Spoglądając na paragony, notuję najnowsze zamówienia. Szybko i dokładnie myję ręce, przygotowując się do robienia sałatek i innych dań, które Jim dokończy gotować i przygotowywać.
Wzdychając, podchodzę do miejsca, gdzie leży moja torba. Ostrożnie zdejmuję bluzę z kapturem, odsłaniając ślady mojej niedawnej gehenny. Składam ją, wkładam do torby i wracam do krojenia warzyw.
Minuty mijają niczym ciężkie kroki, aż w końcu Jim wchodzi przez wahadłowe drzwi prowadzące z zaplecza baru. Zajmuje się pierwszymi zamówieniami, które przygotowałam. Jego zwykle opanowana postawa zostaje zastąpiona nieoczekiwanym warknięciem przypominającym raczej dzikie zwierzę na granicy furii.
Zaskoczona, podnoszę wzrok znad swoich obowiązków i widzę Jima, jego blond włosy potargane i przetykane siwymi pasmami. Musi być już po czterdziestce, ale nigdy nie pytałam go o wiek, bo uważałam, że to nie ma znaczenia. Najwyraźniej dziś spieszył się do pracy, bo ma zarost zamiast zwyczajowo gładko ogolonej twarzy. Jego przenikliwe, niebieskie oczy, zazwyczaj spokojne i ciepłe, teraz błyszczą gniewem, gdy spoglądają na moje poturbowane oblicze.
– Astrid – mówi z frustracją i prawdziwą troską – wiesz, że możesz przyjść do mnie po pomoc, prawda? Nie musisz wracać do domu, jeśli nie jesteś bezpieczna. Jeśli nie chcesz mieszkać ze mną, mam znajomych w pobliskim miasteczku, którzy mogliby się tobą zaopiekować – proponuje.
– Dziękuję, Jim, ale wszystko w porządku. Po prostu spadłam ze schodów – kłamię, wymuszając lekki uśmiech.
Jim prycha z niedowierzaniem. – To samo powiedziałaś ostatnim razem, Astrid – odcina się sfrustrowany.
Nie mogąc dłużej utrzymać pozorów, moje drżące usta zaczynają się trząść, a w oczach pojawiają się łzy. – Co mam powiedzieć? – wykrztuszam, głos mi się łamie, gdy z frustracją uderzam dłońmi w blat. – Mój dom jest stary. Schody się rozpadają.
Bez wahania Jim podbiega do mnie, obejmuje mnie silnymi ramionami, chroniąc w swoim uścisku. Przytula mnie mocno, a ja pozwalam łzom płynąć.
– Pozwól sobie pomóc, Astrid – błaga Jim z autentycznym zatroskaniem.
Cofam się o krok, odpychając go i kręcąc głową na znak odmowy. – Nie rozumiesz – mówię stanowczo. – Nie mogę przyjąć twojej pomocy.
Marszczy brwi w niezrozumieniu. Jim nie ustępuje:
– Dlaczego nie?
Wzdycham ciężko, a z moich ust wydobywa się westchnienie rezygnacji. – Mój ojciec i tak znalazłby sposób, żeby mnie odzyskać – tłumaczę ledwo słyszalnym szeptem. – I skrzywdziłby, może nawet zabił każdego, kto by mu przeszkodził. Wolałby widzieć mnie martwą, niż pozwolić mi mieszkać gdziekolwiek indziej – wyznaję.
Jim bierze głęboki oddech. Jego wzrok ani na chwilę nie opuszcza mojego. – Bez względu na to, czy jesteś powodem śmierci swojej matki – mówi spokojnym głosem – nie zasługujesz na to. Musi być coś, co mogę dla ciebie zrobić, Astrid?
Odwracam się, mój wzrok pada na jedzenie, które przygotowuję na stole. – Wiem, że na to nie zasługuję – przyznaję, moje słowa przesycone są poczuciem beznadziei. – Ale nie wiem, co innego mogłabym zrobić. Jeśli nie możesz znieść widoku kilku siniaków, zawsze mogę znaleźć pracę gdzie indziej. – Sięgam po zimną rękojeść noża i wracam do siekania sałaty.
Czuję na sobie wzrok Jima, który niemal wypala we mnie dziurę, gdy pogrążam się w myślach. – Chcę, żebyś została, Astrid. Nie znoszę patrzeć, jak ludzie traktują naszych w ten sposób, nawet jeśli jesteś wyrzutkiem – marszczy brwi.
Zatrzymuję się zdezorientowana, patrzę na niego zaskoczona. – Ludzie? Wyrzutek? Nie wiem, z jakiej planety jesteś albo za jakiego człowieka mnie uważasz, ale wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi – odpowiadam z widocznym zmieszaniem. Wracam do pracy, teraz krojąc marchewki.
Jim stoi w miejscu, jego zwykle ciepła, opanowana postura rozbita przez szok; szczęka mu opada w niemym zaskoczeniu. Rzucam mu zaniepokojone spojrzenie, w moim głosie słychać troskę. – Co się dzieje? – pytam, marszcząc brwi widząc jego dziwną reakcję.
Ale on pozostaje zupełnie nieruchomy, wydaje się jeszcze bledszy niż zwykle. Wygląda, jakby ogarnęło go głębokie olśnienie, które go sparaliżowało. Nie mogę powstrzymać niepokoju i biegnę do niego, obawiając się najgorszego. – Jim? Wszystko w porządku? Co się dzieje? To zawał?
Jego oczy mrugają szybko, kładzie dłoń na moim ramieniu, próbując dodać otuchy. Jednak gdy jego palce dotykają mojej skóry, odruchowo się cofam. Wiem, że Jim nigdy by mnie nie skrzywdził, ale lata przemocy sprawiły, że nie czuję się komfortowo przy dotyku, co on zauważa, marszcząc brwi na mój odruch.
Przerywając ciężką ciszę, Jim w końcu zabiera głos, przepraszając i okazując zrozumienie. – Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć – mówi, a w jego oczach odbija się smutek człowieka, który poznał głębię mojego cierpienia.
Kręcę głową i zapewniam go: – Wiem, że byś mnie nie skrzywdził – przyznaję, mój głos jest pełen delikatności. – Po prostu nie jestem przyzwyczajona do łagodności.
Jim posyła mi pełen współczucia uśmiech, po czym z jego ust pada pytanie, które wprawia mnie w kompletną konsternację. – Naprawdę nie wiesz, kim jesteś? – pyta z ciężarem w głosie, jakby zakładał, że powinnam już dawno to wiedzieć.
– Kim jestem? – powtarzam, mój głos zdradza dezorientację. – Nie rozumiem pytania. Jestem tym, kim wszyscy. Człowiekiem – upieram się, rzucając mu zdezorientowane spojrzenie.
Wygląda, jakby spodziewał się takiej reakcji, a jego troska tylko się pogłębia. – Nawet nie czujesz różnicy w zapachu? – drąży, zbaczając na dziwny grunt.
Nie mogę powstrzymać śmiechu na absurdalność jego pytania. – Jedyne, co tu czuję, to zapach przypalonego jedzenia na patelni – śmieję się, nie mogąc pojąć, dokąd Jim zmierza z tą dziwną rozmową.
Przeklina, biegnie do kuchenki, by ją wyłączyć, i zdejmuje dymiącą się patelnię, przenosząc ją do zlewu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przez jakiś czas milczymy w kuchni, skupiając się na gotowaniu. Jestem wdzięczna, że Jim przyjmuje nowe zamówienia i podaje posiłki, by klienci nie musieli patrzeć na moją pękniętą wargę i posiniaczone, spuchnięte oko.
Gdy ostatni klient żegna się z nami, zwykle tętniąca życiem atmosfera baru zaczyna cichnąć, pozostawiając tylko nas dwoje w jego przytulnych wnętrzach. Jim zwraca się do mnie ze spojrzeniem pełnym empatii i zrozumienia. 'Jeśli to coś warte, Astrid,' mówi, jego głos jest łagodny, a jednocześnie szczery, 'cokolwiek stało się z twoją mamą, jestem pewien, że nie chciałaby, żebyś obwiniała się za jej śmierć. Jestem też pewien, że nie chciałaby, by twój ojciec przez te wszystkie lata cię krzywdził z tego powodu.'
Nie mogę się powstrzymać od poprawienia go. Mój głos nabiera odcienia nowo odnalezionej jasności. 'Ojczym,' wtrącam, prostując fakt.
Jim mruga, na chwilę zaskoczony. 'Twój ojczym? Myślałem...' Zaczyna, zanim mu przerwę, wciąż nie do końca wierząc w to, co się wydarzyło. 'Tak, sama dowiedziałam się dopiero wczoraj w nocy,' wyznaję, wciąż próbując to wszystko przetrawić. 'Podobno mój biologiczny ojciec zmarł, gdy moja mama była ze mną w ciąży.'
Spojrzenie Jima pada na podłogę, a na jego twarzy pojawia się posępny wyraz. 'Przykro mi,' mamrocze, jego głos jest pełen współczucia.
Z moich ust wymyka się westchnienie, a ramiona mi opadają. 'Na początku też było mi przykro, ale teraz sama nie wiem. Może to nawet dobrze, że nie jest moim prawdziwym ojcem,' przyznaję, a w moim głosie pobrzmiewa nuta niepewności.
Jim kiwa głową, obdarzając mnie wspierającym uśmiechem. 'Och, prawie bym zapomniał. Myślisz, że mogłabyś dziś zostać dłużej w pracy?' pyta, zmieniając temat. 'Przyjeżdżają ważni ludzie z sąsiedniego miasteczka na istotne spotkanie. Byłoby świetnie, gdybym tym razem mógł do nich dołączyć, zamiast serwować jedzenie i napoje.'
Moje myśli wędrują do człowieka, którego niechętnie nazywam teraz ojczymem. 'Muszę zadzwonić do ojczyma i zapytać,' odpowiadam, w moim głosie słychać cień goryczy. 'Ale jestem pewna, że się zgodzi, jeśli oznacza to dla niego więcej pieniędzy na alkohol.' To takie dziwne, takie obce, myśleć o nim i nazywać go ojczymem.
Sięgam po telefon zamontowany na ścianie i wybieram numer, a moje serce bije mocno, gdy czekam na odpowiedź. 'No,' odzywa się szorstko.
'Cześć, um, Jim chciałby wiedzieć, czy mogę dziś zostać na późną zmianę,' tłumaczę ostrożnie. 'Wygląda na to, że dziś wieczorem odbędzie się tutaj jakieś firmowe spotkanie.'
'Chyba przydałyby się dodatkowe pieniądze,' burczy, a w jego głosie słychać obojętność. 'Ale oczekuję, że wrócisz prosto do domu,' dodaje, po czym nagle kończy rozmowę i odkłada słuchawkę z trzaskiem.
Wszystkie moje zarobki z pracy zawsze wpływały na jego konto, będąc nieustannym przypomnieniem o mojej niewoli. Nie mogę nawet odłożyć pieniędzy, by się wyprowadzić ani kupić biletu autobusowego, by uciec. Mimo tego, że ojczym zabiera całą moją wypłatę, i tak wolę schronić się w pracy, niż tkwić w przytłaczającej atmosferze domu.
Odwracam się do Jima z wymuszonym uśmiechem. 'W porządku. Ojczym pozwala mi zostać jeszcze kilka godzin,' informuję go.
Jim kiwa głową i uśmiecha się. W jego oczach pojawia się wdzięczność. 'Dobrze,' wydycha z ulgą.
Mija kilka godzin, wypełnionych nieustannym zmywaniem naczyń i przygotowywaniem posiłków, podczas gdy napięcie przed ważnym spotkaniem rośnie. Starannie układam półmisek z jedzeniem, godny tej okazji. Ciekawość dotycząca zbliżającego się zebrania dręczy mnie niczym natarczywy szept. Nie mogąc dłużej powstrzymać swojej dociekliwości, zwracam się do Jima z wyczekującym tonem. 'Czy powinnam wiedzieć coś o tym spotkaniu?' pytam, mając nadzieję na choćby cień informacji.
Jim zatrzymuje się na moment, by przemyśleć odpowiedź. 'Mamy po prostu pewne problemy w miasteczku Shadow Crest,' wyjawia.
Moje zdziwienie jest widoczne, gdy odpowiadam: 'Och, w Shadow Crest? Nigdy tam nie byłam. Słyszałam, że pełno tam agresywnych ludzi, którzy zachowują się jak dzikie zwierzęta.'
Jim nie może powstrzymać się od serdecznego śmiechu, który rozbrzmiewa po kuchni. 'Nie jest aż tak źle, a ja tam mieszkam. Czy jestem agresywny? Biegam jak dzikie zwierzę?' droczy się, a jego oczy błyszczą rozbawieniem.
Pochłonięta ciepłem jego śmiechu, śmieję się razem z nim, przyznając: 'Masz rację. Nie, nie jesteś agresywny. I nie, nie biegasz jak dzikie zwierzę. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.'
Jim kręci głową, a jego śmiech przechodzi w kpiący uśmiech. „Gdybyś tylko wiedziała, Astrid,” rozważa, a w jego słowach pobrzmiewa nuta ukrytej prawdy. „Goście będą tu za chwilę. Po prostu weź zamówienia na napoje i przynieś talerz z jedzeniem, kiedy będziesz gotowa.”
Kiwnęłam głową na znak zrozumienia, pozwalając, by przejął nade mną profesjonalny ton. „Jasne, szefie”, potwierdzam, z uśmiechem igrającym na moich ustach.
Gdy wieczorne powietrze staje się chłodniejsze, sięgam po swoją bluzę z kapturem. „Och, Jim, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, jeśli założę kaptur na głowę. Nie chcę, żeby się na mnie gapili ani pytali o rozciętą wargę i podbite oko.”
Jim spojrzał na mnie ze zrozumieniem i kiwnął głową z uspokajającym uśmiechem. „Oczywiście, nie ma sprawy.”
Kilka minut później w oddali narasta warkot silników samochodowych. Pojazdy zatrzymują się równocześnie, a ich drzwi trzaskają z hukiem. Odgłos kroków roznosi się po żwirowym parkingu, każdy krok zwiastuje nadejście zbliżającego się zgromadzenia. Urokliwy dzwoneczek wiszący nad wejściem do baru rozbrzmiewa za każdym razem, gdy któryś z mężczyzn przekracza próg, a jego melodyjny dźwięk przecina powietrze. Nie mogę się powstrzymać przed ukradkowym spojrzeniem, wspinam się na palce, by zza kuchennej lady dojrzeć salę jadalną.
W słabo oświetlonej sali gromadzi się grupa imponujących postaci, około osiemnastu mężczyzn, ale żaden nie jest przeciętny. Ich sylwetki są masywne, z mięśniami wyraźnie zarysowanymi pod garniturami. Ich obecność jest przytłaczająca, podkreślona szorstką urodą. Wtedy na scenę wkracza wyjątkowo przystojny mężczyzna. W jego obecności sala ożywa, a mężczyźni rozstępują się, by zrobić mu miejsce, jakby był kimś o ogromnym znaczeniu. Serce podskakuje mi w piersi na ten widok. Jego włosy są głęboko czarne, lśniące, otaczają parę hipnotyzujących niebieskich oczu. Pełne, kuszące usta podkreślają wyrzeźbioną linię szczęki, ostrą niczym stal. Moje oczy zatrzymują się na tych ustach, a we mnie rozpala się nieodparta ciekawość—jak to by było, gdybym poczuła je na swoich?
Całe pomieszczenie zdaje się tętnić podskórnym napięciem, gdy przystojny mężczyzna wciąga głęboko powietrze, jego nozdrza rozszerzają się z zaciekawieniem. Unosi brew, rozglądając się w poszukiwaniu czegoś lub kogoś, co wzbudziło jego zainteresowanie.
„Jim, co to za zapach?” — pyta mężczyzna, a w jego głosie słychać intrygę. Jego wzrok pada w moim kierunku i ogarnia mnie panika. Bez zastanowienia kucam, serce wali mi jak oszalałe.
„Pachnie wanilią i ciastkami”, dodaje.
Udaję, że jestem zajęta, krzątając się przy półmisku plecami do wszystkich, po czym wchodzę do magazynku, by się oddalić. Zamykam za sobą drzwi i przez chwilę uspokajam oddech. Nie słyszę, co mówią, ale może to i lepiej.
Jim podchodzi do zgromadzonych gości. Jego głos jest spokojny, gdy się do nich zwraca. „Panowie, proszę, podejdźcie do lady kuchennej”, zaczyna, jego ton jest równy i uspokajający, „Astrid przyjmie wasze zamówienia. Ale proszę, nie panikujcie.” Jego oczy zatrzymują się na Alfie Rykerze, przekazując mu wiadomość przeznaczoną tylko dla niego. „Szczególnie ty, Alfo Ryker, kiedy powiem ci, że Astrid jest wyrzutkiem. To pewnie dlatego ten dziwny zapach”, wyjaśnia Jim.
Odpowiedź Alfy Rykera jest wybuchowa—wybuch gniewu wstrząsa powietrzem wokół. Jego pięść uderza w stół z głośnym hukiem, a głos wznosi się w gniewnym proteście. „Co!” — krzyczy na to stwierdzenie.
Jim reaguje natychmiast, kładąc uspokajającą dłoń na napiętym ramieniu Alfy. „Alfo Ryker, musisz się uspokoić!” — Jim prosi stanowczo. „Astrid to tylko młoda dziewczyna, która potrzebowała pracy. Astrid pracuje u mnie już prawie rok i jest jedną z moich najlepszych pracownic. Nie jesteśmy też na waszym terytorium, więc Astrid nie narusza granic. Niczego złego nie zrobiła. Dlatego radzę ci usiąść i zachowywać się przyzwoicie!” Jego słowa brzmią jak ostrzeżenie.
Alfa Ryker patrzy na Jima dziko. „Grożisz mi, Jim?” — warczy, jego głos jest niski, groźny i dziwnie zwierzęcy.
Jim cofa się o krok. „Oczywiście, że nie, Alfo,” odpowiada, wybierając słowa z rozwagą. „Po prostu przypominam. Mimo że ty i wszyscy tu obecni nie lubicie wyrzutków, ona nic złego nie zrobiła i zostanie z tego wyłączona.” Napięcie w pomieszczeniu powoli ustępuje, gdy Alfa Ryker niechętnie zajmuje miejsce.
Przesuń w górę, aby kontynuować
