Elena nie mogła powstrzymać mieszanki ekscytacji i nerwowości, słuchając nalegań Stelli. „No dalej, Elena, obiecałaś, że pójdziemy do klubu i będziemy imprezować całą noc. Zostało ci tylko kilka dni tutaj, zanim wrócisz do Kalifornii. Trochę się wyluzuj”, ponagliła Stella z chytrym mrugnięciem, przez co Elena zarumieniła się i ukryła twarz w dłoniach.
„Naprawdę nie mam w co się ubrać”, zaprotestowała Elena słabo, a w jej głosie pobrzmiewała nuta niechęci.
Stella zbyła jej zmartwienia pewnym siebie machnięciem ręki. „Nie martw się, zostaw to mnie”, zapewniła, natychmiast ciągnąc Elenę do swojego pokoju. Ubrania wylatywały z szafy, gdy Stella przeszukiwała ją z determinacją, by znaleźć idealny strój. „Aha, jest!” zawołała Stella triumfalnie, trzymając sukienkę, która zasłoniła Elenie widok.
Na łóżku Eleny leżała olśniewająca czerwona koronkowa sukienka, odsłaniająca ciało i obcisła, do tego pasująca bielizna, czerwone, zabójcze szpilki grożące utratą równowagi i para błyszczących diamentowych kolczyków. Protest Eleny był natychmiastowy, a jej głos drżał od niepokoju. „Jeśli to założę, to równie dobrze mogę złamać sobie kark w tych obcasach.”
Riposta Stelli była równie szybka, a jej ton zaczepny. „Cóż, jeśli chcesz dziś wykorzystać noc na maksa, ta sukienka to twój najlepszy wybór. W przeciwnym razie żaden facet nie spojrzy na ciebie drugi raz w twoich zwykłych, 'odsłaniających' ciuchach.”
Zrezygnowana, Elena zaczęła szykować się na imprezę. Patrząc na swoje odbicie w lustrze, nie mogła powstrzymać podziwu dla swojego wyglądu w tej wyrazistej sukni. Stella zdecydowanie ma wyczucie stylu, pomyślała, po cichu ciesząc się z tego, jak wygląda.
Aprobujące spojrzenie Stelli potwierdziło myśli Eleny. „Wyglądasz absolutnie oszałamiająco, Elena. Każdy facet na sali będzie zabiegał o twoją uwagę”, skomentowała Stella, kończąc fryzurę i makijaż Eleny, z uznaniem przesuwając wzrokiem po jej postaci.
Elena odwzajemniła komplement, podziwiając wygląd Stelli. „A ty wcale nie wyglądasz gorzej”, odpowiedziała Elena, żartobliwie zerkając na przyjaciółkę.
„Dziękuję”, uśmiechnęła się Stella. „Gotowa ruszać?”
Elena skinęła głową, a obie przyjaciółki splotły ramiona i ruszyły do samochodu, rozpoczynając podróż do klubu. Po krótkiej jeździe dotarły do tętniącego życiem lokalu.
Gdy Elena i Stella cierpliwie stały w kolejce, w Elenie narastało poczucie oczekiwania. Jej wzrok powędrował ku zewnętrznej części klubu, chłonąc wizualną ucztę przed sobą. Fasada klubu była żywą prezentacją współczesnej sztuki i pulsującej energii. Neonowe światła zdobiły powierzchnię budynku, rzucając czarujące światło, które malowało otaczający chodnik hipnotyzującą paletą elektrycznych barw. Architektoniczny projekt zdawał się budzić do życia w tym kalejdoskopie kolorów – harmonijne połączenie gładkich linii i śmiałych kątów sugerowało elektryzujące przeżycia ukryte wewnątrz tych ścian.
Za wysokimi szklanymi oknami kusił uwodzicielski widok wewnętrznego świata, oferując obiecujący przedsmak energii parkietu i porywającej atmosfery, która na nie czekała. Odległy, ale uporczywy bas muzyki rozbrzmiewał przez strukturę klubu, niczym rytmiczne bicie serca odzwierciedlające ekscytację i energię unoszącą się w powietrzu.
Kolejka była zniechęcająco długa, przez co Elena zaczęła kwestionować swoją decyzję. Wydobyła z siebie wewnętrzne westchnienie, żałując swojej ochoty na wyjście do tego klubu.
Pełna nadziei prośba Eleny nie zdołała zachwiać determinacją Stelli. „Zostajemy tutaj. To jeden z najlepszych klubów w Ameryce. Poza tym chodzą plotki, że najprzystojniejsi faceci, nawet gangsterzy i mafiosi, bywają w tym miejscu”, stwierdziła Stella stanowczo.
Elena jednak miała swoje obawy. „A jeśli zwrócimy uwagę nieodpowiednich ludzi? Jeśli jakiś mafioso zdecyduje się nas porwać?”
Odpowiedź Stelli była nieugięta. „Czasem odrobina kłopotów to odświeżająca odmiana.”
Ich oczekiwanie w kolejce przeciągało się, a chłodne nocne powietrze sprawiało, że stawało się coraz mniej komfortowo. Gdy Elena już miała wyrazić swoje niezadowolenie, obok nich przemknął elegancki, czarny Lykan Hypersport, zmierzając w stronę sekcji VIP. Choć nie mogła zajrzeć do środka, coś w tym aucie przykuło jej uwagę.
„Co cię tak przyciągnęło?” zapytała Stella, wyrywając Elenę z zamyślenia.
Elena pokręciła głową, próbując się skupić. „Nic, po prostu to auto, które wjechało do strefy VIP.”
Stella zbyła to, ponownie skupiając się na kolejce. Minęło już prawie trzydzieści minut, a zimno przenikało aż do kości. Gdy Elena już miała znów się odezwać, podeszły do nich dwie imponujące postacie w doskonale skrojonych garniturach – zapewne ochroniarze, chociaż wyglądali bardziej jak modele niż pracownicy ochrony. Stali wyprostowani, emanując pewnością siebie i urokiem osobistym.
Elena na moment zaniemówiła wobec ich obecności. Jeden miał blond włosy i mierzył imponujące 183 cm, drugi górował nad nim, mając 188 cm wzrostu, a trzeci również robił wrażenie, mierząc 175 cm. Jeden z nich zwrócił się do Eleny, jego głos był stanowczy, lecz uprzejmy. „Może pani już wejść.”
Zbierając się na odwagę, Elena zapytała nieśmiało: „Czy moja przyjaciółka może wejść ze mną?”
„Oczywiście, jeśli panie pójdą za mną”, odpowiedział ochroniarz uprzejmie, prowadząc je w stronę wejścia do klubu. Pozostali dwaj ochroniarze poszli za nimi, ich wysokie sylwetki rzucały na dziewczyny ochronny cień. Mężczyzna, który je prowadził, nie był zwykłym ochroniarzem; miał w sobie aurę autorytetu. Gdy dotarły do wejścia, powitała je potężna postać, kłaniając się z szacunkiem i otwierając drzwi z rozmachem.
W środku klub był prawdziwym atakiem na zmysły: dudniąca muzyka, zapach potu i alkoholu, migające światła i ciała poruszające się w rytmie. Parkiet był morzem ruchu, ludzie zatracali się w muzyce. Elena poczuła napływ dyskomfortu; to nie była jej bajka. Czuła na sobie spojrzenia, przenikające przez tłum, co sprawiało, że była podenerwowana i lekko paranoiczna.
Podczas gdy Elena i Stella poruszały się w pulsującej atmosferze, Elena nie mogła pozbyć się wrażenia, że ktoś ją śledzi, obserwuje każdy jej ruch.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oliver stał przy oknie na poddaszu, wpatrując się w rozświetloną niczym gwiazdozbiór panoramę miasta. Głos Mansona przeciął jego zamyślenie, sprowadzając go z powrotem do teraźniejszości.
– Stary, zaczynam się nudzić. Chodźmy do klubu i trochę się zabawmy – zasugerował Manson, beta Olivera i jego najlepszy przyjaciel.
Nick, gamma Olivera i inny bliski przyjaciel, przyznał mu rację: – Miałeś rację, Oliverze; przez całe trzy miesiące byliśmy tak zajęci treningiem, że ledwo mieliśmy czas na zabawę, a teraz, kiedy już skończyliśmy, czemu by nie pójść do klubu i trochę się nie rozerwać? Może, kto wie, znajdziemy tam swoją bratnią duszę.
– W porządku, to szykujcie się na wyjście do klubu – powiedział im Oliver, a oni natychmiast podskoczyli i pobiegli do swoich pokoi, by się przygotować.
Boże, czasami zachowują się jak dzieci. Tak czy inaczej, myślę, że klub będzie dobrym pomysłem, żeby się czymś zająć, bo od jakichś dwóch miesięcy, z jakiegoś powodu, mój wilk Roy zachowuje się dziwnie, krąży w mojej głowie i przyprawia mnie o ból głowy. A gdy próbuję go zapytać, co mu jest, on odcina mnie całkowicie. Ale dziś jest jeszcze dziwniejszy niż zwykle, aż głowa mi pęka, więc może klub będzie dla mnie dobrą odskocznią. Z tą myślą Oliver poszedł do swojego pokoju, by przygotować się do wyjścia.
Wsiedli do samochodu i ruszyli do klubu należącego do ojca Olivera. Dojazd do klubu z jego domu zajmował piętnaście minut, a przez całą drogę czuł, jak Roy podskakuje w jego umyśle z ekscytacją, niczym dziecko, które po wielu latach znowu dostaje lody.
Gdy zapytał go, o co mu chodzi, Roy odpowiedział, że dowie się w swoim czasie, po czym ponownie go odciął. Oliver tylko wzruszył ramionami i skupił się na e-mailach. Kiedy tylko wysiadł z auta, uderzył go cudowny zapach – niczym ściana. Pachniało miodem, cytryną i cynamonem, trzema jego ulubionymi aromatami.
Rozejrzał się wokół, by znaleźć właściciela tego zapachu, aż w końcu jego wzrok napotkał najpiękniejsze czekoladowobrązowe oczy i natychmiast został nimi oczarowany.
– Bratnia dusza! Bratnia dusza! – jego wilk wykrzyknął w jego głowie z ekscytacją. Spojrzał w górę i zobaczył dziewczynę o ciemnoblond włosach, z ostrą linią szczęki, pełnymi różowymi ustami, jasnobrązowymi oczami i idealną sylwetką. Powiedzieć, że była piękna, to byłoby największe niedopowiedzenie roku. Zachwycał się swoim przeznaczeniem, aż nagle dwie ręce wdarły się w jego pole widzenia, wyrywając go z transu.
– Co? – on i Manson wykrzyknęli jednocześnie. Właścicielem rąk okazał się Nick.
– Co się stało? Zawiesiłeś się i na kogo tak patrzyłeś? – zapytał Nick, spoglądając za niego, by sprawdzić, na co tak patrzą.
– Cóż, znalazłem twoją Lunę i moją bratnią duszę – powiedział z łobuzerskim uśmiechem.
– Gratulacje, stary, ja też znalazłem swoją bratnią duszę – odparł Manson z szerokim uśmiechem na twarzy.
– Kogo? – zapytał Nick.
– Dziewczynę o ciemnoblond włosach w czerwonej sukience – powiedział, patrząc na swoją wybrankę z miłością.
– A ta, z którą rozmawia, w czarnej sukience, to moja bratnia dusza – powiedział Manson, patrząc na nią tak, jakby była całym jego światem.
– No to na co czekamy, chodźmy się przedstawić naszej Lunie i beta – nie mogę się doczekać, żeby je poznać i spędzić z nimi czas, chodźmy – powiedział Nick i już miał ruszać w ich stronę, ale Oliver go powstrzymał.
– Zaczekajcie, są tu po to, żeby się bawić. Pozwólcie im się nacieszyć, a po chwili podejdziemy do nich i sprawimy, że będą nasze. Są tutaj dla siebie, niech mają czas tylko dla siebie – powiedział im.
– Dobrze, ale nie chcę, żeby musiały czekać tutaj w kolejce. Zasługują na wszystko, co najlepsze na świecie – powiedział Manson, spoglądając na swoją wybrankę.
– Nie martw się, powiem ochroniarzom, żeby je wpuścili i zaprowadzili do strefy VIP. Są naszymi bratnimi duszami, więc dostaną wszystko, co najlepsze – powiedział Oliver, po czym wszyscy weszli do środka i udali się do swojej loży.
W środku były dwie blondynki, jedna w czerwonej, druga w czarnej sukience. Wyglądało na to, że je prowadzą, a ich drinki są na nasz rachunek. Wyglądają tak – powiedział i pokazał im zdjęcie, które zrobił im, gdy stał jeszcze na zewnątrz klubu. Przytaknęli mu i wyszli zrealizować jego polecenie.
– Co ty wyprawiasz? Idź do swojej bratniej duszy! Potrzebuję bratniej duszy! – jego wilk Roy zapiał żałośnie.
– Wiem, Roy, ale pozwól jej pobawić się z przyjaciółką, bo później będzie już tylko nasza – odpowiedział mu, a Roy się uspokoił, gdy zobaczyli, jak ich przeznaczenie wchodzi do klubu z przyjaciółką i kieruje się do baru.
Złapała kilka shotów i wypiła je za jednym zamachem. Potem podeszła na parkiet i zaczęła tańczyć ze swoją przyjaciółką. Oliver nie był w stanie oderwać od niej wzroku.
– Jest po prostu olśniewająca, prawda? – zapytał Roy.
– Tak, jest, i jest cała nasza – odpowiedział z łobuzerskim uśmiechem.
– Ty sobie siedź, jeśli chcesz, ale ja już nie wytrzymam bez swojej bratniej duszy, idę do niej – powiedział Manson i ruszył w stronę swojej wybranki.
Nagle do wybranki Olivera podszedł podejrzanie wyglądający mężczyzna i szepnął jej coś do ucha, przez co jego wilk zawył groźnie. Już miał ruszyć w jej stronę, gdy niespodziewanie jakaś kobieta przylgnęła do niego.
– Hej, przystojniaku, chcesz się pobawić? – zabełkotała, czepiając się jego ramienia zalotnym głosem, który przypominał dźwięk paznokci po tablicy.
– Wybacz, ale nie jestem zainteresowany – powiedział, wyplątując się z jej uścisku. Odwrócił się do baru, ale dziewczyny już tam nie było. Rozejrzał się po sali, próbując ją znaleźć, ale na próżno, więc wyostrzył zmysły i zaczął węszyć w powietrzu, by wyłapać jej wyjątkowy zapach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Elena i Stella weszły do tętniącego życiem klubu nocnego, gdzie dudniąca muzyka i kolorowe światła natychmiast je otoczyły. Dziwne uczucie pełzło po kręgosłupie Eleny, jakby niewidzialne oczy wbijały się w nią spojrzeniem. Rozejrzała się nerwowo, próbując zidentyfikować źródło tego niepokoju.
Stella, niewzruszona atmosferą, chwyciła Elenę za rękę i pociągnęła ją w stronę baru. „Chodź, napijmy się czegoś!” – krzyknęła Stella ponad muzyką, jej ekscytacja była zaraźliwa. Elena podążyła za nią, a jej niepokój na chwilę został przyćmiony entuzjazmem przyjaciółki.
Przy barze Stella pochyliła się bliżej Eleny. „Czego się napijesz?” – zapytała, podnosząc głos, by być słyszalną.
„Tylko colę” – odpowiedziała Elena, a jej głos ledwie przebijał się przez otaczający ją zgiełk. Nie mogła pozbyć się uczucia wyobcowania, jej niechęć do alkoholu wyraźnie ją odróżniała.
Oczy Stelli rozszerzyły się, a ona wybuchnęła głośnym śmiechem. „O nie, tego nie będzie! Dziś robimy shoty i naprawdę się upijamy!” Dała znak barmanowi i pewnie zamówiła cztery shoty.
Elena zawahała się, a jej obawy narastały. Nie była przyzwyczajona do mocnego picia, a myśl o wypiciu shotów sprawiała, że robiło jej się niedobrze. Niechętnie przyjęła dwa shoty, które podała jej Stella. Uniosły kieliszki i wypiły je jednocześnie. Palące uczucie w gardle Eleny towarzyszyło ciepłu, które szybko rozlało się po jej żyłach.
Stella ponownie chwyciła Elenę za rękę i pociągnęła ją na parkiet. Pośród pulsującej muzyki i wirujących świateł tańczyły razem w rytmie, a alkohol dodał ruchom Eleny poczucia wolności, jakiego dotąd nie znała. Niechciana uwaga obcych szybko stała się uciążliwa, ale odpierała ją z determinacją i pewnością siebie.
„Chcę więcej drinków, chodźmy!” – Stella wrzasnęła Elenie do ucha. Alkohol zaczął już rozmywać zahamowania Eleny i przytaknęła. Jutro było odległą sprawą, a teraz pochłaniała ją ekscytacja tej nocy.
Gdy znów przeciskały się do baru, Stella zamówiła kolejną rundę shotów. Szybko je wypiły, a Elena poczuła, że balansuje na granicy przyjemnego odurzenia. Śmiech Stelli rozbrzmiewał w jej uszach, gdy odtańczyła z adoratorem, zostawiając Elenę samą w morzu ciał.
Podszedł do niej mężczyzna o drapieżnej aurze, a jego zaloty były niepokojące. „Hej, ślicznotko. Wyglądasz na samotną. Mogę ci postawić drinka?” – bełkotał, a jego słowa ociekały fałszem.
Elena wymusiła chichotliwy uśmiech, czując się coraz bardziej oderwana od siebie. „Może pan, proszę pana,” odpowiedziała, a jej głos zdradzał dyskomfort. Ręka mężczyzny wsunęła się zaborczo na jej talię, a ona zesztywniała, a jej niepokój narastał.
Zdesperowana, by się uwolnić, Elena próbowała odeprzeć jego zaloty, ale jej wysiłki zdawały się go tylko ośmielać. Przeszył ją paniczny strach, gdy uścisk mężczyzny się wzmocnił, a alkohol przytępiał jej zmysły. Otoczenie rozmazywało się, gdy jej próby wyrwania się stawały się coraz bardziej gorączkowe.
Niskie, groźne warczenie rozległo się w powietrzu, na moment zagłuszając muzykę. Zignorowała to, uznając za wytwór upojonego umysłu, jednak jej zmagania przerwał nagły, gwałtowny ruch – mężczyzna został brutalnie odrzucony. Elena zachwiała się, a jej wzrok napotkał parę intensywnych błękitnych oczu, które zdawały się przenikać jej duszę.
Czas jakby stanął w miejscu, gdy między nimi przeszedł dreszcz elektryczności. Oddech Eleny zamarł, gdy spojrzała w oczy nieznajomego, który przyszedł jej na ratunek. Chaos wokół nich zbladł, zostawiając tylko ich dwoje w niewytłumaczalnym połączeniu.
Elena poczuła zawroty głowy, a powieki stały się ciężkie. Świat wirował, a ona zaczęła upadać, zdradzona przez własne ciało. Tuż przed utratą przytomności silne ramiona pochwyciły ją, tuląc do szerokiej piersi. Pomimo ciemności, która ją wzywała, ogarnęło ją przytłaczające poczucie bezpieczeństwa.
Oliver, Alfa o potężnej aurze, trzymał Elenę chroniąco w swoich ramionach.
Nawet w odurzeniu Elena wyczuła iskrę połączenia, gdy solidny uścisk Olivera ją objął. To było tak, jakby ich dusze się rozpoznały, rozpalając więź, która wykraczała poza ich ulotne spotkanie.
Prymitywne instynkty jego wilka, Roya, doprowadziły go do niej. Oliver poczuł falę satysfakcji, widząc jak idealnie pasuje do jego ramion, jakby była stworzona właśnie dla niego.
Niosąc ją na zewnątrz klubu, Oliver miał w głowie sprzeczne emocje. Wilk namawiał go, by ją sobie przywłaszczył, oznaczył jako swoją. Jednak głębsza, ludzka część chciała przede wszystkim zapewnić jej bezpieczeństwo.
Oliver wyszedł z przyciemnionego klubu, jego krok był lekko niepewny po wieczorze pełnym śmiechu, muzyki i kilku drinkach za dużo. Wyjął telefon i zadzwonił po szofera, nie chcąc rozdzielać się z partnerką w drodze do domu.
Czekając na przyjazd samochodu, zamknął oczy i sięgnął myślami do szczególnej więzi, którą dzielił z przyjacielem. Owa więź pozwalała im porozumiewać się bez słów, ich umysły splatały się niczym mgła.
„Hej, chciałem tylko dać znać, że jesteśmy w drodze do domu. Moja partnerka trochę przesadziła dziś wieczorem. Przekaż jej przyjaciółce, że jest ze mną bezpieczna, żeby się o nią nie martwiła” – poinformował Oliver swoich przyjaciół.
„Zrozumiałem. Dobranoc i bawcie się dobrze” – odpowiedział Nick przez więź myśli, a Oliver roześmiał się, znając dobrze żartobliwy ton przyjaciela i wiedząc, że nic takiego się nie wydarzy. Nawet jeśli bardzo pragnął z nią być i ją oznaczyć, nie był zboczeńcem, który wykorzystuje śpiącą osobę.
Samochód podjechał do krawężnika, przerywając jego rozmyślania. Kierowca wysiadł, otwierając drzwi z profesjonalnym skinieniem głowy.
„Dobry wieczór, panie. Gotowy do powrotu do domu?” – zapytał kierowca, a jego głos był balsamem dla lekko zamglonego umysłu Olivera.
Oliver pomógł nieprzytomnej przyjaciółce usiąść z tyłu eleganckiego, czarnego auta, po czym sam zajął miejsce obok niej. Gdy drzwi się zamknęły, wymienił z kierowcą porozumiewawcze spojrzenie.
„Dziękuję. Ruszajmy” – odpowiedział Oliver, a w jego głosie pobrzmiewała wdzięczność i zmęczenie.
Samochód płynnie włączył się do ruchu, a jasne światła miasta stopniowo znikały w oddali.
Po dotarciu do domu Oliver delikatnie położył Elenę na swoim łóżku, dbając o jej wygodę. Kazał jednej z Omeg przebrać ją, upewniając się, że nie obudzi się w tym czasie. Przez chwilę się wahał, zanim zostawił na stoliku szklankę wody i tabletki przeciwbólowe – gest troski o jej samopoczucie.
Stojąc przy jej łóżku i czuwając nad jej śpiącą sylwetką, Olivera ogarnęło poczucie spełnienia. Tajemnicza więź między nimi była niepodważalna, a on nie mógł oprzeć się wrażeniu, że wszystko jest tak, jak powinno. Głos Roya odezwał się w jego głowie, utwierdzając Olivera w przekonaniu, że Elena rzeczywiście jest ich przeznaczoną partnerką, uważnie wybraną przez samą Boginię Księżyca.
Ostatni raz spojrzał na swoją partnerkę i podszedł do szafy, by przebrać się w wygodne ubrania. Wyszedł z garderoby, wszedł do łóżka, przyciągnął Elenę bliżej siebie i zasnął z nią w ramionach.
Przesuń w górę, aby kontynuować