passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Mate Who Cried Wolf - Rozdział #2 - autor Jazz Ford

The Alpha's Mate Who Cried Wolf

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Z trudem podnosząc się z zimnej, skrzypiącej drewnianej podłogi, odgarniam długie, obsydianowe włosy za uszy i ostrożnie ścieram karmazynowy ślad rozciętej wargi, krzywiąc się z bólu. Moje niegdyś lśniące szmaragdowe oczy, teraz spuchnięte i posiniaczone, wbijają się głęboko w bogate, czekoladowo-brązowe spojrzenie ojca. „Proszę”, błagam, głos drży mi z powodu fizycznego i emocjonalnego cierpienia, „Mama by tego nie chciała. Nie chciałaby, żebyś mnie tak ranił.”

Jego głos, przepełniony gniewem, sprawia, że drżę, gdy ryczy: „Powinnaś o tym pomyśleć zanim zabiłaś swoją matkę!”

Łzy spływają mi po policzkach, gdy szlocham, a mój głos łamie się pod ciężarem winy i rozpaczy. „Proszę, tato! Wiesz, że to był wypadek. Nie chciałam, żeby ona umarła!”

Nasze spojrzenia się spotykają, lodowata cisza nas otacza. Desperacja wypełnia mój głos, kiedy szepczę: „Gdybym tylko mogła przywrócić mamę do życia, gdybym mogła cofnąć czas i ją uratować, zrobiłabym to. Proszę, proszę, wybacz mi.”

Oczy ojca, pełne płonącej wściekłości, zmieniają się w złowrogi uśmiech. „Och, Astrid”, przeciąga z lodowatą obojętnością, „nie jesteś moją córką. Nigdy nie byłaś. Twoja matka powiedziała mi, że twój biologiczny ojciec zmarł, gdy była z tobą w ciąży. Ale tak bardzo kochałem twoją matkę, że byłem gotów udawać, że jestem twoim ojcem.”

Mocno potrząsam głową. „Nie! To nie może być prawda! Mama nigdy nie ukryłaby przede mną czegoś takiego!” krzyczę, a niedowierzanie odbija się echem po pokoju.

Zbliża się, skracając dystans między nami. „Twoja matka nie chciała, żebyś poznała prawdę, dopóki nie skończysz osiemnastu lat”, ujawnia, jego głos aż ocieka okrutną satysfakcją. „Chciała, żebyś prowadziła normalne życie. Powiedziała, że poznasz swoją prawdziwą tożsamość, gdy skończysz osiemnaście lat. Wtedy nie rozumiałem, co miała na myśli. Ale chyba planowała wyjawić ci sekret twojego biologicznego ojca w tym wieku”, mówi, uśmiechając się i stukając stopą w drewnianą podłogę. „Cóż, chyba już nigdy się nie dowiesz, kim on był.” Śmieje się, a potem wychodzi z mojego pokoju, a złowieszczy trzask zamka pieczętuje moją samotność.

Gdy ciemność mojego pokoju pochłania mnie całkowicie, zostaję sama z druzgocącym odkryciem, że wszystko, co wiedziałam o swojej tożsamości, było starannie skonstruowanym kłamstwem. Ciężar sekretu matki i złowroga rewelacja ojca przygniatają mnie. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek uwolnię się od tego koszmaru, od jego dręczenia i przemocy. Moje oczy uciekają w stronę okna, patrzę na wieczorne niebo i migoczące gwiazdy, i wiem, że los nie jest po mojej stronie.

Moje schronienie, mój pokój, to miejsce prostoty. Jego ściany są zwykłe, kremowe, a samotne, skromne kwadratowe okno pozwala promieniom dziennego światła wślizgiwać się do środka. Centralnym punktem jest moje zaufane, wysłużone drewniane łóżko. Jego wiek zdradza skrzypienie, lecz nadal pozostaje bardzo wygodne i zapewnia mi dobry sen każdej nocy.

Naprzeciwko łóżka stoją pasujące, stare szuflady wypełnione znoszonymi ubraniami. Uparcie zepsuta dolna szuflada wybrała samotną ścieżkę buntu, lecz reszta oferuje schronienie dla reszty mojej skromnej garderoby.

Nad szufladami, do ściany przymocowana jest wisząca półka, będąca miejscem na ukochane drobiazgi i sfatygowane książki. Nic tutaj nie było ekstrawaganckie ani ostentacyjne; to po prostu zwyczajny, stary pokój, z którego zawsze byłam zadowolona. W czasach, gdy śmiech mojej matki wypełniał jeszcze dom, zabawki i wymyślne rzeczy nigdy nie miały dla mnie większego znaczenia.

Naszym światem był wielki plener, gdzie błoto stawało się sztuką, lasy były torem wyścigowym dla naszych przygód, a tamy witały nasze radosne pluski. Nawet gdy tata nie trudził się w pracy, był naszym kompanem w zabawie i najlepszym ojcem, jakiego dziecko mogło sobie wymarzyć. Wtedy był uosobieniem dobroci, a jego miłość nie znała granic.

Przejażdżki „na barana” były codziennością, a ze zwykłej opony robił huśtawkę, zawieszając ją na solidnej gałęzi drzewa przy naszej ukochanej tamie. Każdego dnia huśtał mnie coraz wyżej, aż spadałam z huśtawki i wpadałam do wody. Śmialiśmy się tak bardzo, kiedy płynęłam do brzegu pieskiem. To były dni niewinności i radosnej wspólnoty, a wspomnienie skrzypienia tej huśtawki na wietrze zostanie w moim sercu długo po przedwczesnym odejściu mamy i po tym, jak złamane serce ojca zamieniło go w okrutnika.

W rozległej, nieprzystępnej dziczy otaczającej nasz dom i przygodach, które codziennie na nas czekały, stare ubrania nadawały się idealnie do codziennych eksploracji. Ale odkąd mama tragicznie odeszła, wyrosłam ze swoich rzeczy, a ojciec nie chciał wydać na mnie ani grosza. Zaczęłam więc nosić ubrania mamy, gdy miałam około siedemnastu lat, bo wtedy już dobrze na mnie leżały. Mama zawsze mówiła o mnie „moja bliźniaczka”. Ojciec zgadzał się, że odziedziczyłam wszystko po niej – jej zielone oczy, jasną oliwkową cerę, ciemne włosy, a mój nos – zawsze go stukała i nazywała „najsłodszym nosem na świecie”.

Nie mogąc już dłużej siedzieć z bólu, kładę się rozciągnięta na podłodze, a przez posiniaczone ciało przeszywa mnie agonia. Mój wzrok błądzi w stronę łóżka, a umysł płata mi figle, sprawiając, że wydaje się ono znacznie dalsze, niż jest w rzeczywistości. W tej chwili pragnę, by mój rycerz na białym koniu wtargnął przez drzwi, podniósł mnie i z czułością położył na miękkim łóżku. Wiem jednak, że mój świat daleki jest od bajki, a książę z bajki pozostaje mitem. Z rezygnacją wzdycham i mobilizuję wolę. Biorąc drżący oddech, zbieram siły, by przeciągnąć posiniaczoną sylwetkę po drewnianej podłodze. Każdy ruch przeszywa mnie bólem. W końcu wdrapuję się na łóżko, a ulga z jego miękkiego objęcia spływa na mnie. Ta miękkość to jedyna łagodność, jaką dziś otrzymałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Gdy układam się na boku, jęczę z nieznośnego bólu połamanych żeber. Łzy napływają mi do oczu, spływając po policzkach, gdy próbuję pojąć niezrozumiałą przemianę mężczyzny, który kiedyś mnie kochał i troszczył się o mnie. W zakamarkach mojej pamięci migoczą wspomnienia szczęśliwszych czasów niczym pokaz slajdów. Przypominam sobie ciepło ojcowskich kolan i trzaskający ogień, rzucający na nas cienie. Mama, oparta z gracją w futrynie drzwi, spoglądała na nasze chwile bliskości z rozpromienionym uśmiechem.

Leżąc tam w rozświetlonym blaskiem księżyca pokoju, wtulona pod miękkie, znoszone koce i narzutę, nie mogę powstrzymać się od powrotu do pocieszających wspomnień o matczynej miłości. Zamykam oczy i pozwalam myślom powędrować ku ukochanym obrazom z dzieciństwa. Szeptem opowiada mi historie o swoich dziecięcych przygodach. Powieki stają się coraz cięższe, a słowa mamy powoli zamieniają się w odległy szept, gdy wspomnienie koi mnie do snu.

Z ostrym wdechem ostrożnie siadam, sycząc przez zaciśnięte zęby, gdy przyciskam dłoń do bolących żeber. Mój wzrok natychmiast pada na zegar, przypominający mi o pracy dzisiaj. Ogarnia mnie panika. Nie mogę pozwolić sobie na kolejne spóźnienie. Muszę się przygotować, bez względu na ból.

Niezgrabnie zakładam służbowy uniform, każdy ruch starannie ograniczając, by zminimalizować palący dyskomfort w całym ciele. Po cichu schodzę po zużytych, drewnianych schodach, a każdy skrzyp sprawia, że zatrzymuję się i wstrzymuję oddech ze strachu.

Schodząc dalej, w przyćmionym świetle dostrzegam ojca, śpiącego w alkoholowym otępieniu. Widok ten przynosi mi ulgę i smutek jednocześnie, ale przynajmniej nie jest obudzony, by jeszcze bardziej uprzykrzyć mi poranek.

Stary kurek w łazience odkręcam na najniższy strumień — celowo, by stłumić wszelkie dźwięki podczas zmywania zaschniętej krwi z twarzy. Patrząc w lustro, nie mogę powstrzymać grymasu na widok podbitego oka, spuchniętego i półprzymkniętego. Wspomnienie konfrontacji, która doprowadziła do tej bolesnej pamiątki, wywołuje we mnie falę żalu i złości.

Zakładam na głowę kaptur, starając się jak najlepiej ukryć siniaki. Ostrożnymi krokami wychodzę przez frontowe drzwi i odwracam się, by spojrzeć na nasz zrujnowany dom.

Po latach zaniedbań i trudności dawno biała, dwupiętrowa posiadłość jest dziś szara i zniszczona. Zgniłe fragmenty szpecą jej elewację, a brakujące deski na ganku zmuszają mnie do przeskakiwania, by nie utknąć stopą. Otoczenie jest równie niepozorne; rodzime krzewy i drzewa dominują, pozbawione żywych barw róż czy wymyślnych kwiatów. To surowe odbicie naszego życia — prostego i ubogiego.

Odwracam się i ruszam w stronę baru Jima, gdzie pracuję, omijając jaszczurkę, która leniwie wygrzewa się na słońcu. Kiedyś chodziłam do szkoły, ale nauczyciele zaczęli się niepokoić, spostrzegając codziennie świeże siniaki na moich ramionach. Wezwali mojego ojca do gabinetu dyrektora, czemu gorąco się sprzeciwiałam.

Próbowałam przekonać ich, że jestem po prostu niezdarna, a częste upadki ze schodów to moja wina. Nie uwierzyli mi, a stanowcze zaprzeczenia ojca tylko wzmogły ich podejrzenia. To była walka, którą przegrałam, a ojciec zadbał o to, bym już nigdy nie wróciła do szkoły — zamiast tego skierował mnie do pracy.

Moja praca jako pomoc kuchenna i kelnerka w barze Jima znajduje się około pół godziny pieszo od naszego niszczejącego domu — samotna, lecz dająca zadowolenie wędrówka, która każdego dnia staje się moją ucieczką od domowego koszmaru.

Kontynuując drogę do pracy, nie mogę pozbyć się niepokojącego przeczucia, że coś jest nie tak. Kątem oka dostrzegam obecność błyszczącego, czarnego Mercedesa, który wyraźnie podąża za mną. Nie po raz pierwszy zauważam to złowrogie auto śledzące moje ruchy. Od kilku miesięcy mnie obserwuje.

Instynkty wyostrzone przez miesiące niepewności przejmują kontrolę i ufam swojej intuicji. Szybko skręcam, schodząc z głównej drogi i wybieram dłuższą, krętą ścieżkę przez las. Serce wali mi jak oszalałe, zastanawiam się, dlaczego ktoś miałby mnie śledzić. Prawdę mówiąc, nie znałam praktycznie nikogo poza ojcem i Jimem z baru.

Moje kontakty z regularnymi gośćmi baru ograniczały się do krótkich, zdystansowanych rozmów, niepozwalających na nawiązanie przyjaźni. Opanowałam sztukę unikania konwersacji, niechętna, by ktokolwiek dowiedział się o mojej mrocznej tajemnicy regularnej przemocy domowej. Doświadczenie nauczyło mnie, że zwierzanie się znajomym czy władzom w przeszłości tylko pogarszało moją sytuację z ojcem. To był chory cykl, w którym każda próba szukania pomocy obracała się przeciwko mnie, pogrążając mnie jeszcze bardziej.

Pomimo cieni, które wiszą nad moim życiem, pracę traktuję jak pociechę. Moja rola w barze to linia ratunkowa, szansa na ucieczkę od domowych horrorów, choćby tylko na kilka godzin w niektóre dni albo pół dnia w inne. Gdybym tylko mogła pracować dłużej, by uniknąć nieuniknionych konfrontacji z ojcem.

Jim, mój szef, zawsze był dla mnie dobry w świecie, który mnie nie oszczędzał. Jego urok i serdeczność sprawiają, że bar jest jak azyl. Co ciekawe, ma niezwykłą umiejętność wyczuwania, gdy coś jest nie tak, i widzi więcej niż fasadę, którą prezentuję światu. Jim wie — bez słów — że noszę blizny burzliwego życia, fizyczne i emocjonalne rany ukrytego koszmaru.

Jego wsparcie jest głębokie, zawsze gotów pomóc, nie wnikając i nie naciskając. Nawet zaproponował mi, żebym zamieszkała w wolnym pokoju w jego domu — propozycja, której nie mogłam przyjąć. Myśl o obciążeniu go zbyt mocno ciąży mi na sumieniu, a wiem, że mój ojciec nigdy by się na to nie zgodził. Jego zdolność do przemocy nie zna granic i nie zniosłabym myśli, że Jim ucierpi przeze mnie. Ojciec nie wahałby się pojawić w domu Jima i zrobić mu krzywdę.

Drzwi baru dźwięczą, gdy je otwieram, wzrok trzymam spuszczony. Przechodzę obok kilku porannych klientów, zdeterminowana, by dotrzeć do azylu kuchni. Torba ląduje na znajomym haku przy ścianie — element mojej codziennej rutyny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Spoglądając na paragony, notuję najnowsze zamówienia. Szybko i dokładnie myję ręce, przygotowując się do robienia sałatek i innych dań, które Jim dokończy gotować i przygotowywać.

Wzdychając, podchodzę do miejsca, gdzie leży moja torba. Ostrożnie zdejmuję bluzę z kapturem, odsłaniając ślady mojej niedawnej gehenny. Składam ją, wkładam do torby i wracam do krojenia warzyw.

Minuty mijają niczym ciężkie kroki, aż w końcu Jim wchodzi przez wahadłowe drzwi prowadzące z zaplecza baru. Zajmuje się pierwszymi zamówieniami, które przygotowałam. Jego zwykle opanowana postawa zostaje zastąpiona nieoczekiwanym warknięciem przypominającym raczej dzikie zwierzę na granicy furii.

Zaskoczona, podnoszę wzrok znad swoich obowiązków i widzę Jima, jego blond włosy potargane i przetykane siwymi pasmami. Musi być już po czterdziestce, ale nigdy nie pytałam go o wiek, bo uważałam, że to nie ma znaczenia. Najwyraźniej dziś spieszył się do pracy, bo ma zarost zamiast zwyczajowo gładko ogolonej twarzy. Jego przenikliwe, niebieskie oczy, zazwyczaj spokojne i ciepłe, teraz błyszczą gniewem, gdy spoglądają na moje poturbowane oblicze.

– Astrid – mówi z frustracją i prawdziwą troską – wiesz, że możesz przyjść do mnie po pomoc, prawda? Nie musisz wracać do domu, jeśli nie jesteś bezpieczna. Jeśli nie chcesz mieszkać ze mną, mam znajomych w pobliskim miasteczku, którzy mogliby się tobą zaopiekować – proponuje.

– Dziękuję, Jim, ale wszystko w porządku. Po prostu spadłam ze schodów – kłamię, wymuszając lekki uśmiech.

Jim prycha z niedowierzaniem. – To samo powiedziałaś ostatnim razem, Astrid – odcina się sfrustrowany.

Nie mogąc dłużej utrzymać pozorów, moje drżące usta zaczynają się trząść, a w oczach pojawiają się łzy. – Co mam powiedzieć? – wykrztuszam, głos mi się łamie, gdy z frustracją uderzam dłońmi w blat. – Mój dom jest stary. Schody się rozpadają.

Bez wahania Jim podbiega do mnie, obejmuje mnie silnymi ramionami, chroniąc w swoim uścisku. Przytula mnie mocno, a ja pozwalam łzom płynąć.

– Pozwól sobie pomóc, Astrid – błaga Jim z autentycznym zatroskaniem.

Cofam się o krok, odpychając go i kręcąc głową na znak odmowy. – Nie rozumiesz – mówię stanowczo. – Nie mogę przyjąć twojej pomocy.

Marszczy brwi w niezrozumieniu. Jim nie ustępuje:

– Dlaczego nie?

Wzdycham ciężko, a z moich ust wydobywa się westchnienie rezygnacji. – Mój ojciec i tak znalazłby sposób, żeby mnie odzyskać – tłumaczę ledwo słyszalnym szeptem. – I skrzywdziłby, może nawet zabił każdego, kto by mu przeszkodził. Wolałby widzieć mnie martwą, niż pozwolić mi mieszkać gdziekolwiek indziej – wyznaję.

Jim bierze głęboki oddech. Jego wzrok ani na chwilę nie opuszcza mojego. – Bez względu na to, czy jesteś powodem śmierci swojej matki – mówi spokojnym głosem – nie zasługujesz na to. Musi być coś, co mogę dla ciebie zrobić, Astrid?

Odwracam się, mój wzrok pada na jedzenie, które przygotowuję na stole. – Wiem, że na to nie zasługuję – przyznaję, moje słowa przesycone są poczuciem beznadziei. – Ale nie wiem, co innego mogłabym zrobić. Jeśli nie możesz znieść widoku kilku siniaków, zawsze mogę znaleźć pracę gdzie indziej. – Sięgam po zimną rękojeść noża i wracam do siekania sałaty.

Czuję na sobie wzrok Jima, który niemal wypala we mnie dziurę, gdy pogrążam się w myślach. – Chcę, żebyś została, Astrid. Nie znoszę patrzeć, jak ludzie traktują naszych w ten sposób, nawet jeśli jesteś wyrzutkiem – marszczy brwi.

Zatrzymuję się zdezorientowana, patrzę na niego zaskoczona. – Ludzie? Wyrzutek? Nie wiem, z jakiej planety jesteś albo za jakiego człowieka mnie uważasz, ale wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi – odpowiadam z widocznym zmieszaniem. Wracam do pracy, teraz krojąc marchewki.

Jim stoi w miejscu, jego zwykle ciepła, opanowana postura rozbita przez szok; szczęka mu opada w niemym zaskoczeniu. Rzucam mu zaniepokojone spojrzenie, w moim głosie słychać troskę. – Co się dzieje? – pytam, marszcząc brwi widząc jego dziwną reakcję.

Ale on pozostaje zupełnie nieruchomy, wydaje się jeszcze bledszy niż zwykle. Wygląda, jakby ogarnęło go głębokie olśnienie, które go sparaliżowało. Nie mogę powstrzymać niepokoju i biegnę do niego, obawiając się najgorszego. – Jim? Wszystko w porządku? Co się dzieje? To zawał?

Jego oczy mrugają szybko, kładzie dłoń na moim ramieniu, próbując dodać otuchy. Jednak gdy jego palce dotykają mojej skóry, odruchowo się cofam. Wiem, że Jim nigdy by mnie nie skrzywdził, ale lata przemocy sprawiły, że nie czuję się komfortowo przy dotyku, co on zauważa, marszcząc brwi na mój odruch.

Przerywając ciężką ciszę, Jim w końcu zabiera głos, przepraszając i okazując zrozumienie. – Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć – mówi, a w jego oczach odbija się smutek człowieka, który poznał głębię mojego cierpienia.

Kręcę głową i zapewniam go: – Wiem, że byś mnie nie skrzywdził – przyznaję, mój głos jest pełen delikatności. – Po prostu nie jestem przyzwyczajona do łagodności.

Jim posyła mi pełen współczucia uśmiech, po czym z jego ust pada pytanie, które wprawia mnie w kompletną konsternację. – Naprawdę nie wiesz, kim jesteś? – pyta z ciężarem w głosie, jakby zakładał, że powinnam już dawno to wiedzieć.

– Kim jestem? – powtarzam, mój głos zdradza dezorientację. – Nie rozumiem pytania. Jestem tym, kim wszyscy. Człowiekiem – upieram się, rzucając mu zdezorientowane spojrzenie.

Wygląda, jakby spodziewał się takiej reakcji, a jego troska tylko się pogłębia. – Nawet nie czujesz różnicy w zapachu? – drąży, zbaczając na dziwny grunt.

Nie mogę powstrzymać śmiechu na absurdalność jego pytania. – Jedyne, co tu czuję, to zapach przypalonego jedzenia na patelni – śmieję się, nie mogąc pojąć, dokąd Jim zmierza z tą dziwną rozmową.

Przeklina, biegnie do kuchenki, by ją wyłączyć, i zdejmuje dymiącą się patelnię, przenosząc ją do zlewu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Mate Who Cried Wolf

The Alpha's Mate Who Cried Wolf

181 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

181

Treść

Aa