

Opis
Maeve Vale kochala Alfe Ryana Ashforda od pietnastego roku zycia. Nigdy nie wypowiedziala tego na glos. On ma dwadziescia piec lat, jest najlepszym przyjacielem jej brata i najpotezniejszym wilkiem w Silvercrest. Ona jest osierocona corka Bety, ktora trenuje samotnie, bo nikt nie uwaza, ze jest warta zachodu. W noc, gdy konczy osiemnascie lat, jej wilczyca budzi sie snieznobiala - czysta, promieniujaca, pierwsza taka od pokolen. Prorocza wilczyca. A wiez partnerow prowadzi ja prosto do Ryana. On jest jej przeznaczonym partnerem. Zamierzal ja jednak odrzucic, zanim jeszcze zeszla po schodach. Maeve uslyszala kazde slowo. Nie jest ta dziewczyna, ktora placze w swoim pokoju i czeka. Jest ta, ktora wchodzi do jego gabinetu o pierwszej w nocy i mowi mu, ze to ona odrzuci go pierwsza - publicznie, na Ceremonii Ksiezyca, przed oczami calej watahy. Ale kiedy pojawia sie rywalizujacy Alfa ze starozytnym prawem do roszczenia i wzrokiem utkwionym w bialej wilczycy, odrzucenie przestaje byc demonstracja sily i staje sie pulapka. Jej brat staje po stronie Ryana. Jej najlepsza przyjaciolka proponuje, ze sklamie dla niej. A chlopak, ktorego kochala od pietnastego roku zycia, patrzy na nia, jakby widzial ja po raz pierwszy.
Rozdział 1
Oct 30, 2026
Perspektywa Maeve
Biegnij. Nie patrz wstecz. Biegnij.
Ramiona mojego brata obejmują mnie. Mam dziesięć lat, a Callum niesie mnie przez ciemność. Jego ciało drży z każdym krokiem, podczas gdy powietrze wypełnia dym.
Drzewa są teraz pomarańczowe. Wilki wokół nas nie wyją, tylko krzyczą, a ja słyszę odgłosy walki za nami.
"Nie patrz wstecz, Maeve." Głos brata się łamie. "Nie patrz..."
Jak mam nie patrzeć?
Za nami na ziemi leży kobieta. Jej ciemne włosy rozchylone są na ziemi. Jej ręka wyciąga się w stronę czegoś, czego nie widzę.
Znam tę rękę. Znam ten pierścionek na jej palcu.
To mama.
To moja mamusia leży w błocie.
Nie, proszę, ktoś niech jej pomoże…
Jej oczy odnajdują moje. Wciąż żyje. Jej usta się poruszają, ale nie wydobywa się żaden dźwięk — tylko wargi układające ostatnie słowa.
'Kocham cię'. W kółko.
Nie. Nie, nie, nie. Wstań. Proszę, wstań, mamo! Proszę!
Budzę się z sercem walącym o żebra.
Otwieram usta, by krzyczeć, ale nic nie wydobywa się na zewnątrz. Moje dłonie drżą tak mocno, że muszę je przycisnąć płasko do materaca.
Mija całe dziesięć sekund, zanim przypomnę sobie, gdzie jestem — mój pokój, moje łóżko, niebieskie zasłony, które Callum powiesił, gdy miałam dwanaście lat.
Jesteś bezpieczna.
Jesteś w domu.
Nie ma jej już osiem lat.
Oddychaj.
Koszmar zawsze wraca o tej porze roku. Osiem lat od ataku samotników, który zabił naszych rodziców.
Tata był Betą — zginął, chroniąc rodzinę Alfy. Mama zginęła obok niego. Callum miał siedemnaście lat i to on wyniósł mnie z tamtego pożaru.
Od tamtej pory mnie niesie. Nawet wtedy, gdy sam został Betą.
Licząc oddechy, czekam, aż przestaną mi się trząść ręce.
Jutro skończysz osiemnaście lat. Jutro dostaniesz swoją wilczycę. Dziś nie. Nie ten sam głupi sen, który męczy cię od lat.
Z kuchni unosi się zapach jajek. Callum już gotuje. Zakładam bluzę, potem dresy i schodzę na dół.
Stoi przy kuchence z łopatką w jednej ręce i telefonem w drugiej. Kiedy wchodzę, podnosi wzrok i cała jego twarz się zmienia.
Oczywiście, że wie.
"Znów ten koszmar?" Odkłada łopatkę.
Tylko kiwam głową, nie ufając jeszcze swojemu głosowi.
Nie płacz. Będzie się martwił cały dzień, jeśli zapłaczesz.
Przechodzi przez kuchnię w dwóch krokach i przytula mnie mocno. Wciskam twarz w jego klatkę piersiową i wdycham jego zapach. Kawa i proszek do prania — ten sam zapach, który oznaczał bezpieczeństwo odkąd skończyłam dziesięć lat.
"Mama i tata chcieliby być tu jutro z tobą," mówi cicho nad moją głową.
Nie. Proszę, nie mów mi takich rzeczy, kiedy już cała się trzęsę.
Gardło mi się zaciska, chwytam go za koszulę i trzymam się kurczowo. On nie puszcza, dopóki ja nie puszczę. Taka zasada — zawsze tak było.
"Chodź." Odpuszcza i prowadzi mnie do stołu. "Siadaj. Zrobiłem omlety."
Podsuwa mi talerz i nalewa sok. Biorę widelec do ręki. Słońce pada na blat i przez chwilę wszystko znów wydaje się normalne.
"No." Odchyla się na krześle. "Ostatni dzień jako moja siostrzyczka bez wilka."
"Nie zaczynaj." Dźgam omlet widelcem.
Nadchodzi przemowa.
"Mówię tylko — jutro wszystko się zmieni." Uśmiecha się szeroko. "Po raz pierwszy usłyszysz swojego wilka. Będziesz mogła połączyć się myślami z watahą. Pobiegasz z nami."
Coś już wczoraj zaczęło we mnie drżeć — po raz pierwszy naprawdę. Ciepło, obecność, jak dłoń przyciśnięta od środka do klatki piersiowej.
Jeszcze nikomu o tym nie mówiłam.
Za każdym razem, gdy myślę o jutrze, to ciepło pulsuje, jakby mnie słuchało.
"Wybrałaś świadków?" pyta Callum.
"Ciebie, Irys, Beth i Jace’a. Nie spodziewałeś się chyba innych nazwisk."
Tylko Luna watahy, moja najlepsza przyjaciółka i mój prawie-chłopak. Nic szczególnego.
"Nie dziwię się. Dobry wybór. Potrzebujesz najbardziej zaufanych osób." Nabiera kęs. "Irys pytała o ciebie przez cały tydzień. Jest bardziej podekscytowana niż ty."
To bardzo w stylu Irys.
Jest matką Alfy Ryana — straciła swojego partnera, byłego Alfę naszej watahy, tej samej nocy, kiedy my straciliśmy rodziców. Bardzo cierpiała po stracie, ale przetrwała i pozostała Luną, dopóki jej syn nie znajdzie swojej.
Praktycznie została moją matką, odkąd moja odeszła.
"A Jace…" Ton Calluma się zmienia. "Może jutro okaże się twoim przeznaczonym."
Nie rumień się. Nie rumień się. Nie daj mu powodu, by cię droczył.
"Może." Patrzę tylko w talerz.
"Nie miałbym nic przeciwko," mówi. "Dobrze walczy. Jest miły, dość bystry. I patrzy na ciebie, jakbyś zawiesiła księżyc na niebie."
O, Jace… Mój wysoki, ciemnowłosy, ciepły anioł-stróż. Jest moim przyjacielem i uczy mnie walki po kryjomu, bo nikt inny nie uważa, że warto mnie szkolić. Całuje mnie co rano w policzek i mówi, że jestem piękna, jakby to nic nie kosztowało.
Lubię go. Naprawdę.
Ustaliliśmy, że możemy spróbować się spotykać, ale nic poważnego, dopóki nie dowiemy się, czy jest moim przeznaczonym.
Jutro poznam odpowiedź.
Ale gdy zamykam oczy i próbuję wyobrazić sobie swojego przeznaczonego, pojawia się nie jego twarz. Tylko Alfa Ryan.
Bogini, przestań. Jesteś beznadziejna.
Wpycham myśl o swoim sekretnym zauroczeniu tak głęboko, że widelec zgrzyta o talerz. On jest Alfą. Ma dwadzieścia pięć lat i jest najlepszym przyjacielem Calluma.
To co najmniej trzy powody, BY NAWET O NIM NIE MYŚLEĆ.
Słyszysz mnie, Maeve?
Absolutnie żadnych szans.
Mam te głupie, ciche uczucia odkąd pamiętam, nasze rodziny zawsze były blisko. I zabiorę to do grobu, zanim kiedykolwiek to wypowiem.
Ciepło w mojej piersi wibruje, jakby się ze mną zgadzało. Jakby już wiedziało coś, czego ja nie wiem.
Świetnie. Nawet moja wilczyca uważa mnie za idiotkę.
"Maeve?" Callum przechyla głowę. "W porządku?"
"Tak." Wpycham jajka do ust. "Jestem tylko głodna."
Pukanie do drzwi przecina kuchnię. Callum odsuwa krzesło i idzie do przedpokoju — wilk z patroli z raportem o aktywności na granicy.
"Będę za dziesięć minut," woła przez ramię Callum.
Drzwi wejściowe zamykają się za nim i zostaję sama w kuchni. I uśmiecham się, nawet nieświadomie.
Jutro w końcu poznam swoją wilczycę.
Jutro wszystko się zmieni.
Proszę, niech to będzie dobre. Proszę, niech jutro będzie początkiem czegoś dobrego.
Nagle słyszę, jak otwierają się tylne drzwi za mną.
"No proszę." Głos jest słodki i ostry jednocześnie. "A toż to nasza mała paskuda."
Uśmiech gaśnie. Palce zaciskają się na widelcu.
Amber.
Callum właśnie wyszedł i czekała, aż go nie będzie. Zawsze czeka, aż wyjdzie, by mnie skrzywdzić.
No to zaczynamy od nowa…

The Alpha's True Luna
152 Rozdziały
152
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101