passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha Mate - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Alpha Mate

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Zmusiłem się, by spojrzeć w górę, spotykając jego ostre jak brzytwa spojrzenie, choć każdy instynkt krzyczał we mnie, bym się poddał. Serce waliło mi jak młotem, ale nie mogłem pokazać słabości.

Nie, kiedy moje przetrwanie wisiało na włosku.

— Przysięgam, jestem tylko wyrzutkiem — powiedziałem, walcząc o zachowanie równowagi w głosie. — Od dawna jestem sam... Jestem tutaj tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.

Te słowa smakowały jak popiół — półprawdy owinięte w rozpacz.

Nie byłem tylko wyrzutkiem. Byłem niechcianym synem Alfy. Odrzuconym bliźniakiem, który uciekł, zamiast patrzeć, jak rodzina niszczy to, co z niego zostało. Ale on nie mógł się o tym dowiedzieć.

Ciemne oczy Dravena przenikały mnie na wskroś, zdzierając każdą starannie zbudowaną warstwę.

— Imię — zażądał, głosem zimnym jak zimowy szron. — Teraz.

Przełknąłem ślinę. — Atlas.

To imię brzmiało obco w miejscu, gdzie nie miałem żadnej tożsamości wartej przywłaszczenia. Uniosłem podbródek, odmawiając tchórzostwa, nawet gdy obecność jego wilka napierała na moją świadomość.

Zrobił powolny krok w moją stronę.

— Atlas… To brzmi znajomo — mruknął. — I mam uwierzyć, że pojawiłeś się właśnie w Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów?

Strach wspinał się po moim kręgosłupie, ale stłumiłem go. Hyde szarpał się we mnie niespokojnie, rozdarty między chęcią ucieczki a dziwnym przyciąganiem do tego niebezpiecznego Alfy.

Nie mogłem pozwolić, by wygrał którykolwiek z instynktów.

— Nie byłoby mnie tutaj, gdybym miał jakikolwiek wybór — powiedziałem, zmuszając się do przekonania w głosie. — Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy.

Cisza, która nastała, była dusząca, gęsta od niewypowiedzianych gróźb.

Alfa Draven nadal mierzył mnie wzrokiem, wyraz twarzy wyrzeźbiony z kamienia. Wilki z patrolu obstawiły mnie z obu stron, ich oczy wypalały mi dziury w plecach, gotowe rozszarpać mnie na strzępy na jedno jego skinienie.

Każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność. Mięśnie miałem napięte do granic, gotowe do ucieczki, choć wiedziałem, że nie zrobię nawet trzech kroków, zanim mnie dorwą.

W końcu Draven powoli skinął głową, ale jego wyraz pozostał zimny, kalkulujący.

— Dobrze. Pozwolę ci zostać — powiedział, głosem przypominającym odległy grzmot. — Ale niech będzie jasne — jeśli choć przez chwilę podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci żadne miejsce do ucieczki.

Ulga przeszła przeze mnie tak gwałtownie, że niemal ugięły się pode mną kolana, ale zmusiłem je, by pozostały sztywne. Nie mogłem pokazać słabości.

Ani ulgi, ani strachu, niczego, co sprawiłoby, że zmieniłby zdanie.

Uniósł podbródek, wskazując jednemu z członków watahy. — Obserwuj go uważnie.

Wilk o zimnych, szarych oczach wyszedł do przodu, mierząc mnie drapieżnym spojrzeniem. Moja krótka chwila ulgi wyparowała, gdy poczułem ciężar spojrzeń z każdej strony — ostre oczy, podejrzliwe spojrzenia, wilki czekające, aż popełnię błąd.

Uciekłem z jednego więzienia, by wejść do drugiego.

Ale przynajmniej tutaj mogłem oddychać.

Draven odwrócił się do mnie z powrotem, jego intensywne spojrzenie nie ustępowało. Zbliżył się, naruszając moją przestrzeń. Jego głos opadł nisko, niebezpiecznie gładko. — Ale jeśli chcesz tu zostać, będziesz musiał udowodnić swoją lojalność.

Gardło mi się zacisnęło. — Jak... mam to zrobić?

W jego ciemnych oczach zamigotała intryga. Nachylił się do przodu, tak blisko, że czułem ciepło bijące od jego skóry, czułem bogaty, dziki zapach, który go znaczył jako Alfę — sosna, ziemia i coś jeszcze mroczniejszego. Zabrakło mi tchu.

Jego dłoń uniosła się, palce gładząc kosmyk włosów za moim uchem. Dotyk trwał chwilę dłużej, celowo. Skóra paliła mnie tam, gdzie mnie dotknął, a nienawidziłem tego, jak moje ciało reagowało — puls przyspieszał, gorąco gromadziło się nisko.

— Drżysz — wyszeptał, tonem zwodniczo łagodnym.

— Nie boję się ciebie — skłamałem, głos pełen buntu.

Nie mogłem się cofnąć. Pokazanie strachu oznaczałoby mój koniec.

— Nie? — Jego dłoń opadła na moją szczękę, kciuk przesunął się po policzku tak, że ciarki przeszły mi po plecach. — Może jednak powinieneś.

Wstrzymałem oddech, gdy jego palce powędrowały wzdłuż mojej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był tak blisko, że gdybym się pochylił, nasze usta niemal by się zetknęły.

Każdy instynkt krzyczał, bym się odsunął. Ale byłem jak wrośnięty w ziemię, rozdarty między strachem a czymś, czego nie chciałem nazwać. Skóra mrowiła, pożądanie walczyło z rozsądkiem. To było niebezpieczne.

A jednak nie mogłem się ruszyć.

Jego spojrzenie opadło na moje usta, oczy pociemniały od czegoś surowego. Powietrze między nami iskrzyło od napięcia.

Wargi Dravena drgnęły w ledwo widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza przeciągnęła się, jego wzrok powoli sunął po mnie, niepokojąco dokładny.

— Zobaczymy, czy jesteś tak niegroźny, jak twierdzisz. — Jego oczy wbiły się w moje, nie mrugając. — Powiedz mi, byłeś kiedyś z mężczyzną? Jesteś czysty?

To pytanie uderzyło mnie jak policzek. Gorąco zalało mi twarz, w piersi walczyły ze sobą wstyd i wściekłość. Cofnąłem się o krok, nogi drżały, ale nie miałem gdzie uciec. Wilki patrolujące wciąż nas otaczały.

Twarz paliła mnie upokorzeniem, ale pod spodem tliło się coś silniejszego — wściekłość, że traktowano mnie jak bydło na targu.

Ale byłem w pułapce. Wszedłem na teren Crimson Fang, znając ryzyko. Ucieczka teraz byłaby samobójstwem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Ledwo pamiętam tamtą rozmowę z Dravenem—tę, w której zadał mi to upokarzające pytanie. Mój umysł się wyłączył, zbyt przerażony, by przetworzyć jego słowa. Wiem tylko, że w jakiś sposób pozwolił mi zostać.

Po tym przesłuchaniu odesłano mnie, żebym się „zaaklimatyzował”.

Dni zlały się w jedno. Dostałem pokój—mały, surowy, ale mój. Przydzielono mi zadania. Byłem obserwowany. Zawsze obserwowany.

Ale powoli, wbrew każdemu instynktowi, który krzyczał, żebym pozostał niewidzialny, zacząłem odnajdywać tutaj dziwną ulgę. Nie bezpieczeństwo—nigdy nie byłbym na tyle głupi, by to tak nazwać. Ale nie byłem już całkiem sam, a to było coś, czego nie czułem od lat.

Theo był pierwszym, który przebił się przez moje mury, choć wątpię, by zdawał sobie z tego sprawę. Wyrzutek stada, nieustannie testujący granice z tym irytującym uśmieszkiem, który mówił, że nie przejmuje się konsekwencjami.

Potrafił sprawić, że trening nie przypominał już walki o przetrwanie, a raczej coś lżejszego niż brutalne szkolenie, które znosiłem w domu.

A potem była Piper—o stalowym spojrzeniu, ostrym języku, Gamma. Obserwowała wszystko z niemal macierzyńską opiekuńczością, która jednocześnie mnie uspokajała i niepokoiła.

Nie potrafiłem powiedzieć, czy chroniła mnie, czy ich przede mną.

„Jesteś twardszy, niż wyglądasz, Atlas”, zawołał Theo podczas treningu, uchylając się, gdy wymierzyłem cios, który ledwie minął jego szczękę. Jego uśmiech był szeroki, szczery. „Nie sądziłem, że taki wyrzutek potrafi tak walczyć.”

Moja klatka ścisnęła się. Każdy komplement wydawał się pułapką. Każda umiejętność, którą pokazywałem, była kolejnym ryzykiem, kolejną nicią, którą Alfa Draven mógł pociągnąć, aż cała moja historia się rozplącze.

Czego nie wiedzieli—czego nie mogli wiedzieć—to że szkolił mnie reżim Alfy.

Brutalny. Bezlitosny.

„Chyba już wcześniej mnie nie doceniali”, powiedziałem, zmuszając głos do spokoju, choć serce biło mi jak oszalałe.

Słowa zabrzmiały mniej pewnie, niż bym chciał, ale Theo zdawał się tego nie zauważać.

Wtedy poczułem jego obecność, zanim go zobaczyłem, jakby spojrzenie Dravena miało fizyczny ciężar podczas mojej walki.

Czułem, że obserwuje mnie z drugiego końca pola, śledząc każdy ruch. Nie dało się tego zignorować—nie dało się nie poczuć, jak powietrze gęstnieje, gdy był w pobliżu.

Kiedy opuściłem gardę, przeszedł przez pole w moją stronę. Theo automatycznie się cofnął i nagle zostaliśmy tylko we dwóch.

„Nieźle jak na wyrzutka”, powiedział Draven, a w jego tonie pobrzmiewała ciekawość. Albo podejrzliwość.

Skrzyżowałem z nim spojrzenie, utrzymując obojętny wyraz twarzy. „Musiałem nauczyć się bronić.”

Jego oczy zwęziły się. „Walczysz jak ktoś, kto przeszedł coś więcej niż tylko szkolenie na przetrwanie.” Zamilkł, czekając. Czułem, jak pułapka się zamyka.

„Miałem swoje przygody”, odpowiedziałem, odmawiając rozwinięcia tematu.

Zbliżył się, wchodząc w moją przestrzeń. „Wyrzutek, który walczy jak syn Alfy.” Krew mi zamarzła. „Interesujące.”

Wiedział? Czy tylko podejrzewał?

„Tak właśnie wyrzutki przeżywają, prawda?” odparłem. „Albo się dostosujemy, albo giniemy.”

Uśmiech Dravena się poszerzył, choć jego oczy pozostały czujne. Odsunął się, ale spojrzenie, które mi rzucił, było ciężkie od niewypowiedzianych słów.

„Chodź ze mną.”

To nie była prośba. Serce waliło mi jak młot, gdy szedłem za nim przez kręte korytarze do jego komnat, powietrze gęste od władzy.

Myśli wirowały mi w głowie z każdym spojrzeniem, każdym słowem, które rzucał pod moim adresem Draven. Jego podejrzliwość rosła—czułem, jak zaciska się na mnie jak pętla. Nigdy nie spotkałem nikogo, kto potrafiłby mnie tak łatwo rozplątać, kto sprawiał, że czułem się tak obnażony. To było przerażające. A jednak Hyde budził się za każdym razem, gdy był w pobliżu.

Gdy skinął mi głową, bym wszedł, każdy instynkt krzyczał, żebym uciekał. Pokój był słabo oświetlony, a cienie potęgowały niebezpieczeństwo bijące od niego.

Alfa Draven zamknął drzwi cichym kliknięciem i natychmiast unieruchomił mnie spojrzeniem.

„Chcę wiedzieć o tobie więcej, Atlasie”, powiedział, krzyżując ramiona. „Tym razem prawdę.”

„Mówiłem ci, jestem tylko wyrzutkiem.”

„Tylko wyrzutkiem?” Przekrzywił głowę, z kpiącym uśmiechem na ustach. „Coś ukrywasz. I dowiem się, co to takiego.”

Moje dłonie się zacisnęły. „Czego ode mnie chcesz, Alfo Draven?”

Pozwolił, by cisza się przeciągnęła. Potem pochylił się bliżej, a jego głos stał się chrapliwym szeptem.

„Ciebie. W moim łóżku.”

Ta dosadność uderzyła mnie jak cios. Nim zdążyłem pomyśleć, moja dłoń wystrzeliła i uderzyła go w twarz ostrym policzkiem, który odbił się echem w pokoju.

Draven tylko się uśmiechnął—ciemnym, zadowolonym grymasem, który wywołał ścisk w moim żołądku.

„Nie jestem tego typu facetem”, wycedziłem przez zaciśnięte zęby, a dłoń piekła.

„Wiem”, odparł cicho. „Masz skórę królewską, Atlasie. Postawę kogoś urodzonego do władzy, nie biedy.” Pochylił się jeszcze bardziej, szepcząc niemal bezgłośnie. „Powiedz mi—kim naprawdę jesteś?”

Zabrakło mi tchu. Moja determinacja się zachwiała.

„Coś ukrywasz, prawda?” naciskał. „Chcesz się podzielić?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[POV: Dominic]

*Kilka dni temu*

Atlasa już nie ma.

Nie martwy, nie porwany przez wyrzutków, nie wygnany—po prostu zniknął. Rozpłynął się w nocy, zostawiając po sobie tylko wściekłość ojca.

Myślałem, że poczuję coś bardziej satysfakcjonującego. Może ulgę. Czyste poczucie zwycięstwa. Zamiast tego utknąłem w gabinecie ojca, słuchając jego wrzasków, podczas gdy matka wpatruje się w kominek.

"To twoja wina," syczy ojciec, przechadzając się po dywanie tak, jakby miał za chwilę zrobić w nim dziurę. "Popchnąłeś go za daleko."

Powoli podnoszę wzrok, pozwalając mu zobaczyć cały ciężar mojej obojętności. "Zawsze był miękki. Potrzebował tylko jednego małego pchnięcia."

Ojciec odwraca się do mnie, oczy przekrwione, ślina w kąciku ust. "Miał trzymać się w ryzach. Ty miałeś go pilnować!"

"Pilnować go?" Śmieję się raz, zimno i ostro. "To tchórz z kompleksem męczennika. Uciekł, bo chciał, żeby ktoś za nim pobiegł. Tak bardzo chce się liczyć."

"Liczy się!" ryczy, głośniej niż wcześniej.

To przykuwa moją uwagę. Powoli podnoszę wzrok i patrzę mu w przekrwione oczy. Coś niebezpiecznego mignęło w nich—coś, co sprawia, że skręca mi się żołądek, choć twarz nadal mam niewzruszoną.

"Nie powinien," mówię ostrożnie. "Nigdy się nie liczył."

Ojciec zamiera. Pokój wibruje od napięcia tak gęstego, że czuję je na języku.

"Wróci," ciągnę, głosem niskim i spokojnym. "Płacząc. Trzęsąc się. Z podkulonym ogonem. Nie ma odwagi, by przeżyć sam. Bez nas jest nikim."

"Ty arogancki gówniarzu—" Urwał, szczęka mu się zaciska.

Patrzę na niego bez śladu strachu, choć coś lodowatego osiadło mi w piersi. Nie dotknie mnie. Teraz to ja się liczę. Nie Atlas. Nie ten "cenny pierworodny" ze swoim księżycowym znamieniem i zranionymi oczami.

Oczy ojca błyskają dziko. "On nigdy nie powinien był odejść."

Słowa wyrywają mi się zanim zdążę je powstrzymać: "On nigdy nie powinien był żyć ."

Cisza, która zapada, jest ostra i natychmiastowa. Ojciec zamiera całkowicie. Matka w końcu odwraca się od ognia, twarz ma bladą i napiętą.

"Wynoś się," warczy ojciec, głos opada do tego niebezpiecznego tonu. "Natychmiast."

Wstaję, powoli i niewzruszony na zewnątrz, ale w środku aż mnie skręca. Nienawidzę, gdy jego głos tak opada. To zawsze znaczy, że zaraz będzie gorzej.

Wychodzę z gabinetu miarowym krokiem. Ale nie odchodzę daleko. Zostaję tuż za drzwiami, plecy przyciśnięte do ściany, uszy szeroko otwarte.

"Ostrzegałem cię," syczy ojciec w środku. "Mówiłem ci, że się sypie."

"Bo ty go takim zrobiłeś," odgryza się matka. "Wykrzywiłeś go, aż pękł. A teraz jesteś zaskoczony, że się złamał?"

"Nigdy nie miał przetrwać!" warknął ojciec. "Był zastępcą! Pionkiem! Jego jedynym zadaniem było służyć, dopóki Dominik nie przejmie władzy."

Ściska mi się w klatce piersiowej. Zawsze to wiedziałem, ale usłyszeć to tak wprost przeszywa mnie lodem przez żebra.

"Faworyzowałeś Atlasa," oskarża matka, jej głos tnie jak nóż. "Chciałeś go. I nie tylko przez proroctwo. Byłeś nim obsesyjnie zainteresowany."

Dźwięk, który następuje, sprawia, że przewraca mi się w żołądku—ciało o drewno, szorstkie uderzenie. Potem ostry wdech matki.

"Przypomnieć ci, z kim rozmawiasz?" W głosie ojca nie ma już nic ludzkiego.

Przez poszarpany oddech matka zdoła wykrztusić: "I tak by ci długo nie wystarczył do tych twoich plugawych pragnień. Nie do tego był stworzony."

Moje ciało sztywnieje. Lód zalewa mi żyły.

"Jesteś żałosny," matka dusi się, "wciąż uczepiony dziecka, które zamierzałeś wyrzucić na śmietnik."

"Atlas był posłuszny ," parska ojciec. "Mogłem go kontrolować."

"To było dziecko ," wypluwa matka. "A ty go przygotowywałeś do czegoś, czego i tak nie miał przeżyć."

Cisza, która zapada, jest dusząca.

"I tak nigdy nie miał przejść przez ceremonię wyboru," mówi ojciec, głos mu się trzęsie. "Wiedziałaś o tym. Oboje uznaliśmy, że jest przeklętym."

"A jednak trzymałeś go blisko," syczy matka, głos cienki od jadu.

Chory skręt ściska mi wnętrzności. Przyciskam dłoń do ściany, oczy zamknięte, starając się zachować pusty wyraz twarzy, choć nikt nie patrzy.

"Zrobiłem, co musiałem," warczy ojciec.

"A teraz popatrz, co zrobiłeś," wypluwa matka. "Pozwoliłeś mu wymknąć się i zabierze wszystko ze sobą. Sprowadzi na nas zgubę za to, co zrobiliśmy."

Kolejne uderzenie. Potem ciało matki spada na podłogę, jej kaszel rozbrzmiewa gwałtownie przez drzwi.

Odsuwam się od ściany, myśli pędzą.

Powinienem czuć obrzydzenie. Chyba czuję. Ale nie tylko do niego.

Prawda jest taka—sprawiało mi przyjemność łamanie Atlasa. Lubiłem patrzeć, jak się załamuje. Lubiłem patrzeć, jak Evan wybiera mnie, wiedząc, że to łamie coś w moim bracie.

Jeśli ojciec posunął się wobec niego za daleko… jakaś ciemna część mnie chciała to zobaczyć. Chciała, żeby Atlas zniknął całkowicie, żebym już nigdy nie musiał patrzeć na te oskarżycielskie oczy.

Atlas zawsze myślał, że jest lepszy ode mnie, nawet gdy milczał. Zwłaszcza wtedy. Ze swoimi miękkimi uśmiechami i cichym, męczeńskim sercem. Jakby był jakimś niewinnym światłem, a ja burzą.

Może i jestem burzą.

Ale on uciekł. A ja wciąż tu jestem. To znaczy, że wygrałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha Mate

The Alpha Mate

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa