Zgubiłeś się, śliczny chłopcze?” jeden z nich szydził, ściskając mnie mocno, aż poczułem siniaki.
Widziałem jego ostro zakończony uśmiech, czułem od niego przemoc. Zmusiłem się do oddechu i skupiłem na sile Hyde’a pod moim strachem.
Ukryj wszystko. Nie mogą wiedzieć, kim naprawdę jestem.
„Jestem tylko wyrzutkiem,” powiedziałem, starając się utrzymać głos pewny mimo drżących kończyn. „Nie mam dokąd pójść.”
„Wyrzutek, co?” przywódca prychnął, lustrując mnie wzrokiem. „Co to za wyrzutek skrada się do terytorium Crimson Fang o północy?”
Nie czekał na odpowiedź. Szarpnął mnie brutalnie do przodu, reszta otoczyła mnie, prowadząc głębiej w las. Las gęstniał i ciemniał — cienie napierały, aż nagle się zatrzymaliśmy.
Weszliśmy na polanę i wstrzymałem oddech.
Alfa Draven stał tam.
Był ogromny — szerokie ramiona, górował nad wszystkimi, cała jego postawa emanowała śmiertelnym autorytetem, który sprawiał, że słabsi wilcy odruchowo odkrywali gardła. Jego ciemne oczy spotkały moje, gdy tylko się wyłoniłem.
Czułem ciężar jego spojrzenia jak coś materialnego, zdzierającego ze mnie kolejne warstwy obrony.
Puls przyspieszył. Hyde niespokojnie poruszył się we mnie, rozdarty między uległością a rozpaczliwą chęcią ucieczki. Walczyłem, by ukryć nasz zapach i modliłem się do Bogini Księżyca, by nie przejrzał mojego kłamstwa.
Że moja misternie zbudowana opowieść wytrzyma.
„Co to jest?” Głos Alfy Dravena był zimny, ostry jak zimowy szron tnący skórę. Jego usta wykrzywiły się z lekkim obrzydzeniem. „Wyrzutek?”
Jeden z wilków patrolujących popchnął mnie tak mocno, że prawie upadłem. „Złapaliśmy go, gdy się skradał, Alfo. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść.”
Wzrok Alfy Dravena przygwoździł mnie do ziemi i czułem się nagi pod tym spojrzeniem — jakby widział każdy sekret, który niosłem, każde kłamstwo, które miałem wypowiedzieć, każdą rozpaczliwą nadzieję, której się chwytałem.
„Wyrzutek... na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w moją stronę, a jego wyraz twarzy ciemniał z każdym słowem. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, czemu mam cię teraz nie zabić.”
Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy, by stać twardo, chociaż każdy mięsień w moim ciele napinał się do ucieczki, jeśli zdecyduje się zaatakować.
„Nie przyszedłem tu robić problemów. Po prostu próbuję przetrwać.”
„Przetrwać, co?” parsknął. „I co sprawia, że myślisz, jakobym miał się tym przejmować?”
Przesuń w górę, aby kontynuować