passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Twins autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Twins

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[Perspektywa Skyler]

Ostatnim razem, gdy nie skończyłam zadania na czas, Kailani przytrzymała moją dłoń nad kuchenką przez dziesięć sekund. Odliczała głośno i uśmiechała się mi prosto w twarz, kiedy to robiła.

To było za jedno niedoczyszczone lustro.

Dziś w nocy między mną a świtem jest czterdzieści stóp marmuru, a Alfa Shadowcrest przybywa o świcie. Nie myślę o swoich rękach, po prostu szoruję, gdy słyszę cichy dźwięk bosych stóp sunących po zimnym kamieniu.

Dźwięk, który rozpoznałabym w ciemności, pod wodą, na wpół martwa.

"Ashton," nie odwracam się, "jest środek nocy, kochanie."

"Nie było cię, mamo." Mówi to w sposób, w jaki potrafi tylko sześciolatek—jednocześnie oskarżycielsko i ze złamanym sercem, a głos ma gruby od przerwanego snu.

Odkładam szczotkę i otwieram ramiona. Wpada w nie głową naprzód, jak robił to odkąd tylko nauczył się chodzić, jego dzikie, ciemne włosy szorstko ocierają się o mój podbródek. Kiedy odsuwa się, by spojrzeć mi w twarz, te bursztynowe oczy mrugają powoli.

Oczy jego ojca, zbyt poważne jak na ten wiek.

Sześć lat uczyłam się patrzeć na nie bez drżenia.

Uczyłam się nie myśleć, jak wszystko mogło wyglądać inaczej, gdyby jego ojciec był z nami do końca. By zapomnieć o nieznajomym, który zostawił mnie samą i w ciąży z bliźniakami, w stadzie, które mnie nienawidzi za grzechy mojego ojca.

"River znowu miała koszmar," szepcze. "Ten z ‘okrutnymi wilkami’. Ale powiedziałem jej, że one nie są prawdziwe, i trzymałem ją za rękę, aż zasnęła."

Coś przechodzi mi przez gardło, coś, co nie ma nazwy. Gładzę jego włosy z czoła, całuję je. Jest ciepły, solidny i tak przerażająco mały.

"To było bardzo odważne i miłe z twojej strony. Jesteś taki dobry dla swojej siostry, Ash. Wiesz o tym? Mój słodki chłopczyku."

Odsuwa się, by jak zwykle przyjrzeć się mojej twarzy—zbyt uważnie, zbyt dorośle, jakby sprawdzał, czy coś nie runie.

"Mamo." Unosi rękę i prawie dotyka mojej spuchniętej wargi, po czym rezygnuje. "Nie obchodzi mnie, że nie mamy taty. Ja się tobą i River zaopiekuję. Jak prawdziwy mężczyzna. Żebyś już nie musiała się bać."

Żadne dziecko nie powinno nosić tego w sercu.

Pięć lat. Miał pięć lat, kiedy to postanowił. Teraz ma sześć, i nigdy się z tego nie wycofał.

Przyciągam go do siebie, zanim zdąży zobaczyć moją twarz, bo są rzeczy, których matka nie może pokazać synowi. Trzymam go, oddycham i układam twarz z powrotem w coś użytecznego. "Chodź, odprowadzę cię do…"

Drzwi trzaskają, gdy wchodzi moja przyrodnia siostra Kailani, sunąc niczym żywioł w jedwabnej piżamie. Jej ciemne włosy są idealne nawet o tej porze, bo oczywiście, że tak, podczas gdy ona aż drży od ekscytacji, która ściska mi żołądek.

Potem jej wzrok pada na marmur i usta zwężają się w kreskę. "Co to jest?"

Jedna smuga, może sześciocalowa, gdzie ledwo widoczny cień brudu pozostał. Moje dłonie od dwóch godzin krwawią do wody w wiadrze, ale oczywiście. Jedna smuga. "Zaraz to poprawię, tylko…"

Policzek spada bez ostrzeżenia. Dłoń przez usta, głowa odskakuje w bok, a warga pęka w tym samym miejscu co zawsze.

Potem jej stopa potrąca wiadro i brudna woda rozlewa się na moje kolana, spodnie, fragment, który już wyczyściłam.

"Od nowa, suko. Alfa Leon przyjeżdża dziś, mój przyszły mąż zasługuje na perfekcję!" Jej głos jest jasny i przyjemny. "Wkrótce zostanę Luną Shadowcrestu, jednego z najsilniejszych stad na kontynencie. A ty lepiej traktuj mnie jak należy, bo inaczej…"

Ashton robi krok do przodu, a moja krew zamarza. Jego małe pięści są zaciśnięte przy bokach. "Nie mów tak do mojej mamy!"

Jego głos się nie trzęsie. Nie wiem, jak to możliwe, że się nie trzęsie.

Dłoń Kailani natychmiast się podnosi, żeby usunąć go z drogi, a ja poruszam się, zanim zdążę pomyśleć, stając między jej ręką a moim synem. Uderzenie trafia mnie w kość policzkową z trzaskiem, który dźwięczy w mojej czaszce.

Ogląda swoją dłoń, jakbym jej sprawiła kłopot.

"Trzy godziny." Wygładza górę piżamy. "Wszystko perfekcyjnie." Pauza, ostra jak ostrze. "Albo koniec, Skyler. Wiesz, co znaczy koniec."

Drzwi zatrzaskują się za nią, a ja przez chwilę klęczę. Dwa punkty szkody, moja twarz robi ostrożną arytmetykę bólu.

Potem odwracam się do Ashtona. Jego broda drży, a on bardzo się stara nad nią zapanować, ale to wciąż najbardziej rozdzierający widok, jaki kiedykolwiek widziałam. Chwytam go za ramiona, zmuszając, by spojrzał mi w oczy.

"Słuchaj." Mój głos brzmi pewniej, niż się spodziewałam. "Nigdy nie stajesz przed nią. Nigdy. Cokolwiek mi zrobi—bierzesz River, idziesz do naszego pokoju i zamykasz drzwi. Zawsze. Rozumiesz mnie?"

Jego broda jeszcze raz drży, zanim ją opanuje. "Ale ona cię skrzywdziła..."

"To nie ma znaczenia. Ważne jest twoje bezpieczeństwo. Twoje i twojej siostry. Tylko to." Przyciskam czoło do jego czoła. "Obiecaj mi, Ashton."

"Obiecuję," szepcze, nienawidząc każdego słowa.

Odprowadzam go z powrotem do naszego pokoju—naszej wspaniałej szafy o wymiarach dwa i pół na trzy metry w skrzydle dla służby—i sprawdzam, czy River wciąż śpi. Kciuk w ustach, podczas gdy pomogłam Ashtonowi wejść do łóżka i wygładziłam jej srebrzysto-blond włosy rozrzucone na poduszce.

Po cichym zamknięciu drzwi wracam do marmuru.

Moja dłoń nieruchomieje, gdy druciany pierścionek na moim palcu łapie światło. Skręcony metal, bezwartościowy dla wszystkich, oprócz mnie. Ich ojciec zrobił go z kawałka drutu na Festiwalu Bogini Księżyca siedem lat temu. Wsunał mi go na palec ciepłymi, pewnymi dłońmi i obiecał, że mnie odnajdzie.

Okazało się, że podał fałszywe imię, fałszywą tożsamość. Zniknął przed świtem i zostawił mnie z duchem, którego ścigałam po watahach, które nigdy nie słyszały o kimś o imieniu Silas.

Ciąża zmieniła mnie z bezwilczej hańby naszej watahy, córki martwego tyrana, w bezwilczą dziwkę. Siedem lat szorowania, prania, wychowywania cudzych dzieci razem z własnymi, wszystko po to, by nie zostać wyrzuconą na ulicę.

Lepiej być niewolnicą i workiem treningowym watahy niż bezdomną samotną matką bliźniąt.

Przekręcam pierścionek ostatni raz po skończonym sprzątaniu, pamięć mięśniowa głupców. Gdy dom watahy budzi się do życia, szepty odnajdują mnie przez ściany i za rogiem.

"Mówią, że Alfa Leon zakończył wojnę, łamiąc każdą watahę, która odmówiła klęknięcia," syczy jedna z dziewczyn z kuchni, mijając mnie. "Nikt, kto mu się sprzeciwił, nie przeżył."

"Słyszałam, że jego wilk jest wielkości konia!" Jej przyjaciółka chichocze, półprzerażona. "I podobno prowadzi imperium po ludzkiej stronie—firma ochroniarska, broń, nie wiem. Wszystko, co brzmi cywilizowanie, a nie jest."

"Niech Bogini ma w opiece Kailani w jej noc poślubną, tyle powiem." Śmieją się i znikają za rogiem.

Przynajmniej nigdy nie będę na tyle ważna, by zwrócić uwagę przerażającego Alfy.

Moja warga zdążyła się już zasklepić, gdy wkładam najmniej znoszoną sukienkę, długie rękawy na siniaki. Ashton czeka przy drzwiach w najczystszej koszuli, a ja klękam przed River, wygładzając jej sukienkę.

"Mamusiu, czy wyglądam ładnie?" Odwraca się i sprawdza włosy w lustrze.

"Wyglądasz ślicznie, kochanie." Biorę ją za rękę, zanim zdąży zauważyć pęknięcie na mojej wardze. "Dziś bądźcie blisko mnie, dobrze? Oboje."

Ashton prostuje ramiona. "Będę jej strzegł, Mamusiu."

Te słowa pękają coś pod moimi żebrami, na co nie mam czasu patrzeć.

Zgromadzenie to morze pleców. Alfa Thomas i Kailani stoją na przodzie, mój ojczym obejmuje ramieniem swoją złotą córkę. Chowam nas za najwyższymi wilkami, jakich mogę znaleźć.

Czarne SUV-y wtaczają się przez bramę, smukłe i drapieżne. Najpierw wysypują się wojownicy, zbudowani jak broń, poruszający się jak broń.

Podąża za nimi młodszy mężczyzna, z łatwym uśmiechem, brązowe włosy łapią światło. Ktoś obok mnie szepcze: "O bogini, to Beta, Dylan! Czyż nie jest boski? Słyszałam, że jest milszy od starszego brata..."

Ashton szarpie mnie za rękaw. "Mamusiu, kim są ci wszyscy ludzie?"

Nie mam czasu odpowiedzieć, bo gdy otwiera się ostatnie drzwi, wychodzi mężczyzna. Jest wysoki, szeroki w barach, ciemnowłosy, a gdy odwraca się w stronę tłumu, bursztynowe oczy, które łapią poranne słońce, są tymi samymi, które siedem lat temu patrzyły na mnie przez festiwalowe ognisko.

To... Silas.

Tyle że nigdy nie miał na imię Silas. To Alfa Leon Warren z Shadowcrest, jeden z najpotężniejszych wilkołaków na kontynencie.

Uginają się pode mną kolana, palce miażdżą dłonie obojga dzieci, aż River odciąga rękę z cichym: "Mamusiu, ściskasz ."

Ale nie mogę poluzować uścisku. Nie mogę oddychać, nie mogę oderwać wzroku od ojca moich dzieci i Alfy, który przyjechał poślubić moją złotą siostrę przyrodnią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

* Siedem lat temu *

Festiwal Bogini Księżyca istnieje po to, by wytwarzać szczególny rodzaj amnezji. Rywale opuszczają broń, wrogowie dzielą się jedzeniem, a wszyscy udają, że zawieszenia broni, które sobie przysięgli, przetrwają konfrontację z poniedziałkowym porankiem.

To teatr. Piękny, ale niezbędny teatr—i nigdy nie było mnie stać na bilet do dobrych miejsc.

Festiwal Bogini Księżyca odbywa się raz w roku. Dziś nasza wataha jest gospodarzem.

Znalazłam swoje miejsce godzinę temu. Wystarczająco daleko, by być sama. Wystarczająco blisko, by nikt nie mógł powiedzieć, że mnie nie było.

Bo nawet omegi i nisko urodzeni, nikomu nieznani, muszą się pojawić.

Co w moim przypadku oznacza oddanie jej czci tym, czymkolwiek jestem—bezwilcza, dziewiętnastoletnia, ledwo tolerowana w swojej własnej watasze, w swoim własnym domu.

To właśnie dostajesz, gdy twój ojciec przez dekady terroryzuje inne watahy i kończy zabity przez innego Alfę, który przygarnia ciebie i twoją matkę, by uwiarygodnić swoje rządy.

Miałam sześć lat, kiedy zginął, nawet nie pamiętam jego twarzy. Mimo to wszyscy uważają, że ja i moja matka powinnyśmy zapłacić krwawy dług za jego niesławne grzechy.

Zmuszono ją do związania się z Alfą Thomasem i urodziła Kailani, a ja… cóż.

Najwyraźniej całkiem dobrze radzę sobie w roli kozła ofiarnego.

"Okropna impreza, prawda?"

Drgnęłam tak gwałtownie na męski głos obok mnie, że mój kubek niemal spadł mi z kolana. Łapię go odruchowo i podnoszę wzrok.

Na murku obok mnie siedzi mężczyzna, którego nie było tu jeszcze dwie sekundy temu.

Jest wysoki i ciemnowłosy, obserwuje tłum ciepłymi bursztynowymi oczami i z pół-uśmiechem. Jego postura jest swobodna, jakby nigdy nie musiał się kurczyć, by zmieścić się w przestrzeni.

Gdy w końcu zwraca się w moją stronę, świat robi coś dziwnego. Nagle, cicho ciągnie mnie coś głęboko w środku klatki piersiowej. Mój oddech nie zatrzymuje się całkiem, ale na moment zapomina swój rytm.

Jego oczy spotykają moje, coś w nich się zaczepia i przez chwilę żadne z nas nic nie mówi. Po prostu patrzymy na siebie.

To trwa może kilka sekund, ale wydaje się znacznie dłużej.

Wystarczająco długo, by było to lekko absurdalne.

On pierwszy to przerywa—drobny ruch, łatwy uśmiech pojawia się na jego twarzy, jakby postanowił odpuścić nam obojgu.

"Ukrywasz się? Zdecydowanie się ukrywałaś," mówi bez cienia oskarżenia, po prostu stwierdzając ciekawy fakt. "Spokojnie, ja też. Ten facet z Iron Ridge ciągle siłuje się na rękę ze wszystkimi, a ja nie mam serca go zawstydzać."

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać, a jego uśmiech łagodnieje w coś cichszego.

"Jestem Silas." Wyciąga dłoń. "Egzekutor. Pine Creek."

Podaję mu rękę, po czym zawieszam ją w jego uścisku.

Jego dłoń jest ciepła, a oczy wciąż robią to coś, gdy lustrują moją twarz, i wiem, co będzie dalej. Przeżyłam ten scenariusz setki razy.

Trzymam pauzę może o ułamek sekundy za długo.

"Skyler." A potem, bo nie ma wersji, w której to nie wychodzi prędzej czy później: "Gray. Crescent Ridge."

Patrzę na jego twarz, czekając na to specyficzne ochłodzenie, gdy dociera rozpoznanie.

Gray. Pasierbica Alfy Thomasa. Córka tyrana. Ta bez wilka.

To się dzieje za każdym razem. Bez wyjątku. Zmierzyłam to, zajmuje około dwóch sekund. Ale jego twarz… nic.

"Więc jaki masz powód, że siedzisz w ciemności?" pyta wtedy, jakbym podała mu prognozę pogody, a nie krwawo splamione nazwisko.

Mrugam, kalibruję się na nowo. Czekam jeszcze pół sekundy na spóźnioną reakcję. Nadal nie nadchodzi. Okej… "Zła muzyka," mówię powoli, wciąż obserwując go z lekką ostrożnością. "Złe towarzystwo. Poza tym nie tańczę."

Pochyla się do mnie. "Nie umiesz, czy nie chcesz?"

"Czy to robi różnicę?" odbijam.

"Tak." Opiera się na jednej dłoni, zupełnie swobodnie, a jego uśmiech poszerza się. "Jedno to kwestia umiejętności. Drugie to tragedia."

"A które z nich byś naprawił?" Pytanie wypada mi z ust śmiałe, ciepłe i zupełnie nie w moim stylu.

"Oba. Ale zacząłbym od towarzystwa, skoro przyznałaś, że twoje było kiepskie, dopóki się nie pojawiłem."

Patrzę na niego dłuższą chwilę, spokojnie i bez komplikacji.

"Zatańcz ze mną," mówi wtedy.

"Mówiłam ci. Nie—"

"Słyszałem cię." On już stoi, dłoń wyciągnięta. "Chodź mimo wszystko."

Muzyka dociera bez ścisku ciał, a jego dłoń osiada na mojej talii i zaczynamy się poruszać – i tak to się zaczyna.

Tańczyliśmy i rozmawialiśmy przez godzinę. Pewnie dłużej niż godzinę.

W pewnym momencie przestaję śledzić czas.

Rozmawiamy o wszystkim i o niczym, to ten lekki rodzaj rozmowy, który nie powinien istnieć między obcymi, a jednak czasem się zdarza – rzadki i trochę dezorientujący. Zadaje pytania tak, jakby naprawdę chciał znać odpowiedzi. Odpowiadam, co jest jeszcze bardziej dezorientujące.

Przez cały czas jego dłoń jest ciepła na mojej talii i jestem boleśnie świadoma każdego centymetra dzielącego nas przestrzeni.

Za każdym razem, gdy pochyla głowę w moją stronę, mój puls robi coś żenującego.

Za każdym razem, gdy jego palce lekko przesuwają się na mojej talii, powietrze w moich płucach staje się trudniejsze do przepchnięcia.

Bywałam już w towarzystwie mężczyzn. Mieszkam w domu watahy. W teorii wiem, czym jest pociąg. To jednak nie brzmi jak teoria. To brzmi jak grawitacja—konkretna i cierpliwa i raczej niezainteresowana tym, czy wyraziłam na nią zgodę.

Nikt nigdy wcześniej nie był dla mnie tak bezwysiłkowo uprzejmy i pełen szacunku.

Jest już późno, gdy odprowadza mnie w końcu do mojego pokoju.

Korytarze domu watahy są w półmroku i ciche, większość ludzi już w pokojach albo wciąż na uroczystości. Przed moimi drzwiami zatrzymuję się. On staje obok mnie.

Żadne z nas przez chwilę się nie odzywa—milczenie przesycone czymś, co narastało przez całą noc, choć żadne z nas tego nie nazwało. Sięgam po klamkę, ale jej nie przekręcam.

"Skyler." Patrzę na niego. Spogląda na mnie z tym samym wyrazem, który miał przez całą noc. "Chwileczkę, tutaj…"

Sięga do kieszeni dżinsów i wyciąga krótki kawałek drutu. Przez chwilę obraca go w palcach, wygina i modeluje, po czym wyciąga dłoń.

Mały, krzywy pierścień. Skręcony metal, niedoskonały, nic nie warty.

Słowa osiadają między nami jak ofiara, a moje gardło robi się dziwnie ściśnięte.

"Żebyś pamiętała, że dzisiejsza noc była prawdziwa," mówi cicho, wsuwając go na mój palec, a metal jest ciepły od jego skóry. Nie puszcza mojej dłoni. "Rano mnie już nie będzie, ale później cię znajdę. To znaczy… jeśli to w porządku."

Patrzę na niego, potem na pierścień, potem z powrotem na niego.

Coś w mojej piersi staje się zbyt duże jak na miejsce, które zajmuje.

Nie zdecydowałam się go pocałować, to po prostu się dzieje. Jeden krok do przodu i moje usta są na jego, dłoń na jego piersi, serce wali tak mocno, że czuję je w uszach. To trwa dwie sekundy, zanim się odrywam, oddychając nierówno.

"Przepraszam." Słowa padają zanim zdążę je powstrzymać, policzki zalewa mi gorąco. "Ja nie… to nie było…" Zaciskam usta. "To był mój pierwszy pocałunek. Więc nie… nie jestem pewna, czy dobrze to zrobiłam, i czy to w porządku, i ja—"

Jego dłoń unosi się, obejmuje moją szczękę i Silas mnie całuje. Nie delikatnie, nie ostrożnie. To nie jest ten niepewny gest, który mu ofiarowałam – to coś zupełnie innego. Mocne palce wplatają się w moje włosy, a jego usta poruszają się łapczywie na moich jakby myślał o tym od dawna i właśnie skończyła mu się cierpliwość.

Wydaję z siebie cichy, zaskoczony dźwięk w jego usta, a on go pochłania. Jego druga dłoń odnajduje moją talię i przyciąga mnie do siebie, a między nami nie zostaje już ani trochę powietrza i przestaję myśleć w jakimkolwiek spójnym języku.

Całuje mnie, aż moje palce owijają się wokół jego koszuli, aż moje plecy lądują na ścianie i nawet nie wiem, kiedy to się stało, aż dłoń w moich włosach odchyla moją głowę do tyłu i pogłębia pocałunek i czuję to wszędzie.

W gardle, w piersi, z tyłu kolan. Gdzieś głęboko, płynnie, w samym rdzeniu mnie.

Kiedy w końcu odsuwa się na ułamek sekundy, jego oddech jest urywany. Jego czoło opiera się o moje.

"Zrobiłaś to dobrze," mówi cicho, głosem niskim i chropawym na krawędziach. "Tak dla jasności."

Moje serce wali tak mocno, że jestem pewna, że on to słyszy. "Tak." Mój głos ledwie przekracza szept. "Dobrze. To… dobrze wiedzieć."

Jego usta niemal się uśmiechają przy moim policzku. Potem odsuwa się na tyle, by na mnie spojrzeć—naprawdę spojrzeć, tak jak robił to całą noc. Jakby zdecydował, że jestem warta pełnej wagi jego uwagi.

"Zaproś mnie do środka," mówi.

Cicho. Spokojnie. Bez nacisku, tylko pytanie, tylko on.

Moja dłoń odnajduje drzwi za mną i w końcu przekręcam klamkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Twins

The Alpha's Secret Twins

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa