passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Secret Twins - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

The Alpha's Secret Twins

/

Rozdział 8

Rozdział 7

[Perspektywa Skyler]

Przez kilka dni Leon istniał na obrzeżach mojego pola widzenia jak drzazga, której nie mogę zlokalizować, a jednak nieustannie ją czuję.

Nigdy nie robił nic oczywistego. Był na to zbyt ostrożny.

Pojawiał się w pobliżu domu stada, kiedy dzieci bawiły się tam po śniadaniu, kucając, by powiedzieć coś River, co sprawiało, że śmiała się całym ciałem. Materializował się na korytarzach, które akurat sprzątałam.

Nigdy mnie nie dotykał ani nie mówił do mnie tam, gdzie ktoś ważny mógłby to zobaczyć. Ale był tam. Konsekwentnie, cicho, nieustępliwie obecny.

I to mnie łamało.

Bo jest coś takiego w byciu ostrożnym, by nie mieć nadziei—działa to tylko wtedy, gdy tej drugiej osoby także nie ma. Działa tylko w nieobecności, wokół której możesz zbudować mury.

Kailani, oczywiście, przyglądała się temu przez cały czas.

Tego wieczora szukałam stosu obrusów w magazynie, gdy drzwi zatrzasnęły się za mną z kliknięciem. Odwróciłam się i zobaczyłam dwie wilczyce o identycznych uśmiechach, opierające się o drzwi.

Ulubione pachołki Kailani, te, które wysyła, kiedy chce dać do zrozumienia, że jej własne ręce są zbyt czyste, by się pobrudzić. Maren to ta, która myśli zanim uderzy. Joss się tym nie przejmuje.

"Intensywne ostatnie dni," mówi pogodnie Maren. "Te wszystkie przygotowania do ślubu… Można by pomyśleć, że siostra panny młodej już zna swoje miejsce."

Gdy Joss skraca dystans, krawędź półki wbija mi się w kręgosłup ostrym pchnięciem. Moje zęby trzaskają z taką siłą, że czuję smak miedzi.

"Zauważyłyśmy cię w pobliżu Alfy Leona." Maren przechyla głowę. "Suka bez wilka, z narzeczonym swojej siostry." Cmoka z dezaprobatą. "Chyba pomyliło ci się miejsce."

Pięść Joss trafia mnie w żebra. Powietrze opuszcza moje ciało jednym sprężonym tchem i składam się wpół, łapiąc się półki obiema rękami. Zanim się wyprostuję, Maren chwyta moją szczękę—palce wbijają się w zawias, zmuszając mnie, bym spojrzała w górę.

"Trzymaj się od niego z daleka." Jej dłoń uderza mnie w usta. Ta sama warga. Ta sama rysa, ciepła miedź spływająca po moim podbródku. "To z grzeczności. Następnym razem sobie ją darujemy."

Wciąż przetwarzam cios, gdy Joss chwytając mnie za włosy, szarpie. Gorąca linia bólu nad moim lewym uchem pojawia się natychmiast i całkowicie. Otwiera dłoń i upuszcza to, co wyrwała, na betonową podłogę.

Srebrnoblond pasma. Kłębek leży między nami na brudnym betonie.

Tak się kończy, kiedy zapominasz, kim jesteś.

Drzwi się otwierają i w progu staje Beta Dylan. Wyraz na jego twarzy, gdy przesuwa wzrokiem po mnie, po nich, po włosach na betonie, to ten rodzaj spojrzenia, które sprawia, że Alfy nabierają czujności.

"Wynoście się." Jedno słowo, ale Maren zaczyna coś mówić. "Teraz."

Ruszają. Ręka Joss, przechodząc obok, wsadza coś do kieszeni—a ja, mimo szumu w uszach, zauważam, że włosy zniknęły z podłogi.

Oczywiście. Dowodów brak. Nigdy ich tu nie było.

Dylan kuca przy mnie, ręce wyciąga do mojej twarzy. Odpędzam go gestem i wciskam dwa palce pod własne żebra, przesuwając wzdłuż kości—lewa strona, potem prawa. Po prawej stronie rozbłyska białe światło za powiekami.

"Nic mi nie jest. Stłuczone, nie pęknięte—pęknięte boli przy wdechu." Pluję krwią. "Potrzebuję twojej chusteczki. Przyłóż ją do kości policzkowej, nie do wargi—warga musi sama się zasklepić."

Wyciąga ją z kieszeni i posłusznie przykłada, lekko oszołomiony. "Wydajesz mi polecenia medyczne, krwawiąc na podłodze?"

"Trzymaj ucisk i sprawdź, czy moje źrenice są równe—jeśli nie, to wstrząs mózgu." Macam skórę głowy tam, gdzie Joss wyrwała włosy, krzywię się, zapisuję do kategorii powierzchownych.

Przechyla moją brodę w stronę światła, sprawdza obie źrenice, a jego wyraz twarzy zmienia się z oszołomienia na prawdziwą ciekawość. "Równe. Skąd to wszystko wiesz?"

"Dwoje sześciolatków i brak ubezpieczenia zdrowotnego." Opieram głowę o półkę i wypuszczam powoli powietrze. "Biblioteka miała podręcznik pierwszej pomocy grubszy od mojej ręki. Przeczytałam dwa razy, potem przeszłam do podręcznika medycyny ratunkowej."

"Kiedy Leon powiedział mi, że to będzie wizyta dyplomatyczna, wyobrażałem sobie kiepskie jedzenie i niezręczne toasty." Wskazuje na moją krwawiącą twarz. "Nie szpital polowy prowadzony przez pacjenta."

Dźwięk, który ze mnie wychodzi, jest bliższy prawdziwemu śmiechowi niż cokolwiek innego od czterech dni. Ciągnie mnie w żebrach i mam to gdzieś.

"Wiesz, gdy mój brat wrócił z Festiwalu siedem lat temu, był inny." Ostrożnie trzyma ucisk na mojej kości policzkowej, patrząc mi w oczy. "Jakby ktoś wszedł w niego i wszystko poprzestawiał, tak że nic nie leżało już na swoim miejscu."

Moje ręce ściskają półkę za plecami, nie odzywam się, nie oddycham.

Bo Dylan krąży wokół tej jednej prawdy, którą ukrywałam przez siedem lat.

Zajęło mi cztery lata, żeby to z niego wyciągnąć. Dziewczyna, którą musiał opuścić o świcie… Od tamtej pory nie przestaje o niej myśleć." Dylan spotyka moje spojrzenie, łagodnie—bez żadnej presji w pytaniu. "To ty jesteś tą dziewczyną, prawda?"

Magazyn jest bardzo cichy, a moja cisza mówi wszystko, czego nie powiem ustami.

"Już niedługo będziesz musiała się z tym mierzyć." Pomaga mi wstać, podtrzymując pod łokciem. "Jeszcze jeden dzień. Potem Shadowcrest."

"I wszystko magicznie się poprawi?"

"Nie magicznie." Wsuwa zniszczoną chusteczkę do kieszeni bez spojrzenia, jakby moja krew na jego rzeczach nie była niczym niezwykłym. "Ale będzie lepiej. Dopilnuję tego."

***

Wieczorem moje żebra ustabilizowały się w głębokim, stałym bólu, który uznałam za znośny, a kość policzkowa dołączyła do reszty twarzy w niekończącym się remoncie. Rozcięcie na ustach zasklepiło się w cienką, ciemną linię.

Niosę Kailani przedślubny napój pod drzwi Leona. Poprosiła mnie o to z uśmiechem tak szerokim i ciepłym, że aż ścisnęło mi się w żołądku. To, że była dla mnie ciepła, od początku wydawało mi się niewłaściwe i to uczucie jak kamień leżało mi w piersi przez cały korytarz.

Otwiera drzwi, zanim zdążę skończyć pukać, i od razu jego wzrok pada na moją twarz. "Co się stało?"

"Komitet powitalny twojej narzeczonej." Podaję mu szklankę. "Toast przed ślubem. Od Kailani."

Bierze ją bez patrzenia, a wolną ręką łapie moją. "Wejdź."

Powinnam odmówić, ale już prowadzi mnie do środka i zamyka za nami drzwi.

Leon odstawia szklankę po łyku i odwraca się do mnie. Gdy podchodzi bliżej, jego dłonie odnajdują moje ramiona—delikatnie, uważając na żebra—i przyciąga mnie do siebie.

Mam całą listę powodów, dla których powinnam go powstrzymać, ale żaden z nich nie jest teraz dla mnie dostępny. Gdy jego ramiona oplatają mnie, a podbródek opada na czubek mojej głowy, w mojej piersi dzieje się coś, czego nie potrafię nazwać, ani powstrzymać.

Stoję bardzo nieruchomo. Potem, bez decyzji, opieram czoło o jego ramię i zamykam oczy. On wydycha powietrze, długim, powolnym tchem, a jego twarz opada na moje włosy, zostając tam. Czuję, jak mnie wdycha i dźwięk, który wydaje, jest niski i mimowolny.

"Oto jest," mamrocze. Prawie do siebie.

"Co?" Pauza, jego ramiona napinają się odrobinę mocniej.

"Ty." Jego głos jest cichszy niż kiedykolwiek go słyszałam. "Pachniesz dokładnie tak samo." Przerywa i zaczyna inaczej. "Kiedyś myślałem, że to sobie wymyśliłem, że pamięć wszystko wyolbrzymia, ale…" Jego usta poruszają się w moich włosach. "Nie wymyśliłem tego."

Druciany pierścień wbija mi się w dłoń, gdy zaciskam pięść na jego plecach. "Leon…"

"Wiem." Odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć mi w twarz, a jego dłonie ostrożnie obejmują moją szczękę. "Wiem, co będzie jutro. Tylko musisz zrozumieć coś, zanim to się stanie."

Czekam.

"Twój zapach doprowadzał mnie do szaleństwa." Jego głos staje się jeszcze niższy. "Zawsze wiedzieć, gdzie jesteś, i nie móc…" Jego kciuki kreślą linię mojej nienaruszonej szczęki. "Chcę, żebyś uwierzyła, że w Shadowcrest będzie inaczej. Chcę, żebyś wiedziała, że zadbam o swoją partnerkę. Zadbam o ciebie ."

To słowo trafia w centrum mojej piersi i eksploduje. Cicho. Całkowicie.

Partnerka? On jest moim… partnerem?

"Wiedziałem od festiwalu," odpowiada na moje nieme pytanie. "Ale byłem w stanie wojny z twoją watahą, a ciebie już nie było, i spędziłem kolejne cztery lata, próbując cię znaleźć, wmawiając sobie, że po prostu…" oddech, "jestem dokładny."

Oddycham zbyt szybko. Jestem tego świadoma i nie mogę tego zatrzymać.

"Pozwól mi to pokazać." Opiera czoło o moje. "Pozwól mi spędzić resztę życia, udowadniając ci, że mogę być dla ciebie dobry. Dla ciebie i naszych dzieci."

Jego nos muska mój.

"Uwierz mi," szepcze. "Po prostu… zacznij od tego. Po prostu mi uwierz."

Jego usta są oddech od moich, a ja myślę o festiwalu i wszystkich latach pomiędzy, i jakoś to wszystko nie wystarcza, bym się cofnęła.

Leon to wie i jego wargi muskają kącik moich ust, gdy czuję, jak sztywnieje pół sekundy, zanim rozumiem, co widzę. Ciemna smuga przy jego nozdrzu.

Podnosi do niej dłoń, patrzy na palce i na jego twarzy pojawia się dezorientacja.

"Leon?" Uginają mu się kolana i łapię go.

Ale on waży dziewięćdziesiąt kilo i pada szybko, a ja nie. Jego głowa uderza o ramę łóżka, gdy upada. Jest na podłodze, gdy ja klęczę przy nim. "Leon." Szukam jego twarzy. " Leon! "

Sprawdzam tył jego głowy tam, gdzie uderzył o ramę. Guz już się podnosi, gorący pod moimi palcami. Źrenice—przechylam jego twarz w stronę lampy. Nierówne.

Serce mi zamiera i słyszę, jak drzwi się otwierają. Dylan wszedł i zorientował się w sytuacji w sekundę.

Potem już jest przy telefonie, rusza, wydaje polecenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Lekarz watahy nazwał to stresem. Stresem.

Jakby Alfa Leon Warren był średniowiecznym księgowym z kwartalnym terminem rozliczenia, a nie Alfą, który upadł w połowie zdania z krwotokiem z nosa.

Tej nocy w ogóle nie zmrużyłem oka. Do szóstej rano przeanalizowałem każdą możliwą wersję „wszystko z nim w porządku”, po czym przeszedłem na mniej komfortowe terytorium „a co, jeśli nie jest w porządku”.

O siódmej dom watahy już brzęczał charakterystycznym hałasem rozpoczynającego się zgodnie z planem dnia ślubu — kwiaty były układane, katering przechodził korytarzami, ktoś już pracował w sali — i to rozwiało wszelkie wątpliwości.

Nie było żadnego przełożenia. Żadnego ogłoszenia dotyczącego stanu pana młodego.

Co oznaczało, że albo Leon czuł się na tyle dobrze, by uczestniczyć w ceremonii, albo ktoś zdecydował, że uroczystość odbędzie się niezależnie od stanu Leona.

Nie byłem pewien, która z tych możliwości przeraża mnie bardziej.

Droga do pokoju gościnnego Leona była dłuższa niż kiedykolwiek.

Zapukałem i drzwi otworzył lekarz watahy, czego się nie spodziewałem. Szybko się przestawiłem — rejestr służby, właściwy cel wizyty. „Alfa Leon. Chciałem się upewnić, że wszystko z panem w porządku przed ceremonią.”

Leon stał przy oknie w ciemnym garniturze, opanowany, z porannym światłem za plecami. Gdy się odwrócił i jego wzrok spoczął na mojej twarzy, był przejrzysty. Wypoczęty. W pełni i całkowicie obecny.

Każde napięcie w mojej piersi rozluźniło się o kilka stopni.

On jest w porządku. Stoi. Jest…

„To bardzo miłe z twojej strony.” Jego głos był swobodny, uprzejmy. „Jak masz na imię?”

Musi grać. Zachowuje dystans, bo lekarz jest tuż obok. Przez cały ten czas był bardzo ostrożny, jak to wygląda.

Obserwowałem jego twarz, a on moją, podczas gdy lekarz sprawdzał coś na clipboardzie.

Lekarz zamknął torbę z głośnym klaśnięciem. „Gotowy do ceremonii, Alfo. Cokolwiek cię dopadło wczoraj w nocy, nie pozostawiło żadnych trwałych skutków.”

Skinął głową Leonowi, potem mnie, zanim drzwi cicho się zamknęły. W sekundę, gdy zostaliśmy sami, podszedłem do niego, porzucając rejestr, porzucając postawę służby.

„Wystraszyłeś mnie wczoraj w nocy.” Mój głos zabrzmiał chwiejnie, choć tego nie planowałem. „Dylan powiedział, że twój wilk zamilkł. Siedziałem na korytarzu przez dwie godziny, ja…” Przerwałem i zacząłem od nowa. „Naprawdę wszystko z tobą w porządku? Bo lekarz mówił o stresie, ale ja tam byłem, widziałem, co—”

„Przepraszam… Czy my się już kiedyś spotkaliśmy?” Delikatnie. Naprawdę, całkowicie delikatnie. „Wygląda na to, że mnie znasz, ale nie jestem pewien, czy zostaliśmy sobie przedstawieni.”

Moje usta pozostały otwarte na słowie dzieci. Tam się zatrzymały.

Przewinąłem to zdanie w głowie. Jeszcze raz. Szukałem w nim fałszu, ukrytej gry. Nie znalazłem nic. Oczy, które przyciągały mnie jak grawitacja, patrzyły na mnie tylko z uprzejmą troską obcego człowieka.

Mój mózg pracował bardzo szybko i bardzo rozpaczliwie.

To… Może po prostu nie jest pewien, czy lekarz na pewno wyszedł, on…

„Kuchnia,” powiedziałem powoli. „Twoja pierwsza noc tutaj. Umyłeś mi ręce pod kranem.”

Przechylił głowę, uważny i cierpliwy.

„Korytarz przed moim pokojem?” Ciszej. „Klęczałeś. Mój syn…” patrzyłeś naszemu synowi w oczy i powiedziałeś mu, że nas nie skrzywdzisz, utrzymałeś jego spojrzenie tak, jakbyś spotkał innego Alfę. „Mieliśmy jeszcze jedną rozmowę. Ważną.”

Uważnie obserwowałem jego twarz, ale nadal nic.

„Miałem atak zdrowotny zeszłej nocy,” powiedział łagodnie. „Powiedziano mi, że długo byłem nieprzytomny. Może rozmawiałeś z—”

„Nie zeszłej nocy.” Mój głos zrobił się bardzo cichy. „Poprzednich nocy. Cztery dni…” Urwałem.

Bo nagle uświadomiłem sobie, że patrzę na jego twarz i nie ma w niej nic. Ani strategii, ani gry, ani dystansu. Niczego kontrolowanego czy utrzymywanego. Po prostu człowiek, który szczerze, całkowicie patrzy na nieznajomego.

„Powiedziałeś mi coś wczoraj wieczorem. W tym pokoju.” Moje ręce wciąż wisiały wzdłuż ciała. „Coś bardzo ważnego. Powiedziałeś…”

Powiedziałeś, że jestem twoją partnerką. Powiedziałeś, że wiedziałeś to od festiwalu. Powiedziałeś: „pozwól mi spędzić resztę życia, pokazując ci to” i prawie cię pocałowałam.

Spojrzałam na niego, na te bursztynowe oczy, z którymi urodził się mój syn, i nie mogłam tego powiedzieć. Nie powiem „powiedziałeś mi, że jestem twoją partnerką” człowiekowi, który patrzy na mnie jak na tapetę na ścianie.

Zachowałam resztki instynktu samozachowawczego i to było w tej chwili jedyne, co działało poprawnie.

„Złożyłeś mi obietnicę,” powiedziałam zamiast tego. Ogołocone, prosto. „Naprawdę nic z tego do ciebie nie wraca?”

Przez chwilę milczał. Patrzył na mnie z czymś, co było niemal rozpoznaniem, ale jednak nie było. „Bardzo mi przykro, chyba pomyliła mnie pani z kimś innym.”

Przeszukuję jego twarz tak, jak przeszukuje się płonący budynek w poszukiwaniu drzwi. Szukam najmniejszej szczeliny, drgnięcia, zawahania, pół sekundy ciepła zakopanego pod pustką.

Mężczyzny, który obiecał mi jutro, oddalonego o sześć stóp, już tu nie ma.

„Mój błąd, Alpha.” Słowa smakują jak połknięte szkło. „Przepraszam, że przeszkadzałam. Cieszę się, że nic ci nie jest.”

Docieram do korytarza, zanim kolana próbują odmówić posłuszeństwa. Jedna dłoń na ścianie, oddycham przez nos i nie wydaję z siebie dźwięku, druciany pierścień wbija się w zaciśniętą pięść. Dwa razy. Zaufałam mu dwa razy.

Raz jako Silasowi, który zniknął wraz ze świtem.

Raz jako Leonowi, który zniknął stojąc tuż przede mną.

Inna metoda, identyczny rezultat. Dziewczyna na kamiennym murze nigdy się nie uczy, a wszechświat najwyraźniej zobowiązał się do realizacji tego planu lekcji.

***

Ślub jest piękny—wszyscy tak mówią.

Kailani nosi biel jakby sama wymyśliła ten kolor, popołudniowe światło wpada przez okna sali, jakby sama Bogini postanowiła zrobić pannie młodej przysługę oświetleniem. Stałam z tyłu, z dzieckiem po każdej stronie i nie poruszyłam nawet mięśniem twarzy.

Głos siostry dźwięczy czysto podczas przysięgi—pewny siebie, triumfalny, każda sylaba jak stawiane roszczenie. Leon wypowiadał swoją z opanowaniem człowieka spełniającego obowiązek, który przyjął.

Jego spojrzenie przesunęło się po tłumie. Przeszło nade mną. Poszło dalej.

„Dlaczego na nas nie patrzy?” River szepcze przy mojej nodze. „Zawsze nas szukał, kiedy wchodził. Za każdym razem. Widziałam.”

„Patrzy na Kailani,” mówię. „To jej ślub.”

„Ale on obiecał—”

„River.” Tylko jej imię, miękko. Zamilkła.

Ashton sięgnął za mnie i chwycił materiał mojej sukienki. Nic nie powiedział. Po prostu trzymał, a ja położyłam dłoń na jego i staliśmy tak, podczas gdy nowożeńcy mówili „tak”, a urzędnik wypowiadał słowa, które czyniły to trwałym.

Gdy ją pocałował, uścisk Ashtona był tak mocny, że poczułam, jak szew zaczyna puszczać.

Po ceremonii tłum krążył po dziedzińcu—szampan, śmiech, hałas ludzi świętujących coś, co nic ich nie kosztuje. Prowadzę dzieci w stronę odległego muru, gdy pojawia się Kailani z Leonem u boku, z ramieniem przewleczonym przez jego.

„Och!” Jej wolna dłoń leci do ust, oczy groteskowo szeroko otwarte. „To jej nie poznałeś?” Miękki, melodyjny śmiech, dłoń przyciśnięta do serca. „Pewnie uderzył się w głowę, kiedy zemdlał, biedaczek!”

Odwraca się do Leona z miażdżącą słodyczą, przywierając do jego ramienia.

„Kochanie, to Skyler—moja starsza siostra. Jesteśmy sobie bardzo bliskie, praktycznie mnie wychowała.”

Każde słowo to gwóźdź wbijany aksamitnym młotkiem, a ja z jakiegoś zimnego, oddalonego miejsca w mojej piersi podziwiam kunszt tego kłamstwa.

„Oczywiście.” Leon kiwa głową, uprzejmy, zdystansowany, jak mężczyzna poznający szwagra po raz pierwszy. „Przyjemność.”

Przyjemność. Ojciec moich dzieci patrzy na mnie jak na tapetę, mówiąc „przyjemność”, podczas gdy moja siostra nosi biel i uśmiech ostry jak nóż do filetowania kości. Co za żart.

Moje paznokcie ryją półksiężyce w dłoniach, a ja się uśmiecham, bo alternatywą jest krzyk na dziedzińcu pełnym wilków.

„Już się zgodziłeś, że dołączy do naszej delegacji—pamiętasz? Jeszcze przed twoim małym incydentem?” Kailani ściska jego ramię, cała troska. „Jest częścią mojego domu. Po prostu nie dam sobie rady bez niej.”

„Więc oczywiście pojedzie.” Leon się uśmiecha, grzecznie i pusto, a oczy mojej siostry znajdują moje ponad jego ramieniem.

Maska nie opada. Nie musi. Przekaz jest jasny jak diament na jej palcu.

Pojedziesz jako moja. Moja do zabawy. Moja do torturowania.

Biorę dzieci i odchodzę, zanim moja twarz zrobi coś, na co mnie nie stać. Ściskam ich ręce zbyt mocno przez dziedziniec, podczas gdy śmiech mojej siostry rozbrzmiewa za nami, jasny, zwycięski i niekończący się.

Delegacja zbiera się przy pojazdach, a ja podnoszę River na tylne siedzenie, gdy Dylan dołącza do mnie, a jego swobodny uśmiech gdzieś zniknął.

„Coś jest z nim nie tak.” Bez wstępu, jego głos obnażony. „Jego wilk zamilkł—całkowicie. I jego zapach się zmienił, jakby coś zostało wymazane.”

Moje ręce zatrzymują się na pasie River. „Wymazane? Co masz na myśli?”

„Znam mojego brata, Skyler.” Jego szczęka pracuje, a kiedy się odwraca, by spojrzeć mi w oczy, ciepło, do którego się przyzwyczaiłam, zastępuje coś zimnego i skupionego. „Co się stało tej nocy, gdy zemdlał? Co dokładnie mu przyniosłaś?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Secret Twins

The Alpha's Secret Twins

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa