Blask księżyca wlewał się przez moje małe okno, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziałem zwinięty na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, myśli wirowały w bólu.
Wszystko się rozpadło—więź, którą przez te wszystkie lata wydawało mi się, że mam z Evanem, nadzieja, że może znajdę swoje miejsce. Moja rodzina odebrała mi to wszystko, zostawiając mnie niechcianym, dryfującym w domu, który nigdy tak naprawdę nie był mój.
Każdy mięsień bolał od trzymania się tak kurczowo, jakby to mogło fizycznie powstrzymać mnie przed rozpadnięciem się na kawałki. Gardło paliło mnie od przełykania łez, których nie chciałem uronić.
Wtedy coś się we mnie zmieniło—obecność, którą czułem dawno temu, ale której nigdy naprawdę nie usłyszałem. Hyde, mój wilk, cichy towarzysz, który znosił każde bicie i każde okrutne słowo razem ze mną.
"Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Atlasie."
Zamarłem. Głos rozbrzmiewał w mojej głowie, spokojny i pewny. Przez chwilę myślałem, że to sobie wyobrażam. Hyde nigdy... przez te wszystkie lata przemocy, wyzwisk, nazywania mnie złamanym i bezwilczym, nigdy nie przemówił.
Serce waliło mi o żebra. "Hyde?" wyszeptałem w myślach, ledwo śmiejąc uwierzyć.
Hyde poruszył się we mnie—mój wilk, silny i stabilny, kotwica w burzy.
"Nie należymy tutaj," kontynuował, jego obecność była silniejsza niż kiedykolwiek, otaczająca mnie niczym zbroja. "Nigdy nie należeliśmy."
Przez te lata mówili mi, że jestem wadliwy, bo nie potrafię się przemienić, przez te razy bili mnie za słabość... a Hyde tam był. Milczący, ale był.
Zamknąłem oczy, kurczowo chwytając się jego nowo odnalezionego głosu, jego ciepła. Był jedyną stałą, jedynym, który nigdy mnie nie opuścił—nawet wtedy, gdy myślałem, że wcale nie istnieje.
"Ale dokąd miałbym pójść? Nie mam nikogo. Oni się o to postarali."
"Wszędzie będzie lepiej niż tutaj," nalegał Hyde, jego przekonanie było absolutne. "Wybrali jego. Niech mają swojego złotego syna. Ty i ja—znajdziemy wolność. Gdzieś, gdzie będziemy mogli oddychać."
Ale moje serce było jak kamień, zimne i ciężkie. Chciałem mu uwierzyć, ale strach trzymał mnie w niewoli.
Poza tymi ścianami była niepewność, niebezpieczeństwo, dzicz, w której samotne wilki giną bez śladu. Tutaj przynajmniej wiedziałem, czego się spodziewać—even jeśli to była okrutność ukryta pod płaszczykiem rodziny.
Nie mogłem spać. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem ramię Evana obejmujące Dominica, słyszałem Ojca mówiącego, że nie jestem wystarczający, i Matkę potwierdzającą, że mnie nie potrzebują, że wolą mojego brata.
Te obrazy odtwarzały się wciąż na nowo, każdy był świeżą raną.
Nie mogąc znieść duszącej ciszy w moim pokoju, wymknąłem się ciemnym korytarzem, przyciągnięty głosami z gabinetu Ojca. Moje bose stopy nie wydawały dźwięku, gdy przywarłem do ściany, ukryty w cieniu.
Serce biło mi tak głośno, że byłem pewien, iż je usłyszą.
"Ten plan zadziałał perfekcyjnie," powiedziała Matka, zadowolenie grzało się w jej tonie—ciepło, którego nigdy nie skierowała do mnie. "Evan związał się z Dominikiem dokładnie tak, jak chcieliśmy. Atlas wisi na włosku."
Zatkało mnie. Plan?
Śmiech Dominica przeciął powietrze—ostry, szyderczy, zwycięski. "Mówiłem, że się złamie. Biedaczek nie potrafi być sam, a co dopiero bez swojego ‘przeznaczonego partnera’."
Sposób, w jaki wypluł te słowa, sprawił, że przewróciło mi się w żołądku. Przycisnąłem rękę do ust, powstrzymując westchnienie. Skręcało mnie w piersi.
Oni to wszystko zaplanowali? Od początku?
"Atlas musi nauczyć się swojego miejsca." Głos Ojca wciął się, zimny i wyrachowany. "Zawsze był zbyt miękki. To wybije mu tę głupotę z głowy. Do świtu Atlas zniknie z naszego życia na zawsze. A Dominic zajmie jego miejsce, tak jak powinno być."
"A jeśli nie?" zapytała Matka, w końcu w jej głosie pojawił się niepokój.
"Wtedy upewnimy się, że zrozumie, iż nie ma dokąd pójść," odparł Ojciec niedbale. "Złamany syn jest o wiele bardziej użyteczny niż buntownik. Będzie idealnie służył władzy Dominica—cicho, posłusznie, niewidzialnie."
Dominic znowu się zaśmiał, od czego przeszły mnie ciarki. "Już teraz myśli, że jest nikim. Jeszcze kilka tygodni i będzie błagał, by zostać w jakimkolwiek kącie, na jaki mu pozwolimy."
Zacisnąłem palce na ścianie, wbijając paznokcie w drewno. Furia wezbrała we mnie, gorętsza niż ból. To nie było już tylko faworyzowanie—oni aktywnie pracowali nad moim zniszczeniem, chcieli mnie złamać na posłuszną skorupę, która nigdy nie zapyta o ich władzę.
Przeszedł mnie dreszcz. A jeśli chcieli zrobić coś więcej niż tylko mnie wygnać? Jeśli złamanie mnie nie wystarczało? Widziałem niemal, jak Ojciec wkracza do mojego pokoju o świcie, z aprobatą Matki w tle, a Dominic patrzy, triumfujący.
Strach ścisnął mi klatkę piersiową.
Ale wtedy—coś pękło.
Gdzieś głęboko coś fundamentalnego się przesunęło. Pierwotny instynkt przetrwania ryknął do życia, wypalając bezradność i rezygnację.
Nie.
Nie będę siedzieć i czekać na rozdeptanie. Nie pozwolę im zmienić mnie w pustą skorupę, jakiej pragną. Już straciłem wszystko, co warte było zachowania—their love and respect, my supposed fated mate, my future as Alpha.
Ale siebie nie straciłem. Jeszcze nie całkiem.
Moja decyzja skrystalizowała się, ostra i pewna. Strach został, ale pod spodem płonęło coś mocniejszego—desperacka determinacja, by odzyskać swoje życie.
Nie pozwolę im wygrać. Odejście odbędzie się na moich warunkach.
Odejdę tej nocy. Zanim będą mogli wyrządzić więcej szkód.
Wróciłem do swojego pokoju, kroki ciche, ale zdecydowane. Nie miałem czego pakować—dbali o to, bym był zależny. Ale miałem Hyde’a, wolę przetrwania i wściekłość, która paliła mi w piersi jak gwiazda przewodnia.
Do świtu spodziewali się, że odejdę—złamany i pokonany, zdruzgotany ich zdradą.
Po części mieli rację.
Odejdę. Naprawdę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wyszedłem w środku nocy, gdy księżyc wisiał nisko nad Midnight Crest. Moja decyzja skrystalizowała się w tym ciemnym korytarzu przed gabinetem Ojca, ich okrutne słowa wciąż odbijały się echem.
Las otaczał mnie, zacieniony i cichy. Moje stopy uderzały o nierówną ziemię, każdy krok oddalał mnie od wszystkiego, co znałem.
Kilka razy obejrzałem się za siebie, pół spodziewając się pościgu — egzekutorów Ojca, Dominica, który miałby mnie zaciągnąć z powrotem.
Ale nie było niczego.
Tylko ciemność i zdrada mojej rodziny, która rozdzierała mi pierś.
„Idź dalej, Atlasie”, ponaglił Hyde, spokojny w mojej głowie. „Tam nie ma już dla ciebie nic.”
Miał rację. Nigdy tam nie było.
Mój plan był prosty: ominąć sąsiednie terytoria, trzymać się stref neutralnych, zniknąć w dziczy poza nimi. Znaleźć miejsce, gdzie będę mógł oddychać.
Ale las miał inne plany.
Burza sprzed dwóch dni zamieniła rzekę Blackwater w szalejący potok, odcinając wschodnią trasę. Odkryłem to zbyt późno.
Mogłem zawracać przez wiele dni — ryzykując pojmanie przez patrole Midnight Crest. Albo przeciąć skraj ziemi Crimson Fang i modlić się, że pozostanę niezauważony.
Żadna opcja nie była dobra.
Ale powrót oznaczał pewną ponowną niewolę.
Przez moje ciało przeszedł dreszcz grozy, gdy przekraczałem granicę. Powietrze tutaj było inne — cięższe, naładowane autorytetem, przez co skóra mnie swędziała.
Wszyscy słyszeli o Dravenie, bezwzględnym Alfie o smaku na brutalność i krew wrogów. Słyszałem wystarczająco dużo historii — jak nie okazywał litości nikomu, zwłaszcza wyrzutkom.
Jak kiedyś zabił trzech zwiadowców tylko za to, że źle spojrzeli na jego ziemię.
Jego wataha Crimson Fang od dekad była uwikłana w skomplikowane relacje z moją dawną Midnight Crest. Ryzyko ciążyło mocno. Jeśli jego zwiadowcy złapią mnie jako członka ich rywali, mogą uznać mnie za szpiega i zabić na miejscu.
Ale pewność, że nie mam dokąd iść, ważyła jeszcze mocniej.
„Zamaskuj nasz zapach”, wyszeptałem do Hyde’a, czując jak jego moc łączy się z moją, gdy tkałem niewidzialną zasłonę.
Przecisnąłem się przez podszycie tak cicho, jak tylko umiałem, trzymając się cieni, poruszając się z ostrożną precyzją wyuczoną przez całe życie prób nie bycia zauważonym.
Modliłem się, żeby opowieści o nieustannych patrolach Dravena były przerysowane i miały tylko straszyć szczenięta.
Powinienem był wiedzieć lepiej.
Nagły szelest przerwał ciszę — ostry, zbyt blisko. Zanim zrozumiałem, co się dzieje, ciężkie ramię złapało mnie od tyłu i rzuciło do przodu.
Upadłem mocno na ziemię, czując smak ziemi i miedzi, gdy rozcięła mi się warga. Szorstkie dłonie podniosły mnie, zanim zdążyłem złapać oddech.
„Popatrzcie, kogo tu mamy,” niski głos wysyczał mi do ucha.
Zapach żelaza i dzikiej ziemi zalał moje zmysły. Trzech wilków stało nade mną, twarze w połowie ukryte w cieniu, oczy lśniące drapieżną żądzą.
Serce waliło mi jak oszalałe. Każdy instynkt krzyczał, żeby walczyć, uciekać — ale byliśmy nierówni, byłem wyczerpany i przeważeni liczebnie.
Zachowaj spokój, powtarzałem sobie przez panikę. Nie dawaj im niczego.
„Zgubiłeś się, śliczny chłopcze?” jeden z nich szydził, ściskając mnie mocno, aż poczułem siniaki.
Widziałem jego ostro zakończony uśmiech, czułem od niego przemoc. Zmusiłem się do oddechu i skupiłem na sile Hyde’a pod moim strachem.
Ukryj wszystko. Nie mogą wiedzieć, kim naprawdę jestem.
„Jestem tylko wyrzutkiem,” powiedziałem, starając się utrzymać głos pewny mimo drżących kończyn. „Nie mam dokąd pójść.”
„Wyrzutek, co?” przywódca prychnął, lustrując mnie wzrokiem. „Co to za wyrzutek skrada się do terytorium Crimson Fang o północy?”
Nie czekał na odpowiedź. Szarpnął mnie brutalnie do przodu, reszta otoczyła mnie, prowadząc głębiej w las. Las gęstniał i ciemniał — cienie napierały, aż nagle się zatrzymaliśmy.
Weszliśmy na polanę i wstrzymałem oddech.
Alfa Draven stał tam.
Był ogromny — szerokie ramiona, górował nad wszystkimi, cała jego postawa emanowała śmiertelnym autorytetem, który sprawiał, że słabsi wilcy odruchowo odkrywali gardła. Jego ciemne oczy spotkały moje, gdy tylko się wyłoniłem.
Czułem ciężar jego spojrzenia jak coś materialnego, zdzierającego ze mnie kolejne warstwy obrony.
Puls przyspieszył. Hyde niespokojnie poruszył się we mnie, rozdarty między uległością a rozpaczliwą chęcią ucieczki. Walczyłem, by ukryć nasz zapach i modliłem się do Bogini Księżyca, by nie przejrzał mojego kłamstwa.
Że moja misternie zbudowana opowieść wytrzyma.
„Co to jest?” Głos Alfy Dravena był zimny, ostry jak zimowy szron tnący skórę. Jego usta wykrzywiły się z lekkim obrzydzeniem. „Wyrzutek?”
Jeden z wilków patrolujących popchnął mnie tak mocno, że prawie upadłem. „Złapaliśmy go, gdy się skradał, Alfo. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść.”
Wzrok Alfy Dravena przygwoździł mnie do ziemi i czułem się nagi pod tym spojrzeniem — jakby widział każdy sekret, który niosłem, każde kłamstwo, które miałem wypowiedzieć, każdą rozpaczliwą nadzieję, której się chwytałem.
„Wyrzutek... na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w moją stronę, a jego wyraz twarzy ciemniał z każdym słowem. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, czemu mam cię teraz nie zabić.”
Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy, by stać twardo, chociaż każdy mięsień w moim ciele napinał się do ucieczki, jeśli zdecyduje się zaatakować.
„Nie przyszedłem tu robić problemów. Po prostu próbuję przetrwać.”
„Przetrwać, co?” parsknął. „I co sprawia, że myślisz, jakobym miał się tym przejmować?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zmusiłem się, by spojrzeć w górę, spotykając jego ostre jak brzytwa spojrzenie, choć każdy instynkt krzyczał we mnie, bym się poddał. Serce waliło mi jak młotem, ale nie mogłem pokazać słabości.
Nie, kiedy moje przetrwanie wisiało na włosku.
— Przysięgam, jestem tylko wyrzutkiem — powiedziałem, walcząc o zachowanie równowagi w głosie. — Od dawna jestem sam... Jestem tutaj tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.
Te słowa smakowały jak popiół — półprawdy owinięte w rozpacz.
Nie byłem tylko wyrzutkiem. Byłem niechcianym synem Alfy. Odrzuconym bliźniakiem, który uciekł, zamiast patrzeć, jak rodzina niszczy to, co z niego zostało. Ale on nie mógł się o tym dowiedzieć.
Ciemne oczy Dravena przenikały mnie na wskroś, zdzierając każdą starannie zbudowaną warstwę.
— Imię — zażądał, głosem zimnym jak zimowy szron. — Teraz.
Przełknąłem ślinę. — Atlas.
To imię brzmiało obco w miejscu, gdzie nie miałem żadnej tożsamości wartej przywłaszczenia. Uniosłem podbródek, odmawiając tchórzostwa, nawet gdy obecność jego wilka napierała na moją świadomość.
Zrobił powolny krok w moją stronę.
— Atlas… To brzmi znajomo — mruknął. — I mam uwierzyć, że pojawiłeś się właśnie w Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów?
Strach wspinał się po moim kręgosłupie, ale stłumiłem go. Hyde szarpał się we mnie niespokojnie, rozdarty między chęcią ucieczki a dziwnym przyciąganiem do tego niebezpiecznego Alfy.
Nie mogłem pozwolić, by wygrał którykolwiek z instynktów.
— Nie byłoby mnie tutaj, gdybym miał jakikolwiek wybór — powiedziałem, zmuszając się do przekonania w głosie. — Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy.
Cisza, która nastała, była dusząca, gęsta od niewypowiedzianych gróźb.
Alfa Draven nadal mierzył mnie wzrokiem, wyraz twarzy wyrzeźbiony z kamienia. Wilki z patrolu obstawiły mnie z obu stron, ich oczy wypalały mi dziury w plecach, gotowe rozszarpać mnie na strzępy na jedno jego skinienie.
Każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność. Mięśnie miałem napięte do granic, gotowe do ucieczki, choć wiedziałem, że nie zrobię nawet trzech kroków, zanim mnie dorwą.
W końcu Draven powoli skinął głową, ale jego wyraz pozostał zimny, kalkulujący.
— Dobrze. Pozwolę ci zostać — powiedział, głosem przypominającym odległy grzmot. — Ale niech będzie jasne — jeśli choć przez chwilę podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci żadne miejsce do ucieczki.
Ulga przeszła przeze mnie tak gwałtownie, że niemal ugięły się pode mną kolana, ale zmusiłem je, by pozostały sztywne. Nie mogłem pokazać słabości.
Ani ulgi, ani strachu, niczego, co sprawiłoby, że zmieniłby zdanie.
Uniósł podbródek, wskazując jednemu z członków watahy. — Obserwuj go uważnie.
Wilk o zimnych, szarych oczach wyszedł do przodu, mierząc mnie drapieżnym spojrzeniem. Moja krótka chwila ulgi wyparowała, gdy poczułem ciężar spojrzeń z każdej strony — ostre oczy, podejrzliwe spojrzenia, wilki czekające, aż popełnię błąd.
Uciekłem z jednego więzienia, by wejść do drugiego.
Ale przynajmniej tutaj mogłem oddychać.
Draven odwrócił się do mnie z powrotem, jego intensywne spojrzenie nie ustępowało. Zbliżył się, naruszając moją przestrzeń. Jego głos opadł nisko, niebezpiecznie gładko. — Ale jeśli chcesz tu zostać, będziesz musiał udowodnić swoją lojalność.
Gardło mi się zacisnęło. — Jak... mam to zrobić?
W jego ciemnych oczach zamigotała intryga. Nachylił się do przodu, tak blisko, że czułem ciepło bijące od jego skóry, czułem bogaty, dziki zapach, który go znaczył jako Alfę — sosna, ziemia i coś jeszcze mroczniejszego. Zabrakło mi tchu.
Jego dłoń uniosła się, palce gładząc kosmyk włosów za moim uchem. Dotyk trwał chwilę dłużej, celowo. Skóra paliła mnie tam, gdzie mnie dotknął, a nienawidziłem tego, jak moje ciało reagowało — puls przyspieszał, gorąco gromadziło się nisko.
— Drżysz — wyszeptał, tonem zwodniczo łagodnym.
— Nie boję się ciebie — skłamałem, głos pełen buntu.
Nie mogłem się cofnąć. Pokazanie strachu oznaczałoby mój koniec.
— Nie? — Jego dłoń opadła na moją szczękę, kciuk przesunął się po policzku tak, że ciarki przeszły mi po plecach. — Może jednak powinieneś.
Wstrzymałem oddech, gdy jego palce powędrowały wzdłuż mojej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był tak blisko, że gdybym się pochylił, nasze usta niemal by się zetknęły.
Każdy instynkt krzyczał, bym się odsunął. Ale byłem jak wrośnięty w ziemię, rozdarty między strachem a czymś, czego nie chciałem nazwać. Skóra mrowiła, pożądanie walczyło z rozsądkiem. To było niebezpieczne.
A jednak nie mogłem się ruszyć.
Jego spojrzenie opadło na moje usta, oczy pociemniały od czegoś surowego. Powietrze między nami iskrzyło od napięcia.
Wargi Dravena drgnęły w ledwo widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza przeciągnęła się, jego wzrok powoli sunął po mnie, niepokojąco dokładny.
— Zobaczymy, czy jesteś tak niegroźny, jak twierdzisz. — Jego oczy wbiły się w moje, nie mrugając. — Powiedz mi, byłeś kiedyś z mężczyzną? Jesteś czysty?
To pytanie uderzyło mnie jak policzek. Gorąco zalało mi twarz, w piersi walczyły ze sobą wstyd i wściekłość. Cofnąłem się o krok, nogi drżały, ale nie miałem gdzie uciec. Wilki patrolujące wciąż nas otaczały.
Twarz paliła mnie upokorzeniem, ale pod spodem tliło się coś silniejszego — wściekłość, że traktowano mnie jak bydło na targu.
Ale byłem w pułapce. Wszedłem na teren Crimson Fang, znając ryzyko. Ucieczka teraz byłaby samobójstwem.
Przesuń w górę, aby kontynuować