passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha Mate - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

The Alpha Mate

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Wyszedłem w środku nocy, gdy księżyc wisiał nisko nad Midnight Crest. Moja decyzja skrystalizowała się w tym ciemnym korytarzu przed gabinetem Ojca, ich okrutne słowa wciąż odbijały się echem.

Las otaczał mnie, zacieniony i cichy. Moje stopy uderzały o nierówną ziemię, każdy krok oddalał mnie od wszystkiego, co znałem.

Kilka razy obejrzałem się za siebie, pół spodziewając się pościgu — egzekutorów Ojca, Dominica, który miałby mnie zaciągnąć z powrotem.

Ale nie było niczego.

Tylko ciemność i zdrada mojej rodziny, która rozdzierała mi pierś.

„Idź dalej, Atlasie”, ponaglił Hyde, spokojny w mojej głowie. „Tam nie ma już dla ciebie nic.”

Miał rację. Nigdy tam nie było.

Mój plan był prosty: ominąć sąsiednie terytoria, trzymać się stref neutralnych, zniknąć w dziczy poza nimi. Znaleźć miejsce, gdzie będę mógł oddychać.

Ale las miał inne plany.

Burza sprzed dwóch dni zamieniła rzekę Blackwater w szalejący potok, odcinając wschodnią trasę. Odkryłem to zbyt późno.

Mogłem zawracać przez wiele dni — ryzykując pojmanie przez patrole Midnight Crest. Albo przeciąć skraj ziemi Crimson Fang i modlić się, że pozostanę niezauważony.

Żadna opcja nie była dobra.

Ale powrót oznaczał pewną ponowną niewolę.

Przez moje ciało przeszedł dreszcz grozy, gdy przekraczałem granicę. Powietrze tutaj było inne — cięższe, naładowane autorytetem, przez co skóra mnie swędziała.

Wszyscy słyszeli o Dravenie, bezwzględnym Alfie o smaku na brutalność i krew wrogów. Słyszałem wystarczająco dużo historii — jak nie okazywał litości nikomu, zwłaszcza wyrzutkom.

Jak kiedyś zabił trzech zwiadowców tylko za to, że źle spojrzeli na jego ziemię.

Jego wataha Crimson Fang od dekad była uwikłana w skomplikowane relacje z moją dawną Midnight Crest. Ryzyko ciążyło mocno. Jeśli jego zwiadowcy złapią mnie jako członka ich rywali, mogą uznać mnie za szpiega i zabić na miejscu.

Ale pewność, że nie mam dokąd iść, ważyła jeszcze mocniej.

„Zamaskuj nasz zapach”, wyszeptałem do Hyde’a, czując jak jego moc łączy się z moją, gdy tkałem niewidzialną zasłonę.

Przecisnąłem się przez podszycie tak cicho, jak tylko umiałem, trzymając się cieni, poruszając się z ostrożną precyzją wyuczoną przez całe życie prób nie bycia zauważonym.

Modliłem się, żeby opowieści o nieustannych patrolach Dravena były przerysowane i miały tylko straszyć szczenięta.

Powinienem był wiedzieć lepiej.

Nagły szelest przerwał ciszę — ostry, zbyt blisko. Zanim zrozumiałem, co się dzieje, ciężkie ramię złapało mnie od tyłu i rzuciło do przodu.

Upadłem mocno na ziemię, czując smak ziemi i miedzi, gdy rozcięła mi się warga. Szorstkie dłonie podniosły mnie, zanim zdążyłem złapać oddech.

„Popatrzcie, kogo tu mamy,” niski głos wysyczał mi do ucha.

Zapach żelaza i dzikiej ziemi zalał moje zmysły. Trzech wilków stało nade mną, twarze w połowie ukryte w cieniu, oczy lśniące drapieżną żądzą.

Serce waliło mi jak oszalałe. Każdy instynkt krzyczał, żeby walczyć, uciekać — ale byliśmy nierówni, byłem wyczerpany i przeważeni liczebnie.

Zachowaj spokój, powtarzałem sobie przez panikę. Nie dawaj im niczego.

„Zgubiłeś się, śliczny chłopcze?” jeden z nich szydził, ściskając mnie mocno, aż poczułem siniaki.

Widziałem jego ostro zakończony uśmiech, czułem od niego przemoc. Zmusiłem się do oddechu i skupiłem na sile Hyde’a pod moim strachem.

Ukryj wszystko. Nie mogą wiedzieć, kim naprawdę jestem.

„Jestem tylko wyrzutkiem,” powiedziałem, starając się utrzymać głos pewny mimo drżących kończyn. „Nie mam dokąd pójść.”

„Wyrzutek, co?” przywódca prychnął, lustrując mnie wzrokiem. „Co to za wyrzutek skrada się do terytorium Crimson Fang o północy?”

Nie czekał na odpowiedź. Szarpnął mnie brutalnie do przodu, reszta otoczyła mnie, prowadząc głębiej w las. Las gęstniał i ciemniał — cienie napierały, aż nagle się zatrzymaliśmy.

Weszliśmy na polanę i wstrzymałem oddech.

Alfa Draven stał tam.

Był ogromny — szerokie ramiona, górował nad wszystkimi, cała jego postawa emanowała śmiertelnym autorytetem, który sprawiał, że słabsi wilcy odruchowo odkrywali gardła. Jego ciemne oczy spotkały moje, gdy tylko się wyłoniłem.

Czułem ciężar jego spojrzenia jak coś materialnego, zdzierającego ze mnie kolejne warstwy obrony.

Puls przyspieszył. Hyde niespokojnie poruszył się we mnie, rozdarty między uległością a rozpaczliwą chęcią ucieczki. Walczyłem, by ukryć nasz zapach i modliłem się do Bogini Księżyca, by nie przejrzał mojego kłamstwa.

Że moja misternie zbudowana opowieść wytrzyma.

„Co to jest?” Głos Alfy Dravena był zimny, ostry jak zimowy szron tnący skórę. Jego usta wykrzywiły się z lekkim obrzydzeniem. „Wyrzutek?”

Jeden z wilków patrolujących popchnął mnie tak mocno, że prawie upadłem. „Złapaliśmy go, gdy się skradał, Alfo. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść.”

Wzrok Alfy Dravena przygwoździł mnie do ziemi i czułem się nagi pod tym spojrzeniem — jakby widział każdy sekret, który niosłem, każde kłamstwo, które miałem wypowiedzieć, każdą rozpaczliwą nadzieję, której się chwytałem.

„Wyrzutek... na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w moją stronę, a jego wyraz twarzy ciemniał z każdym słowem. „Masz minutę, żeby mnie przekonać, czemu mam cię teraz nie zabić.”

Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy, by stać twardo, chociaż każdy mięsień w moim ciele napinał się do ucieczki, jeśli zdecyduje się zaatakować.

„Nie przyszedłem tu robić problemów. Po prostu próbuję przetrwać.”

„Przetrwać, co?” parsknął. „I co sprawia, że myślisz, jakobym miał się tym przejmować?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Zmusiłem się, by spojrzeć w górę, spotykając jego ostre jak brzytwa spojrzenie, choć każdy instynkt krzyczał we mnie, bym się poddał. Serce waliło mi jak młotem, ale nie mogłem pokazać słabości.

Nie, kiedy moje przetrwanie wisiało na włosku.

— Przysięgam, jestem tylko wyrzutkiem — powiedziałem, walcząc o zachowanie równowagi w głosie. — Od dawna jestem sam... Jestem tutaj tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.

Te słowa smakowały jak popiół — półprawdy owinięte w rozpacz.

Nie byłem tylko wyrzutkiem. Byłem niechcianym synem Alfy. Odrzuconym bliźniakiem, który uciekł, zamiast patrzeć, jak rodzina niszczy to, co z niego zostało. Ale on nie mógł się o tym dowiedzieć.

Ciemne oczy Dravena przenikały mnie na wskroś, zdzierając każdą starannie zbudowaną warstwę.

— Imię — zażądał, głosem zimnym jak zimowy szron. — Teraz.

Przełknąłem ślinę. — Atlas.

To imię brzmiało obco w miejscu, gdzie nie miałem żadnej tożsamości wartej przywłaszczenia. Uniosłem podbródek, odmawiając tchórzostwa, nawet gdy obecność jego wilka napierała na moją świadomość.

Zrobił powolny krok w moją stronę.

— Atlas… To brzmi znajomo — mruknął. — I mam uwierzyć, że pojawiłeś się właśnie w Crimson Fang, ze wszystkich miejsc, bez żadnych ukrytych zamiarów?

Strach wspinał się po moim kręgosłupie, ale stłumiłem go. Hyde szarpał się we mnie niespokojnie, rozdarty między chęcią ucieczki a dziwnym przyciąganiem do tego niebezpiecznego Alfy.

Nie mogłem pozwolić, by wygrał którykolwiek z instynktów.

— Nie byłoby mnie tutaj, gdybym miał jakikolwiek wybór — powiedziałem, zmuszając się do przekonania w głosie. — Nie stanowię zagrożenia dla ciebie ani twojej watahy.

Cisza, która nastała, była dusząca, gęsta od niewypowiedzianych gróźb.

Alfa Draven nadal mierzył mnie wzrokiem, wyraz twarzy wyrzeźbiony z kamienia. Wilki z patrolu obstawiły mnie z obu stron, ich oczy wypalały mi dziury w plecach, gotowe rozszarpać mnie na strzępy na jedno jego skinienie.

Każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność. Mięśnie miałem napięte do granic, gotowe do ucieczki, choć wiedziałem, że nie zrobię nawet trzech kroków, zanim mnie dorwą.

W końcu Draven powoli skinął głową, ale jego wyraz pozostał zimny, kalkulujący.

— Dobrze. Pozwolę ci zostać — powiedział, głosem przypominającym odległy grzmot. — Ale niech będzie jasne — jeśli choć przez chwilę podejrzewam, że kłamiesz, nie zostanie ci żadne miejsce do ucieczki.

Ulga przeszła przeze mnie tak gwałtownie, że niemal ugięły się pode mną kolana, ale zmusiłem je, by pozostały sztywne. Nie mogłem pokazać słabości.

Ani ulgi, ani strachu, niczego, co sprawiłoby, że zmieniłby zdanie.

Uniósł podbródek, wskazując jednemu z członków watahy. — Obserwuj go uważnie.

Wilk o zimnych, szarych oczach wyszedł do przodu, mierząc mnie drapieżnym spojrzeniem. Moja krótka chwila ulgi wyparowała, gdy poczułem ciężar spojrzeń z każdej strony — ostre oczy, podejrzliwe spojrzenia, wilki czekające, aż popełnię błąd.

Uciekłem z jednego więzienia, by wejść do drugiego.

Ale przynajmniej tutaj mogłem oddychać.

Draven odwrócił się do mnie z powrotem, jego intensywne spojrzenie nie ustępowało. Zbliżył się, naruszając moją przestrzeń. Jego głos opadł nisko, niebezpiecznie gładko. — Ale jeśli chcesz tu zostać, będziesz musiał udowodnić swoją lojalność.

Gardło mi się zacisnęło. — Jak... mam to zrobić?

W jego ciemnych oczach zamigotała intryga. Nachylił się do przodu, tak blisko, że czułem ciepło bijące od jego skóry, czułem bogaty, dziki zapach, który go znaczył jako Alfę — sosna, ziemia i coś jeszcze mroczniejszego. Zabrakło mi tchu.

Jego dłoń uniosła się, palce gładząc kosmyk włosów za moim uchem. Dotyk trwał chwilę dłużej, celowo. Skóra paliła mnie tam, gdzie mnie dotknął, a nienawidziłem tego, jak moje ciało reagowało — puls przyspieszał, gorąco gromadziło się nisko.

— Drżysz — wyszeptał, tonem zwodniczo łagodnym.

— Nie boję się ciebie — skłamałem, głos pełen buntu.

Nie mogłem się cofnąć. Pokazanie strachu oznaczałoby mój koniec.

— Nie? — Jego dłoń opadła na moją szczękę, kciuk przesunął się po policzku tak, że ciarki przeszły mi po plecach. — Może jednak powinieneś.

Wstrzymałem oddech, gdy jego palce powędrowały wzdłuż mojej szyi, zatrzymując się tuż nad obojczykiem. Był tak blisko, że gdybym się pochylił, nasze usta niemal by się zetknęły.

Każdy instynkt krzyczał, bym się odsunął. Ale byłem jak wrośnięty w ziemię, rozdarty między strachem a czymś, czego nie chciałem nazwać. Skóra mrowiła, pożądanie walczyło z rozsądkiem. To było niebezpieczne.

A jednak nie mogłem się ruszyć.

Jego spojrzenie opadło na moje usta, oczy pociemniały od czegoś surowego. Powietrze między nami iskrzyło od napięcia.

Wargi Dravena drgnęły w ledwo widocznym, przewrotnym uśmiechu. Pozwolił, by cisza przeciągnęła się, jego wzrok powoli sunął po mnie, niepokojąco dokładny.

— Zobaczymy, czy jesteś tak niegroźny, jak twierdzisz. — Jego oczy wbiły się w moje, nie mrugając. — Powiedz mi, byłeś kiedyś z mężczyzną? Jesteś czysty?

To pytanie uderzyło mnie jak policzek. Gorąco zalało mi twarz, w piersi walczyły ze sobą wstyd i wściekłość. Cofnąłem się o krok, nogi drżały, ale nie miałem gdzie uciec. Wilki patrolujące wciąż nas otaczały.

Twarz paliła mnie upokorzeniem, ale pod spodem tliło się coś silniejszego — wściekłość, że traktowano mnie jak bydło na targu.

Ale byłem w pułapce. Wszedłem na teren Crimson Fang, znając ryzyko. Ucieczka teraz byłaby samobójstwem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Ledwo pamiętam tamtą rozmowę z Dravenem—tę, w której zadał mi to upokarzające pytanie. Mój umysł się wyłączył, zbyt przerażony, by przetworzyć jego słowa. Wiem tylko, że w jakiś sposób pozwolił mi zostać.

Po tym przesłuchaniu odesłano mnie, żebym się „zaaklimatyzował”.

Dni zlały się w jedno. Dostałem pokój—mały, surowy, ale mój. Przydzielono mi zadania. Byłem obserwowany. Zawsze obserwowany.

Ale powoli, wbrew każdemu instynktowi, który krzyczał, żebym pozostał niewidzialny, zacząłem odnajdywać tutaj dziwną ulgę. Nie bezpieczeństwo—nigdy nie byłbym na tyle głupi, by to tak nazwać. Ale nie byłem już całkiem sam, a to było coś, czego nie czułem od lat.

Theo był pierwszym, który przebił się przez moje mury, choć wątpię, by zdawał sobie z tego sprawę. Wyrzutek stada, nieustannie testujący granice z tym irytującym uśmieszkiem, który mówił, że nie przejmuje się konsekwencjami.

Potrafił sprawić, że trening nie przypominał już walki o przetrwanie, a raczej coś lżejszego niż brutalne szkolenie, które znosiłem w domu.

A potem była Piper—o stalowym spojrzeniu, ostrym języku, Gamma. Obserwowała wszystko z niemal macierzyńską opiekuńczością, która jednocześnie mnie uspokajała i niepokoiła.

Nie potrafiłem powiedzieć, czy chroniła mnie, czy ich przede mną.

„Jesteś twardszy, niż wyglądasz, Atlas”, zawołał Theo podczas treningu, uchylając się, gdy wymierzyłem cios, który ledwie minął jego szczękę. Jego uśmiech był szeroki, szczery. „Nie sądziłem, że taki wyrzutek potrafi tak walczyć.”

Moja klatka ścisnęła się. Każdy komplement wydawał się pułapką. Każda umiejętność, którą pokazywałem, była kolejnym ryzykiem, kolejną nicią, którą Alfa Draven mógł pociągnąć, aż cała moja historia się rozplącze.

Czego nie wiedzieli—czego nie mogli wiedzieć—to że szkolił mnie reżim Alfy.

Brutalny. Bezlitosny.

„Chyba już wcześniej mnie nie doceniali”, powiedziałem, zmuszając głos do spokoju, choć serce biło mi jak oszalałe.

Słowa zabrzmiały mniej pewnie, niż bym chciał, ale Theo zdawał się tego nie zauważać.

Wtedy poczułem jego obecność, zanim go zobaczyłem, jakby spojrzenie Dravena miało fizyczny ciężar podczas mojej walki.

Czułem, że obserwuje mnie z drugiego końca pola, śledząc każdy ruch. Nie dało się tego zignorować—nie dało się nie poczuć, jak powietrze gęstnieje, gdy był w pobliżu.

Kiedy opuściłem gardę, przeszedł przez pole w moją stronę. Theo automatycznie się cofnął i nagle zostaliśmy tylko we dwóch.

„Nieźle jak na wyrzutka”, powiedział Draven, a w jego tonie pobrzmiewała ciekawość. Albo podejrzliwość.

Skrzyżowałem z nim spojrzenie, utrzymując obojętny wyraz twarzy. „Musiałem nauczyć się bronić.”

Jego oczy zwęziły się. „Walczysz jak ktoś, kto przeszedł coś więcej niż tylko szkolenie na przetrwanie.” Zamilkł, czekając. Czułem, jak pułapka się zamyka.

„Miałem swoje przygody”, odpowiedziałem, odmawiając rozwinięcia tematu.

Zbliżył się, wchodząc w moją przestrzeń. „Wyrzutek, który walczy jak syn Alfy.” Krew mi zamarzła. „Interesujące.”

Wiedział? Czy tylko podejrzewał?

„Tak właśnie wyrzutki przeżywają, prawda?” odparłem. „Albo się dostosujemy, albo giniemy.”

Uśmiech Dravena się poszerzył, choć jego oczy pozostały czujne. Odsunął się, ale spojrzenie, które mi rzucił, było ciężkie od niewypowiedzianych słów.

„Chodź ze mną.”

To nie była prośba. Serce waliło mi jak młot, gdy szedłem za nim przez kręte korytarze do jego komnat, powietrze gęste od władzy.

Myśli wirowały mi w głowie z każdym spojrzeniem, każdym słowem, które rzucał pod moim adresem Draven. Jego podejrzliwość rosła—czułem, jak zaciska się na mnie jak pętla. Nigdy nie spotkałem nikogo, kto potrafiłby mnie tak łatwo rozplątać, kto sprawiał, że czułem się tak obnażony. To było przerażające. A jednak Hyde budził się za każdym razem, gdy był w pobliżu.

Gdy skinął mi głową, bym wszedł, każdy instynkt krzyczał, żebym uciekał. Pokój był słabo oświetlony, a cienie potęgowały niebezpieczeństwo bijące od niego.

Alfa Draven zamknął drzwi cichym kliknięciem i natychmiast unieruchomił mnie spojrzeniem.

„Chcę wiedzieć o tobie więcej, Atlasie”, powiedział, krzyżując ramiona. „Tym razem prawdę.”

„Mówiłem ci, jestem tylko wyrzutkiem.”

„Tylko wyrzutkiem?” Przekrzywił głowę, z kpiącym uśmiechem na ustach. „Coś ukrywasz. I dowiem się, co to takiego.”

Moje dłonie się zacisnęły. „Czego ode mnie chcesz, Alfo Draven?”

Pozwolił, by cisza się przeciągnęła. Potem pochylił się bliżej, a jego głos stał się chrapliwym szeptem.

„Ciebie. W moim łóżku.”

Ta dosadność uderzyła mnie jak cios. Nim zdążyłem pomyśleć, moja dłoń wystrzeliła i uderzyła go w twarz ostrym policzkiem, który odbił się echem w pokoju.

Draven tylko się uśmiechnął—ciemnym, zadowolonym grymasem, który wywołał ścisk w moim żołądku.

„Nie jestem tego typu facetem”, wycedziłem przez zaciśnięte zęby, a dłoń piekła.

„Wiem”, odparł cicho. „Masz skórę królewską, Atlasie. Postawę kogoś urodzonego do władzy, nie biedy.” Pochylił się jeszcze bardziej, szepcząc niemal bezgłośnie. „Powiedz mi—kim naprawdę jesteś?”

Zabrakło mi tchu. Moja determinacja się zachwiała.

„Coś ukrywasz, prawda?” naciskał. „Chcesz się podzielić?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha Mate

The Alpha Mate

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa