passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Obsession - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Obsession

/

Rozdział 7

Rozdział 6

"Znowu oszukujesz," mówię, obserwując, jak dłoń Zane'a podejrzanie zbliża się do stosu kart do odrzucenia.

Jego uśmiech rozciąga się szeroko i bezwstydnie na przystojnej twarzy. "Udowodnij to, mały wilku."

Ten przydomek wywołuje we mnie skomplikowane drżenie w piersi.

Alpha Paul też tak do mnie mówi, ale z jego ust brzmi to inaczej—ciężej, bardziej niebezpiecznie, z głodem, który pali się pod każdym jego słowem.

Przy Zane'ie mogę oddychać, uświadamiam sobie. Przy Paulu zapominam, jak to się robi.

Jestem w Blood Ridge już od dwóch tygodni. Dwa tygodnie regularnych posiłków i miękkich prześcieradeł, i delikatnego leczenia Eleny. Moje ciało odpowiada na troskę w sposób, którego się nie spodziewałam—mięknie na brzegach, ale rośnie w siłę pod spodem.

A Zane jest przy mnie niemal przez cały ten czas.

"Schowałeś tego asa na dole talii," oskarżam, sięgając przez stół w bibliotece, żeby odwrócić jego karty. "Widziałam, jak to zrobiłeś."

Chwytam go za nadgarstek, palcami muskając jego skórę. Chwyta mnie za rękę, zanim zdążę go zdemaskować—jego dotyk jest ciepły i bezpieczny, zupełnie inny niż elektryczność, która przeszywa mnie, gdy Paul—

Przestań ich porównywać.

"Bezpodstawne oskarżenia." Zane nie puszcza mojej dłoni. "Jestem zraniony, Morgan. Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi."

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać—prawdziwy i obcy. Oczy Zane'a rozświetlają się z oczywistą radością na ten dźwięk, a ciepło rozlewa się po mojej piersi na jego reakcję.

"Właśnie to," szepcze łagodnie, tasując karty z wprawą. "Zaczynałem myśleć, że Blood Ridge ci nie służy."

"Wciąż się przyzwyczajam," przyznaję cicho, zbierając porozrzucane karty w schludny stosik.

Tak właśnie smakuje przyjaźń. Ta lekkość, to poczucie braku strachu.

Wcześniej czułam to tylko przy Ricky, i jestem wdzięczna, że mam w stadzie kogoś takiego jak ona, kto rozumie zasady naszego świata.

Codziennie mnie odnajduje, wymyślając coraz bardziej przezroczyste wymówki.

Wczoraj potrzebował pomocy przy inwentaryzacji zapasów medycznych. Dzień wcześniej chciał towarzystwa podczas patrolu. Dziś rano po prostu pojawił się pod moimi drzwiami i oznajmił, że się nudzi.

"Czy Paul opowiadał ci kiedyś o incydencie z poręczą na ganku?" Zane odchyla się na krześle, a w jego jasnoniebieskich oczach błyszczy psotny ognik.

"O jakim incydencie z poręczą?" pytam, zaintrygowana wbrew sobie.

"Gdy miał siedem lat, nasz nieustraszony Alpha utknął głową między szczeblami poręczy na ganku." Głos Zane'a przechodzi w konspiracyjny szept. "Całe stado musiało patrzeć, jak nasz ojciec smaruje mu uszy olejem kuchennym."

Obraz jest tak absurdalny, tak niemożliwy do pogodzenia z niebezpiecznym mężczyzną, który trzy noce temu całował mnie do zatracenia, że wybucham śmiechem.

"Nie mów mu, że ci powiedziałem," dodaje Zane z uśmiechem. "Zabiłby mnie bez wahania."

"Twój sekret jest u mnie bezpieczny," obiecuję, nadal się uśmiechając.

Przygląda mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać, a mój uśmiech gaśnie pod naporem tej intensywności.

"Powinnaś częściej się uśmiechać, Morgan," mówi cicho.

Rumieniec rozlewa się na moich policzkach, zdezorientowany tą uwagą.

Patrzy na mnie, jakbym się liczyła. Jakbym była warta spojrzenia.

Nie rozumiem, dlaczego mnie szuka. Nigdy wcześniej nie byłam warta niczyjego czasu.

Nie umiem reagować na komplementy, które wydają się szczere. Przyjaciółki Sarah używały słodyczy jak broni—słodkie słowa poprzedzały okrucieństwo.

"Opowiedz mi o Silver Moon," mówi Zane tonem ostrożnie swobodnym. "Jaką tam miałaś rolę?"

Wyuczone kłamstwa automatycznie pojawiają się na moich ustach. "Pomagałam w obowiązkach domowych, nic szczególnego."

Żuchwa Zane'a napina się na mój przygaszony ton. Przesuwa dłoń przez stół i przykrywa moją rękę swoją.

"Nie traktujemy tu omeg jak gorszych," mówi stanowczo. "Jesteś teraz częścią stada."

Szczerość w jego głosie sprawia, że ściska mi się gardło. Jego kciuk delikatnie głaszcze moje kostki, pytając o pozwolenie każdym ruchem. Sprawia, że czuję się bezpieczna. Zwyczajna i cała.

Po raz pierwszy od jedenastu lat czuję się prawie normalnie.

"Morgan." Głos Paula przecina tę chwilę jak ostrze.

Moje ciało reaguje, zanim umysł zdąży nadążyć—puls przyspiesza, skóra płonie, wilk budzi się pod żebrami.

Właśnie to ze mną robi. Wchodzi do pokoju i zapominam, że istnieje cokolwiek poza nim.

Stoi w progu biblioteki, jego potężna sylwetka emanuje napięciem. Srebrno-niebieskie oczy przenoszą się z mojej twarzy na miejsce, gdzie dłoń Zane'a wciąż spoczywa na mojej.

"Potrzebuję cię w swoim gabinecie," mówi tonem, który nie znosi sprzeciwu. "Teraz."

Palce Zane'a na moment zaciskają się na mojej dłoni, zanim mnie puszcza. "Widzimy się na kolacji," obiecuje.

Podążam za Paulem korytarzami, boleśnie świadoma jego sztywnej postawy.

Drzwi do gabinetu ledwo się zamykają, zanim on odwraca się i przyciska mnie do nich.

Jego ciało przywiera do mojego z naglącą zaborczością, jedna ręka opiera się przy mojej głowie, druga chwyta mnie za biodro.

"Byłaś z nim cały dzień," warczy, jego oddech jest gorący przy mojej skroni.

"Tylko graliśmy w karty," udaje mi się powiedzieć, serce wali mi w piersi.

"Widziałem, jak się śmiejesz." Jego usta przesuwają się po mojej szyi, zęby muskają wrażliwą skórę. "Słyszałem cię z korytarza."

Patrzył na nas, uświadamiam sobie, a ciepło zbiera się nisko w moim brzuchu. Słyszał, jak śmiałam się z jego bratem i to go tu przywiodło.

"Paul, nie rozumiem, o co—"

"Bycie blisko ciebie sprawia, że chcę rzeczy, których nie powinienem chcieć." To wyznanie wyrywa mu się niemal boleśnie. "Jesteś wszędzie, gdzie spojrzę, Morgan."

Dłoń Paula przesuwa się, ujmując moją szyję. Druga dłoń naciska na moje biodro, palce szeroko obejmują krągłość, jakby oznaczał teren.

"Jesteś moja," warczy przy mojej szyi, ssąc tak mocno, że zostawia ślady. "Nieważne, co mój brat widzi w tobie, należysz do mnie, Morgan."

Sugestia, że Zane może chcieć mnie jako kogoś więcej niż przyjaciółkę, ledwo przebija się przez mgłę doznań.

"Tak," dyszę. "Wiem."

Jego roszczenie przypomina topienie się i nie jestem pewna, czy chcę się wynurzyć.

Wolna dłoń przesuwa się po mnie przez sukienkę, wywołując jęk na moich ustach. Zane nigdy nie dotknąłby mnie w ten sposób, myślę otumaniona. Zane zapytałby najpierw o pozwolenie.

Ale Paul nie pyta. Paul bierze. A moje zdradzieckie ciało wygina się w jego dłoniach, jakby zostało stworzone do jego posiadania.

"Po jutrze będę żonaty z twoją kuzynką," mówi szorstko, jego palce naciskają mocniej. "Ale zapamiętaj to, mały wilku."

Odchyla się tylko tyle, by złapać mój wzrok, a intensywność w jego oczach pali każdy mur, jaki kiedykolwiek zbudowałam.

"Bez względu na to, jakie słowa wypowiem przy ołtarzu," przysięga, "one nie będą dla niej."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

„Można by pomyśleć, że szykują się do wojny, a nie do ślubu.”

Głos Zane’a niesie się ponad chaosem ceremonii, gdzie robotnicy uwijają się jak mrówki budujące imperium. Stoi obok mnie z dwoma talerzami w dłoniach, obserwując, jak grupa ludzi walczy z zakotwiczeniem ogromnego białego namiotu na wietrze wiejącym z gór.

„Może właśnie do tego się szykują”, mruczę, przyjmując talerz, który mi podaje.

Przez ostatnie trzy dni cały kompleks przeszedł metamorfozę. Białe tkaniny pokrywają każdą powierzchnię, kwiaty przyjeżdżają ciężarówkami, a kuchnie zostały przejęte przez catering z wojskową precyzją. Ślub Sarah musi być perfekcyjny, a Blood Ridge zapewnia to bez pytania.

„Znowu nie jadłaś obiadu.” Zane siada obok mnie na kamiennej ławce. „Elena mnie zabije, jeśli schudniesz pod moją opieką.”

„Nie byłam wcześniej głodna”, przyznaję, choć prawda jest bardziej złożona.

Patrzenie na przygotowania do ślubu Paula z moją kuzynką ściska mi żołądek w węzły, których nie potrafię rozplątać. Ciastka na moim talerzu wyglądają pięknie, ale apetyt uciekł mi już dawno temu.

„Jedz i tak.” Szturcha mnie ramieniem – gest, który stał się znajomy przez ostatnie dni. „Potraktuj to jako osobistą przysługę dla twojego ulubionego Bety.”

Biorę mały kęs, by go zadowolić, a jego usatysfakcjonowany uśmiech sprawia, że było warto.

Zane stał się moją kotwicą w tym przytłaczającym, nowym świecie. Codziennie rano pojawia się pod moimi drzwiami z jakimś pretekstem, by mnie porwać, a ja coraz bardziej czekam na jego wizyty.

„Czy mówiłem ci kiedyś o tym, że Paul boi się motyli?” pyta, opierając się teatralnie oparciem.

„Motyli?” Prawie dławię się ciastkiem, nie mogąc pogodzić tego obrazu z niebezpiecznym Alfą, który przyciska mnie do ściany.

„Bał się ich do dwunastego roku życia.” Oczy Zane’a błyszczą figlarnie, gdy kontynuuje. „Nasza mama miała ogród motyli, a Paul biegał z wrzaskiem po domu za każdym razem, gdy któryś się dostawał do środka.”

Śmiech, który mi się wymyka, jest obcy i cudowny, wypływając z miejsca, o którego istnieniu już zapomniałam.

„Nie wierzę w to”, udaje mi się powiedzieć między chichotami, przyciskając dłoń do ust.

„Mam świadków.” Podnosi rękę w udawanej powadze. „Zapytaj czasem Eleny, potwierdzi wszystko.”

„Morgan!” Głos Sarah przecina mój śmiech jak ostrze.

Podąża w naszą stronę, a jej koordynatorka ślubu bezradnie drepcze za nią. Oczy Sarah zwężają się na widok Zane’a siedzącego tak blisko mnie, na widok łatwej zażyłości, która się między nami pojawiła.

„Potrzebuję dodatkowych rąk w sali balowej”, oznajmia, jej uśmiech jest ostry jak brzytwa. „Z pewnością możesz na chwilę oddać moją kuzynkę do prawdziwej pracy, Beto Zane.”

„Właściwie właśnie pokazywałem Morgan—” zaczyna Zane, ale Sarah mu przerywa.

„Teraz, Morgan.” W tym rozkazie nie ma miejsca na negocjacje, a stare nawyki każą mojemu ciału zareagować, zanim umysł zdąży się sprzeciwić.

Wstaję z ławki, a ręka Sarah zaciska się wokół mojego nadgarstka, kiedy tylko Zane przestaje patrzeć.

„Nie myśl sobie, że nie widzę, jak się puszczasz z obydwoma braćmi”, syczy mi do ucha, ciągnąc mnie w stronę sali balowej. „Ciesz się tym póki możesz.”

Jej paznokcie wbijają mi się w skórę z wyćwiczoną okrutnością, ale ból wydaje się odległy, przytłumiony wspomnieniem ciepła Zane’a.

„Paul w końcu się tobą znudzi”, ciągnie Sarah, popychając mnie przez drzwi sali. „A kiedy tak się stanie, dopilnuję, żebyś skończyła tam, gdzie twoje miejsce.”

„Jestem tego pewna”, odpowiadam cicho, a spokój mojego głosu mnie zaskakuje.

Groźby Sarah kiedyś mnie pustoszyły, zostawiały roztrzęsioną na długie godziny. Ale teraz mam ludzi, którzy się uśmiechają na mój widok, odkładają mi talerze z jedzeniem i opowiadają historie tylko po to, żeby mnie rozśmieszyć.

Jej nienawiść wydaje się mniejsza w obliczu tej niespodziewanej życzliwości.

Puszcza mnie z frustracją, nie mogąc wywołać reakcji, na którą liczyła.

„Wracaj do pracy”, warczy i odchodzi, by terroryzować kogoś innego.

Popołudnie spędzam na układaniu stroików i unikaniu okresowej złośliwości Sarah. Zatrzymuje mnie jeszcze raz przy kuchni, plując jadem o mojej bezwartościowości, ale jej słowa spływają po mnie jak deszcz po kamieniu.

Słońce zachodzi w odcieniach złota i karmazynu, gdy wymykam się do ogrodu.

Robotnicy rozwieszają lampki pośród starych drzew, tworząc baldachim gwiazd, który jutro rozświetli ceremonię. Siadam na ławce przy fontannie, obserwując ich staranną pracę z pustą fascynacją.

Jutro Paul poślubi Sarah.

Jutro złoży przysięgi mojej kuzynce, podczas gdy ja będę stała gdzieś w tłumie, płonąc uczuciami, do których nie mam prawa.

Ta myśl osiada mi w piersi jak pokruszone szkło, ostra i niemożliwa do przełknięcia.

„Wyglądasz na smutną”, mówi cicho Zane, pojawiając się obok mnie jak cień.

Siada na ławce blisko mnie, tak że nasze ramiona się stykają. Ten kontakt uziemia mnie dokładnie tak, jak tego potrzebuję.

„Po prostu jestem zmęczona”, kłamię, wpatrując się w tańczące światełka nad głową.

„Jesteś okropną kłamczuchą, Morgan.” W jego głosie nie ma osądu, tylko łagodna obserwacja. „Twoja twarz od razu się zmienia, gdy udajesz.”

Nie wiem, jak wyjaśnić huragan w mojej piersi. Sama go nie rozumiem.

„To były długie dni”, mówię zamiast tego, mając nadzieję, że przyjmie tę półprawdę.

Zane przypatruje mi się z intensywnością, która na chwilę przypomina mi jego brata. Te same jasnoniebieskie oczy, ale cieplejsze, mniej drapieżne.

„Kiedy ten cyrk się skończy”, mówi cicho, „chciałbym spędzać z tobą więcej czasu, Morgan.”

Moje serce zaczyna walić w piersi na te niespodziewane słowa.

„Jeśli mi pozwolisz”, dodaje, a jego głos staje się niemal bezbronny.

Odwracam się, by spojrzeć na niego naprawdę – i dopiero teraz widzę to, czego wcześniej nie zauważałam. To, jak jego wzrok zatrzymuje się na moich ustach, gdy mówię, jak jego dotyk trwa zawsze o ułamek sekundy za długo, jak znajduje preteksty, by być tam, gdzie ja.

Zane nie tylko lubi moje towarzystwo.

Zane pragnie mnie.

„Beto Zane!” Ktoś woła z kompleksu, pilnie i stanowczo. „Alfa potrzebuje cię natychmiast w sali wojennej!”

Zane wzdycha ciężko, a chwila między nami kruszy się jak cienkie szkło.

„Obowiązek wzywa”, mruczy, podnosząc się z ławki z wyraźną niechęcią.

Jego dłoń odnajduje moją i ściska delikatnie, obietnica zamknięta w jednym geście. Potem znika w ciemności, zostawiając mnie samą wśród świetlnych girland i wirujących myśli.

Przyciskam dłoń do piersi, próbując powstrzymać chaos, który grozi mnie pochłonąć od środka.

Paul odwiedza mnie nocą i podpala moje ciało swoim dotykiem, swoją żądzą, obietnicami, które są jak własność i obsesja jednocześnie.

Zane sprawia, że się śmieję, przynosi mi jedzenie i patrzy na mnie tak, jakbym była czymś cennym.

Dwaj bracia.

Zakochuję się w nich obu i nie mam pojęcia, jak to powstrzymać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Najokrutniejsze w weselach jest to, że zmuszają cię do bycia świadkiem radości, której nie możesz współdzielić.

Stoję na końcu tłumu, niewidzialna wśród służby, patrząc, jak biały jedwab trzepocze w górskim wietrze. Sarah promienieje. Triumf rzeźbi się na każdej linii jej pięknej twarzy, gdy zajmuje miejsce pod łukiem oplecionym kwiatami.

Paul stoi przy niej wyprostowany, zimny i zdystansowany. Odtwarza swoją rolę z precyzją człowieka, który dopełnia transakcji, nic więcej.

Głos celebranta niesie się ponad zgromadzone watahy. Słowa o jedności, honorze i wiecznych więziach unoszą się w powietrzu jak dym. Zmuszam się, by obserwować każdy moment tego ceremoniału.

"Czy ty, Alfo Paul z Krwawego Grzbietu, bierzesz tę kobietę na swoją Lunę i partnerkę?"

"Biorę." Jego głos nie drży, gdy wypowiada te słowa.

Ale jego oczy odnajdują moje ponad morzem gości na jedno płonące uderzenie serca. W jego spojrzeniu błyska żal, za którym podąża głód i przeprosiny, które czuję bardziej niż widzę. Potem odwraca wzrok.

"A czy ty, Sarah ze Srebrnego Księżyca, bierzesz tego mężczyznę na swojego Alfę i partnera?"

"Biorę." Jej głos brzmi zwycięsko.

Celebrant unosi ręce ku patrzącemu tłumowi. "Na mocy udzielonego mi autorytetu ogłaszam was Alfą i Luną Krwawego Grzbietu."

Wokół mnie wybuchają oklaski i zmuszam się, by poruszyć dłońmi. Klaszczę jak wszyscy inni, moje dłonie spotykają się w pustym rytmie.

Nie rozpadnij się. Nie tutaj. Nie tam, gdzie ktoś może zobaczyć.

Sarah odwraca się, by pocałować męża, a ja obserwuję ich złączone usta z chłodną precyzją. Moja pierś boli od emocji, których nie chcę nazwać ani przeanalizować.

Przyjęcie mija w mgle wymuszonych uśmiechów. Gra muzyka, brzęczą kieliszki, a śmiech odbija się echem po udekorowanej sali balowej.

"Wyglądasz, jakbyś kalkulował drogi ucieczki," mruczy Zane, pojawiając się u mego boku.

"Może tak jest," przyznaję cicho, niezdolna do wydobycia z siebie nawet cienia humoru.

Przygląda mi się z troską, na którą nie zasługuję. "Ceremonia była piękna, prawda?"

"Piękna," powtarzam, a to słowo smakuje popiołem na moim języku.

Zane trzyma się blisko przez cały wieczór, odczytując mój niepokój jako zwykły dyskomfort wobec tłumów i świętowania. Jego obecność koi mnie w sposób, na jaki nie zasługuję.

"Zatańczysz ze mną?" proponuje, wyciągając rękę w moją stronę.

"Nie sądzę, żeby to było właściwe," mówię, zerkając w stronę, gdzie Sarah przyjmuje gratulacje.

"Od kiedy przejmujesz się tym, co właściwe?" Jego uśmiech jest delikatną zaczepką. "Jeden taniec nie wywoła wojny."

Biorę go za rękę i pozwalam się poprowadzić na brzeg parkietu. Jego ramiona otaczają mnie z ostrożnym szacunkiem i kołyszemy się razem w wygodnej ciszy.

To mogłoby wystarczyć, myślę rozpaczliwie. Ta życzliwość, to ciepło, to poczucie bezpieczeństwa.

Ale moje zdradzieckie oczy wciąż błądzą ku Paulowi, który stoi sztywno obok swojej nowej żony.

Wieczór przeciąga się, aż tradycja domaga się tego, czego tradycja żąda. Tłum rozstępuje się, gdy Sarah z triumfem ujmuje ramię Paula.

"Czas, by Alfa i jego Luna się wycofali," ktoś ogłasza.

Okrzyki i sugestywne gwizdy podążają za nimi, gdy kierują się do kwater Alfy. Śmiech Sarah rozbrzmiewa nocą, jasny i zwycięski.

Zazdrość rozdziera mnie z gwałtownością, której nie jestem w stanie poskromić. Paznokcie wbijają mi się w dłonie, aż czuję, jak pęka skóra; ten ostry ból jest jedynym kotwicą, która trzyma mnie w pionie.

Teraz należy do niej. Legalnie. Na stałe. Na zawsze.

Wracam do swojego małego pokoju i rozbieram się mechanicznie, każdy ruch jest automatyczny i pusty. Ciemność wita mnie, gdy się kładę.

Obrazy przychodzą bez litości, żywe i niszczące.

Dłonie Paula zsuwające biały jedwab z ramion Sarah. Usta Paula kreślące wzory na skórze Sarah. Paul szepczący słowa pożądania na szyi Sarah, gdy ona wygina się pod nim.

Szloch wyrywa mi się z piersi, zanim zdążę go zatrzymać. Dociskam pięść do ust, tłumiąc dźwięk, który grozi, że zmieni się w krzyk.

To szaleństwo. To samozniszczenie. To wszystko, czego przysięgałam sobie nigdy nie pozwolić sobie czuć.

Ale moje serce odmawia słuchania rozsądku, a ból rozprzestrzenia się po moim ciele jak trucizna bez antidotum.

W końcu wyczerpanie bierze górę, wciągając mnie pod powierzchnię mimo agonii szarpiącej moje żebra.

Pukanie wyrywa mnie ze snu.

Serce wali mi w piersi, gdy chwiejąc się podchodzę do drzwi, mocniej otulając się szlafrokiem wokół drżącego ciała. Światło na korytarzu rysuje sylwetkę ogromnej postaci.

Paul wypełnia moje drzwi, wciąż w ślubnym stroju. Jego pierś unosi się od szarpanych oddechów, a blade niebieskie oczy płoną dziką intensywnością.

"Nie powinieneś tu być," szepczę, cofając się, gdy puls dudni mi w uszach.

"Wiem." I tak wchodzi, zamykając za sobą drzwi drżącymi dłońmi. "Sarah jest nieprzytomna, zasnęła po szampanie."

Moje myśli z trudem przetwarzają jego słowa przez mgłę przerwanego snu i pozostałego bólu.

"Małżeństwo pozostaje nieskonsumowane," mówi dalej, każde słowo wyrywa się z niego jak spowiedź. "Nie mogłem jej dotknąć, Morgan."

"Dlaczego nie?" Pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, pełne desperacji i bólu.

"Bo twój zapach mnie prześladuje." Zbliża się, mięśnie napięte do granic możliwości. "Bo za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem twoją twarz, nie jej."

Gorąco zalewa mnie, niebezpieczne i przytłaczające. Ręce drżą mi po bokach, gdy wszystko, co próbowałam pogrzebać, wraca na powierzchnię z całą mocą.

"Paul, co się z tobą dzieje?" pytam, obserwując jego walkę o zachowanie kontroli.

"Wchodzę w ruję." To wyznanie przechodzi przez zaciśnięte zęby. "Nie miałem prawdziwej rui od lat, ale twój zapach całkowicie złamał moją kontrolę."

Wiem, co oznacza ruja u wilków. To szał godowy, który ich ogarnia, potrzeba posiadania i zapłodnienia, która przyćmiewa wszystko inne.

"Powinieneś odejść," szepczę, nawet gdy moje ciało zdradza mnie swoją reakcją.

"Wiem." A jednak podchodzi do mnie, każdy krok jest celowy i pełen desperacji. "Powinienem odejść, ale nie mogę się od ciebie oderwać, Morgan."

Jego dłoń sięga do mojej twarzy, ale zatrzymuje się w połowie drogi z widocznym wysiłkiem.

"Powiedz mi, żebym poszedł." Jego głos łamie się na tym rozkazie. "Powiedz mi, żebym odszedł, a pójdę."

Daje mi wybór. Nawet płonąc z pożądania, z ciałem domagającym się uwolnienia, nie zabierze tego, co nie zostanie mu ofiarowane.

"Co się stanie, jeśli ci nie każę odejść?" szepczę, mój głos łamie się na pytaniu.

"Wtedy wezmę to, co moje." Jego oczy błyszczą pożądliwym głodem. "Wtedy cię sobie wezmę, mały wilku."

To przezwisko przeszywa mnie prądem aż po same końcówki nerwów. Decyzja krystalizuje się we mnie z jasnością kogoś stojącego na krawędzi przepaści.

Nie chcę dziś bezpieczeństwa. Nie chcę dobroci czy pocieszenia, ani łagodnego ciepła, które Zane oferuje tak hojnie.

Chcę zniszczenia płonącego w oczach Paula. Chcę desperacji w jego szarpanym oddechu. Chcę ruiny, która nadejdzie wraz z porankiem.

Moja dłoń zaciska się na jego nadgarstku i przyciągam go do siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Obsession

The Alpha's Secret Obsession

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa