passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Obsession - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Obsession

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Pokój, który mi przydzielili, ma łóżko w siedzibie watahy Krwawego Grzbietu.

Nie jest to prycza wepchnięta do schowka ani cienki koc rzucony na zimną podłogę. Prawdziwe łóżko z dużymi poduszkami i prześcieradłami pachnącymi lawendą, ustawione pod oknami wychodzącymi na góry.

Stoję całkowicie znieruchomiała w progu, niezdolna zmusić stóp, by przekroczyły próg.

"To chyba pomyłka..." szepczę do Eleny, uzdrowicielki watahy, która mnie tu przyprowadziła. "Kwatera służby musi być gdzie indziej."

"Nie ma dla ciebie kwatery służby." Jej włosy z pasmami srebra łapią popołudniowe światło, gdy gestem zaprasza mnie do środka. "Alpha Paul bardzo precyzyjnie określił, jakie masz mieć warunki."

Pokój znajduje się na tym samym piętrze co apartament Alphy, z przylegającą małą łazienką i szafą, którą Elena natychmiast zaczyna wypełniać nowymi ubraniami. Rozmiary wydają się obszerne, skrojone na pełniejszą sylwetkę niż wiotka figura Sarah, a w gardle zasycha mi od świadomości, że ktoś mnie zmierzył z troskliwą dokładnością.

"Pozwól, że obejrzę twoje rany." W jej głosie słychać łagodny autorytet kogoś, kto jest przyzwyczajony do leczenia rzeczy złamanych.

Waham się, wstyd palący mi w piersi, gdy podciągam rękaw. Jej wdech rozcina ciszę.

"Te blizny są rozległe." Jej palce muskają ślady po latach bicia pasem, zabaw z nożem, wymyślnych kar. "To żebro zostało złamane i nigdy nie nastawione. Bogini, co oni ci zrobili?"

"Zasłużyłam..." próbuję cicho.

"Barbarzyństwo." Szczęka Eleny napina się od ledwo powstrzymywanego gniewu. "Absolutnie barbarzyńskie praktyki Srebrnego Księżyca. Żadne dziecko na to nie zasługuje."

Potem pracuje w skupionej ciszy, nakładając maści i zakładając bandaże dłońmi, które nigdy nie sprawiają niepotrzebnego bólu. Ta łagodność rozbraja mnie bardziej niż jakiekolwiek okrucieństwo.

W jej zabiegi wtrąca się pukanie, a w drzwiach pojawia się mężczyzna z jasnoniebieskimi oczami Paula, ale bez jego onieśmielającej aury. Uśmiecha się łatwo, promieniując ciepłem jak słońce.

"Ty musisz być Morgan." Podchodzi pewnym siebie krokiem. "Jestem Zane, młodszy brat Paula i Beta Krwawego Grzbietu."

"To zaszczyt pana poznać," udaje mi się wydusić, niepewna, jak zwracać się do watażki, gdy zostało się podarowanym jako niewolnica.

"Zaszczyt po mojej stronie." Jego spojrzenie błądzi po mojej twarzy z otwartym uznaniem. "Mój brat nie wspomniał, jaka jesteś piękna."

Rumieniec zalewa mi policzki, a jego uśmiech się poszerza z wyraźną radością.

"Widzę, że odkryłem już słabość," droczy się łagodnie Zane. "Elena, kończysz już torturować naszego gościa?"

"Opieka medyczna to nie tortury, ty niemożliwy człowieku." Elena wiąże ostatni bandaż z wprawą. "Potrzebuje odpoczynku i regularnych posiłków."

"W takim razie dziś wieczorem dołączy do nas przy głównym stole." W tonie Zane’a nie ma miejsca na sprzeciw.

Główny stół. Tam, gdzie członkowie watahy jedzą razem jako równi.

Otwieram usta, by zaprotestować, ale już odszedł, gwizdając radośnie na korytarzu.

Kolacja okazuje się bardziej przytłaczająca niż jakiekolwiek lanie, które kiedykolwiek przeszłam.

Członkowie watahy przedstawiają się z życzliwą ciekawością, ich pytania są szczere, nie szydercze. Pytają o moje zainteresowania, ulubione potrawy, opinie o górskiej pogodzie.

Nikt nie pyta, czemu drżę, gdy ktoś porusza się zbyt gwałtownie.

Alpha Paul siedzi na czele stołu, ale za każdym razem, gdy jakiś niepołączony samiec zwraca się do mnie, jego ramiona się napinają, a szczęka zaciska z ledwo powstrzymywaną napiętością.

Nie rozumiem tego wszystkiego, naprawdę.

Sarah przyjeżdża następnego ranka z orszakiem ślubnym i krucha równowaga, którą zaczęłam tu odnajdywać, rozpada się natychmiast.

"Dlaczego nie jest w kwaterze służby?" Głos Sarah niesie się przez hol wejściowy. "Ma szorować podłogi, a nie spać w pokojach gościnnych."

Oblicze Alpha Paula twardnieje w chłodny rozkaz, gdy odwraca się do swojej przyszłej żony.

"To ja decyduję, gdzie mieszkają członkowie mojej watahy." W jego tonie nie ma miejsca na negocjacje. "Zakwaterowanie Morgan to nie twój problem."

"Ona jest niewolnicą!" Twarz Sarah robi się plamista. "Ojciec przekazał ci ją jako własność!"

"Właśnie." Uśmiech Paula mógłby zamrozić piekło. "MOJA własność. Nie twoja."

To odrzucenie jest tak całkowite, tak publiczne, że Sarah aż się cofa.

Przygotowania do ślubu pochłaniają cały następny tydzień, a ja pomagam, gdzie tylko mogę, mimo nieustannych słownych ataków Sarah. Zawsze czeka, aż Alpha Paul opuści pokój, zanim uderzy ze śmiertelną precyzją.

Tej nocy nie mogłem zasnąć. Łóżko jest zbyt miękkie. Pokój za ciepły. Wszystko pachnie bezpieczeństwem i nie ufam temu, próbując przetrawić wszystko, co się wydarzyło.

Pukanie do drzwi sprawia, że moje serce zaczyna bić gwałtownie o żebra.

Alpha Paul wypełnia framugę, gdy otwieram drzwi, wciąż ubrany formalnie po wydarzeniach dnia. Wchodzi do środka bez pytania o pozwolenie, jego obecność przytłacza w małej przestrzeni.

Staje na środku mojego pokoju, zbyt duży do tego miejsca, ręce w kieszeniach, jakby im nie ufał.

Jego wzrok natychmiast spada na moją rękę, na świeże rany, które zostawiła Sarah.

"Jak się przystosowujesz?"

"Twoja wataha jest... miła." To słowo brzmi obco. "Elena wyleczyła większość starych ran. Zane pilnuje, żebym jadł. Derek tłumaczy tradycje. Nikt mnie nie uderzył."

"To cholernie nisko zawieszona poprzeczka, jeśli chodzi o życzliwość."

"To moja poprzeczka." Obejmuję się ramionami. "Dlaczego tu jesteś? Dlaczego zażądałeś mnie jako części traktatu? Dlaczego to wszystko? Pokój, ubrania, sposób, w jaki na mnie patrzysz, gdy inni ze mną rozmawiają."

Cofam się, gdy on podchodzi, zamieszanie i strach splatają mi się w piersi.

"Jak na ciebie patrzę?"

"Jakbyś chciał wyrwać im gardła." Patrzę mu w oczy. "Zwłaszcza jednemu z twoich egzekutorów, Derekowi. Jest wobec mnie tylko miły, a ty zachowujesz się, jakby popełnił zdradę, ucząc mnie o hierarchii watahy."

"Myślisz, że chcę cię skrzywdzić." Odczytuje moje przypuszczenie z niepokojącą dokładnością. "Myślisz, że to okrucieństwo."

"Czym innym mogłoby to być?" Moje plecy dotykają ściany, a on zamyka mnie w klatce swoim ciałem. "Ktoś taki jak ty nie mógłby chcieć kogoś takiego jak ja."

"Jego zapach się zmienia, gdy jesteś blisko. Zainteresowanie." Jego głos staje się niższy. "Nie tylko mój wilk rozpoznaje w tobie coś wyjątkowego."

"Nie mam wilka." To przypomnienie boli. "Wilcza jagoda skutecznie mi go odebrała. Więc cokolwiek myślisz, że rozpoznajesz..."

"Twój zapach." Zbliża się, a ja odruchowo się cofam. "To właśnie rozpoznaję."

"Każdy ma zapach."

"Nie taki jak twój." Kolejny krok do przodu, kolejny krok w tył, aż jestem przy ścianie. "Chcesz wiedzieć, jak dla mnie pachniesz?"

Moje gardło wysycha. "Jak?"

"Domem." To słowo uderza jak cios. "Pachniesz domem, ciepłem i wszystkim, czego szukałem, nie wiedząc nawet, że szukam."

Jego głos staje się chrapliwym szeptem, gdy pochyla twarz do mojego gardła.

"Nie mogę wyrzucić twojego zapachu z głowy. Doprowadzasz mnie do obłędu, Morgan."

Jego oddech parzy moją skórę, a moje ciało reaguje bez pozwolenia, zbliżając się do jego ciepła.

" Ty doprowadzasz mnie do obłędu," wyznaje przy łuku mojej szyi.

"To szaleństwo..."

"Tak." Jego ręka wślizguje się na moją szyję, czując bijący puls. "Kompletnie pieprzone szaleństwo. Więc powiedz mi, żebym wyszedł. Powiedz, że to niewłaściwe. Powiedz, żebym poszedł."

Otwieram usta. Zamykam je. Nie potrafię ułożyć słów.

Bo mimo wszystko—niebezpieczeństwa, szaleństwa, Sarah czekającej w innym pokoju—nie chcę, żeby odszedł. To dziwne przyciąganie nie pozwala mi go odepchnąć.

Wtedy jego usta odnajdują moje i świat znika.

Pocałunek jest gwałtowny i zaborczy, jego dłonie ściskają moją talię, rozpalając ogień pod skórą. Nikt nigdy mnie tak nie dotykał, nikt nigdy mnie tak nie pragnął, a z mojego gardła wydobywa się cichy dźwięk.

Wydaję z siebie odgłos, którego nie rozpoznaję, czyste pragnienie, a on je pochłania, pogłębia pocałunek, aż nie mogę oddychać. Moje dłonie zaciskają się na jego koszuli bezwiednie, przyciągając go bliżej, choć bliżej już się nie da.

Nagle się odrywa, oboje łapiemy oddech.

"To mój pierwszy pocałunek," szepczę, gdy odsuwa się, by zaczerpnąć powietrza. "Nigdy wcześniej tego nie robiłam."

Wydaje z siebie dźwięk, jakby dostał w brzuch. "Morgan, nie możesz tego mówić, patrząc na mnie w ten sposób—"

"W jaki sposób?"

"Jakbyś chciała, żebym nauczył cię wszystkiego." Jego dłonie zaciskają się po bokach. "Jakbyś chciała, żebym zniszczył w tobie każdą niewinną cząstkę."

Zmusił się, by się odsunąć, jego klatka piersiowa unosi się od wysiłku, by nad sobą zapanować.

"Zamknij drzwi na klucz," mówi nagle, odsuwając się jeszcze bardziej. "Nie otwieraj ich nikomu, oprócz mnie lub Zane'a."

"Dlaczego?"

"Proszę, Morgan." Desperacja w jego głosie zamraża mnie w miejscu. "Proszę, zamknij drzwi na klucz. Bo jeśli zostanę tu jeszcze minutę, położę cię na tym łóżku i przekonam się, czy smakujesz tak słodko, jak pachniesz. A zasługujesz na coś lepszego za swój pierwszy raz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

"Znowu oszukujesz," mówię, obserwując, jak dłoń Zane'a podejrzanie zbliża się do stosu kart do odrzucenia.

Jego uśmiech rozciąga się szeroko i bezwstydnie na przystojnej twarzy. "Udowodnij to, mały wilku."

Ten przydomek wywołuje we mnie skomplikowane drżenie w piersi.

Alpha Paul też tak do mnie mówi, ale z jego ust brzmi to inaczej—ciężej, bardziej niebezpiecznie, z głodem, który pali się pod każdym jego słowem.

Przy Zane'ie mogę oddychać, uświadamiam sobie. Przy Paulu zapominam, jak to się robi.

Jestem w Blood Ridge już od dwóch tygodni. Dwa tygodnie regularnych posiłków i miękkich prześcieradeł, i delikatnego leczenia Eleny. Moje ciało odpowiada na troskę w sposób, którego się nie spodziewałam—mięknie na brzegach, ale rośnie w siłę pod spodem.

A Zane jest przy mnie niemal przez cały ten czas.

"Schowałeś tego asa na dole talii," oskarżam, sięgając przez stół w bibliotece, żeby odwrócić jego karty. "Widziałam, jak to zrobiłeś."

Chwytam go za nadgarstek, palcami muskając jego skórę. Chwyta mnie za rękę, zanim zdążę go zdemaskować—jego dotyk jest ciepły i bezpieczny, zupełnie inny niż elektryczność, która przeszywa mnie, gdy Paul—

Przestań ich porównywać.

"Bezpodstawne oskarżenia." Zane nie puszcza mojej dłoni. "Jestem zraniony, Morgan. Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi."

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać—prawdziwy i obcy. Oczy Zane'a rozświetlają się z oczywistą radością na ten dźwięk, a ciepło rozlewa się po mojej piersi na jego reakcję.

"Właśnie to," szepcze łagodnie, tasując karty z wprawą. "Zaczynałem myśleć, że Blood Ridge ci nie służy."

"Wciąż się przyzwyczajam," przyznaję cicho, zbierając porozrzucane karty w schludny stosik.

Tak właśnie smakuje przyjaźń. Ta lekkość, to poczucie braku strachu.

Wcześniej czułam to tylko przy Ricky, i jestem wdzięczna, że mam w stadzie kogoś takiego jak ona, kto rozumie zasady naszego świata.

Codziennie mnie odnajduje, wymyślając coraz bardziej przezroczyste wymówki.

Wczoraj potrzebował pomocy przy inwentaryzacji zapasów medycznych. Dzień wcześniej chciał towarzystwa podczas patrolu. Dziś rano po prostu pojawił się pod moimi drzwiami i oznajmił, że się nudzi.

"Czy Paul opowiadał ci kiedyś o incydencie z poręczą na ganku?" Zane odchyla się na krześle, a w jego jasnoniebieskich oczach błyszczy psotny ognik.

"O jakim incydencie z poręczą?" pytam, zaintrygowana wbrew sobie.

"Gdy miał siedem lat, nasz nieustraszony Alpha utknął głową między szczeblami poręczy na ganku." Głos Zane'a przechodzi w konspiracyjny szept. "Całe stado musiało patrzeć, jak nasz ojciec smaruje mu uszy olejem kuchennym."

Obraz jest tak absurdalny, tak niemożliwy do pogodzenia z niebezpiecznym mężczyzną, który trzy noce temu całował mnie do zatracenia, że wybucham śmiechem.

"Nie mów mu, że ci powiedziałem," dodaje Zane z uśmiechem. "Zabiłby mnie bez wahania."

"Twój sekret jest u mnie bezpieczny," obiecuję, nadal się uśmiechając.

Przygląda mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać, a mój uśmiech gaśnie pod naporem tej intensywności.

"Powinnaś częściej się uśmiechać, Morgan," mówi cicho.

Rumieniec rozlewa się na moich policzkach, zdezorientowany tą uwagą.

Patrzy na mnie, jakbym się liczyła. Jakbym była warta spojrzenia.

Nie rozumiem, dlaczego mnie szuka. Nigdy wcześniej nie byłam warta niczyjego czasu.

Nie umiem reagować na komplementy, które wydają się szczere. Przyjaciółki Sarah używały słodyczy jak broni—słodkie słowa poprzedzały okrucieństwo.

"Opowiedz mi o Silver Moon," mówi Zane tonem ostrożnie swobodnym. "Jaką tam miałaś rolę?"

Wyuczone kłamstwa automatycznie pojawiają się na moich ustach. "Pomagałam w obowiązkach domowych, nic szczególnego."

Żuchwa Zane'a napina się na mój przygaszony ton. Przesuwa dłoń przez stół i przykrywa moją rękę swoją.

"Nie traktujemy tu omeg jak gorszych," mówi stanowczo. "Jesteś teraz częścią stada."

Szczerość w jego głosie sprawia, że ściska mi się gardło. Jego kciuk delikatnie głaszcze moje kostki, pytając o pozwolenie każdym ruchem. Sprawia, że czuję się bezpieczna. Zwyczajna i cała.

Po raz pierwszy od jedenastu lat czuję się prawie normalnie.

"Morgan." Głos Paula przecina tę chwilę jak ostrze.

Moje ciało reaguje, zanim umysł zdąży nadążyć—puls przyspiesza, skóra płonie, wilk budzi się pod żebrami.

Właśnie to ze mną robi. Wchodzi do pokoju i zapominam, że istnieje cokolwiek poza nim.

Stoi w progu biblioteki, jego potężna sylwetka emanuje napięciem. Srebrno-niebieskie oczy przenoszą się z mojej twarzy na miejsce, gdzie dłoń Zane'a wciąż spoczywa na mojej.

"Potrzebuję cię w swoim gabinecie," mówi tonem, który nie znosi sprzeciwu. "Teraz."

Palce Zane'a na moment zaciskają się na mojej dłoni, zanim mnie puszcza. "Widzimy się na kolacji," obiecuje.

Podążam za Paulem korytarzami, boleśnie świadoma jego sztywnej postawy.

Drzwi do gabinetu ledwo się zamykają, zanim on odwraca się i przyciska mnie do nich.

Jego ciało przywiera do mojego z naglącą zaborczością, jedna ręka opiera się przy mojej głowie, druga chwyta mnie za biodro.

"Byłaś z nim cały dzień," warczy, jego oddech jest gorący przy mojej skroni.

"Tylko graliśmy w karty," udaje mi się powiedzieć, serce wali mi w piersi.

"Widziałem, jak się śmiejesz." Jego usta przesuwają się po mojej szyi, zęby muskają wrażliwą skórę. "Słyszałem cię z korytarza."

Patrzył na nas, uświadamiam sobie, a ciepło zbiera się nisko w moim brzuchu. Słyszał, jak śmiałam się z jego bratem i to go tu przywiodło.

"Paul, nie rozumiem, o co—"

"Bycie blisko ciebie sprawia, że chcę rzeczy, których nie powinienem chcieć." To wyznanie wyrywa mu się niemal boleśnie. "Jesteś wszędzie, gdzie spojrzę, Morgan."

Dłoń Paula przesuwa się, ujmując moją szyję. Druga dłoń naciska na moje biodro, palce szeroko obejmują krągłość, jakby oznaczał teren.

"Jesteś moja," warczy przy mojej szyi, ssąc tak mocno, że zostawia ślady. "Nieważne, co mój brat widzi w tobie, należysz do mnie, Morgan."

Sugestia, że Zane może chcieć mnie jako kogoś więcej niż przyjaciółkę, ledwo przebija się przez mgłę doznań.

"Tak," dyszę. "Wiem."

Jego roszczenie przypomina topienie się i nie jestem pewna, czy chcę się wynurzyć.

Wolna dłoń przesuwa się po mnie przez sukienkę, wywołując jęk na moich ustach. Zane nigdy nie dotknąłby mnie w ten sposób, myślę otumaniona. Zane zapytałby najpierw o pozwolenie.

Ale Paul nie pyta. Paul bierze. A moje zdradzieckie ciało wygina się w jego dłoniach, jakby zostało stworzone do jego posiadania.

"Po jutrze będę żonaty z twoją kuzynką," mówi szorstko, jego palce naciskają mocniej. "Ale zapamiętaj to, mały wilku."

Odchyla się tylko tyle, by złapać mój wzrok, a intensywność w jego oczach pali każdy mur, jaki kiedykolwiek zbudowałam.

"Bez względu na to, jakie słowa wypowiem przy ołtarzu," przysięga, "one nie będą dla niej."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

„Można by pomyśleć, że szykują się do wojny, a nie do ślubu.”

Głos Zane’a niesie się ponad chaosem ceremonii, gdzie robotnicy uwijają się jak mrówki budujące imperium. Stoi obok mnie z dwoma talerzami w dłoniach, obserwując, jak grupa ludzi walczy z zakotwiczeniem ogromnego białego namiotu na wietrze wiejącym z gór.

„Może właśnie do tego się szykują”, mruczę, przyjmując talerz, który mi podaje.

Przez ostatnie trzy dni cały kompleks przeszedł metamorfozę. Białe tkaniny pokrywają każdą powierzchnię, kwiaty przyjeżdżają ciężarówkami, a kuchnie zostały przejęte przez catering z wojskową precyzją. Ślub Sarah musi być perfekcyjny, a Blood Ridge zapewnia to bez pytania.

„Znowu nie jadłaś obiadu.” Zane siada obok mnie na kamiennej ławce. „Elena mnie zabije, jeśli schudniesz pod moją opieką.”

„Nie byłam wcześniej głodna”, przyznaję, choć prawda jest bardziej złożona.

Patrzenie na przygotowania do ślubu Paula z moją kuzynką ściska mi żołądek w węzły, których nie potrafię rozplątać. Ciastka na moim talerzu wyglądają pięknie, ale apetyt uciekł mi już dawno temu.

„Jedz i tak.” Szturcha mnie ramieniem – gest, który stał się znajomy przez ostatnie dni. „Potraktuj to jako osobistą przysługę dla twojego ulubionego Bety.”

Biorę mały kęs, by go zadowolić, a jego usatysfakcjonowany uśmiech sprawia, że było warto.

Zane stał się moją kotwicą w tym przytłaczającym, nowym świecie. Codziennie rano pojawia się pod moimi drzwiami z jakimś pretekstem, by mnie porwać, a ja coraz bardziej czekam na jego wizyty.

„Czy mówiłem ci kiedyś o tym, że Paul boi się motyli?” pyta, opierając się teatralnie oparciem.

„Motyli?” Prawie dławię się ciastkiem, nie mogąc pogodzić tego obrazu z niebezpiecznym Alfą, który przyciska mnie do ściany.

„Bał się ich do dwunastego roku życia.” Oczy Zane’a błyszczą figlarnie, gdy kontynuuje. „Nasza mama miała ogród motyli, a Paul biegał z wrzaskiem po domu za każdym razem, gdy któryś się dostawał do środka.”

Śmiech, który mi się wymyka, jest obcy i cudowny, wypływając z miejsca, o którego istnieniu już zapomniałam.

„Nie wierzę w to”, udaje mi się powiedzieć między chichotami, przyciskając dłoń do ust.

„Mam świadków.” Podnosi rękę w udawanej powadze. „Zapytaj czasem Eleny, potwierdzi wszystko.”

„Morgan!” Głos Sarah przecina mój śmiech jak ostrze.

Podąża w naszą stronę, a jej koordynatorka ślubu bezradnie drepcze za nią. Oczy Sarah zwężają się na widok Zane’a siedzącego tak blisko mnie, na widok łatwej zażyłości, która się między nami pojawiła.

„Potrzebuję dodatkowych rąk w sali balowej”, oznajmia, jej uśmiech jest ostry jak brzytwa. „Z pewnością możesz na chwilę oddać moją kuzynkę do prawdziwej pracy, Beto Zane.”

„Właściwie właśnie pokazywałem Morgan—” zaczyna Zane, ale Sarah mu przerywa.

„Teraz, Morgan.” W tym rozkazie nie ma miejsca na negocjacje, a stare nawyki każą mojemu ciału zareagować, zanim umysł zdąży się sprzeciwić.

Wstaję z ławki, a ręka Sarah zaciska się wokół mojego nadgarstka, kiedy tylko Zane przestaje patrzeć.

„Nie myśl sobie, że nie widzę, jak się puszczasz z obydwoma braćmi”, syczy mi do ucha, ciągnąc mnie w stronę sali balowej. „Ciesz się tym póki możesz.”

Jej paznokcie wbijają mi się w skórę z wyćwiczoną okrutnością, ale ból wydaje się odległy, przytłumiony wspomnieniem ciepła Zane’a.

„Paul w końcu się tobą znudzi”, ciągnie Sarah, popychając mnie przez drzwi sali. „A kiedy tak się stanie, dopilnuję, żebyś skończyła tam, gdzie twoje miejsce.”

„Jestem tego pewna”, odpowiadam cicho, a spokój mojego głosu mnie zaskakuje.

Groźby Sarah kiedyś mnie pustoszyły, zostawiały roztrzęsioną na długie godziny. Ale teraz mam ludzi, którzy się uśmiechają na mój widok, odkładają mi talerze z jedzeniem i opowiadają historie tylko po to, żeby mnie rozśmieszyć.

Jej nienawiść wydaje się mniejsza w obliczu tej niespodziewanej życzliwości.

Puszcza mnie z frustracją, nie mogąc wywołać reakcji, na którą liczyła.

„Wracaj do pracy”, warczy i odchodzi, by terroryzować kogoś innego.

Popołudnie spędzam na układaniu stroików i unikaniu okresowej złośliwości Sarah. Zatrzymuje mnie jeszcze raz przy kuchni, plując jadem o mojej bezwartościowości, ale jej słowa spływają po mnie jak deszcz po kamieniu.

Słońce zachodzi w odcieniach złota i karmazynu, gdy wymykam się do ogrodu.

Robotnicy rozwieszają lampki pośród starych drzew, tworząc baldachim gwiazd, który jutro rozświetli ceremonię. Siadam na ławce przy fontannie, obserwując ich staranną pracę z pustą fascynacją.

Jutro Paul poślubi Sarah.

Jutro złoży przysięgi mojej kuzynce, podczas gdy ja będę stała gdzieś w tłumie, płonąc uczuciami, do których nie mam prawa.

Ta myśl osiada mi w piersi jak pokruszone szkło, ostra i niemożliwa do przełknięcia.

„Wyglądasz na smutną”, mówi cicho Zane, pojawiając się obok mnie jak cień.

Siada na ławce blisko mnie, tak że nasze ramiona się stykają. Ten kontakt uziemia mnie dokładnie tak, jak tego potrzebuję.

„Po prostu jestem zmęczona”, kłamię, wpatrując się w tańczące światełka nad głową.

„Jesteś okropną kłamczuchą, Morgan.” W jego głosie nie ma osądu, tylko łagodna obserwacja. „Twoja twarz od razu się zmienia, gdy udajesz.”

Nie wiem, jak wyjaśnić huragan w mojej piersi. Sama go nie rozumiem.

„To były długie dni”, mówię zamiast tego, mając nadzieję, że przyjmie tę półprawdę.

Zane przypatruje mi się z intensywnością, która na chwilę przypomina mi jego brata. Te same jasnoniebieskie oczy, ale cieplejsze, mniej drapieżne.

„Kiedy ten cyrk się skończy”, mówi cicho, „chciałbym spędzać z tobą więcej czasu, Morgan.”

Moje serce zaczyna walić w piersi na te niespodziewane słowa.

„Jeśli mi pozwolisz”, dodaje, a jego głos staje się niemal bezbronny.

Odwracam się, by spojrzeć na niego naprawdę – i dopiero teraz widzę to, czego wcześniej nie zauważałam. To, jak jego wzrok zatrzymuje się na moich ustach, gdy mówię, jak jego dotyk trwa zawsze o ułamek sekundy za długo, jak znajduje preteksty, by być tam, gdzie ja.

Zane nie tylko lubi moje towarzystwo.

Zane pragnie mnie.

„Beto Zane!” Ktoś woła z kompleksu, pilnie i stanowczo. „Alfa potrzebuje cię natychmiast w sali wojennej!”

Zane wzdycha ciężko, a chwila między nami kruszy się jak cienkie szkło.

„Obowiązek wzywa”, mruczy, podnosząc się z ławki z wyraźną niechęcią.

Jego dłoń odnajduje moją i ściska delikatnie, obietnica zamknięta w jednym geście. Potem znika w ciemności, zostawiając mnie samą wśród świetlnych girland i wirujących myśli.

Przyciskam dłoń do piersi, próbując powstrzymać chaos, który grozi mnie pochłonąć od środka.

Paul odwiedza mnie nocą i podpala moje ciało swoim dotykiem, swoją żądzą, obietnicami, które są jak własność i obsesja jednocześnie.

Zane sprawia, że się śmieję, przynosi mi jedzenie i patrzy na mnie tak, jakbym była czymś cennym.

Dwaj bracia.

Zakochuję się w nich obu i nie mam pojęcia, jak to powstrzymać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Obsession

The Alpha's Secret Obsession

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa