Jego oczy niemal rozbierają mnie do naga podczas śniadania następnego dnia.
Każde nalanie kawy, każde zebrane naczynie, każdy mój ruch wokół stołu—Alpha Paul śledzi to wszystko z intensywnością drapieżnika, który rozważa, w jaki sposób chce pożreć swoją ofiarę.
Moje dziewicze ciało jest zdrajcą, reaguje na każdy najmniejszy gest, jakby ciągnął za niewidzialne sznurki.
Brodawki twarde na tyle, by prześwitywały przez cienki materiał mojego uniformu. Puls bijący w miejscach, które nie powinny mieć własnego rytmu. Przestrzeń między udami wilgotna od wstydu i pragnienia.
To jest mężczyzna, który zabił trzy żony. Który zostawił za sobą szlak ciał aż do kanadyjskiej granicy. Którego moja kuzynka ma poślubić za dwa tygodnie.
A on nie spojrzał na nią ani razu, odkąd usiadł przy stole.
"Jeszcze trochę śmietanki, kochanie?" Głos Sarah ocieka słodyczą, gdy pochyla się ku Alpha Paulowi, jej palce muskają jego rękaw.
"Nie."
Nawet teraz nie patrzy na nią, kiedy mówi, a to jedno słowo niesie ze sobą taki ładunek odrzucenia, że jej uśmiech na chwilę blednie.
Zbieram pusty talerz, a jego uwaga podąża za mną przez pokój.
Jej ciężar opiera się o moją skórę, śledząc krzywiznę moich bioder, gdy pochylam się po sztućce. Moje instynkty, zwykle stłumione do posłuszeństwa, budzą się niespokojnie. Moja wilcza część rozpoznaje w nim coś, czego mój ludzki umysł nie potrafi przetworzyć.
Kiedy Sarah zauważa kierunek jego spojrzenia, jej wyraz twarzy twardnieje pod wyuczonym uśmiechem.
"Morgan, kochanie." Głos Sarah ocieka sztucznym miodem. "Świeża herbata. Ten dzbanek już wystygł, a mamy tyle do omówienia w sprawie przygotowań do ślubu."
Przynoszę świeży dzbanek z kredensu, para wije się z jego dziobka. Gdy nachylam się, by nalać, łokieć Sarah z precyzją zahacza o uchwyt i gorący płyn rozlewa się na moje dłonie.
Zaciskam zęby na krzyku bólu tak mocno, że czuję smak krwi.
"O nie, jakaż jestem nieostrożna!" Sarah przykłada dłoń do piersi w udawanym przerażeniu. "Tak mi przykro, kuzynko, nic ci się nie stało?"
Skóra na moich dłoniach wrzeszczy z bólu, czerwienieje wściekle i pokrywa się plamami. Przyciskam je do fartucha, nie mogąc wydusić słowa przez pulsujący ból.
Metal zgrzyta o porcelanę i podnoszę wzrok, by zobaczyć, jak Alpha Paul ściska nóż z taką siłą, że aż bieleją mu knykcie. Nóż do masła w jego pięści wygina się jak toffi, metal jęczy pod naciskiem.
Jego szczęka zaciska się bezgłośnie, mięśnie napinają się pod ostrą linią kości policzkowych, a jego blade, błękitne oczy ściemniały od ledwo tłumionej furii.
"Nic mi nie jest," wyduszam, cofając się w stronę drzwi do kuchni. "Przyniosę zaraz świeży dzbanek."
"Właściwie do przygotowań ślubnych potrzebne są rzeczy z miasta," mówi słodko, wyciągając telefon i wysyłając mi listę zakupów. "Weź vana i wróć przed kolacją."
Wdzięczność zalewa mnie, niespodziewana i gwałtowna. Ucieczka, choćby chwilowa, jest jak tlen po topieniu się. Uciekam do następnego pokoju, wciskając poparzone dłonie pod zimną wodę, aż ból słabnie do znośnego tętnienia.
"Jesteś ranna."
Odwracam się i Alpha Paul stoi w progu, wypełniając go całkowicie. Jego wzrok sunie od moich poparzonych rąk do twarzy, a w tych arktycznych oczach błyska coś śmiertelnie niebezpiecznego.
"Nic mi nie jest, Alpha." Próbuję go ominąć, ale on jest szybszy, zamyka mnie przy zlewie.
"Kłamiesz." Pochyla się bliżej, jego oddech gorący na mojej twarzy. "Twój puls przyspiesza, gdy kłamiesz, mała wilczyco. I nie tylko wtedy."
Zanim zdążę zapytać, co ma na myśli, podnosi moje dłonie do ust. Jego język muska najgorsze oparzenia, a ból po prostu... znika.
Wilcza ślina. Właściwości lecznicze. Znam teorię, ale mój umysł się zawiesza, gdy czuję jego usta na swojej skórze.
"Lepiej?" Jego oddech jest gorący przy moim nadgarstku.
Kiwnę głową, nie ufając własnemu głosowi.
"Dobrze." Wypuszcza mnie, cofa się, a ja natychmiast tęsknię za jego bliskością. "Idź. Zanim zrobię coś, co rozpęta nową wojnę."
Uciekam, a pytania krążą w mojej głowie bez odpowiedzi.
Dlaczego patrzy na mnie w ten sposób? Dlaczego mu zależy?
Dlaczego ja czuję się przy nim właśnie tak?
***
Ludzkie miasteczko to wolność, choćby tylko chwilowa. Pędzę przez zakupy ślubne—wstążki i kieliszki do szampana oraz wszystkie rekwizyty do ślubnej fantazji Sarah z mężczyzną, który patrzył na nią jak na mebel.
Każde zadanie przybliża mnie do jedynego miejsca, w którym naprawdę chcę być, a gdy w końcu wpycham się przez drzwi kawiarni Ricky, napięcie w moich ramionach zaczyna się rozluźniać.
— Oto moja ulubiona tajemnicza dziewczyna! — Ricky macha zza lady, jej dzikie loki podskakują, gdy spieszy w moją stronę. — Już zaczynałam myśleć, że o mnie zapomniałaś.
— Nigdy. — Wślizguję się do naszej stałej loży, chowając ręce pod stołem. — Po prostu nie mogłam się wcześniej wyrwać.
Siada naprzeciwko mnie, jej brązowe oczy są ciepłe, pełne prawdziwej troski. Potem jej wzrok pada na miejsce, gdzie chowam dłonie, a wyraz jej twarzy zmienia się z powitalnego na zaniepokojony.
— Pokaż mi je. — Sięga przez stół, jej palce są delikatne, gdy wyciąga moje ręce na światło. — Morgan, co ci się, do cholery, stało?
— Wypadek z herbatą — skłamałam, patrząc, jak ogląda gniewnie czerwone oparzenia. — Wygląda gorzej, niż się czuje. Już naprawdę nie boli.
— Bzdura. — Obejmuje moje dłonie jak ranne ptaki, jej szczęka się napina. — Ciągle rozglądasz się przez ramię, jakby ktoś właśnie cię ścigał.
Ktoś faktycznie to robi, myślę, przypominając sobie blade niebieskie oczy i mroczną satysfakcję w uśmiechu Paula. Tylko nie rozumiem dlaczego.
— Wszystko się zmienia — szepczę, nie mogąc powiedzieć jej więcej niż urywki prawdy. — Dużo się dzieje w domu, czego nie potrafię wyjaśnić.
Ricky pochyla się do przodu, jej głos cichnie, by zrównać się z moim.
— To nie tłumacz się, po prostu już się stamtąd wynoś. Od lat ci mówię, że ta sytuacja nie jest w porządku. Zamieszkaj ze mną—moje mieszkanie nie jest luksusowe, ale kanapa jest wygodna, a współlokatorka wyprowadziła się w zeszłym miesiącu.
Serce mnie boli od tej niemożliwej dobroci w jej propozycji.
Nie ma pojęcia, o co prosi. Nie zna świata, w którym żyję, ani zagrożeń, które mogłabym sprowadzić na jej spokojne, ludzkie życie.
— Nie mogę ci tego zrobić. — Delikatnie ściskam jej palce, ignorując pieczenie oparzeń. — Ale doceniam cię bardziej, niż kiedykolwiek się dowiesz.
— Jesteś niemożliwa, wiesz o tym? — wzdycha, ale pod jej frustracją jest miłość. — Tylko obiecaj mi, że uważasz na siebie.
— Obiecuję — mówię, a kłamstwo smakuje gorzko na moim języku.
Rozmawiamy jeszcze przez tę jedną, cenną godzinę, zanim zmuszam się do wyjścia. Zakupy same się nie zapakują, a konsekwencje późnego powrotu są zbyt straszne, by o nich myśleć.
Podnoszę ostatnie pudełko do vana, gdy znajomy głos przecina popołudniowe powietrze.
— No proszę, proszę. — Sarah wychodzi zza pojazdu, flankowana przez dwie swoje najbliższe przyjaciółki. — Znowu spotykasz się ze swoją żałosną ludzką przyjaciółką, widzę?
Żołądek podchodzi mi do gardła, gdy rusza w moją stronę, jej obcasy stukają o chodnik z drapieżną precyzją.
— Wiesz, że to zakazane, kuzynko. — Przyciska mnie do zimnej metalowej karoserii vana. — Zwłaszcza teraz, kiedy wreszcie mamy osiągnąć pokój z watahą Krwawego Grzbietu, nie możemy pozwolić, byś psuła naszą reputację kontaktami z ludźmi.
Jedna z jej przyjaciółek podnosi telefon, a ja słyszę sztuczny dźwięk migawki robiącej zdjęcie, na którym stoję przy wejściu do kawiarni.
— Co robicie? — Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję, gdy panika ściska mi gardło.
— Zbieram dowody. — Dłoń Sarah zaciska się na mojej szyi. — Ciekawe, co mój przyszły mąż pomyślałby o tym, że wymykasz się do ludzi?
Ściska tak, by podkreślić swoją rację, na sekundę odcinając mi tlen.
— Albo co ojciec zrobiłby, gdyby dowiedział się, że ryzykujesz nasze przymierze przez swoje egoistyczne zachowanie? — Jej uśmiech poszerza się, gdy mnie puszcza, patrząc, jak łapię oddech.
— Te zdjęcia będą bardzo dobrze zabezpieczone — kontynuuje, cofa się z satysfakcją rozświetlającą jej oczy. — I tam pozostaną, dopóki będziesz pamiętać o swoim miejscu.
Znika za rogiem ze swoimi przyjaciółkami, ich śmiech ciągnie się za nimi jak trucizna. Opieram się o vana, przyciskając dłoń do stłuczonego gardła, gdy ciężar jej groźby w pełni na mnie spada.
Wie o Ricky, i może wykorzystać tę wiedzę, by zniszczyć jedyne światło, jakie mi pozostało.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kuchnia o czwartej rano powinna być moja. Moje sanktuarium. Moja jedyna kieszeń spokoju, zanim wataha się obudzi i przypomni sobie o moim istnieniu.
Mam łokcie zanurzone w zlewie, szoruję wczorajsze garnki, gdy każdy włos na moim ciele staje dęba. Moje ciało rejestruje jego obecność, zanim zrobią to oczy, i talerz wyślizguje mi się z rąk.
Porcelana roztrzaskuje się o kafelki, dźwięk jest obsceniczny w tej ciszy.
"Nerwowa." Głos Alfy Paula pojawia się tuż za mną. "Masz coś na sumieniu?"
Odwracam się i on tam jest—wypełnia cały próg, jego ogromna sylwetka blokuje jakąkolwiek nadzieję ucieczki. Patrzy na mnie tymi bladoniebieskimi oczami, nie mruga, cierpliwy jak drapieżnik, który wie, że jego ofiara nie ma dokąd uciec.
"Nie słyszałam, jak wszedłeś." Mój głos jest urywany, zdradza mnie.
Kucam, żeby pozbierać potłuczone kawałki, rozpaczliwie szukając zajęcia dla drżących rąk.
"Wilki, które zapowiadają swoje przybycie, nie żyją długo."
Podchodzi bliżej, każdy krok jest rozmyślny i niespieszny. Zrywam się zbyt szybko, cofając się pod zlew, gdy jego obecność całkowicie mnie przytłacza. Wtedy jego wzrok opada na moją szyję i widzę, jak cała jego postawa się zmienia.
"Odwróć głowę."
"Co?"
"Odwróć. Swoją. Głowę."
Alfa-rozkaz w jego głosie omija mój rozum całkowicie. Ciało słucha, zanim zdołam się opanować, odsłaniając linię mojej szyi.
Jego palce muskają siniaki, które zostawiła Sarah. Pięć idealnych śladów po jej uścisku, fioletowo-żółte na mojej skórze.
"To świeże." Jego głos jest dziwnie spokojny.
"To nic," szepczę. "Powinnam posprzątać ten bałagan, zanim ktoś…"
"Nie kłam mi, mały wilku." Jego głos staje się niski, intymny. "Czuję od ciebie strach, i to nie strach przede mną."
Podnosi moją brodę, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. Delikatny nacisk jego palców kontrastuje z niebezpiecznym napięciem w jego spojrzeniu.
"Paul, kochanie?" Głos Sarah rozbrzmiewa w korytarzu, słodki i poszukujący. "Już nie śpisz?"
Na jego twarzy pojawia się coś wyrachowanego, coś, co sprawia, że ściska mi się żołądek. Powoli puszcza moją brodę, pozwalając palcom sunąć po mojej szczęce, zanim się cofa.
"Ciekawy moment," mamrocze, nie spuszczając ze mnie wzroku. "Twoja kuzynka chyba ma szósty zmysł do przerywania nam."
Sarah pojawia się w drzwiach i zamiera. Ocenia moją i Alfy Paula bliskość, mój plecy przy blacie, brak przestrzeni między nami.
Potem on znika, zostawiając nas same w kuchni.
Na pewno zeszła za nim, podglądała przez szparę w drzwiach, jak zagania mnie pod zlew. Czeka, aż ucichną jego kroki i wtedy atakuje. Jej dłoń uderza mnie w twarz tak mocno, że pęka mi warga.
"Żałosna suko." Łapie mnie za włosy, odchylając mi głowę do tyłu. "Rzucasz się na niego jak suka w rui."
"Nie—"
"Widziałam wszystko przez drzwi. Jak cię dotykał. Prawie rozkładałaś nogi." Odsuwa mnie szorstko. "Oto, co się teraz stanie. Trzymasz się od niego z daleka, albo powiem ojcu, że puszczasz się z człowiekiem."
Krew mi zastyga. "Co?"
"Ten twój przyjaciel z miasta. Rick? Bardzo męskie imię." Jej uśmiech to czysta trucizna. "Jestem pewna, że ojciec chętnie usłyszy, jak jego skompromitowana córka plugawi krew z ludzkim kutasem."
"Ricky to kobieta, i jest tylko przyjaciółką…"
"Kto w to uwierzy? Kto uwierzy tobie ? Tolerowanej ledwo wilczycy bez wilka, która zabiła własną matkę? Puszczalskiej z watahy, która broni się przed oskarżeniami o bestialstwo?"
Jej słowa uderzają mnie prosto w brzuch.
Wciąż pamiętam dzień, w którym zmarła mama. Wciąż pamiętam, jak ojciec—Alfa watahy—ogłosił Sierotę Sarę swoją córką, a mnie, swoją prawdziwą córkę, zamienił w bezwartościową niewolnicę i worek treningowy.
Nikt mi wtedy nie wierzył. Nikt nie uwierzy mi teraz.
Pochyla się tak blisko, że widzę tylko ją.
"Jedno moje słowo i ojciec nie tylko cię pobije. Zrobi z ciebie przykład. Taki, który zostawia blizny—na zewnątrz i w środku."
Podłoga zdaje się trząść pod moimi stopami. Kochanek-człowiek—to kłamstwo, ale samo oskarżenie sprowadziłoby na mnie coś gorszego niż lanie.
"Rozumiem," szepczę, bo nic innego nie mogę powiedzieć.
"Dobra suka." Klepie mnie po policzku tam, gdzie mnie uderzyła. "Posprzątaj tu. Zalałaś podłogę krwią."
***
Do wieczora ledwo mogłam oddychać.
Dzień był bez końca, upływał w swoim zwykłym rytmie. Obowiązki. Lęk. Bicie. Narastający niepokój. Zadowolone spojrzenia Sarah. Oczy Alphy Paula śledzące mnie wszędzie, obiecujące rzeczy, które mnie zabiją. Strach.
Kiedy nie mogłam już tego znieść, uciekłam do ogrodu i osunęłam się pod ścianę.
Moje płuca odmawiają posłuszeństwa. Mój wzrok zwęża się do punktu ciemności. Drapię się po klatce piersiowej, próbując przepchnąć powietrze przez panikę, która zablokowała mi gardło. Atak paniki uderza jak rozpędzony pociąg—nagły, gwałtowny, całkowity.
Wspomnienia atakują mój umysł bez litości.
Ciało mamy, nieruchome i złamane na podłodze w jadalni. Oczy puste i martwe, deserowy widelec wciąż w jej zgrabnych palcach.
Krzyki wszystkich. Głos ojca: "Morderczyni!"
Pierwsze bicie. Dwanaście lat i krzyk, krew.
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie przetrwam ani chwili dłużej w tym istnieniu.
Moje paznokcie drapią gardło, próbując je rozszarpać, próbując znaleźć powietrze—
"Przestań." Silne dłonie łapią mnie za nadgarstki. "Robisz sobie krzywdę."
Alpha Paul. Bo oczywiście, że to Alpha Paul. Bogini Księżyca ma chore poczucie humoru.
"Nie… mogę… oddychać…"
Przyciąga mnie do swojej piersi, jedną ogromną dłonią przyciskając moją dłoń do swojego serca. Głęboki głos przebija się przez szum w mojej głowie.
"Oddychaj ze mną." Twarz Paula wyostrza się nade mną. "Wdech. Zatrzymaj. Wydech. Jeszcze raz. Skup się na moim głosie."
Stały rytm jego oddechu staje się moją kotwicą. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. Powoli, wbrew wszystkiemu, panika zaczyna ustępować. Uświadamiam sobie trawę pod kolanami, nocne powietrze chłodzące moją rozpaloną skórę, zapach dymu, który przylgnął do jego koszuli.
"Co to wywołało?" Jego głos jest teraz łagodny, pozbawiony zwykłej ostrości.
"Nic, z czym bym sobie nie poradziła." Próbuję znowu się odsunąć, wstyd wypala mnie od środka. "Przepraszam, że musiałeś to widzieć."
"Nie." Jego ramiona zaciskają się mocniej, zatrzymując mnie przy sobie. "Nie musisz udawać."
Życzliwość w jego głosie roztrzaskuje coś w mojej piersi. Nie na tyle, by go wpuścić, ale wystarczająco, by przestać go odpychać.
"Dlaczego ta wataha traktuje cię jak przestępczynię?" Odchyla się, by przyjrzeć się mojej twarzy. "Jesteś córką Alphy. Powinnaś być chroniona, nie złamana."
Krew odpływa mi z twarzy. "Skąd…"
"Dbam o to, by wiedzieć wszystko o watahach, z którymi zamierzam się sprzymierzyć." Jego uścisk lekko się zaciska. "Więc powiedz mi, mały wilczku. Dlaczego Alpha Srebrnego Księżyca ogłasza swojego bratanka następcą, podczas gdy jego własna córka jest traktowana jak niewolnica?"
To pytanie wymaga prawdy, i sama ją podaję.
"Zabiłam ją…" Wyznanie rozdziera mi gardło. "Moją matkę. Zabiłam ją w jej urodziny."
Jego wyraz twarzy się nie zmienia. "Jak?"
"Trucizną. W cieście, które jej upiekłam, gdy miałam dwanaście lat." Mój głos się łamie. "Chciałam sprawić jej coś wyjątkowego. Jej ulubione. Później znaleźli butelkę ukrytą w moim pokoju. Trucizna zabiła ją i… i dziecko w jej brzuchu. Mojego brata."
"Byłaś dzieckiem."
"Na tyle dużym, by chcieć pozostać jedyną dziedziczką Alphy." Wyuczone słowa smakują jak popiół. "Tak powiedział ojciec. Że zamordowałam ich, by zatrzymać swoją pozycję."
Szczęka Paula napina się, ale nie odzywa się już więcej.
"Zrobili ze mnie niewolnicę za karę, uznali, że jestem zbyt niebezpieczna, by traktować mnie jak rodzinę." Wpatruję się w swoje dłonie, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. "Mężczyzna taki jak ty nie powinien pocieszać kogoś takiego jak ja."
"Tacy jak ja?" Jego dłoń unosi się, by objąć moją twarz, kciukiem muskając kość policzkową. "Co tak naprawdę wiesz o takich jak ja?"
"Jesteś Alphą Krwawego Grzbietu. Najbardziej budzącym strach i najpotężniejszym Alphą w regionie. Nawet twoje żądze są… legendarne."
Rumieniec zalewa mi twarz na ostatnie słowa, gdy on wydaje z siebie ciemny, rozbawiony śmiech.
"Moje żądze. Tak to nazywają?" Jego kciuk opada do miejsca, gdzie bije mi puls, czując jak przyspiesza. "Powiedz mi, mały wilczku, co słyszałaś o moich żądzach?"
"Że jesteś… nienasycony. Gwałtowny. Że żadna kobieta nie przeżywa…" Urwałam, zawstydzona.
"Częściowo prawda." Pochyla się bliżej, jego oddech gorący przy moim uchu. "Jestem nienasycony. Mam potrzeby, które złamałyby większość wilczyc. Ale gwałtowny?" Jego nos przesuwa się po mojej szczęce. "Tylko gdy ktoś bardzo, bardzo mnie o to ładnie poprosi."
Moje uda napinają się mimowolnie, a jego cichy śmiech mówi mi, że to zauważył.
"Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?" Coś mrocznego i głodnego pojawia się w jego spojrzeniu. "Pamiętasz, jak na mnie patrzyłaś?"
Rumieniec rozlewa się na moich policzkach. "Byłam zszokowana, nie chciałam—"
"Twój zapach powiedział mi wszystko." Jego kciuk ledwie muska moją dolną wargę. "Strach, tak. Ale pod spodem? Podniecenie tak gęste, że czułem je na języku."
Chcę zniknąć.
Chcę umrzeć.
Chcę, żeby dotykał mnie dokładnie tak dalej.
"Jesteś fascynująca, mały wilczku." Powoli mnie puszcza. "A ja chronię to, co mnie fascynuje."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przemieszczam się między delegatami z wprawną niewidzialnością, taca balansuje na drżących palcach. Oba stada wypełniają pomieszczenie napięciem tak gęstym, że można by się nim zadławić, ich nienawiść ledwo skryta pod dyplomatycznymi uśmiechami.
Spojrzenie Alfy Paula odnajduje mnie w chwili, gdy wchodzę.
Ciężar jego uwagi przyciska się do mojej skóry niczym fizyczny dotyk, śledząc każdy mój ruch po wypolerowanej podłodze. Trzymam wzrok opuszczony, lecz ciało mnie zdradza – doskonale wiem, gdzie siedzi, na czele stołu.
Sarah jak zwykle oplata go ramieniem z zaborczą elegancją, jej palce suną po jego rękawie.
"Musisz spróbować wina z naszych wschodnich winnic," mruczy, pochylając się tak blisko, że jej usta niemal muskają jego ucho.
On odsuwa się od jej dotyku, ruch subtelny, ale nie do przeoczenia. Jego szczęka napina się z ledwo maskowanym obrzydzeniem, a uśmiech Sarah na krótką chwilę gaśnie, nim się pozbiera.
Nalewam wino jednemu z delegatów Blood Ridge, zmuszając się, by ignorować dziwne napięcie, które ściska mi klatkę piersiową za każdym razem, gdy zerkam w stronę Paula.
On tylko pomógł mi podczas ataku paniki, przypominam sobie. To nic nie znaczy.
"Populacja omeg stała się prawdziwym ciężarem," ogłasza Alfa Richard, a jego głos niesie się po stole z bezduszną swobodą. "Większość z nich to bezużyteczne istoty, nic nie wnoszą do siły stada."
Oczy Alfy Paula błyskają groźnie, tnąc w moją stronę z intensywnością, która odbiera mi oddech.
Widzę moment, w którym zmusza się, by odwrócić wzrok, jego dłonie płasko opierają się o stół z wyraźną kontrolą. Ta reakcja myli mnie bardziej niż sama jego uwaga.
Dlaczego komentarz o omegach sprawia, że patrzy na mnie w ten sposób?
Spotkanie zostaje przerwane na poczęstunek, a ja wymykam się na korytarz, rozpaczliwie łaknąc powietrza, które nie smakuje polityką i ledwie powstrzymywaną przemocą.
Dwie postacie zastępują mi drogę, zanim dotrę do korytarza dla służby.
Mira i Claudette, najbliższe towarzyszki Sarah, ich uśmiechy ostre jak potłuczone szkło.
"Biedna mała Morgan," kokietuje Mira, cofając mnie w stronę ściany. "Myślałaś, że zawsze pozostaniesz niezauważona?"
"Sarah ma dla ciebie wspaniałe plany po ślubie." Claudette teatralnie przygląda się swoim paznokciom z udawaną obojętnością. "Program hodowlany dla niepołączonych omeg zawsze szuka świeżej krwi."
Te słowa przeszywają mnie lodem, a strach zalewa mi żyły.
Program hodowlany.
Szeptane historie grozy, które słyszałam od innych służących, o kobietach, które znikały i nigdy nie wracały takie same.
"Nie wiem, o czym mówicie," udaje mi się wydusić, mój głos brzmi cienko i niewiarygodnie.
"Naprawdę?" Mira śmieje się, jej dłoń dociska moje ramię do ściany, unieruchamiając mnie. "Niepołączone omega-wilczyce służą w tym stadzie tylko jednemu celowi, a Sarah wielkodusznie wyznaczyła cię do tego zaszczytu."
Claudette pochyla się bliżej, jej oddech rozgrzewa mi policzek. "Podczas rui będziesz zaspokajać każdego samca, którego wskaże stado, raz po raz, aż całkowicie cię wykorzystają."
Obraz zamazuje mi się na krawędziach, potem zapada cisza. Obie kobiety nieruchomieją, ich twarze zmieniają się z okrutnych na przerażone, gdy cień pada na nas.
Za nimi stoi Alfa Paul, a jego obecność promieniuje śmiertelną groźbą bez potrzeby słów.
"Wyjdźcie." Jego głos jest cichy, opanowany, nieskończenie groźniejszy niż jakikolwiek krzyk.
Uciekają bez oglądania się za siebie, a ja osuwam się po ścianie, łapczywie łapiąc powietrze, którego nie mogę zaczerpnąć.
Jest przy mnie w sekundę, jego potężna sylwetka otacza mnie, odcinając wszystko oprócz jego twarzy, zapachu i furii płonącej w jasnoniebieskich oczach.
"Co ci powiedziały?" Jego dłonie obejmują moje ramiona, stanowczo, lecz bez bólu. "Powiedz mi dokładnie, czym groziły."
"To nie ma znaczenia," szepczę, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. "Nic nie możesz z tym zrobić."
"Morgan." Jego palec zahacza pod mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Powiedz mi teraz, albo sam ich odnajdę i wydobędę te informacje."
Absolutna pewność w jego głosie przełamuje mój opór.
„Program hodowlany” – wyznaję, rumieńcze wstyd rozpalając mi policzki. „Sarah planuje, żeby mnie przenieśli po ślubie, bym służył nieparzystym mężczyznom według ich uznania.”
Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy, coś mrocznego i zaborczego, co sprawia, że serce zaczyna mi szybciej bić.
„Nie trafisz do żadnego programu hodowlanego.”
„Skąd możesz to obiecać?” – mój głos łamie się przy pytaniu. „Bierzesz ślub z moją kuzynką, nie będziesz miała żadnej kontroli nad tym, co się tu ze mną stanie.”
„Potrzebuję, żebyś mi zaufała, mały wilku.” On podchodzi bliżej, jego ciało przyciska się do mojego, aż czuję ciepło promieniujące z jego klatki piersiowej. „Czy dasz radę?”
Zanim zdążę odpowiedzieć, pochyla głowę i wsącha się we mnie głęboko, wdychając powietrze przy załomie mojego karku.
Z jego ust wydobywa się dźwięk, niski i dudniący, a jego oczy lekko się przewracają, jakby pod wpływem narkotyku.
„Bogini, twój zapach…” Jego głos opada do czegoś szorstkiego, ledwie opanowanego. „To doprowadzi mnie do szaleństwa, mając cię tak blisko, a jednocześnie nie mogąc zdobyć tego, co moje.”
To, co moje.
Te zaborcze słowa rozbrzmiewają w mojej głowie, i powinnam być przerażona, powinnam go odepchnąć, ale zamiast tego moje ciało topi się przy nim.
Kroki odbijają się echem w korytarzu, a on nagle się odsuwa, wciskając coś zimnego i małego w moją dłoń.
„Trzymaj to w tajemnicy” – rozkazuje, a wyraz jego twarzy znowu przypomina maskę niebezpiecznego Alfa. „I pamiętaj, co mówiłem o zaufaniu.”
Znika za rogiem, zostawiając mnie zaciśniętą, trzymając mały srebrny talizman w kształcie wilka.
Kiedy spotkanie zostaje wznowione, wracam na swoje miejsce przy ścianie, obserwując, jak Sarah promienieje. Alpha Paul przemienia się przede mną – cała ciepłość znika, a pozostaje jedynie zimne dowodzenie.
„On to nic podobnego do mężczyzny, który trzymał mnie podczas paniki. Która wersja jest prawdziwa?”
„Warunki są do przyjęcia” – oświadcza Alpha Richard, tasując papiery z zadowoleniem. „Czy omówimy szczegóły ślubu i sfinalizujemy traktat?”
„Jest jeszcze jeden dodatkowy warunek.” Głos Alpha Paula przecina szmer porozumień niczym nóż.
Pokój zamarł, każdy oddech zawieszony w nagłym napięciu. Jego oczy powoli przeszukują tłum, po czym zatrzymują się na mnie, stojącej sparaliżowana przy ścianie.
„Ją.” Wskazuje bezpośrednio na moją twarz, a każda głowa w pokoju odwraca się, by podążyć za jego gestem. „Służącą o ciemnorudych włosach – chcę ją jako część porozumienia.”
Szepty wybuchają w sali, a szok rozchodzi się na boki niczym kamienie wrzucone w spokojną wodę.
„Uznaj ją za ślubny prezent” – kontynuuje Alpha Paul, a jego twarz nic nie zdradza. „Będzie służyć jako moja osobista niewolnica.”
Twarz Sarah wypacza się z mieszanką dezorientacji i zazdrości, jej oczy przeskakują między mną a osobą, z którą ma być poślubiona, wyrażając narastające przerażenie.
„To jest skandal!” – wykrzykuje Alpha Richard, wstając z krzesła, a jego twarz jest zabarwiona gniewem. „Obrażasz moje stado, domagając się upokorzonej służącej jako prezent?”
„Nie miałem na myśli żadnej obrazy.” Uśmiech Paula nie niesie ciepła. „To tylko preferencja ze względu na jej… szczególne umiejętności.”
„Oferuję ci dowolną inną służącą, dowolny prezent, na który tylko masz ochotę.” Ojciec rozkłada ręce w geście dyplomatycznego przebłagania. „Dlaczego wielki Alfa z Blood Ridge miałby chcieć nic nie wartego majątku?”
„W takim razie nie będzie ślubu.” Paul powoli wstaje, jego postać dominuje w sali. „Żaden traktat, żadnego pokoju – moi ludzie i ja odejdziemy w ciągu godziny.”
Cisza rozlega się po sali niczym rozbite szkło.
„Twoje stado może cieszyć się kolejną dekadą wojny” – kontynuuje, prostując mankiety z obojętną nonszalancją. „Wybór należy do ciebie, Alpha Richard.”
Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć, nie mogę pojąć tej niemożliwej sceny, która rozwija się przede mną.
Wykorzystuje mnie jako dźwignię. Lecz dla jakiego celu?
Szepty rozchodzą się po tłumie – wojna oznacza więcej śmierci, więcej wdów, więcej dzieci dorastających bez rodziców. Ojciec swoimi oczami znajduje moje wśród chaosu, a ja obserwuję, jak jego początkowy gniew ustępuje miejsca zimnej kalkulacji.
Waży moje bezwartościowe życie wobec przetrwania swojego stada i wiem, co ujawnią te wagi.
„No cóż. Weź ją.” Jego twarz wykrzywia się w znanym odrazie, gdy patrzy na córkę, którą nienawidził przez jedenaście lat. „I tak nic dla nas nie znaczy. Ale pamiętaj – nie będziemy tolerować żadnych więzi wykraczających poza służbę przy naszym stado, ukaranym zdrajcą.”
Przesuń w górę, aby kontynuować