passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Obsession - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Obsession

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Kuchnia o czwartej rano powinna być moja. Moje sanktuarium. Moja jedyna kieszeń spokoju, zanim wataha się obudzi i przypomni sobie o moim istnieniu.

Mam łokcie zanurzone w zlewie, szoruję wczorajsze garnki, gdy każdy włos na moim ciele staje dęba. Moje ciało rejestruje jego obecność, zanim zrobią to oczy, i talerz wyślizguje mi się z rąk.

Porcelana roztrzaskuje się o kafelki, dźwięk jest obsceniczny w tej ciszy.

"Nerwowa." Głos Alfy Paula pojawia się tuż za mną. "Masz coś na sumieniu?"

Odwracam się i on tam jest—wypełnia cały próg, jego ogromna sylwetka blokuje jakąkolwiek nadzieję ucieczki. Patrzy na mnie tymi bladoniebieskimi oczami, nie mruga, cierpliwy jak drapieżnik, który wie, że jego ofiara nie ma dokąd uciec.

"Nie słyszałam, jak wszedłeś." Mój głos jest urywany, zdradza mnie.

Kucam, żeby pozbierać potłuczone kawałki, rozpaczliwie szukając zajęcia dla drżących rąk.

"Wilki, które zapowiadają swoje przybycie, nie żyją długo."

Podchodzi bliżej, każdy krok jest rozmyślny i niespieszny. Zrywam się zbyt szybko, cofając się pod zlew, gdy jego obecność całkowicie mnie przytłacza. Wtedy jego wzrok opada na moją szyję i widzę, jak cała jego postawa się zmienia.

"Odwróć głowę."

"Co?"

"Odwróć. Swoją. Głowę."

Alfa-rozkaz w jego głosie omija mój rozum całkowicie. Ciało słucha, zanim zdołam się opanować, odsłaniając linię mojej szyi.

Jego palce muskają siniaki, które zostawiła Sarah. Pięć idealnych śladów po jej uścisku, fioletowo-żółte na mojej skórze.

"To świeże." Jego głos jest dziwnie spokojny.

"To nic," szepczę. "Powinnam posprzątać ten bałagan, zanim ktoś…"

"Nie kłam mi, mały wilku." Jego głos staje się niski, intymny. "Czuję od ciebie strach, i to nie strach przede mną."

Podnosi moją brodę, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. Delikatny nacisk jego palców kontrastuje z niebezpiecznym napięciem w jego spojrzeniu.

"Paul, kochanie?" Głos Sarah rozbrzmiewa w korytarzu, słodki i poszukujący. "Już nie śpisz?"

Na jego twarzy pojawia się coś wyrachowanego, coś, co sprawia, że ściska mi się żołądek. Powoli puszcza moją brodę, pozwalając palcom sunąć po mojej szczęce, zanim się cofa.

"Ciekawy moment," mamrocze, nie spuszczając ze mnie wzroku. "Twoja kuzynka chyba ma szósty zmysł do przerywania nam."

Sarah pojawia się w drzwiach i zamiera. Ocenia moją i Alfy Paula bliskość, mój plecy przy blacie, brak przestrzeni między nami.

Potem on znika, zostawiając nas same w kuchni.

Na pewno zeszła za nim, podglądała przez szparę w drzwiach, jak zagania mnie pod zlew. Czeka, aż ucichną jego kroki i wtedy atakuje. Jej dłoń uderza mnie w twarz tak mocno, że pęka mi warga.

"Żałosna suko." Łapie mnie za włosy, odchylając mi głowę do tyłu. "Rzucasz się na niego jak suka w rui."

"Nie—"

"Widziałam wszystko przez drzwi. Jak cię dotykał. Prawie rozkładałaś nogi." Odsuwa mnie szorstko. "Oto, co się teraz stanie. Trzymasz się od niego z daleka, albo powiem ojcu, że puszczasz się z człowiekiem."

Krew mi zastyga. "Co?"

"Ten twój przyjaciel z miasta. Rick? Bardzo męskie imię." Jej uśmiech to czysta trucizna. "Jestem pewna, że ojciec chętnie usłyszy, jak jego skompromitowana córka plugawi krew z ludzkim kutasem."

"Ricky to kobieta, i jest tylko przyjaciółką…"

"Kto w to uwierzy? Kto uwierzy tobie ? Tolerowanej ledwo wilczycy bez wilka, która zabiła własną matkę? Puszczalskiej z watahy, która broni się przed oskarżeniami o bestialstwo?"

Jej słowa uderzają mnie prosto w brzuch.

Wciąż pamiętam dzień, w którym zmarła mama. Wciąż pamiętam, jak ojciec—Alfa watahy—ogłosił Sierotę Sarę swoją córką, a mnie, swoją prawdziwą córkę, zamienił w bezwartościową niewolnicę i worek treningowy.

Nikt mi wtedy nie wierzył. Nikt nie uwierzy mi teraz.

Pochyla się tak blisko, że widzę tylko ją.

"Jedno moje słowo i ojciec nie tylko cię pobije. Zrobi z ciebie przykład. Taki, który zostawia blizny—na zewnątrz i w środku."

Podłoga zdaje się trząść pod moimi stopami. Kochanek-człowiek—to kłamstwo, ale samo oskarżenie sprowadziłoby na mnie coś gorszego niż lanie.

"Rozumiem," szepczę, bo nic innego nie mogę powiedzieć.

"Dobra suka." Klepie mnie po policzku tam, gdzie mnie uderzyła. "Posprzątaj tu. Zalałaś podłogę krwią."

***

Do wieczora ledwo mogłam oddychać.

Dzień był bez końca, upływał w swoim zwykłym rytmie. Obowiązki. Lęk. Bicie. Narastający niepokój. Zadowolone spojrzenia Sarah. Oczy Alphy Paula śledzące mnie wszędzie, obiecujące rzeczy, które mnie zabiją. Strach.

Kiedy nie mogłam już tego znieść, uciekłam do ogrodu i osunęłam się pod ścianę.

Moje płuca odmawiają posłuszeństwa. Mój wzrok zwęża się do punktu ciemności. Drapię się po klatce piersiowej, próbując przepchnąć powietrze przez panikę, która zablokowała mi gardło. Atak paniki uderza jak rozpędzony pociąg—nagły, gwałtowny, całkowity.

Wspomnienia atakują mój umysł bez litości.

Ciało mamy, nieruchome i złamane na podłodze w jadalni. Oczy puste i martwe, deserowy widelec wciąż w jej zgrabnych palcach.

Krzyki wszystkich. Głos ojca: "Morderczyni!"

Pierwsze bicie. Dwanaście lat i krzyk, krew.

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie przetrwam ani chwili dłużej w tym istnieniu.

Moje paznokcie drapią gardło, próbując je rozszarpać, próbując znaleźć powietrze—

"Przestań." Silne dłonie łapią mnie za nadgarstki. "Robisz sobie krzywdę."

Alpha Paul. Bo oczywiście, że to Alpha Paul. Bogini Księżyca ma chore poczucie humoru.

"Nie… mogę… oddychać…"

Przyciąga mnie do swojej piersi, jedną ogromną dłonią przyciskając moją dłoń do swojego serca. Głęboki głos przebija się przez szum w mojej głowie.

"Oddychaj ze mną." Twarz Paula wyostrza się nade mną. "Wdech. Zatrzymaj. Wydech. Jeszcze raz. Skup się na moim głosie."

Stały rytm jego oddechu staje się moją kotwicą. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. Powoli, wbrew wszystkiemu, panika zaczyna ustępować. Uświadamiam sobie trawę pod kolanami, nocne powietrze chłodzące moją rozpaloną skórę, zapach dymu, który przylgnął do jego koszuli.

"Co to wywołało?" Jego głos jest teraz łagodny, pozbawiony zwykłej ostrości.

"Nic, z czym bym sobie nie poradziła." Próbuję znowu się odsunąć, wstyd wypala mnie od środka. "Przepraszam, że musiałeś to widzieć."

"Nie." Jego ramiona zaciskają się mocniej, zatrzymując mnie przy sobie. "Nie musisz udawać."

Życzliwość w jego głosie roztrzaskuje coś w mojej piersi. Nie na tyle, by go wpuścić, ale wystarczająco, by przestać go odpychać.

"Dlaczego ta wataha traktuje cię jak przestępczynię?" Odchyla się, by przyjrzeć się mojej twarzy. "Jesteś córką Alphy. Powinnaś być chroniona, nie złamana."

Krew odpływa mi z twarzy. "Skąd…"

"Dbam o to, by wiedzieć wszystko o watahach, z którymi zamierzam się sprzymierzyć." Jego uścisk lekko się zaciska. "Więc powiedz mi, mały wilczku. Dlaczego Alpha Srebrnego Księżyca ogłasza swojego bratanka następcą, podczas gdy jego własna córka jest traktowana jak niewolnica?"

To pytanie wymaga prawdy, i sama ją podaję.

"Zabiłam ją…" Wyznanie rozdziera mi gardło. "Moją matkę. Zabiłam ją w jej urodziny."

Jego wyraz twarzy się nie zmienia. "Jak?"

"Trucizną. W cieście, które jej upiekłam, gdy miałam dwanaście lat." Mój głos się łamie. "Chciałam sprawić jej coś wyjątkowego. Jej ulubione. Później znaleźli butelkę ukrytą w moim pokoju. Trucizna zabiła ją i… i dziecko w jej brzuchu. Mojego brata."

"Byłaś dzieckiem."

"Na tyle dużym, by chcieć pozostać jedyną dziedziczką Alphy." Wyuczone słowa smakują jak popiół. "Tak powiedział ojciec. Że zamordowałam ich, by zatrzymać swoją pozycję."

Szczęka Paula napina się, ale nie odzywa się już więcej.

"Zrobili ze mnie niewolnicę za karę, uznali, że jestem zbyt niebezpieczna, by traktować mnie jak rodzinę." Wpatruję się w swoje dłonie, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. "Mężczyzna taki jak ty nie powinien pocieszać kogoś takiego jak ja."

"Tacy jak ja?" Jego dłoń unosi się, by objąć moją twarz, kciukiem muskając kość policzkową. "Co tak naprawdę wiesz o takich jak ja?"

"Jesteś Alphą Krwawego Grzbietu. Najbardziej budzącym strach i najpotężniejszym Alphą w regionie. Nawet twoje żądze są… legendarne."

Rumieniec zalewa mi twarz na ostatnie słowa, gdy on wydaje z siebie ciemny, rozbawiony śmiech.

"Moje żądze. Tak to nazywają?" Jego kciuk opada do miejsca, gdzie bije mi puls, czując jak przyspiesza. "Powiedz mi, mały wilczku, co słyszałaś o moich żądzach?"

"Że jesteś… nienasycony. Gwałtowny. Że żadna kobieta nie przeżywa…" Urwałam, zawstydzona.

"Częściowo prawda." Pochyla się bliżej, jego oddech gorący przy moim uchu. "Jestem nienasycony. Mam potrzeby, które złamałyby większość wilczyc. Ale gwałtowny?" Jego nos przesuwa się po mojej szczęce. "Tylko gdy ktoś bardzo, bardzo mnie o to ładnie poprosi."

Moje uda napinają się mimowolnie, a jego cichy śmiech mówi mi, że to zauważył.

"Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?" Coś mrocznego i głodnego pojawia się w jego spojrzeniu. "Pamiętasz, jak na mnie patrzyłaś?"

Rumieniec rozlewa się na moich policzkach. "Byłam zszokowana, nie chciałam—"

"Twój zapach powiedział mi wszystko." Jego kciuk ledwie muska moją dolną wargę. "Strach, tak. Ale pod spodem? Podniecenie tak gęste, że czułem je na języku."

Chcę zniknąć.

Chcę umrzeć.

Chcę, żeby dotykał mnie dokładnie tak dalej.

"Jesteś fascynująca, mały wilczku." Powoli mnie puszcza. "A ja chronię to, co mnie fascynuje."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Przemieszczam się między delegatami z wprawną niewidzialnością, taca balansuje na drżących palcach. Oba stada wypełniają pomieszczenie napięciem tak gęstym, że można by się nim zadławić, ich nienawiść ledwo skryta pod dyplomatycznymi uśmiechami.

Spojrzenie Alfy Paula odnajduje mnie w chwili, gdy wchodzę.

Ciężar jego uwagi przyciska się do mojej skóry niczym fizyczny dotyk, śledząc każdy mój ruch po wypolerowanej podłodze. Trzymam wzrok opuszczony, lecz ciało mnie zdradza – doskonale wiem, gdzie siedzi, na czele stołu.

Sarah jak zwykle oplata go ramieniem z zaborczą elegancją, jej palce suną po jego rękawie.

"Musisz spróbować wina z naszych wschodnich winnic," mruczy, pochylając się tak blisko, że jej usta niemal muskają jego ucho.

On odsuwa się od jej dotyku, ruch subtelny, ale nie do przeoczenia. Jego szczęka napina się z ledwo maskowanym obrzydzeniem, a uśmiech Sarah na krótką chwilę gaśnie, nim się pozbiera.

Nalewam wino jednemu z delegatów Blood Ridge, zmuszając się, by ignorować dziwne napięcie, które ściska mi klatkę piersiową za każdym razem, gdy zerkam w stronę Paula.

On tylko pomógł mi podczas ataku paniki, przypominam sobie. To nic nie znaczy.

"Populacja omeg stała się prawdziwym ciężarem," ogłasza Alfa Richard, a jego głos niesie się po stole z bezduszną swobodą. "Większość z nich to bezużyteczne istoty, nic nie wnoszą do siły stada."

Oczy Alfy Paula błyskają groźnie, tnąc w moją stronę z intensywnością, która odbiera mi oddech.

Widzę moment, w którym zmusza się, by odwrócić wzrok, jego dłonie płasko opierają się o stół z wyraźną kontrolą. Ta reakcja myli mnie bardziej niż sama jego uwaga.

Dlaczego komentarz o omegach sprawia, że patrzy na mnie w ten sposób?

Spotkanie zostaje przerwane na poczęstunek, a ja wymykam się na korytarz, rozpaczliwie łaknąc powietrza, które nie smakuje polityką i ledwie powstrzymywaną przemocą.

Dwie postacie zastępują mi drogę, zanim dotrę do korytarza dla służby.

Mira i Claudette, najbliższe towarzyszki Sarah, ich uśmiechy ostre jak potłuczone szkło.

"Biedna mała Morgan," kokietuje Mira, cofając mnie w stronę ściany. "Myślałaś, że zawsze pozostaniesz niezauważona?"

"Sarah ma dla ciebie wspaniałe plany po ślubie." Claudette teatralnie przygląda się swoim paznokciom z udawaną obojętnością. "Program hodowlany dla niepołączonych omeg zawsze szuka świeżej krwi."

Te słowa przeszywają mnie lodem, a strach zalewa mi żyły.

Program hodowlany.

Szeptane historie grozy, które słyszałam od innych służących, o kobietach, które znikały i nigdy nie wracały takie same.

"Nie wiem, o czym mówicie," udaje mi się wydusić, mój głos brzmi cienko i niewiarygodnie.

"Naprawdę?" Mira śmieje się, jej dłoń dociska moje ramię do ściany, unieruchamiając mnie. "Niepołączone omega-wilczyce służą w tym stadzie tylko jednemu celowi, a Sarah wielkodusznie wyznaczyła cię do tego zaszczytu."

Claudette pochyla się bliżej, jej oddech rozgrzewa mi policzek. "Podczas rui będziesz zaspokajać każdego samca, którego wskaże stado, raz po raz, aż całkowicie cię wykorzystają."

Obraz zamazuje mi się na krawędziach, potem zapada cisza. Obie kobiety nieruchomieją, ich twarze zmieniają się z okrutnych na przerażone, gdy cień pada na nas.

Za nimi stoi Alfa Paul, a jego obecność promieniuje śmiertelną groźbą bez potrzeby słów.

"Wyjdźcie." Jego głos jest cichy, opanowany, nieskończenie groźniejszy niż jakikolwiek krzyk.

Uciekają bez oglądania się za siebie, a ja osuwam się po ścianie, łapczywie łapiąc powietrze, którego nie mogę zaczerpnąć.

Jest przy mnie w sekundę, jego potężna sylwetka otacza mnie, odcinając wszystko oprócz jego twarzy, zapachu i furii płonącej w jasnoniebieskich oczach.

"Co ci powiedziały?" Jego dłonie obejmują moje ramiona, stanowczo, lecz bez bólu. "Powiedz mi dokładnie, czym groziły."

"To nie ma znaczenia," szepczę, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. "Nic nie możesz z tym zrobić."

"Morgan." Jego palec zahacza pod mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Powiedz mi teraz, albo sam ich odnajdę i wydobędę te informacje."

Absolutna pewność w jego głosie przełamuje mój opór.

„Program hodowlany” – wyznaję, rumieńcze wstyd rozpalając mi policzki. „Sarah planuje, żeby mnie przenieśli po ślubie, bym służył nieparzystym mężczyznom według ich uznania.”

Coś zmienia się w jego wyrazie twarzy, coś mrocznego i zaborczego, co sprawia, że serce zaczyna mi szybciej bić.

„Nie trafisz do żadnego programu hodowlanego.”

„Skąd możesz to obiecać?” – mój głos łamie się przy pytaniu. „Bierzesz ślub z moją kuzynką, nie będziesz miała żadnej kontroli nad tym, co się tu ze mną stanie.”

„Potrzebuję, żebyś mi zaufała, mały wilku.” On podchodzi bliżej, jego ciało przyciska się do mojego, aż czuję ciepło promieniujące z jego klatki piersiowej. „Czy dasz radę?”

Zanim zdążę odpowiedzieć, pochyla głowę i wsącha się we mnie głęboko, wdychając powietrze przy załomie mojego karku.

Z jego ust wydobywa się dźwięk, niski i dudniący, a jego oczy lekko się przewracają, jakby pod wpływem narkotyku.

„Bogini, twój zapach…” Jego głos opada do czegoś szorstkiego, ledwie opanowanego. „To doprowadzi mnie do szaleństwa, mając cię tak blisko, a jednocześnie nie mogąc zdobyć tego, co moje.”

To, co moje.

Te zaborcze słowa rozbrzmiewają w mojej głowie, i powinnam być przerażona, powinnam go odepchnąć, ale zamiast tego moje ciało topi się przy nim.

Kroki odbijają się echem w korytarzu, a on nagle się odsuwa, wciskając coś zimnego i małego w moją dłoń.

„Trzymaj to w tajemnicy” – rozkazuje, a wyraz jego twarzy znowu przypomina maskę niebezpiecznego Alfa. „I pamiętaj, co mówiłem o zaufaniu.”

Znika za rogiem, zostawiając mnie zaciśniętą, trzymając mały srebrny talizman w kształcie wilka.

Kiedy spotkanie zostaje wznowione, wracam na swoje miejsce przy ścianie, obserwując, jak Sarah promienieje. Alpha Paul przemienia się przede mną – cała ciepłość znika, a pozostaje jedynie zimne dowodzenie.

„On to nic podobnego do mężczyzny, który trzymał mnie podczas paniki. Która wersja jest prawdziwa?”

„Warunki są do przyjęcia” – oświadcza Alpha Richard, tasując papiery z zadowoleniem. „Czy omówimy szczegóły ślubu i sfinalizujemy traktat?”

„Jest jeszcze jeden dodatkowy warunek.” Głos Alpha Paula przecina szmer porozumień niczym nóż.

Pokój zamarł, każdy oddech zawieszony w nagłym napięciu. Jego oczy powoli przeszukują tłum, po czym zatrzymują się na mnie, stojącej sparaliżowana przy ścianie.

„Ją.” Wskazuje bezpośrednio na moją twarz, a każda głowa w pokoju odwraca się, by podążyć za jego gestem. „Służącą o ciemnorudych włosach – chcę ją jako część porozumienia.”

Szepty wybuchają w sali, a szok rozchodzi się na boki niczym kamienie wrzucone w spokojną wodę.

„Uznaj ją za ślubny prezent” – kontynuuje Alpha Paul, a jego twarz nic nie zdradza. „Będzie służyć jako moja osobista niewolnica.”

Twarz Sarah wypacza się z mieszanką dezorientacji i zazdrości, jej oczy przeskakują między mną a osobą, z którą ma być poślubiona, wyrażając narastające przerażenie.

„To jest skandal!” – wykrzykuje Alpha Richard, wstając z krzesła, a jego twarz jest zabarwiona gniewem. „Obrażasz moje stado, domagając się upokorzonej służącej jako prezent?”

„Nie miałem na myśli żadnej obrazy.” Uśmiech Paula nie niesie ciepła. „To tylko preferencja ze względu na jej… szczególne umiejętności.”

„Oferuję ci dowolną inną służącą, dowolny prezent, na który tylko masz ochotę.” Ojciec rozkłada ręce w geście dyplomatycznego przebłagania. „Dlaczego wielki Alfa z Blood Ridge miałby chcieć nic nie wartego majątku?”

„W takim razie nie będzie ślubu.” Paul powoli wstaje, jego postać dominuje w sali. „Żaden traktat, żadnego pokoju – moi ludzie i ja odejdziemy w ciągu godziny.”

Cisza rozlega się po sali niczym rozbite szkło.

„Twoje stado może cieszyć się kolejną dekadą wojny” – kontynuuje, prostując mankiety z obojętną nonszalancją. „Wybór należy do ciebie, Alpha Richard.”

Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć, nie mogę pojąć tej niemożliwej sceny, która rozwija się przede mną.

Wykorzystuje mnie jako dźwignię. Lecz dla jakiego celu?

Szepty rozchodzą się po tłumie – wojna oznacza więcej śmierci, więcej wdów, więcej dzieci dorastających bez rodziców. Ojciec swoimi oczami znajduje moje wśród chaosu, a ja obserwuję, jak jego początkowy gniew ustępuje miejsca zimnej kalkulacji.

Waży moje bezwartościowe życie wobec przetrwania swojego stada i wiem, co ujawnią te wagi.

„No cóż. Weź ją.” Jego twarz wykrzywia się w znanym odrazie, gdy patrzy na córkę, którą nienawidził przez jedenaście lat. „I tak nic dla nas nie znaczy. Ale pamiętaj – nie będziemy tolerować żadnych więzi wykraczających poza służbę przy naszym stado, ukaranym zdrajcą.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pokój, który mi przydzielili, ma łóżko w siedzibie watahy Krwawego Grzbietu.

Nie jest to prycza wepchnięta do schowka ani cienki koc rzucony na zimną podłogę. Prawdziwe łóżko z dużymi poduszkami i prześcieradłami pachnącymi lawendą, ustawione pod oknami wychodzącymi na góry.

Stoję całkowicie znieruchomiała w progu, niezdolna zmusić stóp, by przekroczyły próg.

"To chyba pomyłka..." szepczę do Eleny, uzdrowicielki watahy, która mnie tu przyprowadziła. "Kwatera służby musi być gdzie indziej."

"Nie ma dla ciebie kwatery służby." Jej włosy z pasmami srebra łapią popołudniowe światło, gdy gestem zaprasza mnie do środka. "Alpha Paul bardzo precyzyjnie określił, jakie masz mieć warunki."

Pokój znajduje się na tym samym piętrze co apartament Alphy, z przylegającą małą łazienką i szafą, którą Elena natychmiast zaczyna wypełniać nowymi ubraniami. Rozmiary wydają się obszerne, skrojone na pełniejszą sylwetkę niż wiotka figura Sarah, a w gardle zasycha mi od świadomości, że ktoś mnie zmierzył z troskliwą dokładnością.

"Pozwól, że obejrzę twoje rany." W jej głosie słychać łagodny autorytet kogoś, kto jest przyzwyczajony do leczenia rzeczy złamanych.

Waham się, wstyd palący mi w piersi, gdy podciągam rękaw. Jej wdech rozcina ciszę.

"Te blizny są rozległe." Jej palce muskają ślady po latach bicia pasem, zabaw z nożem, wymyślnych kar. "To żebro zostało złamane i nigdy nie nastawione. Bogini, co oni ci zrobili?"

"Zasłużyłam..." próbuję cicho.

"Barbarzyństwo." Szczęka Eleny napina się od ledwo powstrzymywanego gniewu. "Absolutnie barbarzyńskie praktyki Srebrnego Księżyca. Żadne dziecko na to nie zasługuje."

Potem pracuje w skupionej ciszy, nakładając maści i zakładając bandaże dłońmi, które nigdy nie sprawiają niepotrzebnego bólu. Ta łagodność rozbraja mnie bardziej niż jakiekolwiek okrucieństwo.

W jej zabiegi wtrąca się pukanie, a w drzwiach pojawia się mężczyzna z jasnoniebieskimi oczami Paula, ale bez jego onieśmielającej aury. Uśmiecha się łatwo, promieniując ciepłem jak słońce.

"Ty musisz być Morgan." Podchodzi pewnym siebie krokiem. "Jestem Zane, młodszy brat Paula i Beta Krwawego Grzbietu."

"To zaszczyt pana poznać," udaje mi się wydusić, niepewna, jak zwracać się do watażki, gdy zostało się podarowanym jako niewolnica.

"Zaszczyt po mojej stronie." Jego spojrzenie błądzi po mojej twarzy z otwartym uznaniem. "Mój brat nie wspomniał, jaka jesteś piękna."

Rumieniec zalewa mi policzki, a jego uśmiech się poszerza z wyraźną radością.

"Widzę, że odkryłem już słabość," droczy się łagodnie Zane. "Elena, kończysz już torturować naszego gościa?"

"Opieka medyczna to nie tortury, ty niemożliwy człowieku." Elena wiąże ostatni bandaż z wprawą. "Potrzebuje odpoczynku i regularnych posiłków."

"W takim razie dziś wieczorem dołączy do nas przy głównym stole." W tonie Zane’a nie ma miejsca na sprzeciw.

Główny stół. Tam, gdzie członkowie watahy jedzą razem jako równi.

Otwieram usta, by zaprotestować, ale już odszedł, gwizdając radośnie na korytarzu.

Kolacja okazuje się bardziej przytłaczająca niż jakiekolwiek lanie, które kiedykolwiek przeszłam.

Członkowie watahy przedstawiają się z życzliwą ciekawością, ich pytania są szczere, nie szydercze. Pytają o moje zainteresowania, ulubione potrawy, opinie o górskiej pogodzie.

Nikt nie pyta, czemu drżę, gdy ktoś porusza się zbyt gwałtownie.

Alpha Paul siedzi na czele stołu, ale za każdym razem, gdy jakiś niepołączony samiec zwraca się do mnie, jego ramiona się napinają, a szczęka zaciska z ledwo powstrzymywaną napiętością.

Nie rozumiem tego wszystkiego, naprawdę.

Sarah przyjeżdża następnego ranka z orszakiem ślubnym i krucha równowaga, którą zaczęłam tu odnajdywać, rozpada się natychmiast.

"Dlaczego nie jest w kwaterze służby?" Głos Sarah niesie się przez hol wejściowy. "Ma szorować podłogi, a nie spać w pokojach gościnnych."

Oblicze Alpha Paula twardnieje w chłodny rozkaz, gdy odwraca się do swojej przyszłej żony.

"To ja decyduję, gdzie mieszkają członkowie mojej watahy." W jego tonie nie ma miejsca na negocjacje. "Zakwaterowanie Morgan to nie twój problem."

"Ona jest niewolnicą!" Twarz Sarah robi się plamista. "Ojciec przekazał ci ją jako własność!"

"Właśnie." Uśmiech Paula mógłby zamrozić piekło. "MOJA własność. Nie twoja."

To odrzucenie jest tak całkowite, tak publiczne, że Sarah aż się cofa.

Przygotowania do ślubu pochłaniają cały następny tydzień, a ja pomagam, gdzie tylko mogę, mimo nieustannych słownych ataków Sarah. Zawsze czeka, aż Alpha Paul opuści pokój, zanim uderzy ze śmiertelną precyzją.

Tej nocy nie mogłem zasnąć. Łóżko jest zbyt miękkie. Pokój za ciepły. Wszystko pachnie bezpieczeństwem i nie ufam temu, próbując przetrawić wszystko, co się wydarzyło.

Pukanie do drzwi sprawia, że moje serce zaczyna bić gwałtownie o żebra.

Alpha Paul wypełnia framugę, gdy otwieram drzwi, wciąż ubrany formalnie po wydarzeniach dnia. Wchodzi do środka bez pytania o pozwolenie, jego obecność przytłacza w małej przestrzeni.

Staje na środku mojego pokoju, zbyt duży do tego miejsca, ręce w kieszeniach, jakby im nie ufał.

Jego wzrok natychmiast spada na moją rękę, na świeże rany, które zostawiła Sarah.

"Jak się przystosowujesz?"

"Twoja wataha jest... miła." To słowo brzmi obco. "Elena wyleczyła większość starych ran. Zane pilnuje, żebym jadł. Derek tłumaczy tradycje. Nikt mnie nie uderzył."

"To cholernie nisko zawieszona poprzeczka, jeśli chodzi o życzliwość."

"To moja poprzeczka." Obejmuję się ramionami. "Dlaczego tu jesteś? Dlaczego zażądałeś mnie jako części traktatu? Dlaczego to wszystko? Pokój, ubrania, sposób, w jaki na mnie patrzysz, gdy inni ze mną rozmawiają."

Cofam się, gdy on podchodzi, zamieszanie i strach splatają mi się w piersi.

"Jak na ciebie patrzę?"

"Jakbyś chciał wyrwać im gardła." Patrzę mu w oczy. "Zwłaszcza jednemu z twoich egzekutorów, Derekowi. Jest wobec mnie tylko miły, a ty zachowujesz się, jakby popełnił zdradę, ucząc mnie o hierarchii watahy."

"Myślisz, że chcę cię skrzywdzić." Odczytuje moje przypuszczenie z niepokojącą dokładnością. "Myślisz, że to okrucieństwo."

"Czym innym mogłoby to być?" Moje plecy dotykają ściany, a on zamyka mnie w klatce swoim ciałem. "Ktoś taki jak ty nie mógłby chcieć kogoś takiego jak ja."

"Jego zapach się zmienia, gdy jesteś blisko. Zainteresowanie." Jego głos staje się niższy. "Nie tylko mój wilk rozpoznaje w tobie coś wyjątkowego."

"Nie mam wilka." To przypomnienie boli. "Wilcza jagoda skutecznie mi go odebrała. Więc cokolwiek myślisz, że rozpoznajesz..."

"Twój zapach." Zbliża się, a ja odruchowo się cofam. "To właśnie rozpoznaję."

"Każdy ma zapach."

"Nie taki jak twój." Kolejny krok do przodu, kolejny krok w tył, aż jestem przy ścianie. "Chcesz wiedzieć, jak dla mnie pachniesz?"

Moje gardło wysycha. "Jak?"

"Domem." To słowo uderza jak cios. "Pachniesz domem, ciepłem i wszystkim, czego szukałem, nie wiedząc nawet, że szukam."

Jego głos staje się chrapliwym szeptem, gdy pochyla twarz do mojego gardła.

"Nie mogę wyrzucić twojego zapachu z głowy. Doprowadzasz mnie do obłędu, Morgan."

Jego oddech parzy moją skórę, a moje ciało reaguje bez pozwolenia, zbliżając się do jego ciepła.

" Ty doprowadzasz mnie do obłędu," wyznaje przy łuku mojej szyi.

"To szaleństwo..."

"Tak." Jego ręka wślizguje się na moją szyję, czując bijący puls. "Kompletnie pieprzone szaleństwo. Więc powiedz mi, żebym wyszedł. Powiedz, że to niewłaściwe. Powiedz, żebym poszedł."

Otwieram usta. Zamykam je. Nie potrafię ułożyć słów.

Bo mimo wszystko—niebezpieczeństwa, szaleństwa, Sarah czekającej w innym pokoju—nie chcę, żeby odszedł. To dziwne przyciąganie nie pozwala mi go odepchnąć.

Wtedy jego usta odnajdują moje i świat znika.

Pocałunek jest gwałtowny i zaborczy, jego dłonie ściskają moją talię, rozpalając ogień pod skórą. Nikt nigdy mnie tak nie dotykał, nikt nigdy mnie tak nie pragnął, a z mojego gardła wydobywa się cichy dźwięk.

Wydaję z siebie odgłos, którego nie rozpoznaję, czyste pragnienie, a on je pochłania, pogłębia pocałunek, aż nie mogę oddychać. Moje dłonie zaciskają się na jego koszuli bezwiednie, przyciągając go bliżej, choć bliżej już się nie da.

Nagle się odrywa, oboje łapiemy oddech.

"To mój pierwszy pocałunek," szepczę, gdy odsuwa się, by zaczerpnąć powietrza. "Nigdy wcześniej tego nie robiłam."

Wydaje z siebie dźwięk, jakby dostał w brzuch. "Morgan, nie możesz tego mówić, patrząc na mnie w ten sposób—"

"W jaki sposób?"

"Jakbyś chciała, żebym nauczył cię wszystkiego." Jego dłonie zaciskają się po bokach. "Jakbyś chciała, żebym zniszczył w tobie każdą niewinną cząstkę."

Zmusił się, by się odsunąć, jego klatka piersiowa unosi się od wysiłku, by nad sobą zapanować.

"Zamknij drzwi na klucz," mówi nagle, odsuwając się jeszcze bardziej. "Nie otwieraj ich nikomu, oprócz mnie lub Zane'a."

"Dlaczego?"

"Proszę, Morgan." Desperacja w jego głosie zamraża mnie w miejscu. "Proszę, zamknij drzwi na klucz. Bo jeśli zostanę tu jeszcze minutę, położę cię na tym łóżku i przekonam się, czy smakujesz tak słodko, jak pachniesz. A zasługujesz na coś lepszego za swój pierwszy raz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Obsession

The Alpha's Secret Obsession

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa