passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's True Luna autor Tessa Kelwyn

The Alpha's True Luna

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Maeve

Biegnij. Nie patrz wstecz. Biegnij.

Ramiona mojego brata obejmują mnie. Mam dziesięć lat, a Callum niesie mnie przez ciemność. Jego ciało drży z każdym krokiem, podczas gdy powietrze wypełnia dym.

Drzewa są teraz pomarańczowe. Wilki wokół nas nie wyją, tylko krzyczą, a ja słyszę odgłosy walki za nami.

"Nie patrz wstecz, Maeve." Głos brata się łamie. "Nie patrz..."

Jak mam nie patrzeć?

Za nami na ziemi leży kobieta. Jej ciemne włosy rozchylone są na ziemi. Jej ręka wyciąga się w stronę czegoś, czego nie widzę.

Znam tę rękę. Znam ten pierścionek na jej palcu.

To mama.

To moja mamusia leży w błocie.

Nie, proszę, ktoś niech jej pomoże…

Jej oczy odnajdują moje. Wciąż żyje. Jej usta się poruszają, ale nie wydobywa się żaden dźwięk — tylko wargi układające ostatnie słowa.

'Kocham cię'. W kółko.

Nie. Nie, nie, nie. Wstań. Proszę, wstań, mamo! Proszę!

Budzę się z sercem walącym o żebra.

Otwieram usta, by krzyczeć, ale nic nie wydobywa się na zewnątrz. Moje dłonie drżą tak mocno, że muszę je przycisnąć płasko do materaca.

Mija całe dziesięć sekund, zanim przypomnę sobie, gdzie jestem — mój pokój, moje łóżko, niebieskie zasłony, które Callum powiesił, gdy miałam dwanaście lat.

Jesteś bezpieczna.

Jesteś w domu.

Nie ma jej już osiem lat.

Oddychaj.

Koszmar zawsze wraca o tej porze roku. Osiem lat od ataku samotników, który zabił naszych rodziców.

Tata był Betą — zginął, chroniąc rodzinę Alfy. Mama zginęła obok niego. Callum miał siedemnaście lat i to on wyniósł mnie z tamtego pożaru.

Od tamtej pory mnie niesie. Nawet wtedy, gdy sam został Betą.

Licząc oddechy, czekam, aż przestaną mi się trząść ręce.

Jutro skończysz osiemnaście lat. Jutro dostaniesz swoją wilczycę. Dziś nie. Nie ten sam głupi sen, który męczy cię od lat.

Z kuchni unosi się zapach jajek. Callum już gotuje. Zakładam bluzę, potem dresy i schodzę na dół.

Stoi przy kuchence z łopatką w jednej ręce i telefonem w drugiej. Kiedy wchodzę, podnosi wzrok i cała jego twarz się zmienia.

Oczywiście, że wie.

"Znów ten koszmar?" Odkłada łopatkę.

Tylko kiwam głową, nie ufając jeszcze swojemu głosowi.

Nie płacz. Będzie się martwił cały dzień, jeśli zapłaczesz.

Przechodzi przez kuchnię w dwóch krokach i przytula mnie mocno. Wciskam twarz w jego klatkę piersiową i wdycham jego zapach. Kawa i proszek do prania — ten sam zapach, który oznaczał bezpieczeństwo odkąd skończyłam dziesięć lat.

"Mama i tata chcieliby być tu jutro z tobą," mówi cicho nad moją głową.

Nie. Proszę, nie mów mi takich rzeczy, kiedy już cała się trzęsę.

Gardło mi się zaciska, chwytam go za koszulę i trzymam się kurczowo. On nie puszcza, dopóki ja nie puszczę. Taka zasada — zawsze tak było.

"Chodź." Odpuszcza i prowadzi mnie do stołu. "Siadaj. Zrobiłem omlety."

Podsuwa mi talerz i nalewa sok. Biorę widelec do ręki. Słońce pada na blat i przez chwilę wszystko znów wydaje się normalne.

"No." Odchyla się na krześle. "Ostatni dzień jako moja siostrzyczka bez wilka."

"Nie zaczynaj." Dźgam omlet widelcem.

Nadchodzi przemowa.

"Mówię tylko — jutro wszystko się zmieni." Uśmiecha się szeroko. "Po raz pierwszy usłyszysz swojego wilka. Będziesz mogła połączyć się myślami z watahą. Pobiegasz z nami."

Coś już wczoraj zaczęło we mnie drżeć — po raz pierwszy naprawdę. Ciepło, obecność, jak dłoń przyciśnięta od środka do klatki piersiowej.

Jeszcze nikomu o tym nie mówiłam.

Za każdym razem, gdy myślę o jutrze, to ciepło pulsuje, jakby mnie słuchało.

"Wybrałaś świadków?" pyta Callum.

"Ciebie, Irys, Beth i Jace’a. Nie spodziewałeś się chyba innych nazwisk."

Tylko Luna watahy, moja najlepsza przyjaciółka i mój prawie-chłopak. Nic szczególnego.

"Nie dziwię się. Dobry wybór. Potrzebujesz najbardziej zaufanych osób." Nabiera kęs. "Irys pytała o ciebie przez cały tydzień. Jest bardziej podekscytowana niż ty."

To bardzo w stylu Irys.

Jest matką Alfy Ryana — straciła swojego partnera, byłego Alfę naszej watahy, tej samej nocy, kiedy my straciliśmy rodziców. Bardzo cierpiała po stracie, ale przetrwała i pozostała Luną, dopóki jej syn nie znajdzie swojej.

Praktycznie została moją matką, odkąd moja odeszła.

"A Jace…" Ton Calluma się zmienia. "Może jutro okaże się twoim przeznaczonym."

Nie rumień się. Nie rumień się. Nie daj mu powodu, by cię droczył.

"Może." Patrzę tylko w talerz.

"Nie miałbym nic przeciwko," mówi. "Dobrze walczy. Jest miły, dość bystry. I patrzy na ciebie, jakbyś zawiesiła księżyc na niebie."

O, Jace… Mój wysoki, ciemnowłosy, ciepły anioł-stróż. Jest moim przyjacielem i uczy mnie walki po kryjomu, bo nikt inny nie uważa, że warto mnie szkolić. Całuje mnie co rano w policzek i mówi, że jestem piękna, jakby to nic nie kosztowało.

Lubię go. Naprawdę.

Ustaliliśmy, że możemy spróbować się spotykać, ale nic poważnego, dopóki nie dowiemy się, czy jest moim przeznaczonym.

Jutro poznam odpowiedź.

Ale gdy zamykam oczy i próbuję wyobrazić sobie swojego przeznaczonego, pojawia się nie jego twarz. Tylko Alfa Ryan.

Bogini, przestań. Jesteś beznadziejna.

Wpycham myśl o swoim sekretnym zauroczeniu tak głęboko, że widelec zgrzyta o talerz. On jest Alfą. Ma dwadzieścia pięć lat i jest najlepszym przyjacielem Calluma.

To co najmniej trzy powody, BY NAWET O NIM NIE MYŚLEĆ.

Słyszysz mnie, Maeve?

Absolutnie żadnych szans.

Mam te głupie, ciche uczucia odkąd pamiętam, nasze rodziny zawsze były blisko. I zabiorę to do grobu, zanim kiedykolwiek to wypowiem.

Ciepło w mojej piersi wibruje, jakby się ze mną zgadzało. Jakby już wiedziało coś, czego ja nie wiem.

Świetnie. Nawet moja wilczyca uważa mnie za idiotkę.

"Maeve?" Callum przechyla głowę. "W porządku?"

"Tak." Wpycham jajka do ust. "Jestem tylko głodna."

Pukanie do drzwi przecina kuchnię. Callum odsuwa krzesło i idzie do przedpokoju — wilk z patroli z raportem o aktywności na granicy.

"Będę za dziesięć minut," woła przez ramię Callum.

Drzwi wejściowe zamykają się za nim i zostaję sama w kuchni. I uśmiecham się, nawet nieświadomie.

Jutro w końcu poznam swoją wilczycę.

Jutro wszystko się zmieni.

Proszę, niech to będzie dobre. Proszę, niech jutro będzie początkiem czegoś dobrego.

Nagle słyszę, jak otwierają się tylne drzwi za mną.

"No proszę." Głos jest słodki i ostry jednocześnie. "A toż to nasza mała paskuda."

Uśmiech gaśnie. Palce zaciskają się na widelcu.

Amber.

Callum właśnie wyszedł i czekała, aż go nie będzie. Zawsze czeka, aż wyjdzie, by mnie skrzywdzić.

No to zaczynamy od nowa…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Maeve

Amber Cross stoi w mojej kuchni, razem ze mną w pustym domu, i to najgorszy możliwy scenariusz na początek mojego dnia.

Jest przyjaciółką Calluma i Ryana z dzieciństwa — dwadzieścia pięć lat, piękna, zawsze słodka, gdy któreś z nich jest w pobliżu, a okrutna, gdy ich nie ma.

Właśnie dlatego jej nienawidzę.

Od lat walczy o to, aby zostać wybraną partnerką Ryana. Po pierwszej ceremonii okazało się, że żadne z nich nie jest jej przeznaczonym towarzyszem, więc... zmieniła strategię . Zaczęła trenować z wojownikami, chodzić na każde zebranie rady, starała się być przydatna, widoczna, nie do zignorowania.

I upewniała się, że wiem, iż ja taka nie jestem.

"Powiedziałam dzień dobry, karle." Podchodzi bliżej. "Albo może koszmary w końcu zjadły resztki twojego mózgu?"

"Dzień dobry, Amber." Nie podnoszę wzroku znad talerza. "Calluma nie ma. Możesz przestać grać."

Jej ręka wystrzeliwuje i chwyta mnie za nadgarstek. Uścisk jest na tyle mocny, że zostawia czerwone ślady. Próbuję się wyrwać, ale jest ode mnie silniejsza.

Zawsze była ode mnie silniejsza.

"Wkrótce zostanę Luną." Pochyla się, aż jej usta są przy moim uchu.

"A kiedy to się stanie, wyrzucę cię stąd tak szybko, że nie zdążysz mrugnąć. Koniec z ukrywaniem się za bratem. Koniec z udawaniem, że tu należysz."

Zaciska dłoń mocniej. "A ta twoja mała przyjaciółka – Beth? Lepiej niech trzyma się od ciebie z daleka. Luna może przenieść każdą rodzinę do patrolu granicznego. Długie noce. Daleko od domu. Daleko od ciebie ."

Grozi Beth. Grozi Beth, żeby dorwać się do mnie.

Nie boisz mnie się. Nie boisz mnie się. Nie...

Ściska mocniej, aż łzy napływają mi do oczu. Boję się jej. Robi to od kiedy miałam czternaście lat i nikt mi nie wierzy.

Mówiłam o tym Callumowi. Nie raz. Za pierwszym razem wyśmiał mnie – powiedział, że Amber to prawie święta, która nie skrzywdziłaby muchy. Że pewnie czegoś nie zrozumiałam. Albo przesadzam.

Za czwartym razem się zirytował. Powiedział, że jestem zazdrosna o ich przyjaźń i chcę więcej uwagi. Że powinnam dorosnąć.

Więc przestałam mu mówić. Po co?

Już miała pochylić się z kolejną szeptaną groźbą, gdy otworzyły się drzwi wejściowe.

Głos Calluma poniósł się korytarzem, a za nim dało się słyszeć cięższe kroki.

Ręka Amber natychmiast puszcza mój nadgarstek. Przesuwam rękaw na dłoń, zanim ktoś zauważy.

I wtedy — maska opada. Twarz Amber się zmienia. Ciepły uśmiech, jasne oczy, łagodny głos — czysty anioł. "Dzień dobry, chłopcy! Przyniosłam muffinki."

Przyniosłaś muffinki. Niewiarygodne...

Przed chwilą groziłaś mi wygnaniem, a teraz przyniosłaś muffinki. Zgubiłaś swoją aureolę, Amber.

Najpierw do kuchni wchodzi Callum i sięga po jedną z muffinek z blatu. "Jesteś najlepsza, Amber."

Oczywiście, że tak.

Potem wchodzi Alpha Ryan. Wypełnia całą framugę bez wysiłku — wysoki, szerokie ramiona, ciemny blond włosy zaczesane do tyłu. Jego zielone oczy marszczą się w kącikach, gdy mnie widzi.

Uśmiecha się. Do mnie. I znowu czuje to głupie trzepotanie w piersi.

Przestań. Natychmiast przestań.

Przecież dosłownie pięć minut temu o tym rozmawialiśmy.

"Dzień dobry, Maeve." Odsuwa krzesło naprzeciwko mnie. "Gotowa na jutro?"

"Tak gotowa, jak tylko mogę być." Mój głos brzmi normalnie. Moje serce robi coś zupełnie innego.

"Cały tydzień odbija od ścian," mówi Callum z pełnymi ustami muffinki.

"Wcale nie." Oczywiście, że tak.

Ryan odchyla się na krześle i przez chwilę mi się przygląda. "Wiesz, po przemianie możesz zacząć pracę w domu stada. Szkoliłaś się z administracji i prawa, prawda? Przydałaby nam się osoba z taką głową do organizacji."

Czy Alpha Ryan Ashford właśnie pochwalił mój mózg?

Czy on... czy on naprawdę zauważył, co studiowałam?

"Chciałabym... tego." Chwytam szklankę soku, żeby nie trzęsły mi się ręce. "Dziękuję."

Kiwnął głową. Potem znowu się uśmiecha i muszę odwrócić wzrok, bo jeśli tego nie zrobię, będę się gapić na jego usta, a Callum siedzi tuż obok.

Wtedy Amber siada na krześle obok Ryana i kładzie dłoń na jego ramieniu.

"Ryan, myślałam, że powinniśmy omówić rozkład patroli po śniadaniu. Mam kilka pomysłów na południową granicę."

Oczywiście, że masz.

Zawsze znajduje powód, żeby go dotknąć. Zawsze znajduje powód, by być blisko.

"Jasne." Ryan nie patrzy na jej rękę.

Patrzy na telefon.

Dobrze. Nie patrz na jej rękę. W ogóle na nią nie patrz. Właściwie, patrz na...

Maeve. PRZESTAŃ.

On nie jest twój. Nigdy nie będzie twój.

Masz Jace’a. Jace jest prawdziwy. Jace jest dobry. Cokolwiek to jest... to nic.

Amber opiera się na łokciach. "Więc, Maeve." Przechyla głowę. "Denerwujesz się przed jutrem? No wiesz, przed znalezieniem swojego partnera?"

No to zaczyna. Udaje troskliwą starszą siostrę. Dla Ryana.

"Trochę," mówię.

"To normalne." Amber kiwa głową. "Mi też zajęło trochę czasu, żeby zaakceptować, że Ryan nie jest moim przeznaczonym partnerem. A ty — no cóż, nie miałaś szczęścia do chłopaków, prawda? Martwię się, że się rozczarujesz."

Powiedziała to przy Ryanie. Przy mojej sekretniej sympatii, przy stole śniadaniowym, wspomniała o moim nieistniejącym życiu miłosnym.

"Może znajdziesz partnera i stracimy cię na rzecz innego stada," mówi do mnie Amber, słodko jak cukier. "To by było ekscytujące, prawda?"

Wiem, co robisz. Chcesz mnie stąd usunąć.

"Żaden partner nie odbierze mi siostry." Callum zarzuca mi ramię na barki. "Prawda, Maeve?"

"Prawda." Uśmiecham się na siłę, gdy ślady na moim nadgarstku pieką.

Gdy dzwoni dzwonek do drzwi, prawie przewracam krzesło, wstając.

"To Jace." Chwytam torbę treningową z haczyka przy drzwiach. "Mamy trening."

"Powodzenia jutro, Maeve." Głos Ryana podąża za mną korytarzem, ciepły i swobodny, jakby naprawdę miał to na myśli.

Nie odwracaj się.

Jeśli się odwrócisz, spojrzysz na niego, jeśli spojrzysz, zarumienisz się, jeśli się zarumienisz, Callum to zobaczy, a jeśli Callum zobaczy...

Nie odwracam się. Otwieram drzwi, a Jace stoi przed nimi. Ciemne włosy potargane po porannym biegu, ciepłe brązowe oczy, ramiona szerokie na tyle, by zasłaniały słońce za nim.

Gdy tylko mnie widzi, Jace pochyla się i całuje mnie w policzek.

"Dzień dobry, piękna." Bez pytania zabiera moją torbę z podłogi przy drzwiach, gdzie zwykle ją trzymam. "Gotowa?"

To.

To jest bezpieczne. To jest proste.

To facet, który naprawdę mnie chce. Nie taki, o którym mogę tylko marzyć i na którego nie zasługuję.

"Tak." Wychodzę na zewnątrz i zamykam za sobą drzwi. "Chodźmy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's True Luna

The Alpha's True Luna

152 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

152

Treść

Aa