passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Twins - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Twins

/

Rozdział 3

Rozdział 2

* Siedem lat temu *

Festiwal Bogini Księżyca istnieje po to, by wytwarzać szczególny rodzaj amnezji. Rywale opuszczają broń, wrogowie dzielą się jedzeniem, a wszyscy udają, że zawieszenia broni, które sobie przysięgli, przetrwają konfrontację z poniedziałkowym porankiem.

To teatr. Piękny, ale niezbędny teatr—i nigdy nie było mnie stać na bilet do dobrych miejsc.

Festiwal Bogini Księżyca odbywa się raz w roku. Dziś nasza wataha jest gospodarzem.

Znalazłam swoje miejsce godzinę temu. Wystarczająco daleko, by być sama. Wystarczająco blisko, by nikt nie mógł powiedzieć, że mnie nie było.

Bo nawet omegi i nisko urodzeni, nikomu nieznani, muszą się pojawić.

Co w moim przypadku oznacza oddanie jej czci tym, czymkolwiek jestem—bezwilcza, dziewiętnastoletnia, ledwo tolerowana w swojej własnej watasze, w swoim własnym domu.

To właśnie dostajesz, gdy twój ojciec przez dekady terroryzuje inne watahy i kończy zabity przez innego Alfę, który przygarnia ciebie i twoją matkę, by uwiarygodnić swoje rządy.

Miałam sześć lat, kiedy zginął, nawet nie pamiętam jego twarzy. Mimo to wszyscy uważają, że ja i moja matka powinnyśmy zapłacić krwawy dług za jego niesławne grzechy.

Zmuszono ją do związania się z Alfą Thomasem i urodziła Kailani, a ja… cóż.

Najwyraźniej całkiem dobrze radzę sobie w roli kozła ofiarnego.

"Okropna impreza, prawda?"

Drgnęłam tak gwałtownie na męski głos obok mnie, że mój kubek niemal spadł mi z kolana. Łapię go odruchowo i podnoszę wzrok.

Na murku obok mnie siedzi mężczyzna, którego nie było tu jeszcze dwie sekundy temu.

Jest wysoki i ciemnowłosy, obserwuje tłum ciepłymi bursztynowymi oczami i z pół-uśmiechem. Jego postura jest swobodna, jakby nigdy nie musiał się kurczyć, by zmieścić się w przestrzeni.

Gdy w końcu zwraca się w moją stronę, świat robi coś dziwnego. Nagle, cicho ciągnie mnie coś głęboko w środku klatki piersiowej. Mój oddech nie zatrzymuje się całkiem, ale na moment zapomina swój rytm.

Jego oczy spotykają moje, coś w nich się zaczepia i przez chwilę żadne z nas nic nie mówi. Po prostu patrzymy na siebie.

To trwa może kilka sekund, ale wydaje się znacznie dłużej.

Wystarczająco długo, by było to lekko absurdalne.

On pierwszy to przerywa—drobny ruch, łatwy uśmiech pojawia się na jego twarzy, jakby postanowił odpuścić nam obojgu.

"Ukrywasz się? Zdecydowanie się ukrywałaś," mówi bez cienia oskarżenia, po prostu stwierdzając ciekawy fakt. "Spokojnie, ja też. Ten facet z Iron Ridge ciągle siłuje się na rękę ze wszystkimi, a ja nie mam serca go zawstydzać."

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać, a jego uśmiech łagodnieje w coś cichszego.

"Jestem Silas." Wyciąga dłoń. "Egzekutor. Pine Creek."

Podaję mu rękę, po czym zawieszam ją w jego uścisku.

Jego dłoń jest ciepła, a oczy wciąż robią to coś, gdy lustrują moją twarz, i wiem, co będzie dalej. Przeżyłam ten scenariusz setki razy.

Trzymam pauzę może o ułamek sekundy za długo.

"Skyler." A potem, bo nie ma wersji, w której to nie wychodzi prędzej czy później: "Gray. Crescent Ridge."

Patrzę na jego twarz, czekając na to specyficzne ochłodzenie, gdy dociera rozpoznanie.

Gray. Pasierbica Alfy Thomasa. Córka tyrana. Ta bez wilka.

To się dzieje za każdym razem. Bez wyjątku. Zmierzyłam to, zajmuje około dwóch sekund. Ale jego twarz… nic.

"Więc jaki masz powód, że siedzisz w ciemności?" pyta wtedy, jakbym podała mu prognozę pogody, a nie krwawo splamione nazwisko.

Mrugam, kalibruję się na nowo. Czekam jeszcze pół sekundy na spóźnioną reakcję. Nadal nie nadchodzi. Okej… "Zła muzyka," mówię powoli, wciąż obserwując go z lekką ostrożnością. "Złe towarzystwo. Poza tym nie tańczę."

Pochyla się do mnie. "Nie umiesz, czy nie chcesz?"

"Czy to robi różnicę?" odbijam.

"Tak." Opiera się na jednej dłoni, zupełnie swobodnie, a jego uśmiech poszerza się. "Jedno to kwestia umiejętności. Drugie to tragedia."

"A które z nich byś naprawił?" Pytanie wypada mi z ust śmiałe, ciepłe i zupełnie nie w moim stylu.

"Oba. Ale zacząłbym od towarzystwa, skoro przyznałaś, że twoje było kiepskie, dopóki się nie pojawiłem."

Patrzę na niego dłuższą chwilę, spokojnie i bez komplikacji.

"Zatańcz ze mną," mówi wtedy.

"Mówiłam ci. Nie—"

"Słyszałem cię." On już stoi, dłoń wyciągnięta. "Chodź mimo wszystko."

Muzyka dociera bez ścisku ciał, a jego dłoń osiada na mojej talii i zaczynamy się poruszać – i tak to się zaczyna.

Tańczyliśmy i rozmawialiśmy przez godzinę. Pewnie dłużej niż godzinę.

W pewnym momencie przestaję śledzić czas.

Rozmawiamy o wszystkim i o niczym, to ten lekki rodzaj rozmowy, który nie powinien istnieć między obcymi, a jednak czasem się zdarza – rzadki i trochę dezorientujący. Zadaje pytania tak, jakby naprawdę chciał znać odpowiedzi. Odpowiadam, co jest jeszcze bardziej dezorientujące.

Przez cały czas jego dłoń jest ciepła na mojej talii i jestem boleśnie świadoma każdego centymetra dzielącego nas przestrzeni.

Za każdym razem, gdy pochyla głowę w moją stronę, mój puls robi coś żenującego.

Za każdym razem, gdy jego palce lekko przesuwają się na mojej talii, powietrze w moich płucach staje się trudniejsze do przepchnięcia.

Bywałam już w towarzystwie mężczyzn. Mieszkam w domu watahy. W teorii wiem, czym jest pociąg. To jednak nie brzmi jak teoria. To brzmi jak grawitacja—konkretna i cierpliwa i raczej niezainteresowana tym, czy wyraziłam na nią zgodę.

Nikt nigdy wcześniej nie był dla mnie tak bezwysiłkowo uprzejmy i pełen szacunku.

Jest już późno, gdy odprowadza mnie w końcu do mojego pokoju.

Korytarze domu watahy są w półmroku i ciche, większość ludzi już w pokojach albo wciąż na uroczystości. Przed moimi drzwiami zatrzymuję się. On staje obok mnie.

Żadne z nas przez chwilę się nie odzywa—milczenie przesycone czymś, co narastało przez całą noc, choć żadne z nas tego nie nazwało. Sięgam po klamkę, ale jej nie przekręcam.

"Skyler." Patrzę na niego. Spogląda na mnie z tym samym wyrazem, który miał przez całą noc. "Chwileczkę, tutaj…"

Sięga do kieszeni dżinsów i wyciąga krótki kawałek drutu. Przez chwilę obraca go w palcach, wygina i modeluje, po czym wyciąga dłoń.

Mały, krzywy pierścień. Skręcony metal, niedoskonały, nic nie warty.

Słowa osiadają między nami jak ofiara, a moje gardło robi się dziwnie ściśnięte.

"Żebyś pamiętała, że dzisiejsza noc była prawdziwa," mówi cicho, wsuwając go na mój palec, a metal jest ciepły od jego skóry. Nie puszcza mojej dłoni. "Rano mnie już nie będzie, ale później cię znajdę. To znaczy… jeśli to w porządku."

Patrzę na niego, potem na pierścień, potem z powrotem na niego.

Coś w mojej piersi staje się zbyt duże jak na miejsce, które zajmuje.

Nie zdecydowałam się go pocałować, to po prostu się dzieje. Jeden krok do przodu i moje usta są na jego, dłoń na jego piersi, serce wali tak mocno, że czuję je w uszach. To trwa dwie sekundy, zanim się odrywam, oddychając nierówno.

"Przepraszam." Słowa padają zanim zdążę je powstrzymać, policzki zalewa mi gorąco. "Ja nie… to nie było…" Zaciskam usta. "To był mój pierwszy pocałunek. Więc nie… nie jestem pewna, czy dobrze to zrobiłam, i czy to w porządku, i ja—"

Jego dłoń unosi się, obejmuje moją szczękę i Silas mnie całuje. Nie delikatnie, nie ostrożnie. To nie jest ten niepewny gest, który mu ofiarowałam – to coś zupełnie innego. Mocne palce wplatają się w moje włosy, a jego usta poruszają się łapczywie na moich jakby myślał o tym od dawna i właśnie skończyła mu się cierpliwość.

Wydaję z siebie cichy, zaskoczony dźwięk w jego usta, a on go pochłania. Jego druga dłoń odnajduje moją talię i przyciąga mnie do siebie, a między nami nie zostaje już ani trochę powietrza i przestaję myśleć w jakimkolwiek spójnym języku.

Całuje mnie, aż moje palce owijają się wokół jego koszuli, aż moje plecy lądują na ścianie i nawet nie wiem, kiedy to się stało, aż dłoń w moich włosach odchyla moją głowę do tyłu i pogłębia pocałunek i czuję to wszędzie.

W gardle, w piersi, z tyłu kolan. Gdzieś głęboko, płynnie, w samym rdzeniu mnie.

Kiedy w końcu odsuwa się na ułamek sekundy, jego oddech jest urywany. Jego czoło opiera się o moje.

"Zrobiłaś to dobrze," mówi cicho, głosem niskim i chropawym na krawędziach. "Tak dla jasności."

Moje serce wali tak mocno, że jestem pewna, że on to słyszy. "Tak." Mój głos ledwie przekracza szept. "Dobrze. To… dobrze wiedzieć."

Jego usta niemal się uśmiechają przy moim policzku. Potem odsuwa się na tyle, by na mnie spojrzeć—naprawdę spojrzeć, tak jak robił to całą noc. Jakby zdecydował, że jestem warta pełnej wagi jego uwagi.

"Zaproś mnie do środka," mówi.

Cicho. Spokojnie. Bez nacisku, tylko pytanie, tylko on.

Moja dłoń odnajduje drzwi za mną i w końcu przekręcam klamkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

* Teraźniejszość *

Świt tego ranka sprzed siedmiu lat wkradał się szaro przez jedyne okno.

A kiedy sięgnęłam przez pościel, zanim zdążyłam się w pełni obudzić, znalazłam tylko pustą przestrzeń zamiast znajomego ciepła.

Leżałam nieruchomo i wsłuchiwałam się w ciszę, gdzie wcześniej było jego oddychanie.

Na zewnątrz dobiegały odgłosy. Podniesione głosy, szybkie kroki, ta szczególna, ostra energia czegoś, co poszło nie tak w nocy. Ale w tamtej chwili mnie to nie obchodziło. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że to była deklaracja wojny między naszym stadem a Shadowcrest.

Po prostu trzymałam kurczowo pierścionek, powtarzając sobie, że to tylko jedna noc, i prawie w to uwierzyłam.

A sześć tygodni później dowiedziałam się, że się myliłam.

Teraz Silas nie żyje. Właściwie nigdy nie istniał.

Imię utworzone z powietrza, ranga wymyślona na jedną noc, stado, które nigdy go nie uznało. A mężczyzna noszący jego twarz właśnie idzie w stronę mojej siostry z wyciągniętą ręką i uśmiechem, który kiedyś uważałam za swój.

Oficjalne powitanie jest krótkie. Alfa Thomas i Leon wymieniają uprzejmości, podczas gdy Kailani promienieje u jego boku, jej dłoń spoczywa na jego ramieniu, jakby się tam urodziła. Liczę uderzenia serca za ścianą wyższych wilków, aż tłum się rozprasza.

Gdy tylko to się dzieje, zabieram dzieci i znikam.

Plan jest elegancki w swej prostocie: unikać go całkowicie, na zawsze, aż do śmierci cieplnej wszechświata. Już jestem niewidzialna. Dwadzieścia trzy lata praktyki, odkąd zmarł mój ojciec.

Ale cztery godziny później zadanie spada jak granat bez zawleczki. "Kwatera gościnna Alfy Leona. Poczęstunek."

Otwieram usta, by zaproponować kogokolwiek innego, ale nie mam czasu nic powiedzieć.

Korytarz prowadzący do skrzydła gościnnego wydłuża się jak majak, taca robi się coraz cięższa z każdym krokiem. Pukam do jego drzwi i gdy nie słyszę odpowiedzi, ostrożnie otwieram drzwi.

W chwili, gdy wchodzę, każdy mięsień mojego ciała zamienia się w kamień.

Jest w połowie przebierania się, bez koszuli, z szerokimi plecami zwróconymi do mnie. Popołudniowe słońce wpadające przez te okna jest mniej łaskawe, a bardziej szczere. Rzeźbi cienie wzdłuż jego ramion, których nie powinnam badać z taką kartograficzną dokładnością.

Po cichu stawiam tacę na najbliższej powierzchni, bo przetrwanie zależy od tego, by nie zostać zauważoną. Tyle że teraz, gdy jest bez koszuli, to jeszcze ważniejsze.

Szklanki jednak brzęczą i on odwraca się w stronę dźwięku.

Przez kilka agonizująco powolnych sekund po prostu na mnie patrzy, przechylając głowę. "Czy już się kiedyś spotkaliśmy? Wyglądasz... znajomo."

Zmarszczka na jego czole pogłębia się, a swoboda pytania jest własnym rodzajem przemocy.

Nie jestem już tą samą dziewiętnastoletnią dziewczyną, którą byłam siedem lat temu, więc szansa, że mnie rozpozna, jest znacznie mniejsza. Zmieniłam się, zestarzałam, nosiłam w sobie bliźniaki i przez lata ciężko pracowałam. Na mojej skórze są zmarszczki, blizny i siniaki, a moje oczy nie są już tak jasne jak kiedyś.

"Nie, Alfa Leon." Za szybko, zbyt ostro. Spuszczam wzrok na podłogę. "Jestem tylko pomocą. Oto poczęstunek."

Podchodzi krok bliżej, niespiesznie. "Jak masz na imię?"

"To nie ma znaczenia. Jeśli będzie pan czegoś potrzebował, kuchnia służy pomocą."

Już cofam się w stronę drzwi, puls bije mi w gardle pod cienką skórą.

"Drżysz." Kolejny krok bliżej, a jego głos obniża się do rejestru, który sprawia, że mój kręgosłup sztywnieje. "Czuję strach w twoim zapachu. Dlaczego się mnie boisz?"

Bo ostatnim razem, gdy tak na mnie patrzyłeś, rozmontowałeś cały mój świat w jedną noc. A ja wciąż na czworakach zbieram to, co zostało.

"Nie boję się, Alfa Leon. Jestem siostrą panny młodej, nie mam powodu, by się pana bać. A teraz, jeśli pan pozwoli..."

Wiem, że popełniłam błąd, zanim jeszcze skończyłam mówić.

Słowa wyszły same, głupie, zrodzone ze zmęczenia. Jego wyraz twarzy się zmienia, ciekawość twardnieje w coś skupionego i o wiele trudniejszego do uniknięcia.

"Siostra Kailani..." Powtarza to powoli, testując to na języku. "To dlaczego roznosisz tace w moim pokoju?"

"Bo jestem pomocą." Śmiech, który wydobywam, powinien być wycofany z produkcji z powodu wad jakościowych. "Mojego ojca zabił Alfa Thomas, jestem tylko jego resztką. Bez wilka, bez rangi. Ktoś musi robić brudną robotę."

Coś się przestawia w jego oczach—elementy układają się w obraz, który napina mu usta. Kiedy mówi, to słowo jest ledwie oddechem.

" Skyler? "

Moje imię. Tyle wystarczy, by jego głos ścisnął moje serce boleśnie, aż zabraknie mi tchu.

To to samo imię, które wyszeptałam obcemu na kamiennym murze, gdy iskry unosiły się ponad nami siedem lat temu. To, które on wyszeptał na mojej skórze, na moim nagim, dziewiczym ciele, na moich ustach, jakby to była modlitwa do samej Bogini Księżyca.

Moja dłoń gwałtownie sięga krawędzi ściany, bo podłoga nagle przechyla się w bok.

Poprawiam nerwowo rękawy, wygładzam koszulę. „Muszę iść. Przepraszam.”

Wchodzi w drzwi. Nie jest agresywny—ale framuga zwęża się do zera, gdy on ją wypełnia. Czuję, jak powietrze między nami zaczyna brzęczeć tak, jak wtedy tamtej nocy. Wibrujące, niemożliwe, sprawiające, że aż bolą mnie zęby od tej bliskości.

„Chciałem cię odnaleźć.” Głos niski, chropowaty, jakby te słowa ugrzęzły mu w gardle na lata. „Po tamtej nocy, ja…”

Dźwięk, który wydobywa się ze mnie, bardziej przypomina szczeknięcie niż śmiech.

„Chciałeś mnie odnaleźć.” Po raz pierwszy patrzę mu prosto w oczy i to jest błąd.

Jego oczy mają ten sam bursztynowy kolor co zawsze, taki sam jak oczy Ashtona, i nie mogę tu stać i robić tych obliczeń na jego oczach.

„Szukam Silasa od tygodni. Pojechałam nawet do Pine Creek i błagałam obcych o mężczyznę, który nie istniał. Dałeś mi fałszywe imię, fałszywą rangę, fałszywe wszystko.”

„Skyler, proszę, posłuchaj mnie…” Wyciąga rękę w moją stronę, ale cofam się gwałtownie, jakby jego palce były rozżarzone.

Gdyby naprawdę były, pasowałyby do furii, która od lat siedzi cicho w mojej piersi, a teraz wreszcie odnajduje własne nogi.

„Jesteś tutaj dla mojej siostry. Cokolwiek myślisz, że pamiętasz, nie ma znaczenia—nic z tego nie było prawdziwe.” Ustawiam ramię, by go wyminąć. „Miesiącami goniłam za duchem i już się z tym pogodziłam.”

Prawie udaje mi się wymknąć, ale wtedy jego dłoń łapie moją. Alfa Leon nieruchomieje nienaturalnie, patrzę, jak jego wzrok zjeżdża do miejsca, gdzie palce zamykają się na mojej dłoni, a potem powoli przesuwa się w górę mojego ciała aż do twarzy.

Popękane knykcie, warga rozcięta do krwi, zaschnięta krew w każdej bruzdzie. Stare siniaki i blizny na ramionach i szyi. Lata przedświtowej harówki, upokorzeń i przemocy, wszystkiego, tylko po to, by moje dzieci miały co jeść i były bezpieczne.

Wszystko to wypisane na mojej skórze jak wyznanie.

Nie waż się mnie żałować.

Nie waż się stać tu z gołą piersią i czystym sumieniem, patrzeć na to, kim się stałam, i czuć z tego powodu litość.

Nie masz do tego prawa. Straciłeś je tamtego zimnego poranka, gdy zostawiłeś mnie z niczym.

Jego szczęka zaciska się, mięsień drga pod skórą. Gdy mówi, jego głos jest wyprany ze wszystkiego, niski, płaski i ostry.

„Kto ci to zrobił?”

Przez jedną nieostrożną sekundę prawie chciałam mu wszystko powiedzieć. Słowa są już na końcu języka. A upokorzenie, by wypowiedzieć je właśnie do niego, jest tak zupełne i totalne, że zamyka mi gardło całkiem.

Bo jak to wyjaśnić? Jak powiedzieć ‘to mi się przydarzyło’ bez mówienia też ‘pozwoliłam na to, zniosłam to, tak nisko upadłam, bo odejście oznaczałoby zawieść moje dzieci?’

„To nic.” Mój głos brzmi płasko i wyćwiczenie. „Sprzątam. Bywa ciężko i…”

Zdanie umiera, bo on powoli, z premedytacją podnosi moją dłoń. Jego usta zamykają się na moim zranionym palcu, a moje gardło zapomina, jak wydawać dźwięki.

Wilkołacza ślina leczy.

Znam biologię, chemię, nudne, praktyczne wyjaśnienie, dlaczego jego usta na mojej skórze to akt medyczny i nic więcej. Wiem to wszystko i nic z tego nie ma znaczenia.

Bo nie ma nic klinicznego w cieple jego ust zamykających się ostrożnie na pękniętej skórze, gdy jego oczy trzymają mój wzrok. Skóra zaczyna się zasklepiać, a on nie odsuwa się ani na moment.

Ciepło jego nagiej klatki piersiowej dociera do mnie powoli, falami, jestem tak blisko, że widzę blizny rozsiane na jego obojczyku i nie mogę oddychać, a moje ciało pochyla się do przodu o milimetry, których nigdy nie pozwoliłam.

Coś za moimi żebrami szepcze ‘dom’. To słowo, najbardziej niebezpieczne w każdym języku, to, które zostawiło mnie w ciąży i samą.

Nagle słyszę kroki za drzwiami, a każda kropla krwi w moim ciele spływa mi do stóp.

Jestem sama w jego pokoju, w pokoju Alfy Leona. Z moją ręką przy jego ustach i jego półnagim ciałem, a jeśli te drzwi się otworzą, historia napisze się sama—służąca bez wilka uwodzi Alfę swojej siostry… Kailani tym razem nie przyjdzie tylko po mnie.

Przyjdzie po dzieci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Szarpnęłam ręką tak mocno, że aż ramię zapłonęło bólem w chwili, gdy drzwi się otworzyły… Ashton stoi w progu, a za nim River, zaciśnięta pięść w jego koszuli.

Robił to przez całe swoje życie—ustawiał się przed nią, nie proszony, nie nauczony. Po prostu mały chłopiec, a już zbudowany jak mur między siostrą a wszystkim, co nadchodzi.

Jego oczy omiatają pokój. Bez koszulki. Alfa. Zarumieniona twarz matki. Napięta odległość pomiędzy nami, którą każdy z działającym nosem wyczytałby w sekundę.

„Za długo cię nie było.” Mówi to do mnie, ale jego spojrzenie nie odrywa się od Leona.

Jest w nim coś terytorialnego, gdy rozszerza ramiona, osłaniając siostrę własnym ciałem.

Leon nieruchomieje całkowicie. To nie jest bezruch zaskoczenia, ale coś starszego, bardziej zwierzęcego. Jego wzrok przykleił się do twarzy Ashtona i przesuwa po niej z precyzją człowieka, który musi nagle wykonać działania matematyczne, o których nie wiedział, że dziś go spotkają.

Ciemne włosy. Szczęka. Bursztynowe oczy—jego oczy, dokładnie ten sam odcień—patrzą na niego z twarzy sześcioletniego chłopca, pełne otwartej podejrzliwości.

Potem wzrok przesuwa się na River, wyglądającą zza ramienia brata. Srebrnoblond włosy. Niebieskie oczy. Moja twarz, pomniejszona, obserwująca go z ostrożną niepewnością dziecka, które nauczyło się, że nowi dorośli wymagają okresu oceny.

To nie jest trudne równanie. Dosłownie stoją w progu dwie małe wersje nas dwojga.

Patrzę, jak to liczy w czasie rzeczywistym, i nie mogę oddychać.

„Mamo.” Palce River zaciskają się na moim rękawie. „Możemy już iść?”

Słowo „mama” eksploduje w ciszy, a oczy Leona natychmiast przenoszą się na moje. Jego głos wychodzi chropawy, pozbawiony wszelkich uprzejmości Alfy.

„Ile one mają lat?”

Otwieram usta, lecz nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Bo prawda to granat, a ja nie zamierzam wyciągać zawleczki przed własnymi dziećmi, w jego pokoju dla gości, kiedy znajomy stukot obcasów siostry zbliża się korytarzem.

„Skyler.” Kailani materializuje się za dziećmi, jej uśmiech ostry jak szkło. „Gdzie byłaś? Czekałam na ciebie dwadzieścia minut, siostro.”

Ruszam, zanim zdąży powiedzieć coś więcej—zbieram dzieci, głowa spuszczona, służąca wracająca do swojego naturalnego stanu. Niewidzialna. Na marginesie. Znikająca.

Jej spojrzenie przeskakuje między mną a Leonem.

„Zabierz dzieci w odpowiednie miejsce. Musicie się przygotować, spotkanie zaraz się zacznie,” mówi, odciągając Ashtona na bok jak mebel.

Odchodzę bez słowa i nie oglądam się za siebie, bo patrzenie wstecz zamienia w słup soli, a ja już dziś zostałam roztarta na materiał surowy więcej niż wystarczy.

Nasz pokój to osiem stóp łaski. Opieram się plecami o drzwi, podczas gdy Ashton patrzy na mnie tymi bursztynowymi oczami, a River nuci na łóżku, nieświadoma, że mężczyzna na końcu korytarza to jej ojciec.

On zrobił to równanie—widziałam, jak liczby wskakują mu do głowy, daty łączą się w całość.

A jakaś podła część mnie myśli: dobrze, niech się tym zakrztusi. Niech wyobrazi sobie mnie szorującą podłogi z brzuchem tak wielkim, że nie widziałam kolan, podczas gdy wataha nazywała mnie wilczą dziwką bez wilka.

Nie dostanie ojcostwa jak prezentu.

Nie ode mnie, nie po siedmiu latach samotnego wychowywania dzieci.

Mam służyć podczas negocjacji—niewidzialne ręce napełniające kieliszki, obecność na peryferiach spojrzenia.

Przy stole same uprzejmości i wyważone słowa—klauzule terytorialne zawinięte w jedwab, warunki finansowe podawane z uśmiechem. Alfa Thomas promienieje na czele stołu. Kailani siedzi po jego prawej, odgrywając przyszłą Lunę.

Alfa Leon siedzi naprzeciwko, Beta Dylan przy jego ramieniu, jego twarz gładka i nieprzenikniona, nie zdradzająca niczego.

Patrzę na tę twarz od dwudziestu minut, próbując ją odczytać, i nie znajduję żadnej odpowiedzi.

„...postanowienia dotyczące północnej granicy, jak omówiono…” Nalewam. „...przekazanie aktywów do sfinalizowania przed ceremonią…” Nalewam dalej, byle tylko nie patrzeć mu w twarz.

„Przejdźmy do ustaleń ślubnych?” Alfa Thomas rozkłada ręce z satysfakcją człowieka, który właśnie domknął interes życia. „Sfinalizujmy traktat, ustalmy datę—”

"Jeden dodatkowy warunek." Głos Leona nie podnosi się, ale każda rozmowa w pokoju zamiera.

Papier wciąż w połowie przekładany, uśmiech Alfy Thomasa pozostaje, ale jego oczy stają się czujniejsze. Leon na niego nie patrzy. Jego wzrok powoli przemierza pokój, aż w końcu zatrzymuje się na mnie, tam gdzie stoję przy ścianie z dzbankiem w dłoni.

Patrzy prosto na mnie. Każda głowa w pokoju podąża za linią jego spojrzenia.

Gorąco, które zalewa moją twarz, jest natychmiastowe i całkowite, gdy zamieram bez ruchu.

"Skyler Gray." Jego głos jest równy i absolutnie spokojny. "Chcę jej i jej dzieci w mojej wataże."

Cisza, która następuje, ma swoją wagę. Potem Alfa Thomas śmieje się—krótkim, płaskim dźwiękiem, bardziej odruchem niż rozbawieniem. "Przepraszam?"

"Słyszałeś mnie."

"Słyszałem, jak prosisz o moją bezwilczą pasierbicę jako warunek traktatu." Odkłada pióro, tłumacząc coś komuś znacznie wolniejszemu. "Tą skompromitowaną. Tą, która wróciła z festiwalu w ciąży z miotem jakiegoś nieznanego wilka."

Każda kość w moim ciele napina się jak drut, a ja wpatruję się w ścianę.

Miot . Moje dzieci—sprowadzane do terminu hodowlanego przez człowieka, który powinien być moim ojcem.

Odchyla się na krześle i coś się zmienia w jego wyrazie twarzy—wolna, śliska kalkulacja człowieka, który myśli, że właśnie coś zrozumiał. Jego usta wyginają się w uśmiechu.

"Chociaż. Ślub jest oczywiście polityczny. Spodziewany spadkobierca w ciągu dwóch lat, nic więcej nie jest wymagane od żadnej ze stron. Mężczyzna ma potrzeby, których polityczne układy nie zawsze mogą zaspokoić." Gestykuluje nieokreślenie, dyplomatycznie wobec tego, co uważa za całkowicie zwyczajne. "Rozumiem logikę."

Rozkłada ręce w stronę Leona w czymś niemal przypominającym prośbę.

"Ale jeśli chcesz osobistą dziwkę, mogę znaleźć lepszą. Znajdę ci odpowiednią Omegę, bez bagażu, kogoś z rzeczywistą wartością. Dlaczego Alfa Shadowcrest miałby chcieć—"

"W takim razie skończyliśmy tutaj."

Leon wstaje. Po prostu rozprostowuje się do pełnej wysokości. Beta Dylan jest na nogach pół sekundy później, już zbierając teczki po swojej stronie stołu.

"Moi ludzie mogą się spakować w ciągu godziny." Leon prostuje mankiety marynarki. "Twoja sytuacja na północnej granicy znów staje się twoim problemem. Ustalenia finansowe—rozwiązane. Sojusz…" Krótka pauza. "Niestety."

Słowo upada jak kamień wrzucony do spokojnej wody.

Twarz Kailani jednocześnie pobladła z przerażenia i poczerwieniała ze złości, bo jej plany się rozsypują. Jej oczy wędrują między Leonem a mną, jakby coś liczyła.

Szczęka Alfy Thomasa zaciska się tak mocno, że aż słychać. "Odszedłbyś od lat negocjacji pokojowych… Przez nią ?"

"Odszedłbym od tego stołu," mówi Leon bez intonacji i emocji, "jeśli moje warunki nie zostaną spełnione. A ona jest moim warunkiem."

"W porządku. Idzie z delegacją. Dzieci także, jeśli nalegasz." Thomas wzrusza ramionami, już znudzony. "Twój problem, wtedy."

I tak—właśnie tym jestem. Nadwyżką, ciężarem do przekazania dalej albo spisania na straty.

Ale alternatywą jest placówka pracy, o której Thomas wciąż mamrocze, gdzie nie ma szkoły dla bliźniaków, gdzie nie ma ochrony, nie ma wyjścia. Shadowcrest oznacza patrzenie, jak Leon żeni się z moją siostrą, ale przynajmniej moje dzieci mogą mieć jakąś szansę.

Po spotkaniu zostawiłam bliźniaki z naszą jedyną książką z obrazkami. Gdy się odwracam, Leon wypełnia drzwi.

Wprowadzam go do korytarza i zamykam drzwi, opierając się o nie plecami. "Nie możesz tu być."

"Próbuję naprawić coś, co zepsułem siedem lat temu." Jego głos jest cichy, oczy utkwione w drzwiach za mną—tych, za którymi są moje dzieci. "Dla ciebie."

" Dla mnie ." Druciany pierścionek wbija mi się w dłoń, którą zacisnęłam w pięść. "Nie możesz negocjować mojego życia w sali konferencyjnej i nazywać tego przysługą."

"To nie tak." Jego szczęka się zaciska. "Skyler…"

"Nie." Słowo pada ostrzej, niż zamierzałam, ale nie cofam go. "Nie mów mojego imienia, jakbyś miał do niego jakieś prawo. Dałeś mi fałszywe, pamiętasz?"

"Tak. Tak, i zrobiłem to, i byłem w błędzie, ale proszę, Skyler… Wiem, co zrobiłem. Nie proszę cię o wybaczenie. Proszę cię…" Przerywa, po czym zaczyna znowu. "Czy to są moje dzieci?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Twins

The Alpha's Secret Twins

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa